Χθες, 29 Ιουλίου, το Αμερικανικό Ναυτικό πραγματοποίησε την τελετή απόσυρσης του πρώτου πλοίου LCS (Littoral Combat Ship) κλάσης «Independence». Το πλοίο που αποσύρθηκε είναι το LCS-2 (USS «Independence»), το οποίο εντάχθηκε σε υπηρεσία τον Οκτώβριο του 2010. Πρόκειται για το πρώτο πλοίο τύπου LCS, το οποίο αποσύρει πρόωρα το Αμερικανικό Ναυτικό. Συνολικά, το Αμερικανικό Ναυτικό θέλει να αποσύρει έξι LCS, τέσσερα κλάσης «Freedom» και δύο κλάσης «Independence», αλλά κάτι τέτοιο θα πρέπει πρώτα να εγκριθεί από το Κογκρέσο. Το πρώτο LCS κλάσης «Freedom» αναμένεται να αποσυρθεί το Σεπτέμβριο του 2021, ενώ τα άλλα τρία τον Μάρτιο του 2022, ενώ το δεύτερο LCS κλάσης «Independence» αναμένεται να αποσυρθεί τον Μάρτιο του 2022, πάντα βέβαια εφόσον υπάρξει σχετική έγκριση από το Κογκρέσο.

Τα πλοία LCS αποκτήθηκαν ως ταχύπλοα πλοία με μικρή επάνδρωση και δυνατότητα εναλλαγής οπλισμού, ανάλογα της αποστολής τους. Ωστόσο σοβαρά και μακροχρόνια τεχνικά προβλήματα με το σύστημα πρόωσης και οι πολλές βλάβες καθιστούν τα πλοία αναξιόπιστα. Υπενθυμίζουμε ότι η έκδοση MMSC των LCS κλάσης «Freedom» έχει επιλεγεί από τη Σαουδική Αραβία, ενώ το πλοίο προσφέρεται και στο Πολεμικό Ναυτικό (ΠΝ), στο πλαίσιο του προγράμματος ναυπήγησης τεσσάρων νέων φρεγατών.

Το άρθρο Το Αμερικανικό Ναυτικό απέσυρε το πρώτο LCS κλάσης «Independence», μόλις 11 χρόνια μετά την ένταξη του σε υπηρεσία δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Ο Ναύαρχος Casey Moton, Εκτελεστικός Αξιωματικός του Προγράμματος Μη-επανδρωμένων και Μικρών Σκαφών του Αμερικανικού Ναυτικού, δήλωσε ότι το πρόγραμμα ανάπτυξης και δοκιμής της έκδοσης ναρκοπολέμου του LCS (Littoral Combat Ship) είναι προτεραιότητα για το Αμερικανικό Ναυτικό. Η συλλογή ναρκοπολέμου είναι μια από τις τρείς συλλογές οι οποίες μπορούν να ενσωματωθούν στα LCS. Ωστόσο το μοντέλο αυτό, της εναλλαγής συλλογών αποστολής, δεν λειτούργησε και το Αμερικανικό Ναυτικό επιθυμεί τα πλοία να έχουν μόνιμη διαμόρφωση αποστολής. Στη διαμόρφωση ναρκοπολέμου, το πλοίο θα ενσωματώνει μη-επανδρωμένο σκάφος επιφανείας με σύστημα σάρωσης βυθού και σόναρ AQS-20. Η συγκεκριμένη διαμόρφωση δοκιμάστηκε για τρείς εβδομάδες στο πλοίο «Manchester» (LCS-14) with MCM USV.

Το άρθρο Προτεραιότητα τα LCS διαμόρφωσης ναρκοπολέμου για το Αμερικανικό Ναυτικό δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα των αμερικανικών αμυντικών ιστοσελίδων «Defense One» και «DefenseNews» το Αμερικανικό Ναυτικό έχει στη διάθεση του έκθεση η οποία καταγράφει 32 κύρια προβλήματα αξιοπιστίας των πλοίων LCS (Littoral Combat Ship). Επίσης καταγράφει ότι ο μέσος χρόνος συντήρησης και επισκευής των πλοίων είναι δύο εβδομάδες το μήνα. Για να αυξηθεί η αξιοπιστία των πλοίων τα προβλήματα αυτά θα πρέπει να αντιμετωπιστούν με τρόπο ουσιαστικό και μόνιμο. Για να γίνει αυτό το Αμερικανικό Ναυτικό όρισε τον Υποναύαρχο Robert Nowakowski, υπεύθυνο για το πρόγραμμα: «Υπάρχουν περί τα 32 κύρια ζητήματα αξιοπιστίας και στις δύο εκδόσεις του LCS», δήλωσε ο Roy Kitchener σε συνέντευξη τύπου την περασμένη Δευτέρα. (δείτε ΕΔΩ και ΕΔΩ)

Η έκθεση που καταγράφει τα προβλήματα ξεκίνησε να συντάσσεται το 2020 με εσωτερικά έγγραφα του Αμερικανικού Ναυτικού, για κάθε πλοίο. Η έκθεση κατατάσσει τα προβλήματα σε τέσσερις τομείς: Αξιοπιστία, διαθεσιμότητα, ισχύ πυρός, προβολή ισχύος. Τα σημαντικότερα από τα 32 ζητήματα είναι εννέα, πέντε για τα πλοία κλάσης «Freedom» και τέσσερα για τα πλοία κλάσης «Independence». Ο Nowakowski δήλωσε ότι επειδή υπάρχουν δύο τύποι LCS με διαφορετικά μηχανικά μέρη και υπό-συστήματα, ο αριθμός των διορθώσεων είναι μεγαλύτερος, ενώ υπήρχε μόνο ένας τύπος πλοίου θα ήταν μικρότερος.

Το κύριο πρόβλημα της κλάσης «Freedom» βρίσκεται στο σύστημα εναλλαγής της μεθόδου πρόωσης, ζήτημα που έχει οδηγήσει σε σειρά αστοχιών σε πολλά πλοία. Όπως δήλωσε ο Nowakowski το Αμερικανικό Ναυτικό έχει ολοκληρώσει την πρώτη σειρά δοκιμών με νέο σύστημα εναλλαγής της πρόωσης, επί του πλοίου USS «Minneapolis–St. Paul», και θα πραγματοποιήσει περισσότερες δοκιμές. Στόχος είναι από το 2022 και μετά τα πλοία LCS να παρουσιάζουν αυξημένη διαθεσιμότητα και μεγαλύτερη αξιοπιστία. Επίσης, υπάρχει και το ζήτημα του μεγάλου χρόνου που απαιτούν οι εργασίες επισκευής, εντός ενός ημερολογιακού μήνα.

Σήμερα, ο μέσος όρος είναι δύο εβδομάδες ανά μήνα, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις που συντήρηση-επισκευή πρέπει να γίνει σε λιμάνι εκτός ΗΠΑ, όταν το πλοίο βρίσκεται σε αποστολή. Στην περίπτωση αυτή ο χρόνος της επισκευής είναι περί τις 20 ημέρες το μήνα. Αυτό έχει προφανείς αρνητικές επιπτώσεις στη διαθεσιμότητα των πλοίων. Στόχος του Αμερικανικού Ναυτικού είναι να μειώσει αυτό το χρόνο στις πέντε ημέρες το πολύ και να αυξήσει το χρόνο μεταξύ των συντηρήσεων, από τον ένα στους δύο μήνες.

Το άρθρο 32 κύρια προβλήματα αξιοπιστίας έχει καταγράψει το Αμερικανικό Ναυτικό για τα LCS δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της ιστοσελίδας «USNI News» το Αμερικανικό Ναυτικό θα αποσύρει τα πρώτα δύο LCS (Littoral Combat Ship), ένα στις 31 Ιουλίου και ένα στις 30 Σεπτεμβρίου. Στις 31 Ιουλίου θα αποσυρθεί το USS «Independence» (LCS-2) της ομώνυμης κλάσης, ενώ στις 30 Σεπτεμβρίου θα αποσυρθεί το USS «Freedom» (LCS-1), επίσης της ομώνυμης κλάσης. Σύμφωνα με τα όσα έχουν ανακοινωθεί θα ακολουθήσει η απόσυρση άλλων δύο LCS, τα δεύτερα πλοία κάθε κλάσης (LCS-3 και LCS-4), ωστόσο, σύμφωνα με δημοσίευμα της ιστοσελίδας «Military.com», το Κογκρέσο δεν έχει σκοπό να εγκρίνει την απόσυρση των δύο επιπλέον LCS το 2021.

Τα πλοία που θα αποσυρθούν θα τεθούν σε εφεδρεία, ενώ δύο LCS έχουν προταθεί ως ενδιάμεση λύση στην Ελλάδα για τις MMSC. Ο λόγος της πρόωρης απόσυρσης των πλοίων είναι τα τεχνικά προβλήματα τους και το υψηλό κόστος αναβάθμισης τους, που έχει υπολογιστεί στα $ 2,5 δισεκατομμύρια, σύμφωνα με τον Προϊστάμενο Ναυτικών Επιχειρήσεων του Αμερικανικού Ναυτικού, Ναύαρχο Mike Gilday. Το LCS-2 άρχισε να ναυπηγείται τον Ιανουάριο του 2006, καθελκύστηκε τον Απρίλιο του 2008 και εντάχθηκε σε υπηρεσία τον Ιανουάριο του 2010. Το LCS-1 άρχισε να ναυπηγείται τον Ιούνιο του 2005, καθελκύστηκε το Σεπτέμβριο του 2006 και εντάχθηκε σε υπηρεσία το Νοέμβριο του 2008.

Για το μέλλον των LCS στο Αμερικανικό Ναυτικό, αλλά και τις πρόσφατες διαπιστώσεις του GAO για την προβληματική υποστήριξη των πλοίων μπορείτε να διαβάσετε στα παρακάτω άρθρα:

Το άρθρο 31 Ιουλίου και 30 Σεπτεμβρίου του 2021 η απόσυρση των δύο πρώτων LCS από το Αμερικανικό Ναυτικό δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Στο πλαίσιο της κατάθεσης του σε υπό-επιτροπή του Κογκρέσου, ο Ναύαρχος Mike Gilday, Προϊστάμενος Ναυτικών Επιχειρήσεων, ανακοίνωσε τα σχέδια του Ναυτικού για το μέλλον των LCS (Littoral Combat Ship). Όπως δήλωσε, από τα 35 πλοία (16 κλάσης «Freedom» και 19 κλάσης «Independence») τα τέσσερα πρώτα (δύο κάθε κλάσης) θα αποσυρθούν, ενώ τα 31 θα εφοδιαστούν με βλήματα κατά πλοίων NSM (Naval Strike Missile) εντός 18 μηνών. Επιπλέον, 15 πλοία θα ενσωματώσουν, σε μόνιμη βάση, ανθυποβρυχιακό εξοπλισμό-οπλισμό και άλλα 15, επίσης σε μόνιμη βάση, εξοπλισμό ναρκοπολέμου (για το 31^ο πλοίο δεν ανέφερε κάτι).

Ο Ναύαρχος Gilday υπεραμύνθηκε των πλοίων λέγοντας «έχουμε εκφοβιστεί πολύ για τα LCS», παρά το γεγονός ότι το Αμερικανικό Ναυτικό έχει ανακοινώσει την παύση παραλαβών των LCS κλάσης «Freedom», μέχρι να επιλυθεί το πρόβλημα με το σύστημα εναλλαγής του συστήματος πρόωσης. Τα LCS είχαν αρχικά σχεδιαστεί ως μέρος μιας αντίληψης για γρήγορα και προσαρμόσιμα πλοία που θα μπορούσαν να επιχειρούν σε παράκτια περιβάλλοντα και να καλύπτουν μια σειρά αποστολών από ναρκοπόλεμο μέχρι ανθυποβρυχιακό πόλεμο. Ωστόσο, οι προσαρμόσιμες μονάδες (Modules) δεν αναπτύχθηκαν ποτέ, ενώ τα πλοία έχουν παραδοθεί χωρίς βλήματα κατά πλοίων.

Το άρθρο LCS: Θα εξοπλιστούν με NSM εντός 18 μηνών, 15 πλοία σε ανθυποβρυχιακό ρόλο και άλλα 15 σε ρόλο ναρκοπολέμου δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Ο πρώην Γραμματέας του Αμερικανικού Ναυτικού, Kenneth Braithwaite, πρότεινε την αλλαγή ονομασίας των πλοίων LCS (Littoral Combat Ship) σε «Σούπερ Κορβέτα». Όπως λέει ο ίδιος: «Δεν ήμουν οπαδό της αντίληψης του, αλλά έγινα». Την ιστορία δημοσιοποιεί η αμυντική ιστοσελίδα «Military.com», σε άρθρο με τίτλο: «Super Corvette: Former Navy Secretary Reveals He Pushed to Rename Littoral Combat Ship», το οποίο δημοσιεύτηκε στις 17 Απριλίου, με συντάκτη την Gina Harkins (Δείτε ΕΔΩ). Σύμφωνα με το δημοσιεύματα, ο Braithwaite θεωρεί ότι ένας λόγος που τα LCS έχουν κακό όνομα είναι και το όνομα τους: «Τα LCS είναι στην πραγματικότητα κορβέτες», δήλωσε σε δράση που διοργάνωση ο οργανισμός Heritage Foundation, «Μια από τις πρωτοβουλίες που ήθελα να κάνω είναι να το μετονομάσω … το έκανα αυτό στον ιδιωτικό τομέα, μετονομάζοντας εταιρίες. Δεν είναι εύκολο αυτό, αλλά το πλοίο απέκτησε λάθος όνομα από την αρχή. Είναι μια σούπερ κορβέτα».

