Η τελευταία συνεκπαίδευση των Αμερικανών Πεζοναυτών με τους Έλληνες πεζοναύτες της 32 Ταξιαρχίας Πεζοναυτών επανέφερε στο προσκήνιο το ζήτημα της απόκτησης αμφίβιων τεθωρακισμένων. Σύμφωνα με τις τελευταίες εξελίξεις διαφαίνεται η προοπτική απόκτησης ενός ικανού αριθμού AAV-7Α1. Οι πληροφορίες μας αναφέρουν περί τα 20 με 30 οχήματα.

Σας καλούμε να διαβάσετε το άρθρο μας στις 16 Οκτωβρίου 2017 με τίτλο: Αποβατικές επιχειρήσεις: Σκέψεις και προβληματισμοί εκεί όπου καταδεικνύεται το ευρύτερο πλαίσιο δράσης των Πεζοναυτών, οι ρόλοι, ο σχεδιασμός και η ανάγκη για αμφίβια τεθωρακισμένα.

Όπως τονίζαμε στο τότε μας άρθρο:

Σύμφωνα με την υφιστάμενη κατάσταση σε τακτικό-επιχειρησιακό και στρατηγικό επίπεδο η 32 Ταξιαρχία Πεζοναυτών με γνώμονα της ασκήσεις ΑΙΓΙΑΛΟΣ αποτελεί σχηματισμό που θα κληθεί να επιχειρήσει στη περιοχή ευθύνης της ΑΣΔΕΝ επιφορτισμένη με καθήκοντα εφεδρείας συμπληρώνοντας τους σχηματισμούς της ΑΣΔΕΝ που εδρεύουν σε κύριες και μικρότερης έκτασης νήσους του Αιγαίου. Δευτερευόντως, ως δύναμη αμέσου επεμβάσεως σε νησιά που έχουν ήδη δεχθεί επίθεση και έχει απολεσθεί φίλιο έδαφος έχοντας καταφέρει ο εχθρός να εγκαταστήσει προγεφύρωμα με μηχανοκίνητες δυνάμεις.

Η διενέργεια απόβασης σε εχθρική νήσο όπως είναι η Ίμβρος ή η Τένεδος στα πλαίσια του ισοδύναμου τετελεσμένου αποτελεί ιδιαίτερα περίπλοκο εγχείρημα, με υψηλό ποσοστό ρίσκου και εν πολλοίς αδυναμία εκτελέσεως απόρροια της έλλειψης σύγχρονων μέσων εφόδου, ικανού αριθμού προσωπικού και φυσικά αδυναμία πλήρους αεροναυτικής υπεροχής ακόμα και σε περιορισμένο τόπο και χρόνο. Αξίζει να αναφέρουμε πως τα τρία είδη απόβασης είναι τα εξής: σε εχθροκρατούμενη ακτή, σε φυλασσόμενη ακτή και τέλος σε οχυρωμένη ακτή. Συνεπώς, το υφιστάμενο δόγμα βασίζεται κυρίως στις αποβάσεις στα δύο πρώτα είδη και σπανίως στο τελευταίο καθότι είναι και το πλέον απαιτητικό. Μόνον μια αποφασιστική ενέργεια που θα συνδύαζε παραπλανητικές ενέργειες και έχοντας το στοιχείο του αιφνιδιασμού θα είχε επιτυχία αλλά και πάλι υπό σοβαρές προϋποθέσεις. 

Ποιες μπορεί αυτές οι προϋποθέσεις; Το Π.Ν και η Π.Α να έχουν πετύχει σημαντική ελαχιστοποίηση της δράσης των τουρκικών αεροναυτικών δυνάμεων ή αυτές να είναι προσανατολισμένες αλλού εκδηλώνοντας εκεί την όποια κύρια ενέργεια (πχ Κύπρος) δημιουργώντας τον κατάλληλο διάδρομο εκδήλωσης μιας απόβασης σε τουρκική νήσο. Δεδομένου όμως πως η όποια ελληνοτουρκική αντιπαράθεση θα έχει περιορισμένο χαρακτήρα (τοπικά και χρονικά) χωρίς να μπορεί να αποκλειστεί η προοπτική γενικευμένης σύρραξης τότε το παραπάνω σενάριο έχει μικρές πιθανότητες.

Οι Εξελίξεις

Το Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι ακύρωσε το πρόγραμμα AAV-SU (Assault Amphibious Vehicles-Survivability Upgrade) αναβάθμισης της θωράκισης των εν υπηρεσία αμφίβιων τεθωρακισμένων οχημάτων AAV. Σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό, τα AAV θα αναβαθμίζονταν με νέα ισχυρότερη θωράκιση, συνθετικών υλικών. Ωστόσο, η Διοίκηση των Αμερικανών Πεζοναυτών αποφάσισε ότι είναι προτιμότερο να ακυρώσει το πρόγραμμα και να διοχετεύσει το σχετικό κονδύλι στο πρόγραμμα ACV (Amphibious Combat Vehicle).

Υπενθυμίζουμε ότι τα οχήματα AAV βρίσκονται σε υπηρεσία από το 1972, δηλαδή εδώ και 46 χρόνια, και παρά τις διαδοχικές αναβαθμίσεις, βρίσκονται στο τέλος της επιχειρησιακής τους ζωής. Εκτός από την αναβάθμιση της θωράκισης, το πρόγραμμα AAV-SU αφορούσε και στην εγκατάσταση νέων, ποιο ασφαλών και εργονομικών, καθισμάτων, επιπλέον θωράκισης γύρο από τις δεξαμενές καυσίμου και βελτιώσεις στον κινητήρα και στις αναρτήσεις του οχήματος, έτσι ώστε να μην μειώνονταν οι επιδόσεις ως αποτέλεσμα της αύξησης του βάρους. Το πρόγραμμα ACV ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2011 και αντικατέστησε το ακυρωθέν πρόγραμμα EFV (Expeditionary Fighting Vehicle). Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, τα οχήματα του προγράμματος ACV θα πρέπει να έχουν μεταφορική ικανότητα 17 πλήρως εξοπλισμένων Πεζοναυτών.

Θα πρέπει επίσης να αφήνονται από το πλοίο αμφίβιων επιχειρήσεων, τουλάχιστον 18-19 χιλιόμετρα μακριά από την ακτή, και να πλέουν στο νερό, με κύμα ύψους 91 εκατοστών (3 πόδια) με ταχύτητα 15 χιλιομέτρων την ώρα (8 κόμβοι). Η απαίτηση αφορά σε 573 οχήματα, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, τα οποία θα πρέπει να παραδοθούν και να χαρακτηριστούν επιχειρησιακά την περίοδο 2020-2022. Ωστόσο, λόγω περιορισμένων κονδυλίων, το πρόγραμμα ACV αναθεωρήθηκε και αναμένεται να υλοποιηθεί σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση θα αποκτηθούν τροχοφόρα οχήματα, τα οποία ήδη βρίσκονται σε παραγωγή (Off-the-Shelf), μέγιστου κόστους $ 3-4,5 εκατομμύρια ανά όχημα.

