Η Πολεμική Αεροπορία βασίζεται καθαρά στη Νατοϊκή επιχειρησιακή φιλοσοφία. Πράγμα που δεν θα πρέπει να θεωρείται παράδοξο υπό την έννοια ότι ουσιαστικά πήρε τη σύγχρονη μορφή της στα χρόνια της δεκαετίας του ’50, αμέσως μετά την ένταξη της χώρας μας στο ΝΑΤΟ μαζί με την Τουρκία τον Φεβρουάριο του 1952.

Μέχρι τότε ήταν μια πολύ μικρή αεροπορική δύναμη. Προπολεμικά δε, δεν είχε να επιδείξει κάτι, πλην των επιχειρήσεων του ελληνοϊταλικού πολέμου, δεδομένου ότι ως τρίτο Όπλο, ως τρίτος Κλάδος των ενόπλων δυνάμεων, συγκροτήθηκε επίσημα το 1930, αλλά δημιουργήθηκε την περίοδο 1937-1940 μέσω των μαζικού χαρακτήρα, για τα ελληνικά δεδομένα, παραγγελιών αεροσκαφών και υλικού από καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά. Η Πολεμική Αεροπορία λοιπόν που σε ένα χρόνο θα συμπληρώσει 90 ολόκληρα χρόνια ζωής, επί εφτά δεκαετίες έχει χτίσει τον επιχειρησιακό της χαρακτήρα, επάνω στα πρότυπα του ΝΑΤΟ. Τα οποία βέβαια μπορούν να λειτουργήσουν αλλά υπό την προϋπόθεση της εξασφάλισης ποιοτικής και ποσοτικής υπεροχής. Υπό άλλες συνθήκες θα πρέπει να τροποποιηθούν. Τι εννοούμε με αυτό…

Εννοούμε φυσικά το παράδειγμα της Σουηδίας. Η οποία δεν υπήρξε ποτέ μέλος του ΝΑΤΟ. Για να εφαρμόσει τη δικής της ανεξάρτητη εξωτερική και αμυντική πολιτική. Στο πλαίσιο της οποίας εξωτερικής πολιτικής εντασσόταν πάντα η πάγια θέση της να μείνει εκτός επιρροής των ΗΠΑ, με παράλληλη δυνατότητα αντιμετώπισης της Ρωσίας σε στρατιωτικό επίπεδο. Ας μην βιαστούν κάποιοι να χαμογελάσουν ειρωνικά με αυτό το τελευταίο και ας θυμηθούν ή ας ανατρέξουν στο πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα κατά τον ρωσοφιλανδικό πόλεμο…

Λοιπόν, για να μην μακρηγορούμε… Οι Σουηδοί στην ποσότητα αντιτάσσουν την ιδιόμορφη επιχειρησιακή τους φιλοσοφία και την ποιότητα. Σκεφτείτε ότι πρώτοι στον κόσμο υιοθέτησαν τη χρήση Data Link επάνω στα μαχητικά Draken από τα χρόνια της δεκαετίας του ‘60! Όσο για την ποιότητα το μαχητικό Gripen που έχουν στη διάθεσή τους, μπορεί από πλευράς ακτίνας και μεταφορικής ικανότητας σε οπλικό φορτίο να μην είναι κορυφαίο, αλλά… ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ σε όλους του υπόλοιπους τομείς. Για τα υποβρύχια που σχεδιάζουν, αναπτύσσουν και ναυπηγούν ΑΥΤΟΝΟΜΑ, μπορείτε να διαβάσετε πράγματα εδώ (https://defencereview.gr/a26-i-soyidiki-protasi-gia-tis-anagkes-to/ ).

Προσγείωση εκσυγχρονισμένου ινδικού Mirage 2000-5H σε αυτοκινητόδρομο στο πλαίσιο άσκησης. Στην κεντρική φωτογραφία στο άνοιγμα του αφιερώματος εικονίζεται F-16 της Αεροπορίας της Σιγκαπούρης σε μία ίδια διαδικασία. Όλο και περισσότερες αεροπορικές δυνάμεις ανά τον κόσμο βρίσκονται σε συνεχή διαδικασία αναζήτησης νέων τακτικών και επιχειρησιακών δογμάτων.

Για τα ραντάρ, τα συστήματα επικοινωνιών και τα συστήματα ζεύξης δεδομένων, δεν χρειάζεται να πούμε πολλά… Η παρουσία της μικρής μεν, αλλά άκρως αποτελεσματικής σουηδικής βιομηχανίας σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι παραπάνω από εμφανής. Κλείνουμε τη μικρή αυτή παρένθεση σημειώνοντας ότι “κομμάτια” του σουηδικού επιχειρησιακού δόγματος θα πρέπει να υιοθετήσουμε και εμείς αν θέλουμε πράγματι να ασκήσουμε εξωτερική πολιτική και να προασπίσουμε την εδαφική μας ακεραιότητα. Γιατί είναι πασιφανές πλέον ότι δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε επιχειρησιακά με τη θηλιά των δανειστών-εταίρων μας στο λαιμό από τη μία πλευρά και από την άλλη βρισκόμενοι απέναντι σε μία Τουρκία που υπερεξοπλίζεται και διαπραγματεύεται με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία υπό συνθήκες ίσου προς ίσον, χάρη στον πακτωλό των χρημάτων που δέχεται από τις χώρες του Περσικού Κόλπου.

Διασπορά-Το πρωταρχικό χαρακτηριστικό των ανορθόδοξων αεροπορικών επιχειρήσεων που πρέπει να υιοθετήσουμε.

Στο ζήτημα της δημιουργίας ενός πραγματικά αποτελεσματικού συστήματος διασποράς από την Πολεμική Αεροπορία, είχαμε για πρώτη φορά αναφερθεί στο αφιέρωμά μας στο σουηδικό Gripen E. Στο βίντειο της κατασκευάστριας SAAB (https://defencereview.gr/oti-grapsame-gia-to-gripen-se-ena-vinteo-poy-a/ ), όσα περιγράψαμε γραπτώς, απεικονίζονται εξόχως παραστατικά με εικόνα και ήχο. Άποψή μας είναι ότι θα πρέπει να δημιουργήσουμε ένα τέτοιο σύστημα. Οι συνθήκες από πλευράς μορφολογίας του εδάφους, αλλά και από πλευράς διαμόρφωσης και κατάστασης του οδικού δικτύου, θεωρούμε ότι μας το επιτρέπουν με ασφάλεια πλέον στη χώρα μας.

Προσέγγιση σουηδικού Gripen C για προσγείωση σε αυτοκινητόδρομο.

Επιπρόσθετα, ένα τέτοιο δίκτυο διασποράς θα πρέπει να μελετηθεί και να “στηθεί” και στην ελεύθερη Κύπρο. Όχι μόνο για να εξυπηρετηθεί η άμυνα της Μεγαλονήσου. Αλλά και για να υπάρχει η δυνατότητα διεξαγωγής αεροπορικών επιχειρήσεων και πρόκλησης πληγμάτων, βαθιά εντός της τουρκικής επικράτειας και από εκεί. Ακόμα και με συμβατικά όπλα… Δηλαδή βόμβες καθοδήγησης λέιζερ (LGB), και πυραύλους αέρος-εδάφους, ή ρουκέτες. Όλα όσα αναφέραμε προϋποθέτουν ότι σε κάθε πολεμική Μοίρα με ονομαστική δύναμη 20 μαχητικών, τα 15 τουλάχιστον θα πρέπει να είναι σε καθημερινή βάση μόνιμα διαθέσιμα για την κάλυψη των αναγκών εκπαίδευσης και επιχειρήσεων. Δηλαδή ΠΑΓΙΑ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ σε ποσοστό 75% με 80%.

Σημαίνει επίσης ότι σε κάθε πολεμική Μοίρα θα πρέπει να συγκροτηθούν δύο τουλάχιστον κλιμάκια με την ακριβή σύνθεση του προσωπικού όλων των ειδικοτήτων, αλλά και των υλικών και των όπλων που θα πρέπει να είναι έτοιμα για φόρτωση και μετακίνηση για τον προορισμό τους στο ελάχιστο δυνατό χρονικό διάστημα. Σημαίνει τέλος ότι στις εκπαιδεύσεις του προσωπικού, στο ετήσιο πρόγραμμα, θα πρέπει να περιληφθούν όλες οι διαδικασίες που προβλέπει μία μεταστάθμευση, μαζί με κάθε επανεξυπηρέτηση και επανεξοπλισμό μαχητικού.

Αυτό για το οποίο μπορούμε να σας διαβεβαιώσουμε είναι το γεγονός ότι όλες αυτές οι διαδικασίες δεν είναι ξένες στο προσωπικό της Πολεμικής Αεροπορίας. Ιπτάμενο και εδάφους. Πολλές ελληνικές Μοίρες έχουν ενταχθεί στις δυνάμεις ταχείας αντίδρασης του ΝΑΤΟ (NRF-NATO Reaction Forces) ή QRF, τα τελευταία 20 χρόνια (341, 331, 340, 347) και μάλιστα με άριστα αποτελέσματα στο σύνολο των αξιολογήσεων που περιλάμβανε κάθε τέτοια διαδικασία. Δεν μιλάμε επομένως για κάτι ακατόρθωτο ή ιδιαίτερα πολύπλοκο για το προσωπικό της Πολεμικής Αεροπορίας. Απόφαση και σχεδιασμός χρειάζονται από την πλευρά της πολιτικής και της στρατιωτικής ηγεσίας.

Τρεις φωτογραφίες από τη διαδικασία της ΝΑΤΟϊκής αξιολόγησης της 331 Μοίρας το Φθινόπωρο του 2010, για την ένταξή της στις δυνάμεις NRF.

Ο σχεδιασμός και η εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου συστήματος διασποράς, κατάλληλου για τη διεξαγωγή επιχειρήσεων από τμήματα του εθνικού οδικού δικτύου, ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ότι οι κύριες βάσεις της Πολεμικής Αεροπορίας θα πρέπει να καταργηθούν. Το αντίθετο… Στο πλαίσιο του σχεδιασμού του νέου συστήματος διασποράς, θα πρέπει να προβλεφθεί και η ενεργοποίηση αποθηκών και εγκαταστάσεων φύλαξης/συντήρησης οπλισμού και υλικών-εξοπλισμού επανεξυπηρέτησης (turn-around) σε αεροδρόμια που είναι ανενεργά. Όπως είναι αυτό του Αγρινίου. Και επειδή το ίδιο πρέπει να γίνει σε αεροδρόμια όπως αυτό της Καβάλας, της Καρπάθου, ή της Αλεξανδρούπολης, εδώ μπαίνει και ένα άλλο μεγάλο ζήτημα. Αυτό της διατήρησης όλων των διαθέσιμων διαδρόμων απο/προσγείωσης ενεργών στον ελληνικό χώρο, ηπειρωτικό και νησιωτικό, μέσω της ανακατανομής προσωπικού και μέσων.

Από πλευράς κύριων μονάδων της Πολεμικής Αεροπορίας, η μόνη που ίσως θα μπορούσε να απενεργοποιηθεί προς εξοικονόμηση σημαντικών οικονομικών πόρων σε ετήσια βάση, θα ήταν, κατά την άποψή μας πάντα, αυτή της 117 Πτέρυγας Μάχης στην Ανδραβίδα. Μιλάμε για τη μονάδα μετά την απόσυρση των Phantom F-4E AUP, όχι για τον διάδρομο και τις σημαντικότερες εγκαταστάσεις. Βέβαια το να διατηρηθούν όλοι αυτοί οι διάδρομοι, μαζί με ορισμένες κτιριακές εγκαταστάσεις ενεργά είναι ένα σημαντικό οικονομικό θέμα, αλλά… Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλά από αυτά τα αεροδρόμια χρησιμοποιούνται καθ ‘όλη της διάρκεια του έτους και για την εξυπηρέτηση εμπορικών πτήσεων.

Με άλλα λόγια το μόνο που χρειάζεται σε καιρό ειρήνης είναι η διατήρηση συγκεκριμένων κτιριακών εγκαταστάσεων ενεργών, καθώς φυσικά και των διαδρόμων απο/προσγείωσης, έτσι ώστε σε καιρό επιχειρήσεων να μπορούν να μετεγκατασταθούν εκεί ΑΜΕΣΑ προσωπικό, υλικό, οπλισμός και μέσα επίγειας εξυπηρέτησης, μαζί φυσικά με αντιαεροπορικά συστήματα μικρής ακτίνας.

Προσέγγιση και προσγείωση φιλανδικού F/A-18C σε αυτοκινητόδρομο. Οι Φινλανδοί έχουν υιοθετήσει το σουηδικό δόγμα διασποράς προσωπικού, υλικών και μέσων σε πολύ μεγάλο βαθμό…

Όσο παράδοξο και αν ακούγεται αυτό που θα σημειώσουμε, το μεγαλύτερο πρακτικό πρόβλημα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η Πολεμική Αεροπορία σε περίπτωση που θα υποχρεωθεί να διεξάγει επιχειρήσεις από τμήματα του εθνικού οδικού δικτύου, είναι το ότι θα πρέπει να βρει έναν τρόπο να τα διατηρεί καθαρά. Καλά σκουπισμένα! Ο λόγος είναι ότι η θέση του αεραγωγού στο F-16 δημιουργεί ιδανικές συνθήκες για την εισρόφηση ξένων σωμάτων στον κινητήρα (FOD-Foreign Objects Damage), με ότι αυτό μπορεί κατά περίπτωση να συνεπάγεται…

Τα επιχειρησιακά οφέλη

Τι μας εξασφαλίζει όμως η δυνατότητα να επιχειρούμε με μεγάλη διασπορά, από διαφορετικά σημεία του ελλαδικού χώρου; Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσουμε ότι ασφαλώς δεν θα αποτρέψει και δεν θα μας προστατεύσει από αυτό που ονομάζουμε πρώτο πλήγμα. Θα μας δώσει όμως τα περιθώρια και τη δυνατότητα να αντιδράσουμε δυναμικά και σε πολύ μικρό χρόνο, ανταποδίδοντας μεγάλη ισχύ πυρός… Το πρώτο πλήγμα με βάση τη λογική δεν μπορεί να έχει στόχο δεν μπορεί να έχει στόχο όλες τις ελληνικές αεροπορικές βάσεις ταυτόχρονα. Για το απλούστατο λόγο ότι ο αριθμός των επιτιθέμενων μαχητικών που θα πρέπει να εμπλακεί θα είναι τόσο μεγάλος, που δεν θα μπορέσει να διεισδύσει απαρατήρητος.

Οι δύο αυτές φωτογραφίες χρησιμοποιούνται για να αποδείξουν το ότι δεν υποστηρίζουμε τίποτα χωρίς αποδείξεις. Το F-16 μπορεί να επιχειρεί από τμήματα αυτοκινητοδρόμων, όπως και όλα τα άλλα μαχητικά που βλέπετε στις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε. Υπό την προϋπόθεση-περιορισμό όμως του να σκουπίζονται αυτά τα τμήματα πάρα πολύ καλά. Η φωτογραφία επάνω έχει παρθεί πριν από 10 περίπου χρόνια στην 115 Πτέρυγα Μάχης. Η υγρασία της ατμόσφαιρας σε συνδυασμό με τα φώτα του ριναίου σκέλους αποκαλύπτουν τη ροή του αέρα μπροστά από τον αεραγωγό του F-16. O οποίος αποκαλύπτει, όπως φαίνεται καθαρά στην κάτω φωτογραφία, και τον ανεμιστήρα (fan) του κινητήρα F100-PW-229. Είναι ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίο το μικρό μαχητικό παρουσιάζει RCS δυσανάλογο με τις διαστάσεις του…

Οι στόχοι του πρώτου πλήγματος θα είναι αυστηρά επιλεγμένοι και πέρα από επιχειρησιακό, θα έχουν κυρίως ψυχολογικό αντίκτυπο… Οι αεροπορικές βάσεις και οι διάδρομοι σε αεροδρόμια όπως η Καβάλα, η Σκύρος, η Κάρπαθος, η Λήμνος, η Σητεία και πολλά άλλα, θα είναι τακτικοί στόχοι σε εικοσιτετράωρη βάση. Επομένως, ακόμα και αν το σύνολο των διαδρόμων απο/προσγείωσης στις κύριες βάσεις της Πολεμικής Αεροπορίας και στα ανά την Ελλάδα αεροδρόμια τεθούν εκτός ενέργειας, μέσω του εκτεταμένου συστήματος διασποράς θα έχουμε τη δυνατότητα να διατηρήσουμε τα περισσότερα μαχητικά μας όχι μόνο ανέπαφα, αλλά και ικανά να επιχειρήσουν εναντίον στόχων στο θέατρο επιχειρήσεων, αλλά και στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Απογείωση μαχητικού F-CK-1 Ching-kuo της Αεροπορίας της Ταϊβάν από αυτοκινητόδρομο με φορτίο συμβατικών βομβών και δύο ΑΙΜ-9 στα ακροπτερύγια για σκοπούς αυτοπροστασίας.

Η τεράστια και καθοριστική αξία της πληροφορίας

Αυτός που έχει πρώτος την αξιόπιστη πληροφορία, είναι και αυτός που θα επικρατήσει… Είναι βασικός κανόνας των πολεμικών επιχειρήσεων με διαχρονική ισχύ. Και εδώ είναι που βρίσκεται το πραγματικά δύσκολο κομμάτι των αεροπορικών -και όχι μόνο- επιχειρήσεων για εμάς. Γιατί είμαστε πολύ πίσω σε ότι αφορά, στη συλλογή, την ενοποίηση και την ασφαλή μετάδοση πληροφοριών και εικόνας σε πραγματικό χρόνο… Σε όλα τα μέσα. Ιπτάμενα επίγεια και θαλάσσια. Παράγοντες καθοριστικοί γα την πλήρη και στον κατάλληλο χρόνοι εκμετάλλευσης των δυνατοτήτων των μέσων που έχουμε στη διάθεσή μας, διακλαδικά.

Απεικόνιση των δυνατοτήτων μετάδοσης-λήψης εικόνας και δεδομένων σε επίγειες, θαλάσσιες και εναέριες πλατφόρμες και σταθμούς διοίκησης και ελέγχου, μέσω Link 16. Με άλλα λόγια ΑΜΕΣΗ πρόσβαση σε κάθε πληροφορία για κάθε μέσο για απόλυτη διασυνδεσιμότητα και επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα. ΠΡΙΝ λοιπόν αγοράσουμε F-35, καλό θα ήταν στο κομμάτι της Πολεμικής Αεροπορίας τουλάχιστον, να εκσυγχρονίσουμε τα Block 30 και Block 50 με πολύ χαμηλό κόστος, εξοπλίζοντας τα και με τερματικά Link 16. Θα έχουμε έτσι στη διάθεσή της ΠΑ, 155 ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΞΙΟΜΑΧΑ μαχητικά (84 F-16V και 71 εκσυγχρονισμένα Block 30 και -50). Αν εγκαταστήσουμε Link 16 τερματικά και στα Mirage 2000-5Μκ.2., θα έχουμε έναν ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ στόλο 180 μαχητικών… Με το ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΔΥΝΑΤΟ κόστος. ΑΝΤΙΘΕΤΑ, αν υποκύψουμε στις αμερικανικές πιέσεις για πρόωρη προμήθεια μικρού αριθμού F-35 (οι φήμες μιλούν για μόλις 10 έως 15 αεροσκάφη…), θα βρεθούμε πολύ απλά ΧΩΡΙΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ…

Η τεχνολογία, η τεχνογνωσία μαζί φυσικά με το κατάλληλο έμψυχο δυναμικό, υπάρχουν στη χώρα μας. Δεν είναι όμως κανένας κρατικός φορέας, και κατ’ επέκταση και ιδιωτικός, διατεθειμένοι να το εκμεταλλευθούν αυτό… Παρά το γεγονός ότι την τελευταία δεκαετία χιλιάδες νέοι, κυρίως, επιστήμονες, έχουν φύγει στο εξωτερικό, εξακολουθεί να υπάρχει το κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό στη χώρα μας. Παρόλα αυτά τίποτα… Η σταθερή δικαιολογία, η μόνιμη “καραμέλα” πλέον, ότι δεν υπάρχουν κονδύλια σε συνδυασμό με τη στασιμότητα στην κάλυψη ακόμη και στοιχειωδών εξοπλιστικών αναγκών, δεν έχει καμία βάση.

Πρώτα από όλα γιατί και στα χρόνια που δαπανήθηκαν σημαντικά ποσά για την άμυνα, δεν έγινε καμία απολύτως προσπάθεια να ασχοληθούμε με συστήματα αυτού του είδους. Ακόμη και σε μορφές τους που θα κάλυπταν πάγιες, καθημερινές ανάγκες επικοινωνίας σε επίπεδο μονάδων και όχι μεγάλων σχηματισμών. Συστήματα ασφαλών επικοινωνιών και ζεύξης δεδομένων, αλλά και παρεμβολείς, chaff & Flare dispencers για ελικόπτερα και μεταφορικά αεροσκάφη, towed decoys και πολλά άλλα συστήματα θα μπορούσαν να έχουν αναπτυχθεί εγχώρια. Συστήματα όχι μεγάλης πολυπλοκότητας και με συγκεκριμένες δυνατότητες, προσαρμοσμένες σε ιπτάμενες πλατφόρμες είτε μόνιμα, είτε με τη μορφή ατρακτιδίων.

Και τώρα που δεν υπάρχουν κονδύλια προς διάθεση για την υλοποίηση μεγάλων εξοπλιστικών προγραμμάτων, θα μπορούσαμε να αντέξουμε τις χρηματοδοτικές ανάγκες προγραμμάτων έρευνας και ανάπτυξης συγκεκριμένων συστημάτων… Η αλήθεια είναι ότι κουβαλάμε ένα εξαιρετικά “βαρύ” παρελθόν. Που αποδεικνύει ότι σε πολιτικό επίπεδο δεν πάρθηκε ποτέ η απόφαση να πάρουμε το θέμα της εθνικής μας κυριαρχίας στα χέρια μας και να μην το παραχωρήσουμε προς διαχείριση σε τρίτους. Ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της πραγματικότητας, η οποία σήμερα καθιστά οποιοδήποτε αντίστοιχο εγχείρημα πρακτικά αδύνατο, είναι η περίπτωση του Συστήματος Επικοινωνιών Ζώνης Μάχης “Ερμής” του Ελληνικού Στρατού. Επιλέξαμε δύο τυχαία δημοσιεύματα από το διαδίκτυο στα οποία αναφέρεται πώς εξελίχθηκε το ιστορικό ανάπτυξης του συστήματος αυτού. Εδώ: http://ixnos.blogspot.com/2010/06/blog-post_8507.html μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο και εδώ https://www.tovima.gr/2014/05/09/society/synexizetai-i-diki-gia-ta-eksoplistika-systimata-ermis/ το δεύτερο…

Αυτά που θα διαβάσετε και στα δύο αυτά δημοσιεύματα που παραθέτουμε, είναι και ο λόγος για τον οποίο η ελληνική αμυντική βιομηχανία ΔΕΝ ΑΝΕΠΤΥΞΕ ΠΟΤΕ τέτοιου είδους συστήματα. Και είναι και ο λόγος για τον οποίο δεν πρόκειται να αναπτύξει τέτοια συστήματα και στο μέλλον… Αν δεν καθοριστεί συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο επάνω στο οποίο να “πατά” η συγγραφή ΟΛΩΝ ανεξαιρέτως των συμβάσεων και αν δεν αρχίσει να λειτουργεί όπως πρέπει και ΑΜΕΣΑ η δικαιοσύνη, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Κακά τα ψέματα λοιπόν κυρίες και κύριοι… Κάθε κράτος που θέλει να σέβεται τους πολίτες του και την αξιοπρέπειά του και να διατηρεί την ανεξαρτησία του και την εθνική του κυριαρχία ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ να εξελιχθούν προγράμματα όπως το “Ερμής” . Δεν αφήνει δηλαδή εκπροσώπους εταιρειών (ξένων και ελληνικών) και εγχώριους “παράγοντες” να αλωνίζουν…

Ο ηλεκτρονικός πόλεμος και η τέχνη της παραπλάνησης

Αν στη συλλογή και τη μετάδοση της πληροφορίας είμαστε πίσω, σε συστήματα, εξοπλισμό και τακτικές ηλεκτρονικού πολέμου και παραπλάνησης, δεν έχουμε παρά να επισημάνουμε ότι απέχουμε έτη φωτός από οτιδήποτε ισχύει σε μία πραγματικά σύγχρονη αεροπορική δύναμη. Και εξηγούμαστε… Σε περίπτωση σύρραξης με την Τουρκία, έστω και ολιγοήμερης, είναι σημαντικό και επιχειρησιακά και ψυχολογικά να απαντήσουμε ΑΜΕΣΑ και με μεγάλη αποτελεσματικότητα στο τουρκικό πρώτο πλήγμα. Το πρώτο πρόβλημα που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε σε ένα τέτοιο εγχείρημα, είναι το μεγάλο στρατηγικό “βάθος” της Τουρκίας. Οι αποστάσεις από τα παράλια της Μικράς Ασίας μέχρι την Άγκυρα και ακόμη ανατολικότερα είναι μεγάλες, όπως μεγάλες είναι και οι αποστάσεις στον άξονα βορράς-νότος.

Η αξιοποίηση όπλων όπως το SCALP-EG, είτε από μαχητικά αεροσκάφη που θα επιχειρούν ΑΠΟ ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ στον ελληνικό ηπειρωτικό και νησιωτικό χώρο, είτε από μονάδες επιφανείας του ΠΝ, θα μας επιτρέψει την ΑΜΕΣΗ και ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ανταπόδοση του πρώτου πλήγματος, σε περίπτωση που η Τουρκία αποτολμήσει κάτι τέτοιο. Όσο περισσότερα τέτοια (ή τέτοιου είδους) όπλα αποκτήσουμε και αξιοποιήσουμε, τόσο περισσότερο θα προβάλλουμε μία (καθαρά ανορθόδοξη) πραγματική απειλή για την Τουρκία και τους δορυφόρους της στα Βαλκάνια. Σε δεύτερο χρόνο αξίζει να επιχειρήσουμε την προμήθεια αριθμού F-35 οπλισμένων με METEOR στις καταπακτές (RAF). Για να καταστήσουμε δύσκολο στα μαχητικά της ΤΗΚ, ακόμα και να διασχίσουν τα παράλια της Μικράς Ασίας με δυτική πορεία…

Επομένως πρέπει να έχουμε στη διάθεσή μας και επαρκή αριθμό μαχητικών αεροπλάνων κατάλληλα εξοπλισμένων (Link-16, προηγμένα συστήματα αυτοπροστασίας και Η/Π και παρεμβολείς σε ατρακτίδια, μαζί με ρυμουλκούμενα δολώματα-towed decoys), με μεγάλη αυτονομία και μεταφορική ικανότητα σε οπλικό φορτίο, ή επαρκή αριθμό υποστρατηγικών και στρατηγικών όπλων. https://defencereview.gr/ilektronikos-polemos-ta-sygchrona-epichirisiaka-dedomena-meros-v/

Το δεύτερο σημαντικό πρόβλημα που που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε, είναι το ότι θα χρειαστεί να πετάξουμε πάνω από εχθρικό έδαφος κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια ή κατά το μεγαλύτερο μέρος κάθε αποστολής. Επομένως θα αντιμετωπίσουμε ένα καλά οργανωμένο δίκτυο αεράμυνας , το οποίο θα πρέπει να “τρυπήσουμε” και να παραπλανήσουμε με συντονισμένες κινήσεις και ενέργειες.

F-16C της USAF σε σχηματισμό με ιπτάμενο στόχο MQM-107. H απόκτηση ακόμη και 200 τέτοιων ιπτάμενων στόχων οι οποίοι θα είναι εξοπλισμένοι με ισχυρούς παρεμβολείς χαμηλού κόστους, είναι ΑΠΟΛΥΤΑ ΕΦΙΚΤΗ… Και οικονομικά και τεχνικά. Επιχειρησιακά δε, θα μας επιτρέψει τον κορεσμό και την παραπλάνηση της τουρκικής αεράμυνας και κατ’ επέκταση την προσβολή τακτικών και μη στόχων στο τουρκικό έδαφος…

Βέβαια κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει αποκλειστικά και μόνο με τα συστήματα αυτοπροστασίας και Η/Π που φέρουν τα μαχητικά αεροσκάφη. Κυρίως γιατί τα συστήματα αυτά έχουν το μέγεθος και την ισχύ εκπομπής που απαιτείται για να “τυφλώσουν” ή να δημιουργήσουν εικόνες ψευδοστόχων σε εχθρικά μαχητικά και όχι σε μεγάλες μονάδες ραντάρ αεράμυνας και σταθμούς διοίκησης στο έδαφος. Άρα χρειαζόμαστε εξειδικευμένα αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου, εξοπλισμένα με ισχυρούς κατευθυντικούς παρεμβολείς, τα οποία θα ανοίξουν το δρόμο των ελληνικών μαχητικών προς τους στόχους τους Μία πλατφόρμα όπως τα τουρκικά Global 6000 του προγράμματος Hava SOJ (https://defencereview.gr/xekinise-i-kataskeyi-toy-protoy-aeros/ )

Τα δύο πρώτα Global 6000 του τουρκικού προγράμματος Hava SOJ. Πρόγραμμα αντίστοιχου κόστους και τεχνικού ρίσκου δεν μπορούμε να υλοποιήσουμε σήμερα και κατά τα προσεχή χρόνια…

Επειδή φυσικά κονδύλια για την υλοποίηση ενός τέτοιου προγράμματος, δεν θα είναι διαθέσιμα για πολλά ακόμη χρόνια, αλλά και επειδή για την προστασία τέτοιων αεροσκαφών θα απαιτηθεί σημαντική δύναμη μαχητικών, ισοδύναμη αυτής μίας πολεμικής Μοίρας, θα πρέπει να αναζητήσουμε σημαντικά οικονομικότερες εναλλακτικές. Μία από αυτές δεν μπορεί να είναι άλλη από τη χρήση μη επανδρωμένων αεροχημάτων (UAV) εξοπλισμένων με παρεμβολείς. Πρόκειται για οικονομική λύση η οποία δεν εμπεριέχει τεχνικά ρίσκα και επιχειρησιακά μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσματική. Και ας μην βιαστεί οποιοσδήποτε να συμπεράνει ότι δεν υπάρχουν τέτοια συστήματα διαθέσιμα, ή ότι η ανάπτυξή τους θα απαιτήσει τη δαπάνη σημαντικού χρόνου και χρήματος. Δείτε το γιατί…

Οι κατευθυνόμενοι στόχοι της 3Σιγμα

Η ελληνική 3Σιγμα που είχε εξαγοραστεί από την EADS, διέκοψε τις δραστηριότητές της την περίοδο 2011-2012. Για αρκετά χρόνια προμήθευε τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις αλλά και πολλές ξένες (16 τον αριθμό μεταξύ των οποίων και η Τουρκική Αεροπορία!) με ιπτάμενους κατευθυνόμενους στόχους. Των οποίων το κόστος ανά μονάδα ήταν μικρότερο από αυτό ενός UAV και σημαντικά μικρότερο από αυτό ενός UCAV. Δύο από τα προϊόντα της 3Σιγμα, το Iris Jet και το δικινητήριο Perseas Twin Jet, είχαν αυτονομία μίας μόλις ώρας (60 λεπτών).

Οι βασικές δυνατότητες των ιπτάμενων στόχων υψηλών επιδόσεων IRIS JET (επάνω) και PERSEAS TWIN JET (κάτω) της 3SIGMA. Tέτοια συστήματα μπορούμε να αποκτήσουμε με χαμηλό κόστος και σε μικρό χρονικό διάστημα, ακόμα και σήμερα… Μεταμορφώνοντας τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου σε πραγματικές βάσεις προβολής ισχύος και απειλής από υποψήφιους στόχους που είναι σήμερα!

Αν ρίξετε μία ματιά στις επιδόσεις και τις δυνατότητές τους θα δείτε ότι μπορούσαν να πετάξουν σε ύψος μέχρι και 33 πόδια (10 μόλις μέτρα) εξοπλισμένα με ραδιοϋψόμετρο! Το Perseas Twin Jet μπορούσε να πετάξει με μέγιστη ταχύτητα 240 κόμβων μέχρι τα 20.000 πόδια περίπου, ενώ το IRIS Jet με μέγιστη ταχύτητα 460 κόμβων σε μέγιστο ύψος 40.000 ποδών! Διόλου ευκαταφρόνητες επιδόσεις… Για φορείς παρεμβολέων. Οι οποίοι μπορούν όπως βλέπετε στις φωτογραφίες να εκτοξευτούν από οπουδήποτε. Δηλαδή ακόμη και από τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου… Ένας αριθμός 100 τέτοιων ψευδοστόχων, που θα έφεραν παρεμβολείς, θα μπορούσε να προκαλέσει σημαντικά προβλήματα στην τουρκική αεράμυνα, πετώντας σε συγκεκριμένες διαδρομές σε περιοχές κοντά σε τουρκικές μονάδες ραντάρ και προκαλώντας κορεσμό. Με στόχο να παραπλανήσουν, έτσι ώστε τα μαχητικά να περάσουν από άλλες περιοχές σε μικρό ύψος, απαρατήρητα…

Από το πεδίο δοκιμών και βολών των σουηδικών ενόπλων δυνάμεων στο Vidsel της βόρειας Σουηδίας (IRIS JET, επάνω), στο πεδίο βολής Κρήτης (Perseas Twin Jet, κάτω).

Η ιστορία του ελληνικού παρεμβολέα E2-92

Δεν ισχυριζόμαστε ότι ανακαλύψαμε τον τροχό… Πρόκειται για μία αρκετά παλιά ιστορία η οποία εφέτος συμπληρώνει 20 χρόνια… Το τι συνέβη με το συγκεκριμένο σύστημα μπορείτε να το διαβάσετε, και να αποκομίσετε συμπεράσματα, στον διάλογο που ακολούθησε σχετική επερώτηση στη Βουλή το 2011… Αυτό που θέλουμε εμείς να πούμε από την πλευρά μας είναι ότι δυνατότητες ανάπτυξης τέτοιων συστημάτων εξακολουθούν αν υπάρχουν και ότι μία χαμηλού κόστους ισχυρότερη (μεγαλύτερης ισχύος εκπομπής) έκδοση του Ε2-92, θα μπορούσε να αναπτυχθεί για τον σκοπό που αναλύουμε για την διεξαγωγή επιχειρήσειων κορεσμού και παραπλάνησης της τουρκικής αεράμυνας δηλαδή…

Το σύστημα ελέγχου ιπτάμενων στόχων της 3SIGMA, Ηνίοχος. Προσέξτε την απεικόνιση της ικανότητας πτήσης του στόχου σε προκαθορισμένες διαδρομές (pattern), η μορφή των οποίων μπορεί να τροποποιηθεί κατά τη διάρκεια της πτήσης του.

Διαβάστε τους διαλόγους της επερώτησης, παρακάτω. Παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον…

ΗΛΙΑΣ ΠΟΛΑΤΙΔΗΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Η ερώτηση κατετέθη πρώτα γραπτώς στην προηγούμενη κυβέρνηση, δεν απαντήθηκε και γι’ αυτό επανέρχομαι με την ίδια ερώτηση, αυτή τη φορά ως επίκαιρη ερώτηση.

Υπάρχουν πολλά δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία ένα ελληνικής σχεδιάσεως αμυντικό σύστημα, παθητικό, μπήκε πάνω σε παλιάς τεχνολογίας Α7 αεροσκάφη, πολύ παλαιότερα από ό,τι είναι τα καινούργια F-16 που είχαν να αντιμετωπίσουν σε μία αερομαχία. Πραγματικά έγιναν τελείως αόρατα με το ελληνικής τεχνολογίας σύστημα.

Αυτό το σύστημα, σύμφωνα πάντα με τα δημοσιεύματα, από το 2003 που έχει σχεδιαστεί, παρουσιάστηκε κατ’ επανάληψη στις διάφορες ηγεσίες του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης. Παρ’ όλα αυτά βλέπουμε μέχρι σήμερα –δηλαδή οκτώ περίπου χρόνια μετά το σχεδιασμό του- να μην μπαίνει σε λειτουργία και να μη βελτιώνει κατ’ αυτόν τον τρόπο, με ιδιαιτέρως χαμηλό κόστος, τις αμυντικές ικανότητες της χώρας. Πολλά από τα δημοσιεύματα λένε το ότι είναι ελληνικής σχεδιάσεως και το ότι είναι ιδιαιτέρως χαμηλού κόστους είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημά του, γιατί κανείς δεν μπορεί να ελπίζει σε μίζες από ένα ελληνικό σύστημα, άρα θάβεται. Ενδεχομένως θα το δούμε κάποτε να πουλιέται σε ξένες χώρες και θα έρθει τότε ως συνοδευόμενο από μίζες προς την ελληνική Κυβέρνηση ή οποιονδήποτε άλλον που παίρνει τις αποφάσεις και τότε φυσικά θα εγκριθεί.

Αν αφήσουμε έξω αυτή τη θεωρία με τις μίζες που βέβαια με τα υποβρύχια έχει έρθει στο προσκήνιο και με όλες αυτές τις μεθοδεύσεις που έχουν γίνει για τα υποβρύχια. Αλλά, παρ’ όλα αυτά, έχουμε έναν «ωχαδερφισμό» στις αρμόδιες υπηρεσίες, έχουμε μια δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία και μία νοοτροπία που ό,τι προέρχεται από την Ελλάδα πρέπει να μείνει στο περιθώριο.

Είναι πολύ σημαντικά τα ερωτήματα. Εγώ εδέχθην πάρα πολλές παραινέσεις από απλούς πολίτες, που το είδαν δημοσιευμένο, να προβώ σε αυτήν την ερώτηση και είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα η άποψη της σημερινής Κυβερνήσεως.
Ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βύρων Πολύδωρας): Ευχαριστούμε τον κ. Πολατίδη.
Παρακαλείται ο Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας, κ. Γιάννης Ραγκούσης, να λάβει το λόγο προκειμένου να απαντήσει στον ερωτώντα συνάδελφο.
Ορίστε, κύριε Υπουργέ, έχετε το λόγο.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ (Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας): Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριε συνάδελφε, νομίζω ότι ορθώς και ευλόγως υποβάλατε τη συγκεκριμένη ερώτηση, γιατί πράγματι όταν κανείς πληροφορείται το σύνολο των στοιχείων που αναφέρατε, οδηγείται εύκολα σε μια σειρά από ερωτήματα στα οποία κι εσείς οδηγηθήκατε.
Τώρα, βεβαίως, όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, όχι, όμως, πάντοτε, όπως πολύ σωστά είπατε -και δυστυχώς υπάρχουν τέτοιες αποδείξεις για σοβαρά θέματα, όπως τα υποβρύχια που αναφέρατε τελευταία- η εξήγηση είναι πιο πραγματική και πιο συγκεκριμένη και νομίζω ότι πράγματι πρέπει να σας δώσω τα στοιχεία που υπάρχουν αυτήν τη στιγμή στην πολεμική αεροπορία και άρα και στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
Αναφέρεστε στο εργαστηριακό πρωτότυπο του συστήματος Ε2-92 και αλλιώς Παρεμβολέα Αυτοπροστασίας Αεροσκαφών. Αυτό το σύστημα πράγματι αναπτύχθηκε από το προσωπικό της Πολεμικής Αεροπορίας και στη συνέχεια ανατέθηκε στην ΕΑΒ η παραγωγή δύο βιομηχανικών πρωτοτύπων μέσω της σύμβασης 006/99.

Τα βιομηχανικά πρωτότυπα κατασκευάστηκαν και εγκαταστάθηκαν σε δύο αεροσκάφη Α7. Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος πραγματοποιήθηκαν πτητικές δοκιμές το 2003 εναντίον αεροσκαφών F16, δοκιμές από τις οποίες η επιτροπή έκρινε ότι τα αποτελέσματα ήταν όντως ικανοποιητικά.

Η ΕΑΒ στη συνέχεια υπέβαλε πρόταση προσφοράς στην Πολεμική Αεροπορία που αφορούσε στην παραγωγή 40 υπαρχόντων συστημάτων Ε2-92 για τοποθέτηση στα αεροσκάφη Α7, πάντοτε στο ίδιο πλαίσιο και με τα ίδια χαρακτηριστικά με τα βιομηχανικά πρωτότυπα.
Στη συνέχεια, ωστόσο, η Πολεμική Αεροπορία λαμβάνοντας υπόψη το απαιτούμενο χρονοδιάγραμμα της πρότασης της ΕΑΒ, σε συνδυασμό με την επικείμενη τότε απόσυρση των αεροσκαφών Α7, έκρινε ότι δεν υφίσταται επιχειρησιακή απαίτηση αποδοχής της εν λόγω πρότασης.

Το Δεκέμβριο του 2007 η ΕΑΒ υπέβαλε εκ νέου πρόταση στην Πολεμική Αεροπορία, η οποία αφορούσε στην εγκατάσταση του Ε2-92 στα αεροσκάφη F4. Στα αεροσκάφη F4, με πρωτοβουλίες προσωπικού της Πολεμικής Αεροπορίας -το υπογραμμίζω αυτό- έχουν ήδη αναπτυχθεί άλλα συστήματα και βελτιωμένες τεχνικές λειτουργίας των υφιστάμενων συστημάτων τους, τα οποία επιτυγχάνουν με αποτελεσματικό τρόπο την προστασία των αεροσκαφών F4 εναντίον σύγχρονων απειλών.Κατά συνέπεια, η Πολεμική Αεροπορία έκρινε ότι δεν υφίσταται επιχειρησιακή απαίτηση αντικατάστασης του υφιστάμενου συστήματος από το Ε2-92.

Πέραν των προαναφερθέντων, -και με αυτό ολοκληρώνω την απάντησή μου- επισημαίνεται ότι στο πλαίσιο της δύσκολης δημοσιονομικής συγκυρίας της χώρας και με δεδομένο ότι το προσωπικό της Πολεμικής Αεροπορίας κατάφερε με ελάχιστο κόστος να πετύχει ικανοποιητική προστασία των F-4 με τα υπάρχοντα συστήματα, δεν κρίνεται σκόπιμη η επένδυση εκ μέρους της Πολεμικής Αεροπορίας και του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας στην αντικατάσταση του υφιστάμενου συστήματος από το E2-92.

Θέλω να επισημάνω δύο ακόμη πράγματα: πρώτον, ότι δεν είναι δυνατή η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας του E2-92 επί του αεροσκάφους F-4, δεδομένου ότι δεν έχει εγκατασταθεί στον εν λόγω τύπο αεροσκαφών και συνεπώς η λειτουργία του δεν έχει ελεγχθεί σε πτητικές δοκιμές. Δεύτερον, ότι οι τεχνικές προδιαγραφές του E2-92 θεωρούνται πλέον παλαιάς τεχνολογίας, ενώ αυτό είναι προσανατολισμένο να λειτουργεί μόνον εναντίον του αεροσκάφους F-16 και συνεπώς δεν παρέχει προστασία έναντι άλλου τύπου απειλών.

Τελειώνω, κύριε Πρόεδρε, με το εξής. Θα σας είναι χρήσιμο, κύριε Πολατίδη, να το λάβετε κι αυτό υπόψη σας. Επειδή συνήθως στην τεχνολογική πρόοδο το πρώτο βήμα δίνει πολλές φορές τα περιθώρια για να υπάρξει κι ένα δεύτερο βήμα, μετεξέλιξης παραδείγματος χάρη του συστήματος αυτού, που θα μπορούσε να εξετάσει κανείς πράγματι την αξιοποίησή του σε πάρα πολλές περιπτώσεις, νομίζω ότι αυτό μας επιτρέπει να επανέλθουμε στο θέμα, για να δούμε αν και κατά πόσον πράγματι θα μπορούσε μια μετεξέλιξη αυτού του συστήματος να βρει σημαντική, ευρεία χρήση στις Ένοπλες Δυνάμεις και ιδιαίτερα στην Πολεμική Αεροπορία και βεβαίως στο βαθμό που αυτό προέρχεται και από ελληνικά μυαλά και ελληνικά χέρια αυτό, όπως καταλαβαίνετε, θα ήταν ακόμη περισσότερο επιδιωκόμενο κι ακόμη καλύτερο.
Ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γρηγόριος Νιώτης): Ο Βουλευτής Σερρών του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Ηλίας Πολατίδης έχει το λόγο.

ΗΛΙΑΣ ΠΟΛΑΤΙΔΗΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κύριε Υπουργέ, λέτε ότι στα F-4 δεν έχει γίνει δοκιμή. Τι εμποδίζει το να γίνει δοκιμή; Οικονομικοί είναι οι λόγοι; Τεχνικοί είναι οι λόγοι; Γιατί τόσα χρόνια εξέλιπε το ενδιαφέρον; Αν και νομίζω ότι εφόσον ο κύριος όγκος των μαχητικών της τουρκικής Αεροπορίας είναι τα F-16 δεν είναι μεγάλο μειονέκτημα αυτό και ενδεχομένως η υιοθέτηση αυτού του συστήματος και η βελτίωσή του θα μπορούσε να επεκτείνει και το χρόνο ζωής των A-7, να μην χρειαστεί δηλαδή να γίνει η απόσυρσή τους. Όμως όταν ξεκινήσουμε με ένα σύστημα το οποίο θα έχει ελληνική τεχνογνωσία, σε μελλοντικές αγορές οποιωνδήποτε αεροσκαφών θα μπορεί αυτή η τεχνογνωσία να μετεξελιχθεί, να ενισχυθεί και να μπουν τέτοια συστήματα. Να μην έρθουν δηλαδή τα έτοιμα, που έρχονται από τον οποιονδήποτε ξένο κατασκευαστή, αλλά να χρησιμοποιηθεί το ελληνικό σύστημα και έτσι να μειωθεί συνολικά το κόστος της αγοράς αυτής.

Υπάρχει όμως ξεκάθαρα μία αντίληψη από το Υπουργείο Άμυνας και από την Πολεμική Αεροπορία, η οποία δεν ευνοεί τα ελληνικά συστήματα, όπως προείπα, διότι είναι χαμηλού κόστους και δεν μπορούν να φέρουν άλλα πλεονεκτήματα σε αυτούς που εγκρίνουν.

Υπάρχει και το αντίστοιχο πρόβλημα με το ραντάρ ελληνικής προελεύσεως, το CCIAS, το οποίο ανέπτυξαν Έλληνες επιστήμονες από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ούτε αυτό προωθείται. Δεν παίρνει τη σειρά του, παρ’ όλο που πάλι υπάρχει ενθουσιασμός, όταν παρουσιάζεται, από τις ηγεσίες και της Αεροπορίας αλλά και του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι αν δεν ξεκινήσουμε κάποτε και αν δεν επενδύσουμε στην ελληνική βιομηχανία των οπλικών συστημάτων γενικώς, θα είμαστε μια ζωή πίσω. Γνωρίζετε πολύ καλά ότι το Ισραήλ που έχει πολύ μεγάλη επιρροή στην πολιτική των ΗΠΑ και είχε λόγω των πολέμων το ’67 και το ‘73 άφθονο πολεμικό υλικό από την Αμερική, παρ’ όλα αυτά προσπάθησε και έχει δημιουργήσει μια τεράστια αμυντική βιομηχανία, η οποία είναι εξαγωγός και λέγεται μάλιστα ότι ενδιαφέρεται να αγοράσει και τα ελληνικά αμυντικά συστήματα.

Εμείς πάμε στην αντίθετη κατεύθυνση. Απαξιώνουμε την ελληνική βιομηχανία και θέλουμε να τα φέρουμε όλα εισαγόμενα. Το αν ο δικός μας δρόμος, αυτός που ακολουθήθηκε τέλος πάντων τα τελευταία είκοσι χρόνια, είναι ο ενδεδειγμένος ή αυτός του Ισραήλ, νομίζω ότι η θέση των δύο χωρών μπορεί να αποδείξει ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο.
Πρέπει λοιπόν να επενδύσουμε εκεί πάση θυσία και μάλιστα υπ’ αυτές τις δύσκολες συνθήκες. Αντί να χαρίζουμε χρήματα συνεχώς στους Γερμανούς για πληρωμές για υποβρύχια τα οποία δεν υπάρχουν, εφόσον μας κατηγορούν ότι χρωστάμε λεφτά, ότι δεν τα πληρώνουμε, ότι είμαστε τεμπέληδες κι όλα αυτά, εφόσον μας κατηγορούν λοιπόν για όλα αυτά, να σταματήσουν και οι πληρωμές για υποβρύχια τα οποία δεν παρεδόθησαν κι ενδεχομένως θα αργήσουν πάρα πολύ να παραδοθούν. Υπενθυμίζω ότι το 2006, σύμφωνα με τις αρχικές συμβάσεις, έπρεπε όλα τα υποβρύχια να είχαν παραδοθεί.

Οφείλουμε, λοιπόν, να ενισχύσουμε σε αυτές τις συνθήκες την ελληνική βιομηχανία, διότι μακροπρόθεσμα θα κερδίσουμε πάρα πολλά χρήματα, περισσότερα χρήματα από ότι μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα κερδίσουμε, με κάποιες ρυθμίσεις μέσω άλλων τομέων, οι οποίες δεν είναι τελικά αποδοτικές.

Λόγω των γεωπολιτικών συνθηκών, οι οποίες υπάρχουν στην Ελλάδα, λόγω του ότι έχουμε απέναντι μας την Τουρκία, είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε αμυντικές δαπάνες. Πρέπει αυτές οι αμυντικές δαπάνες και να πιάνουν τόπο, αλλά και να δίνουν δουλειά στα ελληνικά μυαλά και στα ελληνικά χέρια.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γρηγόριος Νιώτης): Ο Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας, κ. Ιωάννης Ραγκούσης, έχει το λόγο, για τη δευτερολογία του.
Ορίστε, κύριε Υπουργέ, έχετε το λόγο.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ (Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας): Ίσως, κύριε Πολατίδη, δεν έγινε κατανοητό κάτι το οποίο αναφέραμε στη απάντηση που σας δώσαμε προηγουμένως και το οποίο προέρχεται από την ενημέρωση της Πολεμικής Αεροπορίας, δηλαδή ότι τα αεροσκάφη F-4 έχουν ένα πιο εξελιγμένο σύστημα αυτοπροστασίας, σύμφωνα με αυτή την ενημέρωση, που προήλθε πάλι από την Πολεμική μας Αεροπορία.

Τώρα εγώ θέλω να σας πω χωρίς να περιττολογώ ότι πολλά από αυτά που μας είπατε είναι στοιχεία μιας αντίληψης με την οποία νομίζω ότι κανένας δεν θα μπορούσε εύκολα να διαφωνήσει και δεν πρέπει να διαφωνεί. Η αξιοποίηση κάθε ιδέας, κάθε πρότασης τεχνογνωσίας, κάθε τεχνολογικής προόδου, που μπορεί να προέρχεται ιδιαίτερα από Έλληνες επιστήμονες, είναι όχι απλώς ευπρόσδεκτη, αλλά ένας επιδιωκόμενος σκοπός.

Νομίζω προσωπικά, κύριε Πολατίδη, ότι ίσως είναι η πιο κρίσιμη στρατηγική πρόκληση για το μέλλον των Ενόπλων Δυνάμεων αυτή, η οποία αποτυπώνεται στο ερώτημα του πού θέλουμε τεχνολογικά, σε ποια κατεύθυνση θέλουμε τεχνολογικά να οδηγήσουμε και να αναπτύξουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις και τα αμυντικά συστήματα που αυτές διαθέτουν. Νομίζω δε, ότι η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι πρωταρχικής σημασίας, γιατί μετά θα μας δώσει τη δυνατότητα σε αυτή τη βάση να αξιολογούμε κάθε πρόταση, από όπου και αν προέρχεται. Αλλά η απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα επίσης, θα μας δώσει την ευκαιρία να προσανατολίσουμε τις ελληνικές, ερευνητικές δυνατότητες -όπου αυτές υπάρχουν και αναπτύσσονται, στα Πανεπιστήμια, στα Ανώτατα ή Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, σε ιδιωτικά Κέντρα- και άρα έτσι, να υπάρχει –θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω- ένας εθνικός προσανατολισμός έρευνας και ανάπτυξης των Ενόπλων Δυνάμεων μακροπρόθεσμος και ο οποίος θα μας δώσει πολλές λύσεις, σε πολλά από τα προβλήματα, όχι που έχουμε τόσο πολύ, αλλά που είναι βέβαιο ότι σύντομα θα αντιμετωπίσουμε.

Γιατί, όπως και εσείς αναφέρατε, οι εξελίξεις στις Ένοπλες Δυνάμεις χωρών γύρω από τη δική μας, προοιωνίζονται μια σειρά από ανάγκες, μια σειρά από προκλήσεις, μια σειρά από κρίσιμα ερωτήματα που θα πρέπει η Ελλάδα να απαντήσει. Και θα πρέπει να απαντήσει με ένα θετικό και έναν αποτελεσματικό τρόπο.

Σας ευχαριστώ.

Εξ όσων γνωρίζουμε τα ελληνικά εκσυγχρονισμένα F-4E AUP δεν απέκτησαν ποτέ ολοκληρωμένα συστήματα αυτοπροστασίας και Η/Π και φυσικά ούτε και μεμονωμένους παρεμβολείς… Με βάση την απάντηση του κου Ραγκούση το 2011, η Πολεμική Αεροπορία απέρριψε την υιοθέτηση του ελληνικού Ε2-92 στα αεροσκάφη αυτά, παρά το γεγονός ότι δεν είχε άλλη εναλλακτική και παρά το ότι η σημαντικότερη απειλή και για τα ελληνικά Phantom, είναι τα τουρκικά F-16…

Βάσει της απάντησης του κου Ραγκούση, η Πολεμική Αεροπορία ΔΕΝ έκρινε επιχειρησιακά αναγκαία και οικονομικά συμφέρουσα την παραγωγή και εγκατάσταση του Ε2-92 επάνω στα F-4E AUP με την αιτιολογία ότι είχε ήδη πετύχει την προστασία του με τα υπάρχοντα συστήματα. Ποια υπάρχοντα συστήματα; Εξ όσων γνωρίζουμε σύστημα αυτοπροστασίας δεν είχε εγκατασταθεί στα αεροσκάφη του τύπου αυτού, τα οποία ακόμα και μετά τον εκσυγχρονισμό τους διατήρησαν τους παλιούς δέκτες προειδοποίησης RWR τύπου ALR-66 και τους εκτοξευτές θερμοβολίδων και αερόφυλλων ALE-47. Δεν είμαστε βέβαιοι για το αν με την σταδιακή απόσυρση των A-7E από τις αρχές της τρέχουσας δεκαετίας, τα RWR τύπου ALR-91 που φορούσαν τα αεροσκάφη αυτά αφαιρέθηκαν για να αντικαταστήσουν τα ALR-66 επάνω στα F-4E AUP. Ακόμη και αν αυτό ισχύει όμως, δεν υπήρχε -και εξακολουθεί να μην υπάρχει- παρεμβολέας…

Ασφαλές συμπέρασμα επομένως δεν μπορεί παρά να είναι το γεγονός ότι από το 1999 που ξεκίνησε η ανάπτυξης του Ε2-92, μέχρι και σήμερα, θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει σημαντικά βήματα και στο κομμάτι αυτό. Προτιμήσαμε να το αφήσουμε στο συρτάρι, όπως και πολλά άλλα. Με ότι αυτό συνεπάγεται… Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται, με διαφορετικές εκδοχές, ξανά και ξανά. Ανάμεσα σε όλα τα άλλα, οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες , και κατ’ επέκταση και οι στρατιωτικές, δεν φαίνονται διατεθειμένες ακόμη και υπό τα ασφυκτικά στενά πλαίσια του δημοσιονομικού ελέγχου και της ξένης εποπτείας, να ιεραρχήσουν και να κατηγοριοποιήσουν τις πραγματικές ανάγκες των ενόπλων δυνάμεων.

Ενδεικτικότερο και χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από τον εκσυγχρονισμό των γηραιών P-3B του Πολεμικού Ναυτικού δεν υπάρχει… O εκσυγχρονισμός τεσσάρων αεροσκαφών του τύπου, που είχαν παροπλιστεί από το 2008-2009, εγκρίθηκε από το ΚΥΣΕΑ του Αυγούστου του 2014, περίοδο κατά την οποία ώς αξιωματική αντιπολίτευση, ο ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα ο Π. Καμμένος, πρόεδρος των ΑΝΕΛ, είχαν επικρίνει έντονα την απόφαση αυτή… Ενάμιση χρόνο αργότερα, μέσω του ΚΥΣΕΑ της 15ης Μαρτίου του 2015, ως κυβέρνηση πλέον, ΥΠΕΓΡΑΨΑΝ τον εκσυγχρονισμό και, μέσω πιστώσεων FMS οι οποίες είναι έντοκο δάνειο ΔΕΝ παρέχονται δωρεάν, ΠΡΟΚΑΤΈΒΑΛΑΝ σε χρονικό διάστημα δύο ετών το 55% της προϋπολογιζόμενης αξίας του προγράμματος! Δεν θα αναλωθούμε στο τι μεσολάβησε από τον Αύγουστο του 2014 μέχρι το Μάρτιο του 2015… Θα σταθούμε όμως στο ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ… Που δεν είναι άλλο από την ουσιαστική αδυναμία εκσυγχρονισμού των τεσσάρων MEKO 200HN.

Comments

  1. Eξαιρετικο αρθρο.
    Να επισημανω την αδηριτη αναγκη προμηθειας αεροσκαφων ανεφοδιασμου σε πτηση η εστω ατρακτιδιων που να υποστηριζουν ολα τα συστηματα ανεφοδιασμου των μαχητικων μας καθως τα πλεονεκτηματα της υπαρξης τετοιας κατηγοριας αεροσκαφων στο οπλοστασιο μας ειναι τεραστια παρα τις ανεδαφικες αντιρρησεις ορισμενων περι καταρριψης κατα τον ανεφοδιασμο και αλλα διαφορα που δειχνουν ελλειψη επαφης με την συγχρονη πραγματικοτητα ..
    Ο τροπος χρησης αλλωστε ειναι συγκεκριμενος οπως και οι τακτικες που δεν εκθετουν τα αεροσκαφη σε κινδυνο πλην των μεσων αυτοπροστασιας .
    Ισως θα επρεπε προσεχως να δημοσιευσετε εδω ενα αρθρο με συγκριση τεχνικων χαρακτηριστικων μεταχειρισμενων η νεων αεροσκαφων του ειδους και των τιμων τους, απολυτως προσιτων για εναν αριθμο τεσσαρων πχ. και την βελτιωση των χρονων παραμονης στον αερα σε επιθετικες αποστολες η περιπολιες ειδικα εφοσον τις πρωτες ωρες ο ανεφοδιασμος στο εδαφος θα ειναι επισφαλης αν οχι αδυνατος αφου τα περισσοτερα αεροδρομια μας θα εχουν πληγει ,χωρια την αυξηση των χρονων παραμονης πανω απο την Κυπρο και την αυξηση της μεταφορικης ικανοτητας που σημερα μειωνεται απο εξωτερικες δεξαμενες καυσιμου σε καποια προφιλ αποστολης ..
    Επισης οι νεοτερες εκδοσεις αυτων εχουν και μεταφορικη ικανοτητα ενισχυοντας και αυτον τον τομεα ο οποιος σημερα δοκιμαζεται απο χαμηλες διαθεσιμοτητες και ελαχιστους αριθμους
    Η ουσια τωρα για τον παρεμβολεα ειναι πως η νοοτροπια αγοραζω ετοιμο κατι καλυτερο απο το εξωτερικο μας εχει κανει απολυτως εξαρτωμενους και ανικανους να παραγουμε αντιθετα η Τουρκια ξεκιναει δημιουργωντας συστηματα οχι απαραιτητα αιχμης της τεχνολογιας η αγοραζοντας τεχνολογια απο παντου και ετσι θετει βασεις για εναρξη εθνικης παραγωγης και συνεχη τους βελτιωση κατι που ηδη εχει συμβει ,αφου μονο ενας αφελης δεν μπορει να καταλαβει οτι καθε παραγομενο συστημα σε βαθος χρονου παρουσιαζεται σε νεες εκδοσεις και βελτιωνεται .
    Αρα το εαν ενα συστημα δεν ειναι απολυτως καλυτερο ενος αλλου δεν ειναι επιχειρημα καθως το εισαγομενο συστημα ειναι εξ ορισμου ακριβοτερο και δεν παραγεται εγχωρια με οτι συνεπαγεται αυτο ,ενω και δεν θα διατεθει σε ιδιους αριθμους .
    Καποια δε συστηματα δεν μπορουν καν να αγοραστουν λογω αρνησης εξαγωγης της χωρας παραγωγης βλεπε JASSM-ER.
    Χωρια την δυνατοτητα εξαγωγων που αποφερει αποσβεση της επενδυσης η την απασχοληση και δημιουργια θεσεων εργασιας που υποτιθεται επιζητουμε διακαως αλλα οταν εχουμε την ευκαρια να πετυχουμε προσπερναμε .
    Αρα η μονιμη αυτη δικαιολογια δειχνει αδυναμια κατανοησης της εννοιας της εθνικης παραγωγης η απλα ειναι υποπτη.
    Ειδικα οταν θελουμε να κανουμε οικονομια σε αγορες που εχουν σχεδον εκμηδενιστει για υπερδεκαετες διαστημα ..
    Αρα ποια ειναι η λυση αφου δεν μπορουμε να εχουμε τα ποσα που απαιτουνται ?
    Να μην εχουμε απολυτως τιποτα?
    Οσο για την απαντηση του υπουργου οτι ειναι επιδιωκομενος στοχος η τεχνολογικη παραγωγη και οι νεες ιδεες αυτη ειναι ψευδης και παραπλανητικη αφου δεν υπαρχει καμια στοχοθεσια παραγωγης οποιουδηποτε συστηματος στην χωρα ενω τα κονδυλια που αφιερωνονται για αυτον τον σκοπο και το R&D για την επιτευξη του ειναι ανυπαρκτα η αστεια ..
    Αρα ο τοτε υπουργος ψευδεται.
    Ποια ειναι η εθνικη παραγωγικη Βιβλος της χωρας και ποια οροσημα και στοχους περιλαμβανει ?
    Ποια ειναι η συνδεση των αλωμενων απο αριστερες συμμοριες πανεπιστημιων με την πολεμικη βιομηχανια εδω και στην Τουρκια?
    Ποιες συμμετοχες σε παραγωγες προιοντων αμυντικης τεχνολογιας εχει η χωρα μας διεθνως?
    Οποιος ανακαλυψει τα παραπανω μαζι με τα κονδυλια για την πραγματοποιηση τους ,κερδιζει εδρα στην Βουλη,
    Περαν αυτων υπαρχει και η δυνατοτητα αντιστροφης μηχανικης για πληθος απλων συστηματων οπως εξυπνες βομβες και συλλογες αναβαθμισης τους ,πυραυλους ,τυφεκια και πληθος αλλων συστηματων εντος παραγωγικων δυνατοτητων της χωρας που ομως απουσιαζει για λογους που δεν εχουν να κανουν με τις αναγκες η την ασφαλεια της χωρας γιατι δεν υπαρχει καμια διαθεση παραγωγης για τιποτα πολυ απλα .
    Οι εδω αντιπροσωποι εχουν στο τσεπακι τους διαφορους και με αυτον τον τροπο επηρεαζουν τις πολιτικες αποφασεις με αποτελεσμα αντισταθμιστικα οφελη να χανονται η να διατιθονται σε σκοπους ασχετους με την αμυνα η να μην προσφερουν μεταφορα τεχνογνωσιας η το ποσοστο εθνικης συμετοχης στην οποια παραγωγη να ειναι πολυ μικρο ενω στην Τουρκια ειναι εξ ορισμου μεγαλο.
    Ειναι απιστευτο αλλα μεχρι προσφατα διαπραγματευομασταν αντισταθμιστικα οφελη απο αγορες εικοσι και ετων πριν ενω και καποια εχουν ηδη χαθει χωρις καμια ως συνηθως τιμωρια των υπευθυνων .
    Ακομη και αγορα δικαιωματων παραγωγης καποιων ετοιμων συστηματων σε βαθος χρονου μπορει να αποδειχθει οικονομικη εαν συνοδευτει με μεγαλες παραγγελιες κατι που ισχυει σε προμηθειες με τετοιον χαρακτηρα πχ φορητα αντιαρματικα μιας χρησης ,αλλα το σπασιμο των παραγγελιων και η μη διαπραγματευση ποσοστου συμμετοχης αρκετου και θεσμοθετημενου ωστε να εξασφαλισει αυταρκεια και μια γνωσιακη βαση πανω στην οποια θα χτιστει ενα νεο συστημα η παραγωγο του αποκτηθεντος αποδεικνυουν οτι κανεις δεν ενδιαφερεται παρα τις πολιτικαντικες δικαιολογιες,
    Ειναι δε αδιανοητο να μιλαμε για ελλειψη κονδυλιων για κατι που θα φερει χρημα στα ταμεια του κρατους οταν ξεκινησει και αποδωσει.
    Το ιδιο δε το ΓΕΣ εχει προσπερασει πληθος αγορων που θα μπορουσαν να του αποδωσουν συστηματα συγχρονα με εγχωρια παραγωγη πχ TOMA Aλεξανδρος αλλα υπαναχωρησε με αποτελεσμα σημερα να μην διαθετει καν οχηματα της κατηγοριας πρωτοφανες για δηθεν αξιομαχο και συγχρονο στρατευμα .
    Αλλη περιπτωση αυτη της παραγωγης 90-100 τροχοφορων Pandur για τις αναγκες αμυνας των αεροδρομιων και οχι μονο και ετσι σημερα βασιζομαστε στα ανεπαρκη και πληρως αθωρακιστα τζιπ της Mercedes.
    Ολα αυτα χωρις να αναφερουμε τα πολιτικα γραμματια που εξοφλουνται με απευθειας αγορες με ελαχιστη μεταφορα τεχνολογιας και βιομηχανικη συμμετοχη και αμφιλεγομενη τελικη στηριξη των χωρων επιλογης .
    Διακομματικος διαλογος και αποδοχη κοινης γραμμης η σχεδιου δεν υπαρχει ,το πλαισιο νομου των προμηθειων του νομου Βενιζελου ειναι τοξικο και αντιπαραγωγικο με αποτελεσμα να εχουν σταματησει η καθυστερησει αγορες ελαχιστου κοστους και γενικα η εικονα ειναι ενος κρατιδιου που ενω μπορει ,δεν θελει.
    Οι δε ΕΔ με τους εκπροσωπους τους μαλλον εχουν αποδεχθει την μοιρα τους αφου δεν βλεπω καμια διαμαρτυρια η πρωτοβουλια με διακομματικο σκοπο αλλα κορωνες περι αξιομαχου και αλλων αφοριστικων .
    Οποιος διαφωνει απλα εκδιωχνεται απο τον καθε εφημερο υπουργισκο η δεν αναλαμβανει ποτε θεση ισχυος ικανης να επηρεασει ζητηματα και διαδικασιες.
    Οπως και να εχει αυτη ειναι η οδος και αν την ακολουθησουμε θα πετυχουμε .

    1. Ευχαριστούμε…

      -Σε ότι αφορά στα αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού στο αφιέρωμα μας σχετικά με τις δυνατότητες διεξαγωγής αεροπορικών επιχειρήσεων στην Κύπρο, (https://defencereview.gr/aeroporikes-epicheiriseis-stin-kypro-mporoyme-na-tin-prostatepsoyme/), είχαμε υποστηρίξει ανοικτά την τροποποίηση αριθμού μεταφορικών C-130H (τα οποία και εκσυγχρονίσαμε την περασμένη δεκαετία για να είναι εδώ και αρκετά χρόνια τα περισσότερα καθηλωμένα στην πίστα της 356 ΜΤΜ ελλείψει ανταλλακτικών) σε ιπτάμενα τάνκερ. Το κόστος μίας τέτοιας ενέργειας είναι πάρα πολύ μικρό δεδομένου ότι στη θέση των εξωτερικών δεξαμενών που μπορεί να δεχθεί το αεροπλάνο αυτό, μπορούν να εγκατασταθούν τροποποιημένες δεξαμενές, εξοπλισμένες με ευκαμπτούς σωλήνες ανεφοδιασμού (hose and drogue). Τέσσερα έως έξι τέτοια αεροσκάφη θα έπρεπε να έχουμε ήδη στη διάθεσή μας για την κάλυψη της περιοχής Κρήτη-Κύπρος, αλλά και για την απόδοση δυνατότητας πολύωρης παραμονής των μαχητικών μας στον αέρα, προς κάλυψη και των Βαλκανίων…

      -Σε ότι αφορά τις επισημάνσεις σας σχετικά με την ανάπτυξη εγχώριας τεχνολογίας και συστημάτων παντός είδους, η παράθεση των διαλόγων της ερώτησης του -εκλιπόντος πλέον- κου Πολατίδη, ΕΓΙΝΕ ΣΚΟΠΙΜΑ. Για να αποδείξει ότι επί πολλές δεκαετίες ΔΕΝ ΘΕΛΑΜΕ. Το ότι δεν μπορούμε ή ότι μας λείπουν τα κονδύλια είναι δικαιολογίες που ΔΕΝ ΕΥΣΤΑΘΟΥΝ και αυτό φαίνεται και αποδεικνύεται με πολλούς τρόπους… Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πρόσφατη «προώθηση» του F-35 μέσω της άσκησης «Ηνίοχος»… Αντί να πιέσουμε την κατασκευάστρια εταιρεία για τον εκσυγχρονισμό του συνόλου των ελληνικών F-16 υπό ένα κοινό πρόγραμμα με το χαμηλότερο συνολικό κόστος ανά μονάδα, αλλά και την ΕΑΒ για το στήσιμο παράλληλων γραμμών παραγωγής και κατ’ επέκταση των μαχητικών στο μισό χρόνο (όχι το 2028 όπως φημολογείται!), συζητάμε για ένα μαχητικό που δεν είναι ακόμη έτοιμο (η IOC L για τα βρετανικά F-35B περιλαμβάνει ικανότητα αξιοποίησης πυραύλων αέρος-αέρος AIM-132 ASRAAM και AIM-120 AMRAAM καθώς επίσης και τις κατευθυνόμενες βόμβες Paveway IV-Δεν γνωρίζουμε τι περιλαμβάνει η IOC κατάσταση των ιταλικών F-35A), που το κόστος του ανά μονάδα (fly-away τιμή) είναι κοντά στα 120 εκατομμύρια δολάρια ( https://defencereview.gr/f-15x-dikaiosi-ochi-mono-gia-emas-alla-kai/) και το κόστος ανά ώρα πτήσης υπερβαίνει τα 30.000 δολάρια!

      -Όλα αυτά συμβαίνουν σε μία περίοδο που οι ανάγκες στις τάξεις των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων (όχι μόνο της ΠΑ) έχουν συσσωρευτεί ανεξέλεγκτα πλέον, μετά από περισσότερα από 10 χρόνια απραξίας και καταστροφικών επιλογών.

      Τίποτα δεν είναι τυχαίο λοιπόν…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *