Οι χώρες όλης της Ευρώπης καταβάλλουν – τη τελευταία τετραετία – σημαντικές προσπάθειες ανασύστασης, αναβάθμισης και κυρίως αύξησης τους στόλου του αρματικού τους δυναμικού. Αυτό προέκυψε ως συμπέρασμα μετά την ρωσική επίθεση κατά της Ουκρανίας, το Φεβρουάριο του 2022. Την Ευρωπαϊκή τάση ακολουθεί, για τους δικούς της λόγους και η Τουρκία, αναβαθμίζοντας σταδιακά τους διατιθέμενους τύπους αρμάτων και εισάγοντας σε χρήση – ευτυχώς με πολύ μεγάλη καθυστέρηση – το νέο άρμα ALTAY. Η Ελλάδα κινείται προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Από το Δεκέμβριο του 2024, ξεκίνησε τη συρρίκνωση της οροφής του αρματικού δυναμικού, απομειώνοντας κατά 250 περίπου άρματα, τον ενεργό της στόλο. Αποσύρθηκαν περί τα 140+ LEO 1A5, μικρός αριθμός αρμάτων LEO 2A4, τα τελευταία Μ 60 Α3 που υπήρχαν σε χρήση καθώς και ικανός αριθμός Μ 48Α5 MOLF.
Η απομείωση των ενεργών αρμάτων, αφορά τόσο το θέατρο επιχειρήσεων του Έβρου, όσο και θέατρο επιχειρήσεων των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου. Ο ίδιος ο υπουργός άμυνας, Νίκος Δένδιας επεσήμανε πρόσφατα, σκωπτικά, στη Βουλή, ότι η Ελλάδα διατηρούσε μονάδα αρμάτων έναντι Βαλκανικής χώρας (υπονοούσε την Αλβανία) που δεν διαθέτει κανένα άρμα! Η δήλωση ήταν εξαιρετικά άστοχη, γιατί έντεχνα απέκρυπτε την περιοχή που προβλεπόταν να δράσει επιχειρησιακά η συγκεκριμένη μονάδα, αναφερόμενος εμφατικά, μόνο στη περιοχή στάθμευσή της στην ειρήνη. Προφανώς είναι οπαδός της ιδέας, τα πάντα να προωθηθούν εγγύς των πιθανών περιοχών των επιχειρήσεων και τίποτε να μην διατηρείται κλιμακωμένο εις βάθος προκειμένου να διατηρείται επαρκές όγκος εφεδρειών.
Η μείωση της οροφής των αρμάτων προβλήθηκε ως προσπάθεια «νοικοκυρέματος» του Στρατού μας, αποκρύπτοντας ότι αυτό στην πραγματικότητα επιβλήθηκε από 2 κύριες αιτίες: την μη επαρκή υποστήριξη του αρματικού δυναμικού και την σημαντικότατη συρρίκνωση του ανθρώπινου δυναμικού. Συνεπώς οι συρρίκνωση των μονάδων αρμάτων – και όχι μόνον – επιβλήθηκε για να βελτιωθεί, αριθμητικά, η επιχειρησιακή διαθεσιμότητα των αρμάτων, μέσω προσπορισμού ανταλλακτικών από αυτά που τίθενται σε «μακρά αποθήκευση», αλλά και για να αυξηθούν – ει δυνατόν – οι οροφές του ανθρώπινου δυναμικού στις υπόλοιπες μονάδες. Δυστυχώς και στους δύο τομείς: επιχειρησιακή διαθεσιμότητα και αύξηση ανθρώπινου δυναμικού, δεν έχει αποφασιστεί και ούτε έχει δρομολογηθεί κάτι το ουσιαστικό. Η κατάσταση εντός διετίας (μέχρι τα τέλη του 2028) θα οδηγηθεί σε κατάρρευση… Στη πραγματικότητα ,θα καταρρεύσει στους συγκεκριμένους τομείς, η περίφημη «Ατζέντα 2030»…
Σαν κάτι να Αχνοφαίνεται …
Η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, αύξησε τα επίπεδα της διεθνούς ανασφάλειας και πλήττει τις δυτικές οικονομίες (και όχι μόνον) με την εκτόξευση των τιμών των καυσίμων. Κάποιοι και στην Ελλάδα, έχουν αρχίσει να συζητούν, εντός Κυβέρνησης, για την ανάγκη δρομολόγησης μεγάλων κοινών ευρωπαϊκών προγραμμάτων τόνωσης της ευρωπαϊκής οικονομίας, αντιστοίχων με αυτά που έλαβαν χώρα κατά τη περίοδο της πανδημίας του κορονοϊού (Ταμείο Ανάκαμψης κλπ). Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι επιζητούνται κοινές ευρωπαϊκές οικονομικές λύσεις που βασικά θα τις χρησμοδοτήσουν οι χώρες του πλουσίου Ευρωπαϊκού Βορρά, με προεξάρχουσα τη Γερμανία. Εδώ λοιπόν «προβάλλει» και η διπλωματία των εξοπλισμών…
Οι Γερμανοί παράγουν άρματα και παντοειδές χερσαίο υλικό (και όχι μόνον) και δεν μπορούμε να τους αγνοούμε, επιδεικτικά, όταν επιζητούμε – εκ νέου – να πρωτοστατήσουν στην κοινή ευρωπαϊκή διαχείριση της νέας ενεργειακής και οικονομικής κρίσης. Την τάση αυτή αξιοποιούν και εγχώρια επιχειρηματικά συμφέροντα με ιδιαίτερους δεσμούς με τη γερμανική αμυντική βιομηχανία… Η όποια προσπάθεια αφορά την αναβάθμιση αριθμού αρμάτων LEO 2A4 που επί 20ετία, μετά την απόκτησή τους, έχουν αφεθεί, από την Ελλάδα, «στη τύχη τους». Αναλογιστείτε σήμερα πόσο κοστίζει ένα καινούργιο άρμα μάχης και τι κονδύλια απαιτούνται για τη προμήθεια νέων αρμάτων μάχης…
Η Κύπρος και η Εθνική Φρουρά βρίσκονται επίσης σε δύσκολη θέση. Πολλά οπλικά της συστήματα (βλέπε άρματα T-80U και ΤΟΜΑ BMP-3) δεν υποστηρίζονται, μετά τη διάρρηξη των σχέσεων με τη Ρωσία και απαιτείται η αντικατάστασή τους. Η απόκτηση ικανού αριθμού Ελληνικών LΕΟ 1Α5, προβάλλει, αυτή τη περίοδο, ως η μοναδική λύση. Η απόκτηση μεταχειρισμένων MERKAVA III δεν συζητείται από τους Ισραηλινούς, λόγω της κατακόρυφης αύξησης της έντασης στη περιοχή τους και των πολεμικών επιχειρήσεων που διεξάγουν. Επιπρόσθετα, καμία δυτική χώρα δεν διαθέτει αποθηκευμένα άρματα μάχης, σε αξιόλογη κατάσταση και ότι υπήρχε «σκουπίστηκε» και διατέθηκε στη μαχόμενη Ουκρανία. Συνεπώς η σοβαρή πιθανότητα απόκτησης μεταχειρισμένων αρμάτων LEO 1A5, από την Ελλάδα, που στη συνέχεια θα πρέπει να υποβληθούν σε πρόγραμμα εργοστασιακής συντήρησης – αναβάθμισης, ίσως οδηγήσει σε κοινό πρόγραμμα αξιοποίησης και των Ελληνικών LEO 1A5, ως αντάλλαγμα για τη παραχώρησή τους, αλλά και για την επίτευξη οικονομιών κλίμακας, για το αρματικό δυναμικό των δύο χωρών που ούτως ή αλλιώς τις συνδέει αμυντικά και το «Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου».
(Υ.Γ: Τα Μη Επανδρωμένα Αεροσκάφη ή τα drones δεν αναιρούν την ανάγκη τήρηση ισχυρών και ταχυκίνητων τεθωρακισμένων και μηχανοκίνητων σχηματισμών ειδικά στο Θέατρο Επιχειρήσεων της Θράκης. Οι νέες τεχνολογίες όπως τα drones συμπληρώνουν τις υφιστάμενες επιχειρησιακές δυνατότητες των τεθωρακισμένων και μηχανοκίνητων σχηματισμών και δεν αναιρούν παραδοσιακά οπλικά συστήματα μεγάλης ισχύος πυρός και υψηλής ευκινησίας ικανών να διεξάγουν πόλεμο των ελιγμών. Τα drones δεν αποτελούν πανάκεια και είναι λάθος να αντιμετωπίζονται ως τέτοια λύση για πάσα νόσο του αμυντικού σχεδιασμού. Επίσης, τα drones από μόνα τους δεν διεξάγουν αντεπιθέσεις εάν απωλεσθεί εθνικό έδαφος ούτε μπορούν να διεξάγουν χερσαίες επιχειρήσεις πολέμου υψηλής εντάσεως πραγματοποιώντας ελιγμό επί του πεδίου ικανού να δημιουργήσει εδαφικό τετελεσμένο. Τα drones είναι ένα απαραίτητο εργαλείο και καλώς γίνονται ενέργειες προς αυτή τη κατεύθυνση αλλά δεν είναι πανάκεια. Και έχουμε αποδώσει τα εύσημα για τις προσπάθειες που γίνονται από τη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Τα γράφουμε καλόπιστα και καλοπροαίρετα αυτά όχι προς τη στρατιωτική ηγεσία του ΓΕΕΘΑ και του ΓΕΣ που γνωρίζουν από πρώτο χέρι τη κατάσταση αλλά πρωταρχικά προς τη πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας).