Στην κριτική που ασκήθηκε στο LCS, για τα προβλήματα και τις επιδόσεις του, ο Braithwaite δήλωσε ότι όταν έγινε Γραμματέας του Ναυτικού το 2020 το LCS «δεν ήταν ένα πλοίο που θα αποδεχόμουν ποτέ … αλλά όταν γνωρίσεις τις ικανότητες του πλοίου, ξέρεις ότι κάνει για στενά ή άλλες παράκτιες περιοχές». Ωστόσο, το Ναυτικό θεωρεί ότι τα LCS έχουν ρόλο. Όπως δήλωσε ο Braithwaite: «Η δημιουργία μιας μοίρας στη Σιγκαπούρη με αποστολή την περιπολία πιστεύω θα ήταν ένας σπουδαίος ρόλος για τα LCS». Να σημειωθεί ότι το Ναυτικό έχει αποφασίσει την πρόωρη απόσυρση των τεσσάρων πρώτων πλοίων. Δεδομένης της υποψηφιότητας των MMSC, που είναι έκδοση των LCS, στο πρόγραμμα ναυπήγησης νέων φρεγατών της Ελλάδας, τα σχόλια του Braithwaite έχουν ενδιαφέρον, ιδιαίτερα η παραδοχή ότι τα πλοία θα έπρεπε να αποκαλούνται κορβέτες και όχι φρεγάτες. Το όνομα των πλοίων δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα των LCS είναι η αναξιοπιστία τους και τα τεχνικά προβλήματα που έχουν, τα οποία μπορείτε να διαβάσετε στα παρακάτω άρθρα:

Το άρθρο Αλλαγή ονόματος των LCS σε Super Corvette προτείνει πρώην Γραμματέας του Αμερικανικού Ναυτικού, δεν είναι όμως αυτό το πρόβλημα των πλοίων δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Είναι καιρός να «βυθίσουμε» το πρόγραμμα Littoral Combat Ship… Δεν είναι δική μας φράση… Είναι ο τίτλος άρθρου της αμερικανικής ιστοσελίδας Citizens Against Government Waste (https://www.cagw.org/thewastewatcher/time-sink-littoral-combat-ship). Που αναφέρεται στα ανυπέρβλητα μέχρι σήμερα προβλήματα και τις υπερκοστολογήσεις του προγράμματος LCS από τα αρχικά στάδια του. Η ημερομηνία της δημοσίευσης είναι η 28η Ιανουαρίου του 2021 και βέβαια αφορμή για την αναφορά αυτή είναι η απόφαση του Αμερικανικού Ναυτικού (USN) να αναστείλει την παραλαβή των σκαφών LCS κλάσης Freedom (https://defencereview.gr/to-polemiko-naytiko-den-zitise-pote-lcs-mmsc/). Αιτία η συνεχιζόμενη αντιμετώπιση σοβαρών προβλημάτων στο σύστημα μετάδοσης της κίνησης από τους κινητήρες του σκάφους, στο συγκρότημα υδροπροώθησης (waterjets).

Tην ίδια περίοδο στις 20 Ιανουαρίου, ημέρα της αλλαγής της αμερικανικής προεδρίας, η ιστοσελίδα του Forbes, προτρέπει το νέο Αμερικανό πρόεδρο Joe Biden να “κινηθεί γρήγορα και να  σκοτώσει” τα LCS κλάσης Freedom” (https://www.forbes.com/sites/craighooper/2021/01/20/biden-faces-new-shipbuilding-crisis-must-move-fast-and-kill-freedom-class-lcs/?sh=53537dc41ba0). Ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα η Lockheed Martin που είναι και ο κύριος ανάδοχος του προγράμματος, μέσω καταχωρήσεων στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, αποπειράται να αμβλύνει τις εντυπώσεις, διενεργώντας παράλληλα και μία σφυγμομέτρηση της ελληνικής κοινής γνώμης.

Τα σχόλια είναι αρνητικά σε ποσοστό 99,9% στην προοπτική απόκτησης σκαφών LCS της κλάσης Freedom, ή για να ακριβολογούμε της έκδοσης MMSC, από το Πολεμικό Ναυτικό. Και αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει τυχαία… Τα νέα -ιδιαίτερα τα άσχημα- ταξιδεύουν πολύ γρήγορα. Όταν το ίδιο το Αμερικανικό Ναυτικό, μετά από σχεδόν μία δεκαπενταετία εμπλοκής στο πρόγραμμα και τη δαπάνη δισεκατομμυρίων δολαρίων (κανείς δεν γνωρίζει το ακριβές ποσό!), φτάνει στο σημείο να αναστείλει την παραλαβή νέων σκαφών, με δύο από αυτά να είναι σχεδόν έτοιμα στη ναυπηγική κλίνη, δεν μπορούμε παρά να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι θέτει όχι μόνο την εταιρεία που είναι συνολικά υπεύθυνη για το πρόγραμμα, αλλά και τον πολιτικό κόσμο των ΗΠΑ, πρό των ευθυνών τους.

Ξεκαθαρίζοντας παράλληλα ότι δεν θα αποδεχθεί οποιοδήποτε κόστος για την οριστική επίλυση των προβλημάτων στο συνδυαστικό (combining) συγκρότημα μετάδοσης της κίνησης. Δεν πρόκειται επομένως για δημοσιεύματα αντιπολιτευόμενων ΜΜΕ, στις ΗΠΑ. Πρόκειται για την επίσημη θέση του USN και ζήτημα το οποίο ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ καλείται να αντιμετωπίσει, διαφυλάσσοντας τον Αμερικανό φορολογούμενο από  περαιτέρω πρόσθετα βάρη. Ακόμα και δια της μεθόδους “λύσης” του γόρδιου δεσμού…

Είμαστε λοιπόν υποχρεωμένοι να εξετάσουμε ξανά το πρόγραμμα LCS/MMSC υπό ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα. Δεν είναι μόνο ότι τα σκάφη αυτά δεν καλύπτουν τη βασική επιχειρησιακή απαίτηση του Πολεμικού Ναυτικού για τη δυνατότητα ΑΑ περιοχής. Είναι γνωστό και απόλυτα κατανοητό πλέον ότι για να δεχθεί φορτίο πυραύλων SM-2 στους εκτοξευτές Mk.41, θα πρέπει να αποκτήσει νέο κύριο ραντάρ σταθερής διάταξης ισχυρότερο του υφιστάμενου TRS-4D. Αν θέλουμε να μιλάμε για πραγματικά σύγχρονο σύστημα με προοπτική μελλοντικών αναβαθμίσεων και μακρόχρονη παραμονή σε υπηρεσία. Πράγμα που σημαίνει εκτεταμένες τροποποιήσεις και φυσικά πρόσθετο κόστος σχεδίασης και ανάπτυξης.  Που θα κληθεί να πληρώσει ο χρήστης βέβαια.

Είναι κυρίως το ότι τα LCS/MMSC, δεν μπορούν να ανταγωνιστούν αντίστοιχου ή ακόμη και μικρότερου εκτοπίσματος ευρωπαϊκές σχεδιάσεις. Που σε αντίθεση με ότι υποστήριξε η Lockheed Martin σε ενημέρωση δημοσιογράφων, βρίσκονται εδώ και χρόνια σε υπηρεσία. Απροβλημάτιστη και αποδοτική. Άρα τα LCS/MMSC είναι ακατάλληλα ακόμη και ως φρεγάτες πολλαπλών ρόλων, καθώς οι δυνατότητές τους είναι στη καλύτερη ισάξιες ή ακόμη και υποδεέστερες στον ανθυποβρυχιακό αγώνα (ASW), σε σχέση με τις ευρωπαϊκές Gowind, A200 και Sigma.

To συμπέρασμα αυτό προέρχεται από το ιστορικό του προγράμματος LCS κλάσης Freedom. Αξίζει τον κόπο να το δούμε αναλυτικά αφού δικαιολογεί απόλυτα την αγανάκτηση των Αμερικανών που εδώ και πολλά χρόνια τους έχουν δώσει σε αυτά τα πλοία το παρατσούκλι Little Crappy Ship.

To πολύκροτο ιστορικό του προγράμματος LCS

– Η ναυπήγηση του πρώτου σκάφους (LCS 1) που φέρει και το όνομά της (Freedom) ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2005. Παραδόθηκε στο USN τον Σεπτέμβριο του 2008 και το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου εντάχθηκε σε υπηρεσία. Κατά τις εν πλώ δοκιμές (INSURV) καταγράφηκαν 2600 παρατηρήσεις από τις οποίες οι 21 υψηλής προτεραιότητας αποκατάστασης.

– Υπερβάσεις κόστους κατά τη ναυπήγηση του LCS-1 Freedom, σε συνδυασμό με προβλέψεις-υπολογισμούς σημαντικών υπερβάσεων και στο μέλλον, οδήγησαν το USN σε διακοπή των εργασιών ναυπήγησης του LCS-3 Forth Worth (τα LCS-2 και LCS-4 είναι της κλάσης Independence) στις 13 Απριλίου του 2007 (Cost Growth Leads Stop-Work Team Lockheed LCS-3 Construction (updated) (defenseindustrydaily.com)).

To σχετικό δημοσίευμα του Defence Industry Daily, ανέφερε ότι το συμβόλαιο αγοράς του LCS-3 που υπογράφηκε στις 26 Ιουνίου του 2006 ήταν ύψους 197,6 εκατομμυρίων δολαρίων, τη στιγμή που η ναυπήγηση του LCS-1 υπολογίστηκε (cost projection) ότι θα ξεπερνούσε (και τα ξεπέρασε κατά πολύ…) τα 300 εκατομμύρια δολάρια.

– Το Νοέμβριο του 2010, το USN αποφασίζει τη ναυπήγηση 10 σκαφών LCS κλάσης Freedom και ζητά σχετική έγκριση από το κογκρέσο.

– Το 2012 καταγράφονται για πρώτη φορά από ομάδα ειδικών του USN στον κυβερνοπόλεμο, σημαντικές παρατηρήσεις ασφαλείας στο δίκτυο ηλεκτρονικής διαχείρισης και ελέγχων επιμέρους αυτοματοποιημένων συστημάτων του πλοίου, τα οποία έχουν σημαντικό ρόλο στη μείωση των μελών του πληρώματος στο ελάχιστο. Σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg εκείνη την περίοδο (Littoral Combat Ship Network Can Be Hacked, Navy Finds – Bloomberg), πέρα από την ευκολία διείσδυσης στο δίκτυο υπολογιστών του πλοίου, επισημαίνεται και ο διπλασιασμός του κόστους ναυπήγησης στα 440 εκατομμύρια δολάρια ανά μονάδα.

– Τα πραγματικά προβλήματα της κλάσης Freedom κάνουν την αρχική τους εμφάνιση τον Δεκέμβριο του 2015, όταν το LCS-5 Milwaukee ακινητοποιείται στον Ατλαντικό. Το πρόβλημα εντοπίστηκε σε ένα σύστημα συμπλέκτη μέσω του οποίου γίνεται η επιλογή του κινητήρα που θα παρέχει ισχύ (ντίζερ ή αεριοστρόβιλου).

– Τον Ιανουάριο του 2016 (ένα μόλις μήνα μετά το συμβάν στο LCS-5), το LCS-3 θα ακινητοποιηθεί στον Ειρηνικό για τον ίδιο λόγο. Παρά το γεγονός αυτό, το USN θα υπογράψει την 1η Απριλίου του ίδιου χρόνου την ναυπήγηση του LCS-25 (Marinette) με την Lockheed Martin.

– Τρείς μόλις μήνες αργότερα, τον Ιούλιο του 2016,  ήρθε η σειρά του LCS-1. Αυτή τη φορά σημειώθηκε εισροή υδάτων σε έναν από τους δύο κινητήρες ντίζελ του σκάφους που χρειάστηκε να επιστρέψει στο San Diego για επισκευές. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ίδιο ακριβώς πρόβλημα είχε παρουσιαστεί σε μικρότερη έκταση στο ίδιο πλοίο το 2011. Σε πλεύση υπό άσχημες καιρικές συνθήκες, μία ρωγμή μήκους 15,2 εκατοστών μεταξύ δύο ελασμάτων (μεταλλικών φύλλων), είχε προκαλέσει εισροή υδάτων στο σκάφος. Η αστοχία αποδόθηκε σε κακής ποιότητας συγκόλληση των ελασμάτων και στις δύο περιπτώσεις.

-Τον Οκτώβριο του 2017 η Lockheed Martin υπογράφει συμβόλαιο για τη ναυπήγηση του LCS-27 (Nantucket). To προβλεπόμενο κόστος ανέρχεται σε 584 εκατομμύρια δολάρια ανά σκάφος. Θα ακολουθήσει η παραγγελία του LCS-29 Beloit τον Σεπτέμβριο του 2018 και του LCS-31 Cleveland τον Ιανουάριο του 2019.

-Τον Οκτώβριο του 2020 το τέταρτο σκάφος της κλάσης Freedom, το LCS – 7 (Detroit) ακινητοποιήθηκε στον Ατλαντικό λόγω αστοχίας στο συνδυαστικό (combining, μεταδίδει την κίνηση από όλους τους κινητήρες στο σύστημα υδροπροώθησης) σύστημα μετάδοσης της κίνησης από τους κινητήρες στο συγκρότημα υδροπροώθησης (waterjet) και χρειάστηκε να ρυμουλκηθεί στο Μayport της Φλώριντα.

Το σημερινό αδιέξοδο…

Η απόφαση του Αμερικανικού Ναυτικού να αναστείλει επ’ αόριστον τη διαδικασία παραλαβής των δύο ήδη έτοιμων (LCS-21 και LCS-23) και άλλων τεσσάρων υπό ναυπήγηση LCS της κλάσης Freedom (https://defencereview.gr/to-amerikaniko-naytiko-stamatise/), συνοδεύτηκε και από επίσημη πρόταση παροπλισμού των τεσσάρων πρώτων σκαφών (LCS-1, -3, -5 ,-7) (https://www.defensenews.com/naval/2019/12/24/us-navy-proposes-decommissioning-first-4-lcs-more-than-a-decade-early/), με το αιτιολογικό του μεγάλου προϋπολογιζόμενου κόστους αναβάθμισης αυτών των σκαφών στο επίπεδο εξοπλισμού αποστολής των νεότερων!

Ανατρέχοντας στο δημοσίευμα που παραθέτουμε μέσω συνδέσμου (LINK), θα διαβάσετε στα σχόλια των αναγνωστών ότι η λύση που προτείνεται από τους περισσότερους Αμερικανούς είναι η ΔΩΡΕΑ αυτών των σκαφών σε συμμαχικές χώρες που έχουν την ανάγκη κάλυψης αποστολών παράκτιας επιτήρησης και άμυνας. Το υψηλό κόστος της επιχειρησιακής τους εκμετάλλευσης όμως είναι ο σημαντικότερος ανασταλτικός παράγοντας για την μη αποδοχή τους. Ακόμη και η Μαλαισία που κατονομάζεται ως μία από τις υποψήφιες χώρες αποδοχής τους, φαίνεται ότι αρκείται στις Gowind 3100 που έχει προμηθευτεί για την κάλυψη των αναγκών του Ναυτικού της…

Το Αμερικανικό Ναυτικό λοιπόν έχει αυτή τη στιγμή την «καυτή πατάτα» στα χέρια του. Αναμένοντας στοιχεία και πληροφορίες οριστικής αντιμετώπισης-επίλυσης των προβλημάτων του συστήματος μετάδοσης της κίνησης των LCS κλάσης Freedom, σε συνδυασμό με τεκμηριωμένη εκτίμηση κόστους. Αυτή είναι που θα καθορίσει και τη βιωσιμότητα, ή μη, του προγράμματος.

Η ελληνική πλευρά με αυτά τα δεδομένα στη διάθεσή της, εκτιμούμε δεν θα έπρεπε καν να συζητά το ενδεχόμενο της προμήθειας τέτοιων σκαφών. Και μάλιστα έναντι του ποσού που ζητούν οι Αμερικανοί για την αγορά τους (άνω των τεσσάρων δις. δολαρίων!) , με πρόσχημα την επανασύσταση της ελληνικής ναυπηγικής βιομηχανίας, ή μία ενδιάμεση λύση που φυσικά ουδείς γνωρίζει τι θα περιλαμβάνει. Το ρίσκο είναι τεράστιο, από όποια πλευρά και αν το δει κανείς…

Στο θέμα αυτό θα επανέλθουμε, δεδομένου ότι η άκρως προβληματική εξέλιξη των LCS κλάσης Freedom, οφείλεται σε συγκεκριμένους λόγους που παραβλέφθηκαν διαχρονικά από τις αμερικανικές κυβερνήσεις των τελευταίων 20 ετών. Το κόστος αυτής της παράβλεψης δεν είναι δυνατόν, έστω και εν μέρει, να το πληρώσει η ελληνική άμυνα και ο Έλληνας φορολογούμενος.   

Το άρθρο LCS: Το ιστορικό ενός αδιέξοδου προγράμματος δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της αμυντικής ιστοσελίδας «DefenseNews», η οποία επικαλείται δηλώσεις αξιωματούχων του Αμερικανικού Ναυτικό στο μέσο, το Ναυτικό σταμάτησε τις παραλαβές των πλοίων τύπου LCS (Littoral Combat Ship) κλάσης «Freedom» λόγω σχεδιαστικών αστοχιών στο σύστημα μετάδοσης της πρόωσης του πλοίου. Σύμφωνα με το δημοσίευμα «το Ναυτικό δήλωσε στο DefenseNews ότι υπάρχει αστοχία υλικού με το σύστημα μετάδοσης της πρόωσης, ένα σύνθετο σύστημα που μεταφέρει την ενέργεια από τους κινητήρες του πλοίου στους υδροπροωθητές και ότι εργάζεται για την διόρθωση των εν υπηρεσία πλοίων ενώ την ίδια στιγμή σταματά τις παραλαβές». (το άρθρο «DefenseNews» μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ)

Τα πλοία κλάσης «Freedom» σχεδιάστηκαν από τη Lockheed Martin και ναυπηγούνται από τα ναυπηγεία Mariette Marine της Fincantieri. Το συνδυαστικό σύστημα μετάδοσης της πρόωσης έχει σχεδιαστεί από τη γερμανική Renk. Το Αμερικανικό Ναυτικό και η Renk εργάζονται για να επιδιορθώσουν το πρόβλημα, αλλά κάτι τέτοιο θα χρειαστεί μήνες για να επιδιορθωθούν όλα τα εν υπηρεσία πλοία.

Η αναγνώριση της σχεδιαστικής αστοχίας επιβεβαιώνει τις υποψίες του Ναυτικού, οι οποίες είχαν δει το φως της δημοσιότητας τον περασμένο Δεκέμβριο (διαβάστε ΕΔΩ τη σχετική είδηση που είχαμε δημοσιεύσει στις 16 Δεκεμβρίου 2019). Ωστόσο, αξιωματούχοι του Ναυτικού έχουν εκφράσει της βεβαιότητα ότι η όλη διαδικασία διόρθωσης της αστοχίας είναι σε καλό δρόμο. Σε ανακοίνωση του το Ναυτικό αναφέρει ότι εργάζεται για να ελαφρύνει το βάρος των κυβερνητών και να τους επιτρέψει να χρησιμοποιούν προβλεπόμενα το πλοίο, ακόμα και κατά τη διάρκεια της φάσης επιδιόρθωσης της αστοχίας.

Η ανακοίνωση του Ναυτικού αναφέρει: «Μια δομική λύση έχει αναπτυχθεί και βρίσκεται σε φάση παραγωγής. Θα ακολουθήσουν εργοστασιακές δοκιμές και δοκιμές στη θάλασσα … το Ναυτικό είναι αποφασισμένο να εγκαταστήσει αυτή τη λύση στα πλοία του στόλου … η λύση θα εγκατασταθεί και θα δοκιμαστεί στα νέα πλοία πριν παραδοθούν στο Ναυτικό. Έχουμε λάβει μέτρα για να μετριάσουμε τις συνέπειες στα εν υπηρεσία πλοία, ενώ το Ναυτικό κινείται ταχύτατα για να διορθώσει τις αστοχίες και να μειώσει τις επιχειρησιακές συνέπειες».

«Το τροποποιημένο σύστημα μετάδοσης θα δοκιμαστεί στις εγκαταστάσεις της Renk και σε ένα πρόσφατα ναυπηγημένο πλοίο, σε θαλάσσιες δοκιμές, πριν γίνει αποδεκτό», δήλωσε ο Ναύαρχος Casey Moton, Προϊστάμενος του Γραφείου Μη-Επανδρωμένων και Μικρών Σκαφών της Διοίκησης Θαλάσσιων Συστημάτων του Αμερικανικού Ναυτικού. «Ο προγραμματισμένος επανασχεδιασμός του συστήματος θα δοκιμαστεί εντατικά σε ξηρά και θάλασσα σε ένα πρόσφατα ναυπηγημένο πλοίο πριν γίνει αποδεκτό και εγκατασταθεί στα εν υπηρεσία πλοία», συμπλήρωσε.

Το Ναυτικό είπε στη Lockheed Martin ότι πιστεύει πως το πρόβλημα ότι το πρόβλημα είναι δομικό και ότι περιμένει από την εταιρία της ευθύνη της επισκευής. Όπως αναφέρει το «DefenseNews» η Lockheed Martin δεν έχει ακόμα απαντήσει σ’ αυτή τη θέση του Ναυτικού και ότι δεν έχει επέλθει συμφωνία για το ποιος θα επωμιστεί το κόστος των επισκευών. Αλλά, «το πόσο θα κοστίσουν οι εργασίες είναι ακόμα άγνωστο», δήλωσε ο Υποπλοίαρχος Danny Hernandez, εκπρόσωπος τύπου του Βοηθού Γραμματέα του Ναυτικού για την Έρευνα, την Ανάπτυξη και τους Εξοπλισμούς. «Το κόστος των επιδιορθώσεων θα το γνωρίζουμε μόλις εγκριθεί η λύση από την κυβέρνηση», συμπλήρωσε. Σε ανακοίνωση της η Lockheed Martin δήλωσε ότι δεσμεύεται να επιδιορθώσει το πρόβλημα: «Σε συνεργασία με το Αμερικανικό Ναυτικό, η Lockheed Martin επιδιώκει έντονα λύση στο ζήτημα του συστήματος μετάδοσης της πρόωσης των πλοίων Freedom», αναφέρει η σχετική ανακοίνωση.

Το Ναυτικό έχει επιβάλει στα πλοία κλάσης «Freedom» ορισμένους επιχειρησιακούς περιορισμούς στα πλοία. Το δημοσίευμα του «DefenseNews» αναφέρει ότι το πλοίο μπορεί να κινηθεί με ταχύτητα 34 κόμβων ακόμα και μ’ αυτούς τους περιορισμούς. Υπενθυμίζουμε ότι τα πλοία «Freedom» σχεδιάστηκαν να πλέουν με ταχύτητες άνω των 40 κόμβων, σύμφωνα με την απαίτηση του Αμερικανικού Ναυτικού. Τα προβλήματα με το σύστημα μετάδοσης της πρόωσης χρονολογούνται από τα τέλη του 2015, τουλάχιστον, όταν το «Milwaukee» έπαθε βλάβη στο παρθενικό του ταξίδι και ρυμουλκήθηκε. Στις αρχές του 2016 το «Fort Worth» έπαθε βλάβη στο σύστημα μετάδοσης, ενώ ήταν εντός λιμένα, λόγω της μη-χρήσης λιπαντικού κατά τη λειτουργία του.

Ωστόσο, τα αρχικά προβλήματα δεν φαίνεται να είναι αυτά που ώθησαν το Ναυτικό να σταματήσει τις παραλαβές. Στις αρχές του 2020 το «Little Rock» υπέστη βλάβη στο σύστημα μετάδοσης, ενώ τον περασμένο Οκτώβριο αντίστοιχο περιστατικό συνέβη και στο «Detroit». Το «Detroit» αναγκάστηκε να επιστρέψει σε λιμάνι, ενώ επέστρεφε από αποστολή στη Λατινική Αμερική. Στο ταξίδι της επιστροφής υπέστη νέα βλάβη και αναγκαστικά ρυμουλκήθηκε.

Για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα πλοία LCS, όπως αυτά καταγράφονται από τους ίδιους τους Αμερικανούς, μπορείτε να διαβάσετε στα παρακάτω άρθρα:

Το άρθρο Το Αμερικανικό Ναυτικό σταμάτησε τις παραλαβές των LCS «Freedom», λόγω του προβληματικού συστήματος μετάδοσης της πρόωσης δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Το πάθημα, ιδιαίτερα με την αναξιοπιστία του συστήματος πρόωσης των πλοίων τύπου LCS (Littoral Combat Ship) φαίνεται να έχει γίνει μάθημα στους Αμερικανούς και το Αμερικανικό Ναυτικό. Έτσι, το προσχέδιο του αμυντικού προϋπολογισμού των ΗΠΑ για το οικονομικό έτος 2021 (NDAA 2021: National Defense Authorization Act 2021) προβλέπει τη δημιουργία μιας εγκατάστασης δοκιμών για το σύστημα πρόωσης των νέων, υπό ναυπήγηση, φρεγατών FFG(X) κλάσης «Constellation». Σύμφωνα με την αμυντική ιστοσελίδα «DefenseNews.com» το Αμερικανικό Ναυτικό θέλει αυτό το χώρο δοκιμών διότι το σύστημα πρόωσης των FFG(X), που είναι μια έκδοση των ιταλικών FREMM τροποποιημένη σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Αμερικανικού Ναυτικού, δεν έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν από το Αμερικανικό Ναυτικό. Έτσι, οι δοκιμές θα μειώσουν σημαντικό το όποιο ρίσκο του προγράμματος, το οποίο αφορά στη ναυπήγηση 20 πλοίων, σε πρώτη φάση.

Οι ιταλικές FREMM ενσωματώνουν σύστημα πρόωσης τύπου CODLAG (Combined Diesel-Electric and Gas), με έναν στροβιλοκινητήρα LM2500+G4 μέγιστης ισχύος 42.913 ίππων, δύο ηλεκτροκινητήρες των μέγιστης ισχύος 2.950 ίππων έκαστος, τέσσερις γεννήτριες πετρελαίου μέγιστης ισχύος 2,15 MWe (Megawatt Electric) έκαστη (για τα δύο πρώτα πλοία) και μέγιστης ισχύος 2,8 MWe (από το τρίτο πλοίο και μετά) και έναν προωθητήρα πλώρης μέγιστης ισχύος 1.341 ίππων. Όπως αναφέρει το NDAA: «Υπάρχει ανησυχία για σημαντικό ρίσκο στο πρόγραμμα και συγκεκριμένα στην πραγματικότητα του κόστους, στην υιοθέτηση αμερικανικών συστημάτων από Αμερικανούς προμηθευτές αντί των ξένων προμηθευτών, τα συστήματα των οποίων εξοπλίζουν τα μητρικά πλοία και στο σύνθετο σύστημα πρόωσης CODLAG, που δεν έχει χρησιμοποιηθεί ξανά στα πλοία του Αμερικανικού Ναυτικού».

Η κίνηση αυτή είναι η τελευταία μιας σειράς μέτρων που επιβλήθηκαν στο Αμερικανικό Ναυτικό από το Κογκρέσο, το οποίο πολλές φορές έχει εκφράσει ανησυχία για τις επιδόσεις του Ναυτικού στον τομέα της ενσωμάτωσης νέων τεχνολογιών. Για παράδειγμα, μέλη του Κογκρέσου έχουν επιβάλει περιορισμούς στην ταχύτητα ενσωμάτωσης μη-επανδρωμένων τεχνολογιών στο Αμερικανικό Ναυτικό, υπό τον φόβο ότι θα είναι τόσο μεγάλες οι αλλαγές ώστε το Ναυτικό δεν θα μπορεί να αξιοποιήσει τις νέες τεχνολογίες και αντιλήψεις, ένα θέμα που έχει απασχολήσει και για το πρόγραμμα LCS. To NDAA κάνει συγκεκριμένη αναφορά στο LCS: «Από το 1972 και μετά οι δοκιμές έχουν μειώσει το ρίσκο σε πέντε από τις επτά κλάσεις πλοίων του Ναυτικού (Spruance, Perry, Ticonderoga, Arleigh Burke και Zumwalt) … το LCS είναι ένα πρόγραμμα που δεν έχει επωφεληθεί από δοκιμές».

Και συνεχίζει: «Από τη στιγμή που τα πρώτα πλοία εντάχθηκαν σε υπηρεσία, το 2008 και το 2010, και οι δύο κλάσης των LCS έχουν αντιμετωπίσει σημαντικές και κοστοβόρες αστοχίες. Πιστεύουμε ότι αυτές οι αστοχίες θα είχαν ανακαλυφθεί, αναλυθεί και διορθωθεί, με λιγότερο αρνητικές επιχειρησιακές συνέπειες εάν το Ναυτικό είχε δημιουργήσει εγκατάσταση δοκιμών». Η εγκατάσταση δοκιμών για τις φρεγάτες FFG(X) θα πρέπει να μπορεί να δοκιμάσει το σύνολο του συστήματος πρόωσης των πλοίων, τα δοκιμάσει και να συνδράμει το σύστημα ελέγχου των μηχανικών συστημάτων και της ολοκλήρωσης τους και να μπορεί να προσομοιώνει το σύνολο των ηλεκτρικών απαιτήσεων. Θα ζητηθεί από το Αμερικανικό Ναυτικό να καταθέσει τα σχέδια τους για τη δημιουργία αυτής της εγκατάστασης δοκιμών το 2022.

Περισσότερα για τις ιταλικές FREMM και την διαμόρφωση FFG(X) του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο:

Το άρθρο Τα πάθημα των LCS έγινε μάθημα: Το Αμερικανικό Ναυτικό θέλει εγκατάσταση δοκιμών για το σύστημα πρόωσης των FFG(X) δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Το συγκεκριμένο άρθρο αναρτήθηκε στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα «Forbes» στις 9 Νοεμβρίου με τον τίτλο: «Now Is The Perfect Time To Sink The Freedom Class Littoral Combat Ship». Το άρθρο υπογράφει ο Craig Hooper και πραγματεύεται τα προβλήματα και το μέλλον των συγκεκριμένων πλοίων στο Αμερικανικό Ναυτικό. Το άρθρο σχετίζεται και με την ελληνική πραγματικότητα λόγω της πιθανής επιλογής των MMSC (Multi-Mission Surface Combatant) από το Πολεμικό Ναυτικό (ΠΝ). Όπως είναι γνωστό το ΠΝ έχει στα χέρια του πρόταση για την απόκτηση τεσσάρων MMSC (τα πλοία έχουν επιλεγεί από τη Σαουδική Αραβία). Επίσης είναι γνωστό ότι οι MMSC βασίζονται στα πλοία LCS κλάσης «Freedom», τα οποία παρουσιάζουν ουκ ολίγα προβλήματα, διαχρονικά. Η μετάφραση έγινε από τη συντακτική ομάδα του «DefenceReview.gr».

Καθώς το ρυμουλκό επιστρέφει το προσφάτως ακινητοποιημένο πλοίο USS «Detroit» (LCS 7), τύπου LCS, κλάσης «Freedom» είναι η στιγμή για το Αμερικανικό Ναυτικό να χαρακτηρίσει τα πλοία κλάσης «Freedom» ως μια ανεπανόρθωτη αποτυχία. Με την αναμενόμενη αλλαγή κυβέρνησης, οι ηγέτες του Αμερικανικού Ναυτικού έχουν μια ανεπανάληπτη ευκαιρία να αποσπάσουν διακομματική συναίνεση με το τερματίσουν οριστικά τον αγώνα του Αμερικανικού Ναυτικού με τα πλοία κλάσης «Freedom».

Αντί να συνεχίσουν να ξοδεύουν χρήματα, ο Ναύαρχος Michael Gilday, Διοικητής των Ναυτικών Επιχειρήσεων και ο απερχόμενος Γραμματέας του Ναυτικού, Kenneth J. Braithwaite, μπορούν να αξιοποιήσουν το μεσοδιάστημα, μέχρι δηλαδή της ανάληψη των προεδρικών καθηκόντων από τον Baiden, και να προτείνουν την άμεση απόσυρση των 10 πλοίων κλάσης «Freedom», που βρίσκονται σε υπηρεσία, να επιβάλουν παύση των εργασιών ναυπήγησης των έξι επιπλέον, για τα οποία έχει εγκριθεί η ναυπήγηση ή ναυπηγούνται, να προτείνουν την επιτάχυνση του προγράμματος ναυπήγησης των 20 φρεγατών κλάσης «Constellation» και να αποκτηθούν περισσότερα, μικρότερα και πιο αξιόπιστα περιπολικά σκάφη.

Μετά από μια δεκαετία και πλέον υπηρεσίας των πλοίων κλάσης «Freedom», δεν υπάρχει καμία ντροπή στην παραίτηση και την αναγνώριση της ήττας.

Η κλάση «Freedom» είναι ένα «Λεμόνι»

Τα πλοία κλάσης «Freedom» ήταν, από την αρχή, μια αμείωτη μηχανική καταστροφή. Το USS «Freedom» (LCS 1) βγήκε από το ναυπηγείο τόσο βαρύ ώστε έπρεπε να προστεθούν σταθεροποιητικές επιφάνειες, οι οποίες συγκολλήθηκαν στην πρύμνη του πλοίου. Στη συνέχεια, το 2010, το πλοίο αντιμετώπισε εισροή ύδατος με αποτέλεσμα να καταστραφεί ο αεροστρόβιλος κινητήρας. Στη διάρκεια επιχειρησιακού ταξιδιού στη Σιγκαπούρη, το 2013, το πλοίο αντιμετώπισε επαναλαμβανόμενα περιστατικά απώλειας ηλεκτρικής ενέργειας, και μετά, το 2016, ένας αξιωματικός έχασε τη ζωή του από σοβαρή αστοχία του πετρελαιοκινητήρα.

Οι επιδόσεις του πρώτου πλοίου της κλάσης μπορούν να συγχωρεθούν. Έχει αξία το να κατανοείς τα αδύναμα σημεία ενός νέου πλοίου. Το πρόβλημα είναι ότι τα υπόλοιπα πλοία κλάσης «Freedom» είναι εξίσου προβληματικά, υποφέροντας από ένα υπερβολικά σύνθετο και αναξιόπιστο σύστημα παροχής ηλεκτρικής ενέργειας. Αντίθετα το ανταγωνιστικό LCS, το αλουμινένιο καταμαράν κλάσης «Independence» εμφανίζεται να αντιμετωπίζει μεθοδικά τις παιδικές ασθένειες. Δώδεκα πλοία κλάσης «Independence» βρίσκονται σε υπηρεσία, προσφέροντας καλές υπηρεσίες στον Ειρηνικό, ενώ άλλα επτά ναυπηγούνται.

Μετά από χρόνια προσπαθειών τα πλοία κλάσης «Freedom» απλά δεν μπορούν να απαλλαγούν από καταστροφικές μηχανικές αστοχίες. Το 2016, το δεύτερο πλοίο κλάσης «Freedom», το USS «Fort Worth» (LCS 3), παρέμεινε ελλιμενισμένο στη Σιγκαπούρη για έξι μήνες, όσο το Αμερικανικό Ναυτικό προσπαθούσε να επιδιορθώσει το σύστημα πρόωσης. Το 2015, το επόμενο πλοίο κλάσης «Freedom», το USS «Milwaukee» (LCS 5), ακινητοποιήθηκε στο παρθενικό του ταξίδι, από το ναυπηγείο στη βάση του, και χρειάστηκε ρυμούλκηση.

Το τέταρτο πλοίο κλάσης «Freedom», το USS «Detroit» (LCS 7), επέστρεψε από τετράμηνη αποστολή καταπολέμησης λαθρεμπορίου ναρκωτικών, τον Ιούλιο του 2020, και σε ανύποπτο χρόνο ο κυβερνήτης του πλοίου δήλωσε ότι κατά τη διάρκεια της αποστολής το πλήρωμα «αντιμετώπισε απώλειες εξοπλισμού». Η επιστροφή του στη θάλασσα, το Σεπτέμβριο, αποδείχθηκε πολύ για το εύθραυστο πλοίο. Αρχικά υπέστη αστοχία στα τέλη Οκτωβρίου, στο σύστημα πρόωσης, και στη συνέχεια απώλεσε την ισχύ του με αποτέλεσμα να επιστρέψει εσπευσμένα στη Φλόριντα. Το πλοίο είχε υποστεί τέτοια ζημιά που χρειάστηκε τη συνδρομή ρυμουλκού-αποκτώντας έτσι την αμφίβολη τιμή να συνδυάσει όλα τα προβλήματα που αντιμετώπισαν όλα τα προηγούμενα πλοία κλάσης «Freedom».

Τα πλοία απλά δεν γίνονται καλύτερα. Το 2018 το πέμπτο πλοίο κλάσης «Freedom», το USS «Little Rock» (LCS 9) αντιμετώπισε πρόβλημα και παρέμεινε για τέσσερις μήνες στο Μόντρεαλ για επισκευή. Το 2019, το πλήρωμα του USS «Billings» (LCS-15) δεν μπορούσε να ρυθμίσει την ηλεκτρική ενέργεια σωστά, απώλεσε τον έλεγχο του πλοίου και σημειώθηκε σύγκρουση στο λιμάνι του Μόντρεαλ.

Η κλάση «Freedom» βρίσκεται σε υπηρεσία από το 2008. Εκτός του αξιόπιστου συστήματος μάχης της Lockheed Martin, είναι ένα μη-διορθώσιμο πλοίο, ένας εφιάλτης υποστήριξης και συνεπώς ένας κίνδυνος για όσους υπηρετούν σ’ αυτό. Όλοι στο Αμερικανικό Ναυτικό το γνωρίζουν, και παρόλα αυτά κανείς στο Ναυτικό δεν έχει τα κότσια να τερματίσει αυτή την πλεούμενη καταστροφή. Ενώ το Ναυτικό επιθυμεί να ξεγράψει το υπέρβαρο USS «Freedom» και το προβληματικό USS «Fort Worth», είναι ώρα να τερματιστεί αυτό το φτωχό σε επιδόσεις πρόγραμμα στο σύνολο του και να προχωρήσει παρακάτω.

Ορισμένοι, εσκεμμένα συνδέουν τα πλοία κλάσης «Independence» μ’ αυτά της κλάσης «Freedom», και επιχειρηματολογούν υπέρ του τερματισμού και των δύο προγραμμάτων. Αυτό θα είναι λάθος, καθώς το Ναυτικό χρειάζεται μικρά πλοία γενικών καθηκόντων. Ενώ κανένα πλοίο δεν είναι τέλειο, η κλάση «Independence» βρίσκετε σε πιο θετική τροχιά. Η κλάση έχει καταγράψει μόνο δύο μηχανικές αστοχίες το 2016. Και οι δύο είχαν επιδιορθωθεί σε διάστημα 1-2 μηνών και τα δύο πλοία επέστρεψαν στις αποστολές τους (το USS «Coronado» (LCS-4) υπέστη βλάβη στα τέλη Σεπτεμβρίου, επισκευάστηκε και έφτασε στη Σιγκαπούρη στις 16 Οκτωβρίου όπου ολοκλήρωσε επιτυχώς αποστολή διάρκειας 16 μηνών). Έκτοτε δεν έχει καταγραφεί κάποια βλάβη. Και ενώ το Ναυτικό θέλει να αποσύρει τα δύο πρώτα «Independence», μαζί με τα δύο πρώτα «Freedom» είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι τόσο το USS «Independence» (LCS-2) όσο και το USS «Coronado» παραδόθηκαν χωρίς πλήρως λειτουργικό σύστημα μάχης και, ως προϊόντα ενός ναυπηγείου που συνεχώς εξελισσόταν, ναυπηγήθηκαν διαφορετικά από τα πλοία που ακολούθησαν.

Εναλλακτικές μετά την κλάση «Freedom»

Υπάρχουν πολλές εναλλακτικές των πλοίων κλάσης «Freedom». Το Ναυτικό θα μπορούσε απλά να εξοικονομήσει χρήματα γι’ αυτές τις εναλλακτικές επιλογές. Θα μπορούσε να διοχετεύσει τα κονδύλια αυτά στη ναυπήγηση περισσότερων πλοίων κλάσης «Independence», προσφέροντας έργο και επιβίωση στα ναυπηγεία Austal. Θα μπορούσε να τα διοχετεύσει στην Fincantieri, κάτοχο των ναυπηγείων Marinette Marine, που φτιάχνουν τα πλοία κλάσης «Freedom», για να επιταχύνει το πρόγραμμα ναυπήγησης των φρεγατών κλάσης «Constellation».

Εναλλακτικά, το Ναυτικό θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει τη ναυπήγηση μικρότερων, απλούστερων περιπολικών σκαφών. Τα αποτελεσματικά σκάφη ταχείας ανταπόκρισης κλάσης «Sentinel» της Αμερικανικής Ακτοφυλακής βρίσκονται ήδη σε υπηρεσία, αποδεικνύοντας της αξία τους καθημερινά. Με 40 ήδη σε υπηρεσία, αυτά τα αξιόπιστα σκάφη, μήκους 154 ποδών κάνουν όσα η κλάση «Freedom» δεν μπορεί. Τα «Sentinel» ήδη εκτελούν αποστολές στον Ειρηνικό, από προωθημένες βάσεις στη Χαβάη και το Γκουάμ, ενώ σύντομα έξι, από έναν στόλο 64 σκαφών, θα επιχειρούν από το Μπαχρέιν. Μπορούν να σταθμεύουν σε ακόμα πιο προωθημένες βάσεις του αμερικανικού Ειρηνικού, στην Αμερικανική Σαμόα. Μια έκδοση για το Ναυτικό αυτού του χρήσιμου πλοίου, με πιθανή ενσωμάτωση του πανίσχυρου ραντάρ των F-35 και άλλα χρήσιμα, ήδη σε υπηρεσία συστήματα, μπορεί να αναπτυχθεί σε μηδέν χρόνο και πολύ γρήγορα να αντικαταστήσει τα πλοία κλάσης «Freedom» με χαμηλότερο κόστος, μεγαλύτερη λειτουργικότητα και μια πλατφόρμα μεγαλύτερης στρατηγικής χρήσης για το Ναυτικό.

Τα υπάρχοντα πλοία κλάσης «Freedom» μπορούν να παραχωρηθούν σε όποιον σύμμαχο θέλει να προσπαθήσει να κερδίσει κάτι απ’ αυτά αναξιόπιστα πλοία. Τόσο η Σαουδική Αραβία όσο και η Ελλάδα ψάχνουν να αποκτήσουν μια έκδοση των «Freedom» με ισχυρότερο οπλισμό και 1-2 επιπλέον πλοία των βασικών μοντέλων θα ήταν μια καλή λύση προπαρασκευής για την πιο αποτελεσματική έκδοση. Η Ταιβάν, ένα κράτος που έχει αποδείξει πραγματική ικανότητα στο να διατηρεί επιχειρησιακά δύσχρηστα πλοία, θα μπορούσε να είναι άλλος ένας αποδέκτης πλοίων κλάσης «Freedom».

Δεν υπάρχει ανάγκη για άλλη, χρονοβόρα, μελέτη ή διάσκεψη μεταξύ των μετόχων. Με την ταπεινωτική και πιθανότατα μοιραία καταστροφή του USS «Detroit», είναι ώρα για την αδίστακτη επιβολή μιας διοικητικής απόφασης. Όπως είπε ο Ναύαρχος Gilday: «Αυτά τα πλοία βρίσκονται εδώ από το 2008-πρέπει να προχωρήσουμε μ’ αυτό». Γι’ αυτό προχωρήστε. Η απελευθέρωση του Ναυτικού από την κλάση «Freedom» θα αντιμετωπιστεί με γενική και διακομματική συγκατάθεση, θα χαιρετηθεί από το Ναυτικό, ενώ υπάρχουν αρκετές επιλογές στο τραπέζι που ακόμα και η Lockheed Martin, η ανάδοχος εταιρίας των «Freedom» και τα ναυπηγεία Marinette Marine, που κατασκευάζουν τα πλοία, θα επέλεγαν και θα έβγαιναν από το πρόγραμμα ανακουφισμένες που ο μακρύς ναυτικός τους εφιάλτης τελείωσε.

Μπορείτε να διαβάστε το πρωτότυπο κείμενο, στα αγγλικά, ΕΔΩ

Το άρθρο LCS κλάσης «Freedom»: Ένας κατάλογος διαχρονικών αστοχιών, προβλημάτων και αναξιοπιστίας δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.