Τα οχήματα αυτά θα πρέπει να μπορούν να μεταφέρουν 10-13 πλήρως εξοπλισμένους Πεζοναύτες και να μεταφέρονται, από το πλοίο αμφίβιων επιχειρήσεων στην εχθρική ακτή, μέσω ταχύπλοων αποβατικών σκαφών κλάσης «Spearhead» ή αερόστρωμνων πλοίων. Κατά την δεύτερη φάση θα αποκτηθούν ερπυστριοφόρα τεθωρακισμένα οχήματα, νέας γενιάς και σχεδίασης με ικανότητα ανάπτυξης ταχύτητας, στο νερό, ύψους 24-28 χιλιομέτρων την ώρα (13-15 κόμβοι) και μέγιστου κόστους $ 12-14 εκατομμυρίων ανά όχημα.

Αναλυτικά για το θέμα τοποθετηθήκαμε σε άρθρο με τίτλο: Οι Αμερικανοί Πεζοναύτες ακύρωσαν το πρόγραμμα αναβάθμισης των αμφίβιων τεθωρακισμένων οχημάτων AAV

Tο Ιστορικό

Το πρόγραμμα απόκτησης αμφίβιων τεθωρακισμένων οχημάτων είχε υπαχθεί σε όλα τα ΕΜΠΑΕ (1996-2000, 2001-2005 και 2006-2015). Ωστόσο, για διαφόρους λόγους, το πρόγραμμα μετακυλιόταν από το ένα ΕΜΠΑΕ στο επόμενο. Στα δύο πρώτα ΕΜΠΑΕ, η απαίτηση ήταν για 77 οχήματα, σε πέντε διαφορετικές εκδόσεις, με προβλεπόμενη δαπάνη € 249,5 εκ. (στο ΕΜΠΑΕ 2006-2015, η απαίτηση είναι για 50 οχήματα με προϋπολογισμένη δαπάνη € 100 εκ.). Τα οχήματα θα έπρεπε να μπορούν να διαβούν τάφρο μήκους δύο μέτρων και να επιχειρούν σε κατάσταση θαλάσσης 5.

Σύμφωνα με τη σχετική απαίτηση, τα 46 από τα 77 οχήματα θα έπρεπε να είναι της έκδοσης οχήματος μάχης με κύριο πυροβόλο των 20mm τουλάχιστον και συζυγές πυροβόλο των 7,62mm. Αρχικά, η απαίτηση έκανε λόγο για δυνατότητα μεταφοράς 18 πλήρως εξοπλισμένων πεζοναυτών, αλλά τελικά υιοθετήθηκε μια πιο “συντηρητική” απαίτηση για δυνατότητα μεταφοράς 11 πλήρως εξοπλισμένων πεζοναυτών.

Τα 12 οχήματα μεταφοράς όλμου, διαμετρήματος 81mm, θα έπρεπε να έχουν τη δυνατότητα εκτέλεσης βολής εντός και εκτός του οχήματος σε όλο το τόξο των 360ο, ενώ τα 12 οχήματα-φορείς αντιαρματικών συστημάτων θα έπρεπε να φέρουν μονό ή διπλό εκτοξευτή τύπου M-220 για βλήματα τύπου TOW (Tube-launched Optically-tracked Wire-guided). Τα υπόλοιπα επτά οχήματα θα ήταν περισυλλογής (πέντε οχήματα) και διοίκησης (δύο οχήματα), αμφότερα εξοπλισμένα με ένα πυροβόλο των 12,7mm.

Για το πρόγραμμα εξέφρασαν ενδιαφέρον οι εξής οκτώ εταιρείες: η αμερικανική United Defence, η οποία πλέον ανήκει στον όμιλο της BAE Systems, με τα οχήματα της οικογένειας AAV-7 (Amphibious Assault Vehicle), η αμερικανική General Dynamics Land Systems με το EFV (Expeditionary Fighting Vehicle), η General Dynamics Land Systems Canada με την οικογένεια οχημάτων LAV (8 x 8, Light Attack Vehicle), που είναι μια έκδοση του ελβετικού Piranha, η ελβετική MOWAG, η οποία πλέον ανήκει στον όμιλο της General Dynamics Land Systems, με το Piranha III (8 x 8), η ρωσική Kurganmashzavod με το ΒΜΡ-3F, η ρωσική Volgograd Tractor Plant με το BMD-3, η ρωσική GAZ με το BTR-80 (8 x 8) και η ιταλική ARIS SpA με το ARISgator, το οποίο είναι μια τροποποιημένη έκδοση του οχήματος M-113.

Τον Φεβρουάριο του 2002, το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο (ΑΣΣ) ενέκρινε μια λίστα προεπιλογής (short-list), η οποία περιελάμβανε τα οχήματα AAV-7, EFV και ARISgator. Αποκλείστηκαν δηλαδή τα τροχοφόρα και τα δύο ρωσικά ερπυστριοφόρα. Ωστόσο, κατόπιν πιέσεων της Μόσχας, στη λίστα προεπιλογής συμπεριελήφθη τελικά και το BMP-3F. Το όλο πρόγραμμα συνοδεύτηκε και από μια μελέτη, την οποία εκπόνησε η Διοίκηση Πλοίων Αποβάσεως (ΔΠΑ), προκειμένου να διαπιστωθεί η αντοχή και να προσδιοριστούν οι απαιτήσεις τροποποίησης των καταπελτών των αρματαγωγών τύπου “Ιάσων” κλάσης “Σάμος”.

Έκτοτε και μέχρι σήμερα, το πρόγραμμα δεν παρουσίασε καμία κινητικότητα. Με τη σύνταξη του ΕΜΠΑΕ 2006-2015, το πρόγραμμα έλαβε υψηλή προτεραιότητα (No.5), αλλά και πάλι δεν υπήρξε κάποια εξέλιξη. Έκτοτε οι προσπάθειες επικεντρώθηκαν στο μεταχειρισμένο υλικό για να φτάσουμε στο σημερινό σημείο.

AAVP-7A1

Το ΑΑVP-7A1 (Amphibious Assault Vehicle Personnel) της United Defense, η οποία ανήκει πλέον στον όμιλο της BAE Systems, εντάχθηκε σε υπηρεσία στο Σώμα των Αμερικανών Πεζοναυτών το 1983, μετά από τέσσερα χρόνια δοκιμών και με την ονομασία LVTP-7 (Landing Vehicle Tracked Personnel). Η μετονομασία του οχήματος σε AAVP-7A1 αποφασίστηκε το 1985. Σχεδιαστικά, το όχημα έλκει την καταγωγή του από το Alligator, το οποίο ολοκλήρωσε την ανάπτυξή του το 1939 και, επίσης, αποτελεί μια βελτιωμένη έκδοση του LVTP-5, που χρησιμοποιήθηκε στο Βιετνάμ.


Το βάρος (κενό) του οχήματος είναι 20.980 κιλά, ενώ το μέγιστο βάρος μάχης ανέρχεται στα 25.705 κιλά. Μπορεί να μεταφέρει 21 πλήρως εξοπλισμένους πεζοναύτες συν τρία άτομα πλήρωμα ή, εναλλακτικά, 4.530 κιλά φορτίο. Το μέγιστο μεταφερόμενο καύσιμο είναι 647 λίτρα (εσωτερικά). Με το καύσιμο αυτό και με ταχύτητα 40 χιλιόμετρα την ώρα, η μέγιστη εμβέλεια του οχήματος είναι 483 χιλιόμετρα ή επτά ώρες συνεχόμενης πλεύσης στο νερό. Η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης ανέρχεται στα 13 χιλιόμετρα την ώρα , ενώ η μέγιστη ταχύτητα σε οδό είναι 72 χιλιόμετρα την ώρα . Ωστόσο, η τυπικές ταχύτητες του οχήματος είναι τα 10 χιλιόμετρα την ώρα όταν κινείται στο νερό ή τα 32-48 χιλιόμετρα την ώρα όταν κινείται στην ξηρά. Η μέγιστη όπισθεν ταχύτητα είναι τα 19 χιλιόμετρα την ώρα για κίνηση στην ξηρά και τα 7 χιλιόμετρα την ώρα για κίνηση στη θάλασσα.

Οι συζητήσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ελλάδας αναφέρονται στη προοπτική απόκτησης περί των 20 με 30 αμφιβίων οχημάτων.


Μολονότι από το 2008 και μετά το AAVP-7A1 θα αντικατασταθεί σταδιακά από το EFV, εντούτοις, 1.007 οχήματα έχουν ήδη αναβαθμιστεί στο πλαίσιο του προγράμματος RAM/RS (Reliability, Availability, Maintainability/Rebuild to Standard), έτσι ώστε να παραμείνουν επιχειρησιακά ικανά έως ότου ολοκληρωθεί το πρόγραμμα παραγωγής των EFV. Από τα 1.007 οχήματα που αναβαθμίστηκαν, τα 896 ήταν AAVP-7A1, τα 64 της έκδοσης διοίκησης AAVC-7A1 και τα 47 της έκδοσης περισυλλογής AAVR-7A1. Στην έκδοση AAVP-7A1, το όχημα είναι εξοπλισμένο με έναν αυτόματο εκτοξευτή βομβίδων τύπου Mk.19 των 40mm και με ένα πυροβόλο τύπου Browning των 12,7mm. Αμφότερα τα όπλα έχουν τη δυνατότητα περιστροφής σε όλο το τόξο των 360ο και όρια ανύψωσης από -15ο έως +60ο.


Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το RAM/RS ήταν το τρίτο κατά σειρά πρόγραμμα αναβάθμισης των οχημάτων. Είχε προηγηθεί το πρόγραμμα SLEP (Service Life Extension Program), το οποίο εφαρμόστηκε αμέσως μετά την ένταξη των οχημάτων σε υπηρεσία, το 1983 και ολοκληρώθηκε το 1986, ενώ την περίοδο 1987-1990 υλοποιήθηκε το πρόγραμμα PIP (Product Improvement Program), το οποίο περιελάμβανε την εγκατάσταση νέου πύργου, την τοποθέτηση επιπρόσθετης θωράκισης, την αλλαγή του κιβωτίου μετάδοσης της κίνησης και την εγκατάσταση ενός κυματοθραύστη στο ρύγχος.

Αποτέλεσμα των προγραμμάτων SLEP και PIP ήταν η σημαντική αύξηση του βάρους μάχης του οχήματος, χωρίς όμως να τοποθετηθεί ισχυρότερος κινητήρας. Αυτό είχε ως συνέπεια να μειωθούν η ευελιξία και η ευκινησία του οχήματος, ενώ αυξήθηκε το λειτουργικό του κόστος. Για το λόγο αυτό εφαρμόστηκε το πρόγραμμα RAM/RS. Βασικός άξονας του προγράμματος ήταν η εγκατάσταση του κινητήρα και των αναρτήσεων του οχήματος M-2 Bradley στο AAVP-7A1 με στόχο να επανέλθει το όχημα στις αρχικές του επιδόσεις. Πράγματι, τα AAVP-7A1 εφοδιάστηκαν με τον κινητήρα VΤ-400 της Cummins συνολικής ισχύος 525 ίππων, μεγαλύτερης σε σχέση με τους 400 ίππους του προηγούμενου κινητήρα.

Η θωράκιση του οχήματος αποτελείται από συγκολλημένες πλάκες αλουμινίου και προσφέρει προστασία από φυσίγγια φορητών όπλων και θραύσματα βλημάτων πυροβολικού. Η κίνηση του οχήματος μέσα στο νερό επιτυγχάνεται με τη βοήθεια δύο υδροπροωθητών (water jet), οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα άντλησης 53.000 λίτρων νερού. Η ροή του νερού αναστρέφεται με τη χρήση ενός ανακλαστήρα ροής και έτσι επιτυγχάνεται η ώθηση. Εναλλακτικά, η κίνηση στο νερό επιτυγχάνεται και με την κίνηση των ερπυστριών. Ο εξοπλισμός παρατήρησης περιλαμβάνει 14 περισκόπια ολόπλευρης παρατήρησης ημέρας, ενώ υπάρχει δυνατότητα προσαρμογής περισκοπίου νυχτερινής οράσεως. Τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό συμπληρώνουν ένα σκοπευτικό μεγέθυνσης x 8 και ένα εφεδρικό σύστημα άμεσης σκόπευσης. Τέλος, το όχημα είναι εφοδιασμένο με σύστημα προστασίας από ραδιολογικές, βιολογικές και χημικές ουσίες.

Στην έκδοση περισυλλογής, ο εξοπλισμός του οχήματος περιλαμβάνει συμπιεστή αέρα, σύστημα οξυγονοκόλλησης, γερανό υδραυλικής λειτουργίας με δυνατότητα ανύψωσης 2.718 κιλών φορτίου και βαρούλκο μήκους 26 μέτρων με δυνατότητα ανύψωσης 10.419 κιλών, ενώ στην έκδοση διοίκησης, το όχημα είναι εφοδιασμένο με πέντε σταθμούς ασυρμάτων (τρεις σταθμούς για το προσωπικό και δύο κύριους σταθμούς επικοινωνιών). Το AAVR-7A1 υπηρετείται από τρία άτομα και το AAVC-7A1 από πέντε.

ARISgator

Η πρόταση της ARIS βασίζεται σε μια τροποποιημένη έκδοση του τεθωρακισμένου οχήματος Μ-113. Η ιταλική εταιρεία έχει εξειδικευτεί στη μετατροπή, την τροποποίηση, αλλά και τον εκσυγχρονισμό οπλικών συστημάτων, τα οποία βρίσκονται σε υπηρεσία. Έτσι σχεδίασε και ανέπτυξε μια διαδικασία τροποποίησης του οχήματος Μ-113 από συμβατικό τεθωρακισμένο όχημα σε αμφίβιο.


Το όχημα έχει μεταφορική ικανότητα δέκα ατόμων (δύο άτομα πλήρωμα και οκτώ πλήρως εξοπλισμένοι πεζοναύτες). Οι διαστάσεις του είναι (μήκος x πλάτος x ύψος) 7,2 μέτρα x 2,9 μέτρα x 2,4 μέτρα, ενώ το βάρος μάχης ανέρχεται στους 13 τόνους. Η μέγιστη ταχύτητα που επιτυγχάνει το όχημα στην ξηρά είναι τα 60 χιλιόμετρα την ώρα, ενώ έχει αυτονομία 500 χιλιόμετρα (όταν κινείται στην ξηρά). Στη θάλασσα, η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης είναι 11 χιλιόμετρα την ώρα. Ο εξοπλισμός μάχης αποτελείται από ένα πολυβόλο των 12,7mm ή από έναν αυτόματο εκτοξευτή βομβίδων των 40mm. Ο πύργος ελέγχεται από το εσωτερικό του οχήματος. Στον ηλεκτρονικό εξοπλισμό περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, σύστημα νυχτερινής όρασης, αποστασιόμετρο laser κ.ά. Η θωράκιση του οχήματος επιτρέπει την ολόπλευρη προστασία του από φυσίγγια των 7,62mm, που βάλλονται από απόσταση 30 μέτρων ή μεγαλύτερη.

Το όχημα ολοκλήρωσε την ανάπτυξή του το 1998. Τα βασικότερο σημείο του προγράμματος μετατροπής είναι η εγκατάσταση ενός ρύγχους από κράμα αλουμινίου προκειμένου να βελτιωθούν τα χαρακτηριστικά και η δυνατότητα πλεύσης του οχήματος, αφού στο συμβατικό Μ-113 το έμπροσθεν τμήμα είναι επίπεδο, με αποτέλεσμα να παρουσιάζει μεγάλη αντίσταση στο νερό. Στο πίσω μέρος του οχήματος εγκαθίστανται δύο μεταλλικές προεκτάσεις, οι οποίες διαθέτουν από ένα, ανεξάρτητα ελεγχόμενο, υδροπροωθητή, ο οποίος λειτουργεί υδραυλικά. Επίσης, στο χώρο της καμπίνας, εγκαθίσταται μια αντλία λαδιού υψηλής πίεσης, η οποία επεξεργάζεται την κινητική ενέργεια που απελευθερώνεται από τον κινητήρα.

Άλλες τροποποιήσεις αφορούν στην εγκατάσταση προεκτάσεων στο σύστημα εισαγωγής του αέρα ψύξης και λειτουργίας του κινητήρα, έτσι ώστε να απαγορευτεί η είσοδος του νερού κατά τη διάρκεια της πλεύσης, στη στεγανοποίηση όλων των εσωτερικών χώρων και στην εγκατάσταση συστήματος εξαερισμού προκειμένου να ανανεώνεται, κατά τον προβλεπόμενο τρόπο, ο αέρας στη στεγανοποιημένη καμπίνα. Το ARISgator ενσωματώνει κινητήρα συνολικής ισχύος 340 ίππων και μπορεί να επιχειρεί σε κατάσταση θαλάσσης 3. Ο κινητήρας των 340 ίππων, δεδομένου ότι το βάρος μάχης του οχήματος είναι 13 τόνοι, προσδίδει λόγο βάρους/ισχύος 26,15 ίππους ανά τόνο.

Κατά τη διάρκεια της πλεύσης, το όχημα παρουσιάζει χαμηλή σιλουέτα, ενώ μπορεί να αφεθεί και να περισυλλεγεί από τα αποβατικά σκάφη με ευκολία. Στα πλεονεκτήματα του ARISgator συμπεριλαμβάνεται και το χαμηλό κόστος μετατροπής ανά όχημα, το οποίο ανέρχεται στα € 500.000 περίπου ανά μονάδα. Η διάθεση, από τον ΕΣ, πάνω από 1.700 οχήματα τύπου Μ-113 σημαίνει ότι η πρόταση της ARIS δίνει τη δυνατότητα αξιοποίησης ενός παλαιού οπλικού συστήματος και μετατροπής του σε ένα αμφίβιο τεθωρακισμένο όχημα και μάλιστα με πολύ χαμηλό κόστος.

Σύγχρονα ταχύπλοα κρούσης όπως τα CB-90 ή τα M-12 Jurmo αποτελούν την βέλτιστη λύση αφού εξασφαλίζουν προστασία, ικανή ταχύτητα και ακτίνα δράσης. Βέβαια το ζήτημα προσπίπτει στο κόστος. Λύσεις όπως τα μεταχειρισμένα αμφίβια τεθωρακισμένα AAV-7, οι συλλογές ARISgator που μετατρέπουν ένα Μ-113 σε αμφίβιο είναι επίσης καλές περιπτώσεις προς κρίση και αξιολόγηση. Γνωρίζουμε πάντως πως ο καταπέλτης των αρματαγωγών του ΠΝ είναι σε θέση να φιλοξενήσει AAV-7 μολονότι υπάρχει ένα μικρό ζήτημα ως προς την γωνία πρόσπτωσης των AAV-7 στη θάλασσα. Ιδανική λύση θα αποτελούσε μια μίξη των παραπάνω με έμφαση στην ύπαρξη σύγχρονων πλωτών μέσων αμφίβιας κρούσης που θα μπορούν να είναι στη θέση των παρωχημένων ΑΒΑΚ.

Οι λύσεις λοιπόν, κατά την άποψη μας, είναι ακόλουθες: Απόκτηση τεθωρακισμένων αμφίβιων οχημάτων εφόδου και ταχέων σκαφών αμφίβιας κρούσης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζονται τα εξής πλεονεκτήματα: Οι πεζοναύτες αποκτούν οργανικά μέσα εκτέλεσης αποβάσεων ιδανικά για πρώτο κύμα (ταχέα σκάφη αμφίβιας κρούσης). Τα σκάφη αυτά θα μπορούν να αναπτυχθούν ταχέα ενώ διαθέτουν την απαραίτητη ισχύ πυρός για καταστολή του εχθρικού πυρ και την ενδεδειγμένη προστασία- θωράκιση για περίπτωση που χρειαστεί να γίνε βίαιη απόβαση.

Σκάφη όπως το M12 Jurmo μπορούν να μεταφέρουν το πρώτο κύμα στην ακτή με παράλληλη υποστήριξη πυρών.

Οι επιλογές που κατά την άποψη μας ξεχωρίζουν είναι τα σκάφη κλάσης M12 Jurmo και τα σκάφη κλάσης Combat Craft 2010Μ. Τα σκάφη και των δύο κλάσεων είναι ταχύπλοα και μπορούν να αναπτύξουν υψηλές ταχύτητες πλεύσης μεταξύ 40 και 50 κόμβων. Επίσης, στην πλώρη φέρουν καταπέλτη ώστε να μπορεί να αποβιβαστεί το προσωπικό σε ακτές και βραχονησίδες. Άξια αναφοράς είναι και η θωράκιση τους η οποία είναι ανθεκτική απέναντι σε βομβίδια και θραύσματα όπλων καμπύλης τροχιάς αλλά και διαμετρήματος 7,62.

Τα σκάφη φέρουν οπλισμό στην πλώρη διαφορετικό ανά κλάση. Τα γενικά χαρακτηριστικά του Μ12 περιλαμβάνουν: εκτόπισμα 14 τόνοι, μήκος 14,2 μέτρα, μέγιστη ταχύτητα 37 κόμβοι, μεταφορική ικανότητα 20 άνδρες μετά φόρτου, οπλισμός ένα πολυβόλο των 12,7 χιλιοστών, ένας όλμος τύπου Nemo των 120 χιλιοστών ή τέλος ένας εκτοξευτής βομβίδων των 40 χιλιοστών. Όλες οι επιφάνειες του σκάφους είναι καλυμμένες από υλικό κέβλαρ. Το Φιλανδικό σκάφος της εταιρίας Μarine Alutech έχει αυτονομία 180 ναυτικά μίλια. Μια ακόμα αξιόλογη επιλογή που ξεχωρίσαμε είναι το σκάφος Combat Craft 2010Μ, το σουηδικό σκάφος της εταιρίας Docsta Varvet.

Το Combat Craft 2010M έχει εκτόπισμα 56 τόνους, μήκος 24,1 μέτρα, μεταφέρει 32 άνδρες συν 6 άτομα για πλήρωμα, έχει μέγιστη ταχύτητα πλεύσης 50 κόμβους χάρις σε δύο πανίσχυρους κινητήρες Rolls Royce 550 υδροτζέτ των 1100 Κw έκαστος. Η εμβέλεια του είναι πραγματικά τεράστια και αγγίζει τα 400 ναυτικά μίλια. Πρακτικά, το Combat Craft 2010M μπορεί να αποχωρήσει από την έδρα της 32 ΤΑΞ ΠΖΝ και να έχει αφιχθεί σε λίγες ώρες στην Λέσβο ή στην Ρόδο ή ακόμα και πιο μακριά αφού η απόσταση Βόλος Ρόδος είναι περί τα 313 ναυτικά μίλια απόσταση.

Αξιοσημείωτη είναι η θωράκιση του σκάφους που επιτρέπει στους πεζοναύτες να πραγματοποιούν αποβάσεις υπό σφοδρό εχθρικό πυρ. Εντυπωσιακός είναι ο οπλισμός του σκάφους που περιλαμβάνει όλμο των 120 χιλιοστών τύπου AMOS. Ο τελευταίος είναι Σουηδικής κατασκευής και προέλευσης έχει τεθεί σε υπηρεσία του 2007, έχει δύο κάνες βολής η κίνηση των οποίων επιτυγχάνεται με υδρόψυκτο μηχανισμό, έχει μέγιστο βεληνεκές 10 χιλιόμετρα ενώ μπορεί να εκτελέσει και ευθείς βολές από 1.550 μέτρα έως και 150 μέτρα, ο ρυθμός βολών περιλαμβάνει μέγιστες 16 βολές το λεπτό ενώ ο μέσος ρυθμός είναι 12.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι γερανοί των αρματαγωγών του ΠΝ μεταφέρουν ήδη τις αποβατικές ακάτους (ΑΒΑΚ) που ζυγίζουν 10 τόνους έκαστη οπότε ίσως να μπορεί να εξεταστεί η μικρή αύξηση του φορτίου τους στους 14 τόνους ώστε να μπορούν να μεταφέρουν τα M12 Jurmo ώστε τα σκάφη αυτά να μπορούν να λειτουργούν και από μητρικό πλοίο.

Η απόκτηση τεθωρακισμένων οχημάτων βοηθά εκτός από την όσον το δυνατό ευκολότερη απόβαση με τις μικρότερες απώλειες και στον μετέπειτα ρόλο αυτού του μηχανοκίνητου πεζικού. Τα τεθωρακισμένα οχήματα αμφίβιας κρούσης μπορούν να εξέλθουν από τους καταπέλτες των αρματαγωγών αλλά και των επίτακτων εμπορικών πλοίων και ακολούθως να εξέλθουν της ακτής. Η πιο οικονομική λύση που μπορεί να αναβαθμίσει κατακόρυφα τις αποβατικές δυνατότητες των Πεζοναυτών είναι τα αμφίβια τεθωρακισμένα AAV-7.

Επίσης θα προτείναμε και την εγκατάσταση του πύργου UT-25-30 της ισραηλινής Elbit για την αύξηση της ισχύος πυρός. Το AAV-7 με την χρησιμοποίηση των εκτοξευτών καπνογόνων που επιτρέπουν απόκρυψη στο ορατό, υπέρυθρο και θερμικό φάσμα ελαχιστοποιώντας τις απώλειες των Πεζοναυτών κατά την άφιξή τους στην ακτή. Κατά τη διάρκεια της συνεκπαίδευσης Αμερικανών και Ελλήνων Πεζοναυτών τον Ιούνιο του 2009 γνωστοποιήθηκε στην ελληνική πλευρά η διαθεσιμότητα 60-70 μεταχειρισμένων AAV-7Α1 που αποσύρθηκαν πρόσφατα από τους Αμερικανούς Πεζοναύτες.

O πύργος UT-25-30 της Elbit Systems για την αύξηση της ισχύος πυρός

Οχήματα ιδίου τύπου ήταν υποψήφια σε παλαιότερο πρόγραμμα προμήθειας 77 Τεθωρακισμένων Οχημάτων Αμφίβιας Εφόδου για τον εξοπλισμό της 32 Ταξιαρχίας Πεζοναυτών ενώ είχαν πραγματοποιηθεί δοκιμές άφεσής τους από αρματαγωγά τύπου ΙΑΣΩΝ του Πολεμικού Ναυτικού σε παρόμοια συνεκπαίδευση το 2001 (στην άσκηση «Μέγας Αλέξανδρος»).

Να σημειωθεί ότι τα AAV-7 μπορούν να εξέλθουν από τους καταπέλτες των αρματαγωγών του ΠΝ και αυτό αποδεικνύεται και από συνεκπαίδευση των Αμερικανών πεζοναυτών με το HMAS Tobruk του Αυστραλιανού Ναυτικού. Το σκάφος έχει ανάλογους καταπέλτες με τα Χίος. Επιπροσθέτως, μια ακόμα οικονομική ενέργεια που θα αναβάθμιζε καθοριστικά τις ικανότητες των Ελλήνων πεζοναυτών είναι η τροποποίηση ορισμένων Μ-113 σε ARISgator, τα οποία μπορούν να δεχθούν πληθώρα πύργων μάχης για ακόμα μεγαλύτερη φονικότητα.

Σας παραθέτουμε ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα video:


Comments

  1. Ότι έρχεται καλό ειναι, αρκεί τουλάχιστον να ειναι AAVP-7A1…
    Νομίζω όμως τα σκάφη στο στόλο των ειδικών δυνάμεων πρέπει να εχουν προτεραιότητα και να αυξηθούν τα χρήματα ώστε να πάμε σε κλειστού τύπου RIB όπως το Barracuda 1270 που έχετε αναφέρει που διαθέτει εξαιρετικά χαρακτηριστικά:
    https://defencereview.gr/exi-ellinikes-etaireies-me-epikentro-ti-barracuda-paroysiazoyn-to-neo-elliniko-skafos-eidikon-epicheiriseon/
    Το Combat Boat 2010Μ θα ήταν η εξαιρετική επιλογή, θα έλεγα ότι μέγεθος του ειναι ιδανικό για διάπλου και του Αιγαίου και μπορει να φέρει και σημαντικό οπλισμό. Βεβαια το σχέδιο δεν νομίζω ότι προχώρησε τελικά σε αντίθετη με το 20μετρο, Watercat M18 AMC
    Το πλέον σύγχρονο υλικό πάντως ειναι τα FSD-150, πιο αόρατο στα ραντάρ πιο ανθεκτικό από το αλουμίνιο. Εξετάζεται από τις Ιταλικές Δυνάμεις ακόμα:
    https://defencereview.gr/neo-tachyploo-skafos-efodoy-paroysiase-i-italiki-ferretti/

    Ας ξεκινήσουμε βέβαια με ένα καλό κλειστό RIB για τις ειδικές δυνάμεις και μετά βλέπουμε για τα υπόλοιπα.

    1. Οι απαιτήσεις για σκάφη εφόδου είναι μεγάλες τόσο για Πεζοναύτες όσο και για Αμφίβιους Καταδρομείς. Το ιδανικό θα ήταν μια μαζική παραγγελία ώστε να πετύχουμε τις πλέον καλές τιμές και ομοιογένεια υλικού. Προσωπικά πιστεύω σε ένα συνδιασμό σκαφών εφόδου και αμφίβιων τεθωρακισμένων.

      1. Θα μπορούσαμε πραγματικά να μιλάμε για ώρες τι αυτό που ενδείκνυται για τις ένοπλες δυνάμεις.
        Ποιες ειναι οι προτεραιότητες, ποιες είναι οι ορθότερες λύσεις…
        Προσωπικά έχω εκφραστεί περισσότερο ως προς το Σουηδικό μοντέλο, προρασμοσμένο στα μέτρα μας βέβαια.
        Μια κακέκτυπη αντιγραφή του αμερικανικού δόγματος κατά την γνώμη μου δεν μπορεί να σταθεί στα δικά μας δεδομένα, οι λόγοι προφανείς.
        Κατά συνέπεια πρέπει να επενδύσουμε πρωτίστως στα πλωτά μέσα με σειρά:
        – RIB κλειστού τύπου
        – Θωρακισμένα ταχύτερα ABAK
        – Ενα σκάφος κοντά στα δεδομένα Combat Boat 2010Μ το Watercat M18 AMC καλύτερα εκοπλισμένο ίσως ήταν μια λύση.
        – Αμφίβιο τεθωρακισμένο.
        Τώρα αν το τελευταίο ειναι δωρεάν (αν και τίποτα δεν ειναι δωρεάν) όπως λέγεται AAV-7Α1 καλώς, αλλά επιχειρησιακά έχω πολλές αμφιβολίες ως προς την συγκεκριμένη προσθήκη.
        Ίσως ένα βελτιωμένο παράγωγο του BvS10 να ήταν μια λύση, αν και υποφέρει αυτή η σχεδίαση από την πολύ χαμηλή ταχύτητα πλεύσης, εντούτοις έχει υιοθετηθεί από αρκετά στρατεύματα και υπερέχει χαοτικά σε κινητικότητα σε σχέση με τα πλέον δυσκίνητα AAV-7Α1, και είναι και σχετικά βατή οικονομικά λύση.

        1. Το BvS10 δεν είναι ικανό να πλεύσει σε ανοιχτή θάλασσα. Δεν είναι δυνατόν να το βάζουμε δίπλα στο AAV-7 σε αυτόν τον τομέα. Το BvS10 είναι στην ίδια κατηγορία με το Μ113.

          1. Σαφώς δεν ειναι το ίδιο, άλλωστε δεν είπα πουθενά ότι είναι το ίδιο… το ότι υπηρετεί όμως σε δυνάμεις πεζοναυτών κάτι δείχνει, έστω και με μικρότερες δυνατότητες.
            Από την άλλη ο αμερικανικός ιπποπόταμος είναι πολύ χειρότερος στην στεριά.

  2. Πρώτα από όλα το σκάφος Stridsbåt 2010 ή Combat Craft 2010M έχει ακυρωθεί.

    https://www.aef.se/Flygvapnet/Tidskrifter/Protec/Protec01_07.pdf

    Ένα απλό ψάξιμο αρκεί για να το δείτε. Δεύτερον υπάρχει κάποια απαίτηση για να αντικατασταθούν τα ΑΒΑΚ από ταχέα σκάφη; γιατί το μόνο που έχει γίνει γνωστό, είναι αντικατάσταση των Magna των αμφιβίων καταδρομέων.

    Όσον αφορά τα ARISgator, και πάλι δεν νομίζω ο ΕΣ να ενδιαφέρεται. Το όχημα που βρίσκεται σε υπηρεσία με την Ιταλία, πιθανόν να αποσυρθεί από την ενεργό υπηρεσία άπαξ και οι Ιταλοί υιοθετήσουν το Super AV για την αντικατάσταση των AAV-7Α1 RAM/RS. Νομίζω ότι θα πρέπει να δούμε αν θα μπορέσουμε να σκουπίσουμε και αυτά τα οχήματα από τα χέρια της Ιταλίας, αν και νομίζω ότι θα υπάρξει ανταγωνισμός από Ασία Μέση Ανατολή, πιθανόν και από την Αίγυπτο.

    1. Υπάρχει το Μ12 Jurmo που είναι εξαιρετική επιλογή σε αυτονομία, προστασία και ισχύ πυρός εκτός του πράγματι ακυρωθέντος Combat Craft 2010M. Όχι δεν υπάρχει πρόγραμμα να αντικατασταθούν τα ΑΒΑΚ από σκάφη εφόδου, προσωπική μας άποψη είναι. Για τα Ιταλικά θα συμφωνήσω πως αποτελούν καλή περίπτωση.

      1. Υπάρχει και το jehu class που ειναι αναμεσα στα δύο σε ότι αφορά το μέγεθος και ειναι πολυ αξιόλογο landing craft, επίσης φινλανδικό.

      2. Νομίζω πέρα από την προσθήκη ενός πολύ καλού RIB, πρέπει να έχουμε στο νου μας και ενός σκάφους θα κάνει και το διάπλου του Αιγαίου Μ12 Jurmo και το λίγο μεγαλύτερο CB-90 μάλλον δεν είναι και οι καταλληλότερες λύσεις θα έλεγα ένα σκάφος στο μέγεθος του Combat Boat 2010Μ (φορτίο, πλεύση, αυτονομία, εξοπλισμός) αλλά και το Watercat M18 AMC δείχνει μια καλή και διαθέσιμη λύση.

      3. Αυτονομία μπορεί να έχει το Μ12 Jurmo, ισχύ πυρός το σκάφος μεταφοράς οπλιτών δεν έχει. Πρέπει να υπάρχει εξειδικευμένο σκάφος για την παροχή υποστήριξης.

        http://www.marinealutech.com/boats/landing_crafts/watercat_m12

        Εναλλακτικά του Combat Craft 2010M, μπορείτε να βάλετε στον σχεδιασμό σας το σκάφος Troop Transport Vessel της Σουηδικής FKAB. To έχουν αγοράσει τα HAE.

        http://www.fkab.com/en/references/small-special-purpose-ships/ghannatha/

        Είναι ένα πολύ ικανό σκάφος και τα ΗΑΕ θα το εξοπλίσουν με τον ΝΕΜΟ των 120mm.

        https://www.patria.fi/en/media/news/patria-nemo-navy-mortar-system-selected-united-arab-emirates

        Kαι με τον πύραυλο Brimstone με την ονομασία Sea Spear. O κατασκευαστής του πυραύλου παρουσίασε καλλιτεχνική απεικόνιση του σκάφους με 2 εκτοξευτήρες με συνολικά 10-12Brimstone.

        https://i.postimg.cc/wvybX4rJ/brimstone-anti-FIAC.jpg

        Καλό όμως είναι να αιτιολογήσετε πως μπορούν αυτά τα μέσα να κάνουν μεγάλες αποστάσεις στο Αιγαίο χωρίς να εντοπιστούν. Ξέρετε καλύτερα από τον καθένα, ότι η Τουρκία διαθέτει ένα από τα καλύτερα συστήματα θαλάσσιας επιτήρησης, είναι εξοπλισμένη με τα καλύτερα και πιο πολυάριθμα ελικόπτερα ASW/ASuW στην περιοχή αυτήν την στιγμή και έχει έναν από τους μεγαλύτερους στόλους επιθετικών ελικοπτέρων στην περιοχή, με δικής τους σχεδίασης οπλικά συστήματα αλλά και αμερικανικά. Επίσης διαθέτουν οπλισμένα ΜΕΑ, πρόσφατα αν δεν κάνω λάθος παρέλαβε και το ΤΝ κάποια αποκλειστικά για το Αιγαίο, τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί επιχειρησιακά και συνεχώς βελτιώνονται, όπως επίσης εμφανίζονται νέα ικανότερα μοντέλα. Τέλος θα αγοράσουν και ελαφρά επιθετικά αεροσκάφη, βασισμένα σε εκπαιδευτικό που επίσης κατασκευάζουν.

        Η Ακτοφυλακή τους επίσης εξοπλίζεται ακριβώς για να αντιμετωπίσει τους αμφίβιους καταδρομείς και τα σκάφη τους, όπως επίσης και τις Κ/Φ του ΠΝ και τα ανεπαρκή περιπολικά του πέρα από τα οποία σκάφη έχει ήδη αποκτήσει το ΤΝ γι’ αυτόν τον σκοπό, τα οποία, θα συνδράμουν στην διάλυση στολίσκων δυνάμεων που θα κάνουν τον διάπλου του Αιγαίου.

        Αντιλαμβάνεστε λοιπόν, ότι δεν είναι δυνατόν να σκέπτεται κανείς σοβαρά να στείλει δυνάμεις με μικρά σκάφη από την ενδοχώρα για την ενίσχυση νησιών ή για απόβαση. Θα τους πετσοκόψουν. Το ίδιο ισχύει για τους Αμφίβιους Καταδρομείς, οι οποίοι από τώρα είναι στοχοποιημένοι από πλειάδα τούρκικων συστημάτων.

        1. Τι εννοείς πως θα κινούνται, όπως κινούνται και τώρα αμφίβιες δυνάμεις…
          RIB μην ξεχνάς έχουν πολύ μικρό ίχνος. Επιπλέον η πολύ μεγάλη ταχύτητα τους οι νησίδες που δημιουργούν τυφλά σημεία στα ραντάρ κλπ.
          Για αυτο πιστεύω ότι μεγαλώσει και το κονδύλι αντικατάστασης των Magna και να πάμε σε Barracuda 1270 ή κάτι αντίστοιχο.

          Επιπλέον όταν ένα ραντάρ επιφανείας έχει κάτω από 80Km εμβέλεια λόγω καμπυλότητας της επιφάνειας της γης, νησιά, νησίδες, κυματισμός, οτι και αισθητήρες έχουν οι απέναντι περιορίζουν πολύ τις δυνατότητες τους, έχουμε ένα πλεονέκτημα αιφνιδιαστικής κίνησης των σκαφών αυτών.

          Στα μεγάλα σκάφη 25 μέτρων μπορούν να μπουν και αμυντικά σύστημα πέρα των παθητικών και κανόνια 35, 40mm μπορούν να αντιμετωπίσουν αρκετές απειλές, συν την όποια κάλυψη που θα έχουν… η ακόμα και να ενσωματωθούν και οι Mistral SIMBAD-RC

          1. Οι αμφίβιες δυνάμεις σε περίπτωση πολέμου, δένουν στα λιμάνια. Ότι γίνει αν γίνει, πριν ξεκινήσουν τα όργανα. Αυτός ήταν και ο σκοπός της απόκτησης των ΠΤΜ, αυτός είναι και ο σκοπός της απόκτησης των αμφιβίων τεθωρακισμένων τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για να μειώσουν τους χρόνους άφεσης των μηχανοκίνητων πλέον δυνάμεων πεζοναυτών στα νησιά στόχους ενίσχυσης. Δεν απαιτείται πλέον να πιάσουν ακτή τα LST του ΠΝ για να κατεβάσουν τα Μ113.

            Τώρα σε ότι έχει να κάνει με τους τυφλούς τομείς. Είμαστε στο 1970, που δεν υπήρχαν ASW ελικόπτερα, ΑΦΝΣ, ΜΕΑ, Ιπτάμενα Ράνταρ, ολοκληρωμένα δίκτυα ISR, πλοία επιφανείας διαφόρων μεγεθών με ένα σωρό αισθητήρες;

            Εδώ το ΤΝ αποκτά ΜΕΑ οπλισμένα και μη, τα οποία καθημερινά θα πετούν πέριξ νησιών νησίδων κτλ, εποπτεύοντας κάθε μας κίνηση ακόμη και εντός εναερίου χώρου.

            Το θέμα το χοντραίνουμε. Δλδ μιλάς για ΤΠΚ τσέπης που στο τέλος θα έχει πυραύλους, αντιαεροπορικούς, επιφανείας, πυροβόλα, ραντάρ συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, πυροβόλο 35-40mm. Και αυτά τα σκάφη με όλον αυτόν το οπλισμό και αισθητήρες με το απαραίτητο προσωπικό για να τα χειριστεί θα έχουν χώρο να μεταφέρουν και οπλίτες; Θα είναι μόνο σκάφη συνοδείας; Mιλάμε για σκάφη που το καθένα θα κοστίζει 50-60 εκατομμύρια € μπορεί και παραπάνω, μαζί με τον οπλισμό του. Το θέμα είναι ποιο το κέρδος μετακίνησης από την ενδοχώρα δυνάμεων με τέτοια σκάφη και ποιο το κόστος της δημιουργίας ενός τόσο εξελιγμένου στολίσκου.

            BvS10

            Οι Χώρες που έχουν αποκτήσει το BvS10, το έκαναν ακολουθώντας το παράδειγμα των Άγγλων. Αυτοί όμως τα έχουν αποκτήσει για χρήση στο πεδίο δράσης τους σε περίπτωση πολέμου με την Ρωσία, που είναι η Νορβηγία. Το ίδιο πεδίο δράσης θα έχουν και οι Ολλανδοί, αφού οι 2 σχηματισμοί στο ΝΑΤΟ είναι υπό μια διοίκηση. Οι Γάλλοι τα έχουν αποκτήσει γιατί τα τροχοφόρα ΤΟΜΠ/Α που έχει ο στρατός τους, έχουν περιορισμούς κίνησης στις ακτές. Τα Μ113/106/577 που έχει η 32 ΤΑΞ Π/Ν έχουν ανάλογη κινητικότητα με τα BvS10 στις ακτές και είναι αμφίβια χωρίς φουσκωτές σαμπρέλες, για να μπορέσουν να κινηθούν από τα αρματαγωγά προς την ακτή, αν αυτά τα αφήσουν 30-50 μέτρα από την ακτή με καλό καιρό φυσικά, κάτι που ισχύει και για τα BvS10.

            Το BvS10 δεν έχει θέση στους πεζοναύτες, βασικά δεν έχει θέση στον ΕΣ από την στιγμή που υπάρχει το Μ113, που έχει ανάλογες ικανότητες κίνησης εκτός δρόμου.

            Βίντεο από τα Γαλλικά BvS10 με τις σαμπρέλες.
            https://www.youtube.com/watch?v=FGnCAgq7J4Q

            Σε ότι έχει να κάνει με την κινητικότητα, το AAV-7A1 RAM/RS δεν έχει πλέον κανένα πρόβλημα. Ο λόγος είναι ότι το όχημα έχει πλέον την ανάρτηση του Μ2 Bradley και τον κινητήρα του. Τα γράφει και ο αρθρογράφος ξεκάθαρα αλλά εσύ επιμένεις.

          2. Τέτοιο όχημα είναι αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι έχει σοβαρή κινητικότητα ακομα και να αυξήθηκε η ισχύς και να άλλαξε η ανάρτηση του…
            Διάβασε δες σε σχέση με το νέο APC τι γράφεται και λέγεται.
            Αυτό που αναφέρω για το κανόνι έως 40mm τι σου κάνει εντύπωση εδώ έχουν τοποθετήσει και όλμο 120mm πάνω. Και όλο αυτο το έβγαλες ΤΠΚ τσέπης; ΟΚ.
            Αλλά έδώ μου έβγαλες το BvS10 ότι έχεις ίδιες ικανότητες κινησης με το Μ-113 τι να πούμε από εκεί και πέρα και υπηρετεί σε άλλες μονάδες πεζοναυτών. Εδώ το διαφημίζουν οι UK marines στην ιστοσελίδα τους!!!
            Βάλε AAV-7A1 που όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει.
            Αυτά τα λίγα και δεν επανέρχομαι, είναι χάσιμο χρόνου, αν δεν θέλει να καταλάβει κάποιος.

  3. Oi δυναμεις αυτες δεν θα σταλουν ασυνοδευτες.Βεβαιως θα διατρεξουν κινδυνους,αλλα φυσικα οχι απο την Ακτοφυλακη,τα Ανκα ,τα οπλισμενα εμβολοφορα εκπαιδευτικα και τα Τ-129 στο Αιγαιο σε σεναριο σοβαρης εντασης….για ονομα του Θεου….

    1. Υποθέτω ότι μιλάς για τα ΑΗ-64 και τα ΟΗ-58; Γιατί τα δικά μας μπορούν να επιχειρήσουν στο Αιγαίο και τα δικά τους όχι;

      Θα μου πεις ΠΑ. Έχει η ΠΑ τόσα αεροσκάφη για να παράσχει κάλυψη στα σκάφη αυτά; Οι Τούρκοι με την μεγαλύτερη αεροπορία τους θα έχουν όλα μας τα αεροσκάφη δεσμευμένα και θα έχουν και αεροπλάνα να διαθέσουν για άλλες αποστολές.

      Τι νομίζεις ότι θα κάνει η τουρκική ακτοφυλακή όταν για γίνεται επιχείρηση εναντίον ελληνικών νησιών; Θα κάθονται και θα κοιτούν ή θα αναλάβουν δράση εναντίον στόχων που είναι στα μέτρα τους; Δεν έχει άλλη λογική ο βαρύτατος οπλισμός σε ορισμένες περιπτώσεις που διαθέτουν τα πλοία τους που πλέουν στο Αιγαίο.

      Το κακό είναι ότι το δικό μας Λιμενικό δεν έχει πλοία ανάλογου οπλισμού που θα μπορούσαν να συμβάλουν σε περίοδο επιχειρήσεων.

      Τα Hurkus δεν είναι εμβολοφόρα. Μήπως να τα κάνεις ανεμόπτερα για να τα υποτιμήσεις λίγο παραπάνω; Θα είναι οπλισμένα και με πολύ μεγάλη πιθανότητα εξοπλισμένα και με σύστημα αυτοπροστασίας.

      Τα οπλισμένα ΜΕΑ θα κάνουν πάρτι στο Αιγαίο (ήδη κάνουν) από την στιγμή που η ΠΑ δεν έχει την δυνατότητα να διαθέσει αεροσκάφη για την αντιμετώπιση τους και τα αντιαεροπορικά του ΕΣ στα νησιά είναι πολύ μικρών δυνατοτήτων για εμπλακούν μαζί τους. Το πιθανότερο είναι τα οπλισμένα ΜΕΑ να χρησιμοποιηθούν για τον εντοπισμό και την καταστροφή τους.

      Το ΠΝ το αφήνω απ’ έξω από την στιγμή που δεν έχει την δυνατότητα πέρα από την προστασία των ίδιων των σκαφών από εχθρικές επιθέσεις κορεσμού να προσφέρει κάτι, εκτός από το γεγονός ότι δεν έχει σκάφη με ταχύτητα ικανή για να τα ακολουθήσει.

      1. Oπως γραφει και πιο πανω ετερος σχολιαστης δεν θελεις να καταλαβεις και επαναλαμβανεις πραγματα θετοντας τα μονο υπο το δικο σου πρισμα.
        Προσωπικα δε μου κανει εντυπωση.. το ηξερα και δε σκοπευω να σου αλλαξω γνωμη. Δεν θα το καταφερει ποτε κανεις.
        Απλα δεν μπορεσα να αντισταθω σε τεραστιες απλοποιησεις και ανακριβειες.
        Ισως αν καταλαβαινες οτι το Αιγαιο ειναι μερος της Ελληνικης επικρατειας (πρακτικα) και οτι οταν οι Τουρκοι επιχειρουν εντος του, βρισκονται συνεχως σε διασταρουμενα πυρα (βαλλομενοι πανταχοθεν)να σταματησεις την….ωραιοποίηση της………Τουρκικης ακτοφυλακης (τα σκαφη της οποιας μπορουν να εξαυλωθουν απο τον ΕΣ (ουτε καν απο το ΠΝ ποσο μαλλον απο την ΠΑ) και τη γιγαντωση των……..Ανκα που θα ειναι τα πρωta ανεπανδρωτα που θα………..κρινουν την εκβαση σοβαρης συρραξης σε παγκοσμιο επιπεδο…..

        1. ΟΚ. Το Αιγαίο είναι μέρος της Ελληνικής επικράτειας με βάση την δική μας οπτική, όχι με βάση την τουρκική.

          Δεν μου απάντησες ποιο είναι ποιο το κέρδος μετακίνησης από την ενδοχώρα, δυνάμεων με τέτοια σκάφη και ποιο το κόστος της δημιουργίας ενός τόσο εξελιγμένου στολίσκου.

  4. @AIM

    Το όχημα έχει την απαιτούμενη κινητικότητα ΑΙΜ. Δεν είναι CV-90, φυσικά δεν είναι Leopard-2 αλλά έχει την απαιτούμενη για την αποστολή κινητικότητα. Όσες φόρες χρησιμοποιήθηκε στην Ελλάδα από το USMC, δεν αντιμετωπίστηκε κάποιο πρόβλημα. Τώρα αν εσένα σε ενδιαφέρει τι επιδόσεις έχει στην έρημο, ΟΚ, έμενα με ενδιαφέρει πια συμπεριφορά του σε ελληνικό έδαφος.

    Σε ότι έχει να κάνει με το BvS10, τι να πω, Ε αφού το διαφημίζουν οι RM στην ιστοσελίδα τους, πρέπει να το πάρουμε και να πετάξουμε τα Μ113 που είναι παλιά, δεν είναι πλέον της μόδας. Ελπίζω πάντως να μην επανέλθεις στο θέμα γιατί βαρέθηκα να σου λέω ότι το BvS10 είναι απλώς ένα ερπυστριοφόρο ΤΟΜΠ όπως το Μ113, που αυτήν την στιγμή είναι το μοναδικό σε παραγωγή στην Δύση, αν δεν το ξέρεις και κράτη που έχουν χρήματα, αντικαθιστούν παλιά οχήματα με αυτό, αφού δεν υπάρχει κάτι άλλο στην κατηγορία.

    Δεν μου απάντησες ποιο είναι ποιο το κέρδος μετακίνησης από την ενδοχώρα, δυνάμεων με τέτοια σκάφη και ποιο το κόστος της δημιουργίας ενός τόσο εξελιγμένου στολίσκου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *