Μολονότι το πρόγραμμα των φρεγατών Belharra κεντρίζει το ενδιαφέρον λόγω της αναγκαιότητας αντικατάστασης των φρεγατών “S” κλάσης «ΕΛΛΗ» εντούτοις μια άλλη εξέλιξη που αφορά τον διαγωνισμό για τα νέα Πολωνικά υποβρύχια σηματοδοτεί μεγάλες προοπτικές για το Π.Ν. Όπως γνωρίζετε ο Ελληνικός Στόλος γερνά επικίνδυνα.

Το 1971-72 η χώρα μας προμηθεύτηκε τέσσερα υποβρύχια Τύπου 209/1100 Κλάσεως ΓΛΑΥΚΟΣ τα οποία παραδόθηκαν από την HDW στο Ελληνικό ΠΝ (τον πρώτο χρήστη της Κλάσεως 209), ακολουθούμενα από μια δεύτερη παράδοση τεσσάρων υποβρυχίων Τύπου 209 Κλάσεως ΠΟΣΕΙΔΩΝ to 1976.

  • 4 Type 209/1100 τα οποία ήταν τα «ΓΛΑΥΚΟΣ» (S-110) «ΝΗΡΕΥΣ»(S111), «ΤΡΙΤΩΝ»(S112), «ΠΡΩΤΕΥΣ» (S113). Μπορούν να αναπτύσσουν μέγιστη ταχύτητα 21,5 κόμβους σε κατάδυση με τη βοήθεια συσσωρευτών και μπορούν να καταδυθούν σε βάθος 250 μέτρων περίπου. Φέρουν οκτώ τορπιλοσωλήνες των 21’’ ιντσών, ενώ εντός του σκάφους αποθηκεύονται 14 τορπίλες SST-4, Mk 37-2, Mk 37-3 και Mk 14/23 –
  • 4 Type 209/1200 «ΠΟΣΕΙΔΩΝ»(S116), «ΑΜΦΙΤΡΙΤΗ»(S117), «ΩΚΕΑΝΟΣ»(S118), «ΠΟΝΤΟΣ»(S119), τα οποία παραγγέλθηκαν το 1976.

Τα υποβρύχια παρελήφθησαν με τις τορπίλες SUT οι οποίες μπορούν να κατευθυνθούν από το υποβρύχιο σε απόσταση ανάλογη της ταχύτητας. Ειδικότερα, οι τορπίλες μπορούν να αναπτύξουν μέγιστη ταχύτητα 35 κόμβων με μέγιστη εμβέλεια 12 χιλιομέτρων, καθοδηγούνται με την βοήθεια συρμάτινου αγωγού επικοινωνίας, ενώ διαθέτουν δικά τους προγράμματα αυτοκατεύθυνσης για έρευνα στόχων και επίθεση εναντίον τους.

Επίσης εκτός των τορπίλων SUT υπάρχουν και οι τορπίλες SST-4 με εμβέλεια 11 χιλιομέτρων με ταχύτητα 35 κόμβων ή 37 χιλιομέτρων με ταχύτητα 23 κόμβων.

Το Πολεμικό Ναυτικό ύστερα από πολυετείς προσπάθειες έλαβε τελικά από την πολιτική ηγεσία το Δεκέμβριο του 1987 την έγκριση για τον εκσυγχρονισμό μέσης ζωής των 4 υποβρυχίων τύπου ΓΛΑΥΚΟΣ, ενώ τον Φεβρουάριο του 1989 λήφθηκε η σχετική απόφαση. Το πρόγραμμα αυτό, με την ονομασία Neptune 1, επέτρεψε στα 4 υποβρύχια να παραμείνουν αξιόμαχα για δύο δεκαετίες ακόμα. Έως το 2020 όμως.

Οι εργασίες άρχισαν το 1993 και τελείωσαν το 1996. Ακολούθησαν το υποβρύχιο «ΓΛΑΥΚΟΣ» και το υποβρύχιο «ΝΗΡΕΥΣ» των οποίων οι εργασίες διήρκησαν από το 1996 έως το 1998 και 1998 έως το 2000 αντίστοιχα. Οι κυριότερες εργασίες του εκσυγχρονισμού ήταν η αλλαγή της ηχοεντοπιστικής συσκευής (SONAR) με νέα ,νέας τεχνολογίας και με δυνατότητες εντοπισμού θορύβων χαμηλών συχνοτήτων, η ενσωμάτωση δυνατότητας βολής Κ/Β HARPOON, η αλλαγή RADAR, η ενσωμάτωση νέας συσκευής μέτρων ηλεκτρονικής υποστήριξης ESM, η αλλαγή μηχανών, τοποθέτηση νέου συστήματος κλιματισμού και η σλήψη μέτρων μειώσεως θορύβων. 


Παράλληλα και για τα Τύπου 209 κλάσης ΠΟΣΕΙΔΩΝ στις 31 Μαϊου 2002, η ΓΔΑΕΕ ανακοίνωσε την υπογραφή συμβολαίου για την αναβάθμιση τριών υποβρυχίων. Μετά από αρκετές καθυστερήσεις εκσυγχρονίστηκε το ΩΚΕΑΝΟΣ που έλαβε και το κορυφαίο σύστημα αναερόβιας πρόωσης, το γνωστό AIP που επιτρέπει στο υποβρύχιο να επιχειρεί αθόρυβα και για μακρό χρονικό διάστημα.

Μεταγενέστερα το υποβρύχιο «Ωκεανός»(S118) εκσυγχρονίστηκε και αυτό με σύστημα αναερόβιας πρόωσης AIP Siemens 2 FC Modules αποκτώντας εφάμιλλες δυνατότητες αυτονομίας με τα νεότερα τύπου 214. Το υποβρύχιο διαθέτει επίσης το σύστημα μάχης STN Atlas Electronics ISUS 90-46 και το σύστημα ενεργών αντιμέτρων Circe. Τα υπόλοιπα τρία υποβρύχια δεν εκσυγχρονίστηκαν υπό το πρίσμα της ναυπήγησης δύο νέων 214. Το θέμα ναυάγησε τη στιγμή που το Ελληνικό δημόσιο είχε μάλιστα πληρώσει και αρκετά χρήματα. Δεν θα επεκταθούμε περισσότερο στις τεχνικές αναβαθμίσεις που έλαβαν χώρα καθώς το πνεύμα και το νόημα του παρόντος κειμένου είναι άλλο. Όπως καταλαβαίνετε οι ηλικίες των Ελληνικών Υποβρυχίων είναι τέτοιες που υπαγορεύουν αντικατάσταση.

Μια από τις κύριες προκλήσεις είναι η αντικατάσταση των υποβρυχίων τύπου «209». Κατά πολλούς θα έπρεπε ήδη να είχαν αντικατασταθεί. Οι ηλικίες τους είναι τέτοιες που μολονότι ορισμένα εξ αυτών εκσυγχρονίστηκαν έχουν φτάσει από κάθε άποψη στα όρια τους.

Στα διεθνή χρονικά δύο κύρια προγράμματα υποβρυχίων διεκδικήθηκαν και κερδήθηκαν από τους Γάλλους. Κερδήθηκαν απόρροια τεχνολογικής ανωτερότητας, οικονομικού ανταγωνιστικού πακέτου και μεγάλων βιομηχανικών πλεονεκτημάτων που ανοίγουν νέες θέσεις εργασίας και προσφέρουν μεγάλο επίπεδο τεχνογνωσίας στην εκάστοτε χώρα. Η μεγάλη διαφορά των Γαλλικών υποβρυχίων είναι τα στρατηγικά όπλα που φέρουν όπως ο MdCN ικανός να πλήξει στρατηγικούς στόχους. Μην ξεχνάμε πως το υποβρύχιο είναι το κατ’ εξοχήν κατάλληλο όπλο για την εξαπόλυση στρατηγικών όπλων όπως τα γαλλικά βλήματα Scalp Naval (MdCN).

To παράδειγμα του Πολωνικού διαγωνισμού είναι αντιπροσωπευτικό. Oι Πολωνοί έχουν ως στόχο την αντικατάσταση των γερασμένων τεσσάρων υποβρυχίων της κλάσης Kobben (Type 207). Εκεί διεξάγεται ένας πραγματικά σκληρός εξοπλιστικός διαγωνισμός (παράδειγμα προς μίμηση) που θα αναδείξει το καλύτερο προϊόν. Οι επιλογές για το Ναυτικό της Πολωνίας είναι μεταξύ των Scorpène, Type 212CD και A26.

Η Γαλλική πρόταση συνοδεύεται από τις τορπίλες F21 και τα κατευθυνόμενα βλήματα Exocet SM39. Τα υποβρύχια Scorpene πραγματικά έχουν σαρώσει τον διεθνή ανταγωνισμό: αγοράστηκαν από την Ινδία, τη Μαλαισία, τη Χιλή και τη Βραζιλία. Στην Πολωνία οι Γάλλοι δίνουν γη και ύδωρ: Συμπαραγωγή, μεταφορά τεχνογνωσίας, 2000 νέες θέσεις εργασίας για περίοδο μεγαλύτερη των 15 ετών και συνεργασία με πάνω από 100 Πολωνικές εταιρείες. H Γαλλική προσφορά είναι η μοναδική που περιλαμβάνει στρατηγικά όπλα ικανά να αλλάξουν τις ισορροπίες. Μια άλλη περίπτωση σκληρής επιχειρησιακής αξιόλογης προσφορών είναι η περίπτωση της Αυστραλίας που και αυτή κατέληξε σε Γαλλικά υποβρύχια.

Συγκεκριμένα επιλέχθηκαν τα Shortfin Barracuda Block 1A. Η συμβατική έκδοση των νέων υποβρυχίων του Ναυτικού της Αυστραλίας βασίζεται σχεδιαστικά στα πυρηνοκίνητα επιθετικά υποβρύχια Barracuda. Μια άλλη άγνωστη παράμετρος είναι το πανίσχυρο σύστημα sonar που έχει τοποθετηθεί ποτέ σε υποβρύχιο της εταιρείας Thales. Είναι όμως μόνον οι Scalp Naval των υποβρυχίων που κάνουν μόνον τη διαφορά; Προσφάτως είχαμε επισκεφθεί τις εγκαταστάσεις των Γαλλικών ναυπηγείων της Naval Group στη πόλη Ναντ της Δυτικής Γαλλίας. Εκεί που λαμβάνει χώρα η σχεδίαση και παραγωγή των υποθαλάσσιων προϊόντων της Naval Group.

Οι Γάλλοι ναυπηγοί και μηχανικοί έχουν φέρει στο προσκήνιο τη νέα γενιά συστημάτων AIP γνωστά ως AIP FC2G. To FC2G είναι σύστημα αναερόβιας πρόωσης δεύτερης γενιάς η εξέλιξη του οποίου άρχισε στα μέσα του 2000. Είναι η πιο state of the art τεχνολογική εξέλιξη που επιτρέπει στα υποβρύχια να επιχειρούν χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από δύο εβδομάδες. Βασίζεται στη φιλοσοφία “plug and play” ώστε να μπορεί εύκολα να προσαρμοστεί σε υποβρύχια που ήδη φέρουν σύστημα AIP. Επιχειρησιακά μιλώντας, μεγαλύτερη παραμονή του υποβρυχίου συνεπάγεται μεγαλύτερη παραμονή και ακτίνα δράσης. Αυτά δηλαδή που χρειάζεται ένα σύγχρονο υποβρύχιο.

Όπως γράφουν οι ∆ρ. Ι.Κ. Χατζηλάου, Καθηγητής ΣΝ∆, ο Πλωτάρχης (Μ) Γ. Γαλάνης ΠΝ και ο Υποπλοίαρχος Ν. Περτζινίδης ΠΝ στην εργασία τους ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΗΛΕΚΤΡΟΠΡΟΩΣΗΣ ΥΠΟΒΡΥΧΙΩΝ ΤΟΥ Π.Ν. την οποία και μπορείτε να διαβάσετε στον ακόλουθο σύνδεσμο (http://library.tee.gr/digital/m2102/m2102_hatzilaou1.pdf):

Τα σύγχρονα υποβρύχια χωρίζονται σε δυο κύριες κατηγορίες : τα συµβατικά στα οποία η ισχύς για την πρόωση (και τις άλλες ανάγκες) προέρχεται από ηλεκτρικούς συσσωρευτές («µπαταρίες») και άρα είναι περιορισμένη και τα πυρηνικά, στα οποία η ισχύς πρόωσης προέρχεται από πυρηνικό αντιδραστήρα και είναι πρακτικά απεριόριστη. Στα συµβατικά Υ/Β και κατά τις επιχειρήσεις οι μπαταρίες φορτίζονται σε περισκοπικό βάθος από µηχανές Diesel που είναι συνδεδεµένες µε ηλεκτρικές γεννήτριες. Ο απαραίτητος αέρας για τις µηχανές εισέρχεται µέσω ενός ανερχόµενου ιστού, του «αναπνευστήρα», ενώ τα καυσαέρια εξέρχονται, από άλλο δίκτυο, κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Η αυτονοµία του υποβρυχίου εξαρτάται από το ποσοστό φόρτισης των ηλεκτρικών συσσωρευτών και από τη διαχείριση ενέργειας που µε τη σειρά της εξαρτάται από τις επιχειρησιακές ανάγκες. Τα Υ/Β καθίστανται πολύ ευάλωτα την στιγµή που εκτελείται ανανέωση των ενεργειακών αποθεµάτων και της εσωτερικής ατµοσφαίρας, µε τη χρήση του αναπνευστήρα, διότι µπορούν να εντοπισθούν ποικιλοτρόπως από πλοία (συµπεριλαµβάνονται τα άλλα Υ/Β), αεροπλάνα, ελικόπτερα και δορυφόρους. Ο εντοπισµός τους γίνεται είτε οπτικά, είτε µε τη χρήση Radar, είτε από την υπέρυθρη ακτινοβολία που εκπέµπουν τα καυσαέρια και το νερό ψύξης των µηχανών, αλλά και κυρίως από τον ακουστικό θόρυβο. Παράλληλα το Υ/Β που εκτελεί φόρτιση µε αναπνευστήρα, είναι σε µεγάλο ποσοστό ανίκανο να ανιχνεύσει την παρουσία άλλων Υ/Β λόγω του µεγάλου ιδιοθορύβου.

Tα συστήματα AIP παράγουν ηλεκτρική ενέργεια που προέρχεται από την αντίδραση καυσίµου και αποθηκευµένου οξυγόνου (Ο2) είτε σε Θερµικές Μηχανές είτε σε (ηλεκτροχηµικές) Κυψέλες Καυσίµου ( Fuel Cell ). Η νέα γενιά των συστημάτων αναερόβιας πρόωσης βρίσκει τα θεμέλια της, στο γαλλικό MESMA (Module d’Energie Sous-Marin Autonome). Το τελευταίο είναι βάση που αναπτύχθηκε το FC2G.

Στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις στη πόλη Ναντ. Η παραπάνω αφίσα εξηγεί το γαλλικό AIP με την ονομασία MESMA.

Το MESMA είναι ένας ατµοστρόβιλος µε κλειστό κύκλωµα ατµού που χρησιμοποιεί πετρέλαιο Diesel ή αιθανόλη ως καύσιµο. Οι τελευταίες επιτυχίες της Γαλλίας στα υποβρύχια δεν είναι τυχαίες. Το Πολωνικό Ναυτικό σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα είναι πολύ κοντά στην απόκτηση των γαλλικών υποβρυχίων. Γιατί; Πρώτον, για τα στρατηγικά όπλα που φέρουν. Δεύτερον, για το νέας γενιάς σύστημα αναερόβιας πρόωσης και τρίτον για τα πολλαπλά βιομηχανικά οφέλη που προσφέρουν.

Το πλέον εξελιγμένο τεχνολογικά AIP δεύτερης γενιάς με την  ονομασία FC2G. Δυστυχώς, δεν μας επιτράπει να πάρουμε φωτογραφίες από σχετική επίδεξη που παρακολουθήσαμε. 

Έχοντας τα παραπάνω κατά νου θεωρούμε πως είναι ο καιρός να ανοίξει και στην Ελλάδα ένας διάλογος σχετικά με το μέλλον των ελληνικών υποβρυχίων, η συμβολή των οποίων διαμορφώνει καταλυτικά την Ελληνική αποτροπή. Και αυτό το κάτι παραπάνω που πρέπει να έχουν τα επόμενα ελληνικά υποβρύχια είναι: ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΟΠΛΑ. Έτσι δύναται να συντελεστεί η ποιοτική διαφοροποίηση με το τουρκικό ναυτικό όπως έγινε όταν το Π.Ν πρώτο ενέταξε συστήματα AIP στον Στόλο του.

Και γιατί στρατηγικά όπλα; 

Πρώτον, γιατί με την ύπαρξη στρατηγικών όπλων υπάρχει η δυνατότητα χειρουργικών προσβολών στα κέντρα βάρους του αντιπάλου (όπως οι στρατηγικές υποδομές) μεγιστοποιώντας την ελληνική αποτροπή.

Δεύτερον, διότι είναι μια καλή ελληνική απάντηση εάν η Τουρκία προμηθευτεί τα ρωσικά πυραυλικά συστήματα S400. Αλλά και μια σοβαρή απάντηση στην πληθώρα τουρκικών βαλλιστικών συστημάτων.

Τρίτον, διατηρεί το ποιοτικό προβάδισμα του Π.Ν έναντι του Τουρκικού και το διαφοροποιεί σε μεγάλο βαθμό δίνοντας του επιπλέον ικανότητες που μέχρι πρότινος δεν είχε.

Τέταρτον, απαλλάσσει αποστολές από τη Π.Α.

Πέμπτο, δίνει τη δυνατότητα στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις να πραγματοποιήσουν με ακρίβεια προληπτικό πλήγμα κατά τη περίοδο της κρίσης/ έντασης προ της έναρξης τωνεπιχειρήσεων σε τόπο και χρόνο που θα επιλέξει η ελληνική πλευρά. Αν και το συγκεκριμένο θέμα άπτετε πολιτικής απόφασης εντούτοις οι Ένοπλες Δυνάμεις θα έχουν το κατάλληλο εργαλείο. 

Φυσικά η ύπαρξη στρατηγικών όπλων ή έστω και υποστρατηγικών όπως η περίπτωση των Scalp EG της Π.Α χρειάζεται ένα ευρύ πλέγμα ικανοτήτων στοχοποίησης και συλλογής πληροφοριών. Δεν είναι τυχαίες οι τότε αντιδράσεις των ΗΠΑ και της Τουρκίας όταν η Π.Α προμηθεύτηκε ένα πραγματικό game changer. 

Φυσικά εκτός από στρατηγικά όπλα ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο που πρέπει να ανοίξει η δυνατότητα να τα ελληνικά υποβρύχια να φέρουν πυραυλικό σύστημα άμυνας κατά αεροσκαφών και ελικοπτέρων. Όμως εκτός από τη προοπτική ενός εξοπλιστικού για την προμήθεια των υποβρύχιων που θα αντικαταστήσουν τον γερασμένο στόλο των «209», εκτίμηση μας είναι πως σχετικά σύντομα μόλις δηλαδή κλείσει η υπόθεση του εκσυγχρονισμού των ΜΕΚΟ 200 ΗΝ και των νέων τορπιλών θα έρθει και γαλλική πρόταση για τον εκσυγχρονισμό των «214».

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως η ελληνική ναυτική αποτροπή τη δεδομένη χρονική στιγμή βασίζεται για την Ανατολική Μεσόγειο στη τακτική θαλάσσιας άρνησης (Sea Denial). Για αυτό δεν είναι τυχαία η διατήρηση σε υπηρεσία συνολικώς ένδεκα υποβρυχίων για πρώτα φορά στα ελληνικά ναυτικά χρονικά. Τα υποβρύχια είναι ιδανικά για το πεδίο δράσης του Π.Ν σε αμφότερο Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

Με άλλα λόγια για να συνεχίσουμε το ποιοτικό προβάδισμα χρειάζονται σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα νέες ναυπηγήσεις υποβρυχίων με επιπλέον δυνατότητες πυρήνας τον οποίων θα είναι η δυνατότητα να φέρουν στρατηγικά όπλα. Γιατί τα στρατηγικά όπλα είναι αυτά που αλλάζουν τις ισσοροπίες. Σε πρώτη φάση αυτό που προέχει είναι η ανανέωση των μονάδων κρούσης της Διοίκησης Φρεγατών και σε δεύτερη φάση η ανανέωση των ελληνικών υποβρυχίων και πυραυλακάτων.

Comments

  1. Η δουλειά των υποβρυχίων δεν ειναι τα στρατηγικά όπλα (6-8 Scalp),
    To ΠΝ χρειάζεται άμεσα νέες σύγχρονες τορπίλες, τουλάχιστον ένα φορτίο, 5Χ14=70 τορπίλες.
    Μετά ερευνα μπας και βρεθεί κάποιο μεταχειρισμένο υποβρύχιο, είτε από τους νοτιοκορεάτες, είτε από τα 4 Ιταλικά Sauro που ειναι του 90′, που έχουν αναβαθμιστεί με το ISUS 90-20.

    1. @ ΑΙΜ
      Η δουλειά των υποβρυχίων είναι ΚΑΙ τα στρατηγικά όπλα. Προφανώς και ένα υποβρύχιο μπορεί να δράσει και ως μέσο εξαπόλυσης τορπιλών και συνάμα πλατφόρμα στρατηγικών όπλων. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Άλλο θέμα οι τορπίλες που γράφεις άλλο η ανάγκη για νέα υποβρύχια.

      1. Αναφέρομαι για την χώρας μας, αν είχαμε πυρηνικά κλπ. θα συμφωνούσα για την ανάγκη ύπαρξης τέτοιας δυνατότητας.
        Τώρα υπάρχουν άλλες προτεραιότητες, το αν θα έχουν 8 scalp τα υποβρύχια, δεν είναι ούτε δευτερεύον θέμα κατά την άποψη μου.
        Ποιες ειναι οι προτεραιότητες νομίζω ειναι πασιφανές.

    2. Συμφωνω απόλυτα! Το πρόβλημα μας ειναι η θαλάσσια υπεροχή και όχι η προβολη ισχύος απο την θάλασσα στην στεριά. Ενα υποβρύχιο αλλωστε που χρησιμοποιειται κατα τετοιο τρόπο, προδιδει την θέση του και το πλεονεκτημα του. Και ολα αυτα για να εκτοξεύσει μια χούφτα απο βόμβες 400 κιλών 300-500 χλμ στην ενδοχωρα του εχθρου. Big fuckin deal.

      Αν κάποια στιγμη στο μέλλον μιλήσουμε για nuclear option, εκει σίγουρα αλλάζουν πολλά γενικότερα.

  2. Το σίγουρο είναι οτι πλέον δεν μπορούμε να βασιστούμε απόλυτα σε ένα υποβρύχιο (214) το οποίο οι Γερμανοί αφού πήραν ότι ήθελαν απο την Ελλάδα, το πούλησαν με καλύτερους όρους και στην Τουρκία. Η ThyssenKrupp πρέπει να πεταχτεί με τις κλωτσιές απο κάθε ελληνικό πρόγραμμα και η προοπτική των +2 υ/β 214 να ακυρωθεί. Για τα γαλλικά υποβρύχια δεν γνωρίζω και πολλά γιατί δεν τα έχω μελετήσει. Μου έχει κάνει εντύπωση το concept του SMX-31. Τα πλεονεκτήματα που προσφέρουν οι Γάλλοι ωστόσο αφορούν σοβαρά κράτη! Απο τα μή πυρηνοκίνητα μια καλή επιλογή πιστεύω πως είναι τα γιαπωνέζικα Soryu. Το μόνο σίγουρο είναι πως πλέον απο τους Γερμανούς έχουμε δεχθεί πολλές «πισώπλατες μαχαιριές» (leopard, 214) και οτι ένα απο τα πλεονεκτήματα που έχουμε στο αέρα είναι γαλλικό (mirage & scalp-eg) και πρέπει να επεκταθεί και στην επιφάνεια της θάλασσας (belharra) και ίσως και κάτω απο αυτήν!

    1. Ωραίο το SMX-31. Φθηνή λύση και κατάλληλη για παράκτιο περιβάλλον και ειδικές επιχειρήσεις. Υστερεί στην ανοικτή θάλασσα λόγω εγγενών δυνατοτήτων απόρροια της σχεδίασης. Η τελευταία σου πρόταση τα λέει όλα. Μας βρίσκεις απόλυτα σύμφωνους. Πρέπει να βρίσκουμε οπλικά συστήματα που θα κάνουν τη διαφορά.

      1. Για το Αιγαίο μια χαρά θα ήταν ένα υποβρύχιο που μπορεί να φέρει 46 τορπίλες F21 και με πλήρωμα μόλις 15 ατόμων! Χώρια όλα τα άλλα. Αρκεί βέβαια το concept SMX-31 να πάρει κάποια ημέρα σάρκα και οστά! Γενικά παρατηρώ μια αλματώδη εξέλιξη στην αμυντική βιομηχανία της Γαλλίας σε σχέση με τα άλλα ευρωπαικά κράτη που δεν πρέπει να μας αφήσει αδιάφορους αλλά απεναντίας πρέπει να εκμεταλλευτούμε καταστάσεις.

  3. @Chris Ain
    Η ThyssenKrupp πρέπει να πεταχτεί με τις κλωτσιές απο κάθε ελληνικό πρόγραμμα και η προοπτική των +2 υ/β 214 να ακυρωθεί.

    Αγαπητέ φίλε…τι να ακυρώσουμε….που έχουμε ήδη πληρώσει με την τροποποιημένη σύμβαση και προκαταβολή. Και η σύμβαση δεν υλοποιείται,…γιατί έχουν γίνει τέτοιες αλλαγές στην εταιρεία…που δεν μπορείς να απευθυνθείς σε κείνους που υπέγραψαν,..πλέον!!!
    Ποινικές ευθύνες στον Ευάγγελο Βενιζέλο…τρέχα γύρευε δλδ…θυμάμαι ότι πληρώθηκαν 132 εκ ευρώ
    προκαταβολή για δύο νέα 214 και έκτοτε…ουδέν νεότερο..αν αυτό δεν είναι κακιστη διαχειριση εγληματική τότε η χρηστή έχει χάσει την αξία της.

    1. Οι Γερμανοί αφού μας ξεζουμίσανε οικονομικά και ανέπτυξαν ένα υποβρύχιο και λόγω της ικανότητας των ναυπηγών του Σκαραμαγκά, πήραν και την προκαταβολή και πήγαν και έδωσαν τα πάντα γύρω απο το 214 στους Τούρκους. Σαφώς και το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το εγχώριο πολιτικό σύστημα που δρουν σαν υπαλληλάκια γερμανικών εταιριών, το είδαμε και με την siemens εξάλλου. Αυτό όμως δεν σημαίνει πρέπει να δώσουμε συγχωροχάρτι στους Γερμανούς

      1. Σταματήστε αυτή την ιστορία με την Γερμανία, τα ίδια γίνονται και με την Γερμανία και την Σουηδία και τις ΗΠΑ τελευταία νέα με Patriot, ακόμα ακόμα και η Γαλλία που μετέχει στο αντιπυραυλικό σύστημα της Τουρκίας.
        Καταλάβετε ότι συμφέροντα υπάρχουν, δουλειές γίνονται, κανείς δεν θα κάνει πίσω ή θα χάσει χρήματα για μια αγορά ενός οπλικού συστήματος από μια ασόβαρη χώρα όπως η Ελλάς.
        Τι φταίνε ο Γερμανοί που εμείς δεν διαπραγματευτήκαμε για παραπάνω Leo-2Α4?

        1. Γιατί η «ευρωπαική» Γερμανία είναι που δεν αντιδρά στην μεταφορά των Leo-2Α4 στα κατεχόμενα. Γιατί η Γερμανία είναι η χώρα που εξοπλίζει την Τουρκία που απειλεί και κατέχει μέρος της Ευρώπης με υ/β 214 που προφανώς δεν θα χρησιμεύσουν για τον Ευφράτη. Γιατί η Γερμανία είναι που υπογείως τώρα μπλοκάρει την επιστροφή των κερδών απο ομόλογα ευρωπαικών τραπεζών και στην ουσία τις belharra. Και γενικά οι διαχρονικές σχέσεις μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδος και Γερμανίας και Τουρκίας είναι ένα ζήτημα που θα πρέπει να απασχολήσει μια σοβαρή ελληνική πολιτική ηγεσία.
          Σαφώς και κάθε χώρα εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα αλλά η Γερμανοί έχουν αποδείξει οτι πολλές φορές τα δικά της συμφέροντα ταυτίζονται με αυτά της Τουρκίας μα ποτέ με της Ελλάδος! Ακόμη και απο τον ενεργειακό άξονα που πάει να δημιουργηθεί στην Αν. Μεσόγειο και αφορά την Ευρώπη αυτή είναι απούσα!

          1. Η Γερμανία τους είχε επιβάλει και κάποια εμπάργκο.
            Από την άλλη έχει δίκιο σε ότι αφορά το ηθικό του πράγματος, αλλά άντε και οι Γερμανοί δεν μίλησαν; Μίλησε μήπως η Ελλάς; η Αγγλία; οι ΗΠΑ;

          2. Και να θυμισουμε επισης οτι οι Γερμανοι ειναι ο λογος που τα 214 εμειναν χωρις τορπιλες. Ποιος ξεχνα τον εκβιασμό που μας εκαναν.

            Θα πρεπει να πουλέψουν απο τις προμηθειες του στρατευματος γενικα.

  4. Έχω να κάνω μια ερώτηση. Αξίζει τον κόπο ,αν και δεν φέρουν στρατηγικά όπλα, να ρίξουμε μια ματιά στα ιταλικά υποβρύχια κλάσης sauro;

    1. Ασφαλώς και πρέπει να κοιτάξουμε, άλλωστε θέμα ναυπήγησης νέων δεν διαφαίνεται ούτε στις προθέσεις.
      Πρώτα πρέπει να βολιδοσκοπήσουμε τα νοτιοκορεατικά 209 όπως και τα Ιταλικά Sauro. Άλλη ρεαλιστική λύση ενίσχυσης του ΠΝ δεν διαφαίνεται.

  5. Συμφωνώ απόλυτα με την ικανότητα να φέρουν (υπο) στρατηγικά όπλα τα νέα Ελληνικά υποβρύχια. Ιδανικά -αφου δε θα αποκτήσουμε βαλλιστικούς πυραύλους- θα έπρέπε να διαθέτουμε πυραύλους cruise από όλες τις δυνατές πλατφόρμες, υποβρύχια, πλοία, αεροπλάνα και από ξηρά ακόμα αν είναι τεχνικά εφικτό. Η Τουρκία έχει αποδείξει πολλές φορές ότι στρατηγικός της στόχος είναι η εξαφάνιση του ελληνισμού, τουλάχιστον από το κίνημα των Νεότουρκων και μετά. Ενώ είναι ξεκάθαρο ότι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει είναι της ισχύος και της βίας.
    Στα πλαίσια της λογικής του άρθρου θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση. Η Σουηδία προσφέρει στα νέα της υποβρύχια που είναι modular σχεδίασης, ένα module VLS με δυνατότητα για βλήματα cruise που μπορεί να γίνει retrofitting σε υπάρχοντα υποβρύχια ( το άρθρο που διάβασα δεν ξεκαθάριζε αν η εκ των υστέρων τοποθέτηση περιλαμβάνει και υποβρύχια άλλου κατασκευαστή ). Τι άποψη έχετε για μια τέτοια περίπωση;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *