Συνεχίζοντας τα αφιερώματα μας σχετικά με τις επιλογές-εναλλακτικές λύσεις που έχει το Πολεμικό Ναυτικό (ΠΝ) για την ανανέωση του στόλου, σε επίπεδο μεγάλων πλοίων επιφανείας (φρεγατών γενικών καθηκόντων και φρεγατών αντιαεροπορικής άμυνας περιοχής), το παρόν άρθρο παρουσιάζει τις επιλογές σε επίπεδο κορβετών.

Η ανάγκη του ΠΝ σε μεγάλα πλοία επιφανείας είναι δεδομένη, όπως δεδομένη είναι και η οικονομική δυσπραγία της χώρας. Αυτή τη στιγμή το ΠΝ χρειάζεται πλοία για την άμεση αντικατάσταση των τριών (3) μη αναβαθμισμένων φρεγατών Standard (είναι γνωστό το ενδιαφέρον και οι σχετικές διαπραγματεύσεις για την προμήθεια δύο, με δικαίωμα προαίρεσης για άλλες δύο, γαλλικές φρεγάτες [email protected] της Naval Group).

Στο εγγύς μέλλον, δηλαδή στα μέσα περίπου της δεκαετίας του 2020 θα προκύψει η ανάγκη αντικατάστασης των έξι (6) αναβαθμισμένων Standard, ενώ από το 2030 και μετά θα πρέπει να αντικατασταθούν και οι τέσσερις (4) φρεγατών τύπου MEKO-200HN Mod.3, εφόσον όμως αναβαθμιστούν μερικός, όπως είναι ο προγραμματισμός του ΠΝ. Βέβαια ένα ευρύτερο πρόγραμμα αναβάθμισης τους, τόσο σε επίπεδο αισθητήρων, όσο και σε επίπεδο όπλων, θα επέτρεπε στις ελληνικές MEKO-200 να παραμείνουν σε υπηρεσία μέχρι το 2040 περίπου, αλλά κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα, κυρίων για οικονομικούς λόγους.

Το ζήτημα της προμήθειας κορβετών απασχόλησε το ΠΝ μετά την Κρίση των Ιμίων, το 1996. Μάλιστα στο δεύτερο Ενιαίο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Ανάπτυξης και Εκσυγχρονισμού 2001-2005 (ΕΜΠΑΕ 2001-2005) προβλέφθηκε κονδύλι ύψους € 146,5 εκ. για την απόκτηση μιας (1) κορβέτας με δικαίωμα προαίρεσης για μια (1) ακόμα). Τελικά το πρόγραμμα δεν προχώρησε, καθώς το κονδύλι απορροφήθηκε από άλλα προγράμματα.

Το παρόν άρθρο, που αποτελεί το πρώτο μέρος του αφιερώματος μας στις κορβέτες, αφορά στην παρουσίαση των σχεδιάσεων K-130, από τη Γερμανία, C-Sword-90 και GoWind, από τη Γαλλία, και Saar-6, από το Ισραήλ (έκδοση των γερμανικών K-130). Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος θα παρουσιαστούν οι προτάσεις από την Ολλανδία (σχεδίαση Sigma), την Ιταλία (σχεδίαση Multirole Corvette), τη Σουηδία (κλάση «Visby») και την Ισπανία (σχεδίαση Avante).

Σε γενικές γραμμές οι κορβέτες είναι πλοία μικρά σε μέγεθος και εκτόπισμα με οπλισμό συγκρίσιμο με αυτόν μιας φρεγάτας γενικών καθηκόντων: Κύριο πυροβόλο (συνήθως των 76 ή των 57 χιλιοστών), σύστημα εγγύς αντιαεροπορικής άμυνας (Phalanx ή RAM), βλήματα αεράμυνας μικρού-μέσου βεληνεκούς (επιπέδου ESSM), τορπίλες διαμετρήματος 324 χιλιοστών, βλήματα κατά πλοίων, ελικόπτερο και UAV. Ουσιαστικά οι κορβέτες είναι το ενδιάμεσο πλοίο, μεταξύ των φρεγατών και των Σκαφών Κατευθυνόμενων Βλημάτων (ΣΚΒ).

Και δεν είναι μόνο ο οπλισμός τους. Σήμερα οι κορβέτες ενσωματώνουν ηλεκτρονικά συστήματα και αισθητήρες εφάμιλλα των φρεγατών. Για παράδειγμα, η γαλλική Thales έχει ανακοινώσει ότι σχεδιάζει την ανάπτυξη μιας έκδοσης του κορυφαίων δυνατοτήτων ραντάρ Sea Fire των [email protected] για ενσωμάτωση σε μικρότερα πλοία, επιπέδου κορβέτας και ΣΚΒ. Το Sea Fire έχει την ικανότητα εμπλοκής 16 στόχων ταυτόχρονα και ικανότητα αποκάλυψης στόχων μικρού ηλεκτρομαγνητικού ίχνους. Το Sea Fire μπορεί να «βλέπει» τυπικούς στόχους μεγέθους αεροσκάφους ναυτικής συνεργασίας σε αποστάσεις έως και 500 χιλιόμετρα ενώ στόχους επιφανείας επιπέδου φρεγάτας ή κορβέτας σε αποστάσεις 800 χιλιομέτρων.

Εκτός από το Sea Fire, η Thales έχει αναπτύξει και τα ραντάρ της οικογένειας «NS» τεχνολογίας ηλεκτρονικής σάρωσης (AESA) τεσσάρων διαστάσεων (4D), διπλού άξονα, πολλαπλής δέσμης (Dual-axis, Multi-beam). Συγκεκριμένα έχει αναπτύξει το NS-50, για χρήση από πλοία μικρού εκτοπίσματος, όπως είναι τα περιπολικά, αλλά και από πλοία γενικής υποστήριξης, αποβάσεων και μεταφορών, και τα ραντάρ επιτήρησης αέρος NS-100 και NS-200, τα οποία προορίζονται για μεγαλύτερα πλοία, επιπέδου κορβέτας και φρεγάτας.

Ισχυρός εξοπλισμός και κορυφαίων επιδόσεων ηλεκτρονικά και αισθητήρες για τις κορβέτες, αλλά σε μικρότερο εκτόπισμα, μικρότερες απαιτήσεις επάνδρωσης και χαμηλότερο κόστος απόκτησης. Αυτά είναι τα κύρια πλεονεκτήματα των κορβετών. Βέβαια θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το κύριο μειονέκτημα των κορβετών είναι ο βαθμός αντοχής τους σε πλήγματα βλημάτων κατά πλοίων καθώς και η αδυναμίας τους για παρατεταμένη παραμονή στην περιοχή ενδιαφέροντος. Παρ’ όλα αυτά είναι πλοία με προσιτό κόστος, μικρότερο των φρεγατών σχεδόν κατά 50%, και μεγάλη ισχύ πυρός. Οι κορβέτες δεν είναι οι αντικαταστάτες των φρεγατών, αλλά το επιχειρησιακό τους συμπλήρωμα με τις φρεγάτες να αναλαμβάνουν αποστολές αντιαεροπορικής αμύνης περιοχής, για παράδειγμα, και τις κορβέτες να εκτελούν αποστολές προσβολής στόχων επιφανείας ή παράκτιων στόχων, με τα βλήματα MM-40 Block.3 Exocet, για παράδειγμα.

Κ-130

Η κορβέτα K-130 της κοινοπραξίας ARGE K130, την οποία συγκροτούν η Lürssen, η ThyssenKrupp και η German Naval Yards, έχει επιλεγεί από το Γερμανικό Ναυτικό (πέντε πλοία, κλάση «Braunschweig», σε υπηρεσία από το 2008), ενώ σε εξέλιξη βρίσκεται και το πρόγραμμα ναυπήγησης άλλων πέντε (5) κορβετών της βελτιωμένης έκδοσης K-130B. Το σχετικό συμβόλαιο υπογράφηκε το Σεπτέμβριο του 2018. Τα πλοία ναυπηγεί η κοινοπραξία ARGE K130 και, σύμφωνα με το ισχύον χρονοδιάγραμμα οι κορβέτες θα παραδοθούν μέχρι το 2023. Μολονότι τα δέκα (10) πλοία K-130 θα είναι όμοια εξωτερικά, οι πέντε (5) κορβέτες της δεύτερης παρτίδας θα ενσωματώνουν νεότερα ηλεκτρονικά συστήματα και τεχνολογίες.

Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά των Κ-130 είναι ο υψηλός βαθμός αυτοματοποίησης τους και η ενσωμάτωση κορυφαίας τεχνολογίας ηλεκτρονικών υπολογιστών (δίκτυα πληροφοριών και λογισμικό) έτσι ώστε να υπάρξει ο καλύτερος δυνατός έλεγχος των οπλικών και ηλεκτρονικών συστημάτων και η μείωση των απαιτήσεων επάνδρωσης. Τα πλοία μπορούν να εκτελέσουν ανθυποβρυχιακές αποστολές και προσβολές στόχων επιφανείας, αποστολές ηλεκτρονικούς πολέμου, θαλάσσιας επιτήρησης, επιχειρήσεις σε παράκτιο περιβάλλον, υποστήριξη ειδικών επιχειρήσεων και προσβολή στόχων εδάφους.

Το μήκος των Κ-130 είναι 89,12 μέτρα, το πλάτος 13,28 μέτρα και το βύθισμα 3,4 μέτρα. Το εκτόπισμα είναι της τάξεως των 1.840 τόνων με την κίνηση του σκάφους να επιτυγχάνεται από δύο (2) πετρελαιοκινητήρες κινητήρες ντίζελ συνολικής ισχύος 14.800 kW. Η μέγιστη ταχύτητα των σκαφών είναι μεγαλύτερη των 26 κόμβων (48 χιλιόμετρα την ώρα), ενώ η μέγιστη επιχειρησιακή εμβέλεια προσδιορίζεται στα 2.500 ναυτικά μίλια (4.630 χιλιόμετρα. Οι απαιτήσεις επάνδρωσης δεν ξεπερνούν τα 65 άτομα.

Ο εξοπλισμός μάχης των σκαφών μπορεί να τροποποιηθεί ανάλογα με τις απαιτήσεις του πελάτη. Ωστόσο, το Γερμανικό Ναυτικό έχει επιλέξει τον εξής οπλισμό: Ένα κύριο πυροβόλο διαμετρήματος των 76/62 χιλιοστών, δύο (2) διπλούς εκτοξευτές βλημάτων κατά πλοίων RBS-15 Mk.3, δύο (2) συστήματα εγγύς αντιαεροπορικής-αντιπυραυλικής άμυνας σημείου RAM και δύο (2) πυροβόλα γενικής χρήσης των 27 χιλιοστών (BK-27 Mauser). Επίσης έχει την ικανότητα ναρκοθέτησης με δύο (2) ράγες και 34 νάρκες απόθεμα (Mk.12 για το Γερμανικό Ναυτικό), ενώ μπορεί να φιλοξενήσει ελικόπτερο (στο ελικοδρόμιο) ή δύο (2) UAV τύπου Camcopter S100 (στο υπόστεγο).

Ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός του σκάφους περιλαμβάνει δύο (2) ραντάρ πλοήγησης, παθητικό ραντάρ πολλαπλών λειτουργιών TRS-3D, σύστημα IFF τύπου MSSR-2000, ηλεκτροπτικό σύστημα MIRADOR, σύστημα ηλεκτρονικών μέσων υποστήριξης και ηλεκτρονικών αντιμέτρων UL-5000K, συστήματα ζεύξης δεδομένων Link-11 και Link-16 και δύο (2) συστήματα αυτοπροστασίας MASS.

Saar-6

Οι ισραηλινές Saar-6 παραγγέλθηκαν από το Ισραήλ τον Μάιο του 2015, με την παραγγελία να αφορά σε τέσσερα (4) πλοία. Οι Saar-6 έλκουν την καταγωγή τους από τις γερμανικές K-130, αλλά με σημαντικές τροποποιήσεις έτσι ώστε να ενσωματώνουν ισραηλινής προέλευσης συστήματα και οπλισμό, όπως είναι τα αντιαεροπορικά βλήματα Barak-8 και το αντιαεροπορικό σύστημα Iron Dome. Όλα τα πλοία ναυπηγούνται στη Γερμανία στο πλαίσιο συνεργασίας των ναυπηγείων German Naval Yards και ThyssenKrupp. Το συνολικό κόστος του προγράμματος είναι € 1,72 δισεκατομμύρια με το Ισραήλ να καταβάλει τα 2/3 του ποσού και τη Γερμανία να επιδοτεί το υπόλοιπο 1/3 του κόστους, όπως έγινε και με το πρόγραμμα υποβρυχίων κλάσης «Dolphin».

Οι Saar-6 έχουν εκτόπισμα 1.900 τόνους και μήκος 90 μέτρα. Το πλοίο περιλαμβάνει ισχυρό οπλισμό αποτελούμενο από 32 αντιαεροπορικούς πυραύλους Barak-8, 16 βλήματα κατά πλοίων, ραντάρ AESA EL/M-2248 MF-STAR καθώς και το σύστημα C-Dome, ναυτική έκδοση του Iron Dome, με βλήματα Tamir. Ο οπλισμός συμπληρώνεται από ένα πυροβόλο OTO Melara των 76 χιλιοστών, δύο (2) τηλεχειριζόμενους πύργους Typhoon, και δύο εκτοξευτές τορπιλών των 324 χιλιοστών. Οι Saar-6 μπορούν να υποστηρίξουν ελικόπτερα τύπου S-70 Sea Hawk.

Το αντιαεροπορικό σύστημα Barak-8 στηρίζεται στη χρήση τριών (3) διαφορετικών αντιαεροπορικών βλημάτων: Ένα για το μικρό βεληνεκές (0-35 χιλιόμετρα), ένα για το μέσο βεληνεκές (35-70 χιλιόμετρα) και ένα για το μεγάλο βεληνεκές (70-100 χιλιόμετρα). Στην έκθεση «EUROSATORY 2018» η IAI ανακοίνωσε την ανάπτυξη ενός πυραυλοκινητήρα μήκους 1 μέτρου, ο οποίος θα διπλασιάσει το μέγιστο βεληνεκές του Barak-8. Ο «πυραυλικός επιταχυντής» («rocket accelerator»), όπως τον αποκαλεί η ΙΑΙ θα αυξήσει το μέγιστο βεληνεκές των Barak-8 από τα 100 στα 150 χιλιόμετρα, ενώ θα μπορεί να ενσωματωθεί και στα βλήματα με το μικρότερο βεληνεκές.

Ομοίως, στις αρχές Ιουλίου του 2018, η IAI παρουσίασε μια νέα σπονδυλωτή έκδοση του Barak, την έκδοση Barak-MX, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο στο έδαφος όσο και επί πλοίου. Το Barak-MX είναι σπονδυλωτό τόσο σε επίπεδο αισθητήρων όσο και σε επίπεδο βλημάτων, με μόνη σταθερά το σύστημα (κέντρο) διοίκησης και ελέγχου, γύρο από το οποίο «χτίζεται» το αντιαεροπορικό σύστημα που απαιτεί η εκάστοτε επιχειρησιακή ανάγκη.

Το Barak-MX είναι πλήρως δικτυοκεντρικό, ενώ μπορεί να λειτουργήσει και αυτόνομα με πληροφορίες και δεδομένου που συλλέγουν οι αισθητήρες του και επεξεργάζονται τα συστήματα διοίκησης και ελέγχου. Ο εκάστοτε πελάτης μπορεί να επιλέξει να προμηθευτεί το Barak-MX και όλα τα υπό-συστήματα του ή να προμηθευτεί το σύστημα διοίκησης και ελέγχου και επί αυτού να ενσωματώσει αισθητήρες και αντιαεροπορικά βλήματα που ήδη βρίσκονται σε υπηρεσία.

GoWind-2500

Οι κορβέτες GoWind των ναυπηγείων Naval Group, εκτοπίσματος 1.000 και 2.500 τόνων περίπου, εξελίσσονται σε εμπορική επιτυχία για τους Γάλλους, καθώς μέχρι στιγμής έχουν εξασφαλίσει συμβόλαια από την Αίγυπτο (για 4 πλοία με € 1 δισεκατομμύριο συνολικό κόστος και δικαίωμα προαίρεσης για άλλα 2 πλοία), τη Ρουμανία (για 4 πλοία με € 1,2 δισεκατομμύρια συνολικό κόστος), τα ΗΑΕ (για 2 πλοία με € 750 εκατομμύρια συνολικό κόστος και δικαίωμα προαίρεσης για άλλα 2 πλοία) και τη Μαλαισία (6 πλοία επιπέδου φρεγάτας, με βάση τη σχεδίαση GoWind).

Στην έκδοση GoWind-2500 τα πλοία έχουν μήκος 102 μέτρα για σύστημα πρόωσης CODAG (Combined Diesel and Gas). Η μέγιστη ταχύτητα τους είναι 25 κόμβοι (46 χιλιόμετρα των ώρα) και η εμβέλεια τους 3.700 ναυτικά μίλια (6.852 χιλιόμετρα) με ταχύτητα πλεύσης 15 κόμβους (28 χιλιόμετρα την ώρα). Τα πλοία μπορούν να παραμείνουν στη θάλασσα, χωρίς ανεφοδιασμό, για 11 συνεχόμενες ημέρες. Οι απαιτήσεις επάνδρωσης είναι 65 άτομα, ενώ μπορούν να μεταφέρουν ομάδα Ειδικών Δυνάμεων 15 ατόμων (το πλοίο διαθέτει και δύο σκάφη RHIB).

Σε επίπεδο αισθητήρων, στην τυπική τους διαμόρφωση, ενσωματώνουν ραντάρ τρισδιάστατο SMART-S Mk.2, σταθερό σονάρ Kingklip, ποντιζόμενο σονάρ Captas-2, σύστημα διαχείρισης μάχης SETIS, σύστημα ηλεκτρονικών μέσων υποστήριξης VIGILE-200, σύστημα ηλεκτρονικών αντιμέτρων ALTESSE και σύστημα αυτοπροστασίας SYLENA Mk.2. Ο τυπικός οπλισμός των GoWind-2500 αποτελείται από ένα πυροβόλο των 76 χιλιοστών (OTO Melara), δύο τηλεχειριζόμενους πύργους της Nexter με πυροβόλα των 20 χιλιοστών, έναν κάθετο εκτοξευτή 16 θέσεων για βλήματα VL Mica, οκτώ βλήματα κατά πλοίων MM-40 Block.3 Exocet και δύο τριπλούς εκτοξευτές τορπιλών των 324 χιλιοστών (η έκδοση GoWind-1000 ενσωματώνει τα ίδια πυροβόλα, αλλά οκτώ VL Mica, 4 MM-40 Block.3 Exocet, ενώ δεν ενσωματώνει καθόλου τορπίλες). Επίσης, το ελικοδρόμιο μπορεί να υποστηρίξει ελικόπτερο βάρους 10 τόνων.

Πέραν όμως της τυπικής διαμόρφωσης ο εκάστοτε πελάτης μπορεί να επιλέξει τη διαμόρφωση που επιθυμεί. Για παράδειγμα συνδυασμός οπλισμού που έχουν επιλέξει τα ΗΑΕ είναι: Οκτώ (8) βλήματα κατά πλοίων MM-40 Block.3 Exocet, 32 βλήματα ESSM (Evolved Sea Sparrow Missile) επί οκταπλού κάθετου εκτοξευτή Mk.41, δύο (2) τριπλούς εκτοξευτές τορπιλών, ένα κύριο πυροβόλο των 76 χιλιοστών και δύο πολυβόλα των 20 χιλιοστών.

Σε ένα άλλο παράδειγμα, η Μαλαισία, η οποία ναυπηγεί έξι (6) πλοία βασισμένα στις κορβέτες GoWind-2500, αλλά με μεγαλύτερο εκτόπισμα (περίπου 3.100 τόνους) έχει επιλέξει: Ένα (1) πυροβόλο Bofors Mk.3 των 57 χιλιοστών, δύο (2) πύργους DS30M με πυροβόλα των 30 χιλιοστών, κάθετο σύστημα εκτόξευσης 16 θέσεων για ισάριθμα αντιαεροπορικά βλήματα VL Mica, οκτώ (8) βλήματα κατά πλοίων NSM (Naval Strike Missile) και δύο (2) τριπλούς εκτοξευτές τορπιλών των 324 χιλιοστών.

C-Sword-90

Η άλλη πρόταση της Γαλλίας είναι η κορβέτα CSword-90 των ναυπηγείων CMN. Οι C-Sword-90 έχουν σχεδιαστεί για μια σειρά αποστολών όπως περιπολία σε παράκτιο περιβάλλον και/ή σε κλειστές θάλασσες, συλλογής πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης, ανθυποβρυχιακό και πόλεμο επιφανείας κ.ά. Το μήκος τους είναι 95 μέτρα, το πλάτος τους 15,7 μέτρα και το βύθισμα τους 4 μέτρα. Επιτυγχάνουν μέγιστη ταχύτητα 28 κόμβων (52 χιλιόμετρα την ώρα) και μέγιστη εμβέλεια 7.000 ναυτικά μίλια (12.964 χιλιόμετρα) με ταχύτητα πλεύσης 12 κόμβους (22 χιλιόμετρα την ώρα). Οι απαιτήσεις επάνδρωσης είναι 65 άτομα με δυνατότητα φιλοξενίας πληρώματος 85 ατόμων.

Ο τυπικός οπλισμός των C-Sword-90 αποτελείται από ένα πυροβόλο των 76 ή των 57 χιλιοστών, δύο τηλεχειριζόμενους πύργους με πυροβόλα των 20 ή των 30 χιλιοστών, έναν κάθετο εκτοξευτή 16 θέσεων για αντιαεροπορικά βλήματα μικρού βεληνεκούς, οκτώ βλήματα κατά πλοίων και δύο τριπλούς εκτοξευτές τορπιλών 324 χιλιοστών. Επίσης, το ελικοδρόμιο μπορεί να υποστηρίξει ελικόπτερο βάρους 10 τόνων, ενώ μπορεί να μεταφέρει και δύο σκάφη RHIB. Σε επίπεδο αισθητήρων, στην τυπική τους διαμόρφωση, τα πλοία ενσωματώνουν ραντάρ πολλαπλών λειτουργιών, ραντάρ ελέγχου πυρός, ηλεκτροπτικό σύστημα, σταθερό και ποντιζόμενο σονάρ, σύστημα ηλεκτρονικών μέσων υποστήριξης, σύστημα ηλεκτρονικών αντιμέτρων και σύστημα αυτοπροστασίας.

Η ανάγκη του ΠΝ για νέα πλοία είναι δεδομένη. Δεδομένη είναι επίσης και η αδυναμία της χώρας να δαπανήσει χρήματα για την άμυνα. Όμως οι ανάγκες δεν μπορούν να περιμένουν. Σήμερα, οι ηλικίες ορισμένων πλοίων του Στόλου είναι περί τα 40 χρόνια. Η αδιαφορία για ελληνικές σχεδιάσεις πλοίων διαφόρων εκτοπισμάτων, διαστάσεων και δυνατοτήτων μεταφοράς οπλισμού ήταν και παραμένει εγκληματική. Όμως σήμερα δεν υπάρχει χρόνος για κάτι τέτοιο. Μοιραία η ανάγκη ενίσχυσης του Στόλου με νέα μεγάλα πλοία επιφανείας θέτει το ερώτημα τι θα ήταν καλύτερο για το ΠΝ: Να πάει σε κορβέτες ή σε φρεγάτες αντιαεροπορικής άμυνας περιοχής; Οι κορβέτες έχουν το πλεονέκτημα του μικρού κόστους, ενώ οι φρεγάτες αυτό της αντιαεροπορικής άμυνας περιοχής. Και τα δύο πλαιονεκτήματα είναι αναγκαία για το ΠΝ.

Η λύση λοιπόν ίσως να είναι ο συνδυασμός των δύο τύπων, ως η πλέον ρεαλιστική και προσιτή επιλογή για το ΠΝ, τόσο σε επίπεδο οικονομικών δεδομένων, όσο και σε επιχειρησιακό επίπεδο, αφού στην κλειστή θάλασσα του Αιγαίου, πλοία κατηγορίας ταχέων σκαφών κατευθυνόμενων βλημάτων και κορβετών, είναι ιδανικά, λόγω του μικρού τους μεγέθους, δηλαδή της ευκολία απόκρυψης τους σε κολπίσκους, και της μεγάλης ισχύος πυρός που διαθέτουν, σε σχέση πάντα με το μέγεθος τους. Από την άλλη πλευρά οι φρεγάτες αντιαεροπορικής άμυνας περιοχής είναι αναγκαίες για να υπερασπιστούμε τα εθνικά μας συμφέροντα στην Κύπρο, αλλά και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Comments

  1. Δύο επισημάνσεις:

    1) Στις Gowind υπάρχει και η διαμόρφωση των ΗΑΕ με ESSM.
    Κατά την άποψή μου, η διαμόρφωση των ΗΑΕ στο σκαρί των 3100 τόνων (της Μαλαισίας) θα ήταν ιδανικός αντικαταστάστης των φρεγατών S του ΠΝ, λόγω μεγέθους ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί καλύτερα σε έντονους κυματισμούς.

    2) Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματός σας θα μπορούσατε να περιλάβετε και την Als100, εκτός αν παρουσιάζετε μόνο σάφη που βρίσκονται εν υπηρεσία ή έστω έχουν αξασφαλίσει παραγγελίες…

    1. Για τις GoWind-2500 των ΗΑΕ αναφέρουμε σχετικά στο άρθρο. Οι ALS-100 ήταν μια έκδοση των MEKO A100 (μικρότερη έκδοση των φρεγατών MEKO A200) η οποία προσφέρθηκε στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Ωστόσο οι MEKO A100 αποδείχθηκαν προβληματικές και απέτυχαν στις πρώτες θαλάσσιες δοκιμές (δοκιμάζονταν για σχετικό πρόγραμμα που είχε τότε η Μαλαισία). Πλέον ούτε η ίδια η κατασκευάστρια εταιρία δεν τις συμπεριλαμβάνει στους καταλόγους προϊόντων της. Συνεπώς δεν έχει αξία η παρουσίαση της.

    1. Οι Gowind των HAE δεν έχουν RAM. Η εγκατάσταση Phalanx η RAM έχει να κάνει και με την εργονομία του πλοίου, δηλαδή πρέπει να υπάρχει χώρος, συνήθως πάνω από το ελικοδρόμιο. Σε κάθε περίπτωση αν από κατασκευής η σχεδίαση δεν προβλέπει εγκατάσταση CIWS, η εγκατάσταση του σημαίνει εργασίες πιστοποίησης, δοκιμές κ.ά. που αυξάνουν το κόστος. Τεχνικά δεν είναι αδύνατο, αλλά δεν είναι και πάντα εύκολο, είτε λόγω εργονομίας, είτε λόγω αύξησης του κόστους.

      1. Συμφωνώ για τα CIWS τύπου RAM, Millenium, κλπ. Το Phalanx όμως μπορεί να τοποθετηθεί σε οποιοδήποτε κατάστρωμα μπορεί να «σηκώσει» 6 τόνους και στη χειρώτερη περίπτωση να μην συνδεθεί στο CMS. Έτσι κι αλλιώς μπορεί να λειτουργεί εντελώς αυτόνομα από τα άλλα συστήματα του πλοίου.

  2. Δυστυχώς το ΠΝ θέλει ριζική ανανέωση των μονάδων του στα επόμενα χρόνια. Τυχόν επιλογή των Belharra (ας ελπίσουμε σε διαμόρφωση με CIWS και Strales, ASTER 30 και κάποιον πύραυλο μέσου βεληνεκούς που να μπορεί να μπει σε τετράδες και όχι χαζά όπως MDCN), θα πρέπει να συνδυαστεί οπωσδήποτε από μια καλή αναβάθμιση στις ΜΕΚΟ με αναβάθμιση των phalanx, ραντάρ, CMS και των Mk45 και την προσθήκη μεταχειρισμενων μονάδων όπως πχ οι δυο Lafayette που θα πρέπει και αυτές να αναβαθμιστουν με νέο CMS, strales, ραντάρ, phalanx και πάλι κάποιον πύραυλο που να μπορεί να μπει σε τετράδες σε οκταπλο vls.

    Εφόσον γίνουν αυτά θα πρέπει να γίνει διαγωνισμός για νέες μονάδες όπως οι Gowind των Εμιράτων ή οι αλγερινες MEKO.

    Εάν δεν είχαμε αυτή τη συνεργασία με τους Γάλλους, καλή επιλογή θα ήταν και η αγορά των Adelaide μαζί με ένταξη στο FFG(X), κάτι που θα πετύχαινε οικονομίες κλίμακας με το ναυτικό των ΗΠΑ.

    ΥΣ. Ας ελπίσουμε οι Γάλλοι να μπορέσουν να προτείνουν πύραυλο μέσης εμβέλειας που να μπαινει σε τετράδες πχ Mica NG (ο αρχικός δεν μπαίνει) ή έστω ο CAMM ER. Τυχόν επιλογή θα μπορούσε να συνδυαστεί σε ενιαίο πρόγραμμα για τα αντιαεροπορικα του ΕΣ και της ΠΑ.

  3. Σκάφη τύπου κορβέτας θα ήταν η λογική και προσιτή επιλογή, αν θέλαμε να ξεκινήσουμε ένα εγχώριο μακροπρόθεσμο πρόγραμμα ναυπηγήσεων για το ΠΝ. Θα μπορούσαμε σε συνεργασία με έναν αξιόπιστο οίκο του εξωτερικού, να παραγγέλναμε μια παρτίδα 2 σκαφών, βασισμένη σε σχέδιο του συνεργαζόμενου οίκου και προσαρμοσμένη σε δικές μας ανάγκες, αρχικά με βασικό οπλισμό περιπολίας, και εφόσον πάει καλά -και γιατί να μην πάει αν όλα γίνουν απαλλαγμένα από κακές πρακτικές του παρελθόντος, να συνεχίζαμε με νέες παραγγελίες εμπλουτίζοντας τον οπλισμό και τις δυνατότητες του ΠΝ.
    Αυτό θα μπορούσε να ξεκινήσει άμεσα, το κόστος πρέπει να υπολογιστεί μαζί με το όφελος της εγχώριας προστιθέμενης αξίας, και θα έδινε αποτέλεσμα σε διάστημα 24-36 μηνών, ανεξάρτητα από άλλες προσθήκες (Belharra) στο ΠΝ.
    Η εξοπλιστική απραξία δεν είναι μόνο θέμα έλλειψης πόρων, είναι κυρίως θέμα έλλειψης οράματος-συντονισμού-αποτελεσματικότητας.

  4. Ο mica NG είναι ίδιος σε διαστάσεις με τον παλαιό, μόνο τα ηλεκτρονικά αλλάσσουν, άρα δεν μπαίνει σε τετράδες.

    O δε Camm er είναι βρετανικός πύραυλος και δεν είναι πιστοποιημενος σε γαλλικά καράβια. Τυχόν επιλογή του θα συνοδεύεται από μεγάλο κόστος πιστοποίησης.

    Επίσης Αμερικάνικα ciws όπως ram, phalanx κλπ είναι επίσης δεν είναι πιστοποιημενα. Το μόνο ciws που μπορεί να μπει είναι το sadral με μόνο 6 όμως πυραύλους mistral mk3, ο οποίος ωστόσο είναι μάλλον ανώτερος από τον πύραυλο του ram ο οποίος στηρίζεται στον stinger.

    1. Αν και συμφωνώ σε αυτά που γράφεις, ποντάρω στο ότι ο νέος Mica ίσως θα έχει αναδιπλουμενα πτερύγια (τα οποία ειναι και ο λόγος που η προηγούμενη έκδοση δεν χωράει σε τετράδες).

      Ίσως λύση θα ήταν και ο crotale που μπαίνει σε τετράδες, αλλα δεν ξέρω αν αξίζει λόγω μικρού βεληνεκούς και παλαιού τρόπου καθοδήγησης.

      1. Ας τα ξαναγράψουμε λοιπόν…
        Ο ΜΙΚΑ NG σύμφωνα με την MBDA θα αρχίσει να παραδίδετε το 2026 (αν δεν υπάρξει κάποια καθυστέρηση)…
        Οι νέοι MICA NG αναμένεται να ενταχθούν σε υπηρεσία την περίοδο 2026-2031.

        Η VL ναυτική βερσιόν του ΜΙΚΑ (VL MICA-M) βγήκε 10 χρόνια μετά από την αεροπορική…
        Κάτι αντίστοιχο μπορεί να γίνει και με τον NG (σίγουρα όχι 10 χρόνια) μια και ο ΜΙΚΑ δεν χρησιμοποιείτε από κανένα πλοίο του γαλλικού ναυτικού… Προτεραιότητα έχουν τα ραφαλ τους…
        Βέβαια μπορεί να μας ξαφνιάσει η MBDA και να τα βγάλει πακέτο, αλλά πάλι οι παραδώσεις σε τρίτους θα καθυστερήσουν…

    2. Το Sandral δεν είναι CIWS – είναι αντιεροπορικό σύστημα μικρού βεληνεκούς. Ο Mistral είναι κατά βάση ένας φορητός πύραυλος εμβέλειας 6 χιλ., περίπου άχρηστος για χρήση από πλοίο. Ο πύραυλος του RAM είναι τροποποιημένος Sidewinder.

      1. Σωστά, ο πύραυλος του συστήματος RAM πολύ καλύτερες κινηματικές επιδόσεις από τον Μistral, ιδιαίτερα η έκδοση block2 (μέγιστη εμβέλεια 15 χλμ περίπου) και στηρίζεται στο σώμα του sidewinder με θερμικό ερευνητή και πολεμική κεφαλή από stinger (τουλάχιστον το αρχικό βλήμα).

    3. O CAMM-ER αναπτύσσεται από το ιταλικό παρακλάδι της MBDA. O CAMM είναι του αγγλικού τμήματος της MBDA.
      O πρώτος (CAMM-ER) δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα αν θα μπαίνει σε dual ή quad package. O CAMM μπορεί να μπει σε τετράδες σε ΜΚ41 με το κάνιστρο του εκτοξευτή Exls, δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα η ικανότητα τοποθέτησης του σε εκτοξευτή slyver (A43/50), θεωρείται όμως αυτονόητη διότι οι Άγγλοι θέλουν να τον τοποθετήσουν στα αντιτορπιλικά τους Type 45, προκειμένου να αυξήσουν τους φόρτους πυραύλων σ΄ αυτά. Έτσι, θεωρείται σχεδόν σίγουρη η πιστοποίηση του CAMM σε slyver A43/50. Επιπλέον, στις Type 23 αντικαθιστά τους seawolf. Όσον αφορά στον CAMM-ER, οι Ιταλοί τον θέλουν για τις FREMM τα ΡΡΑ πάλι για να αυξήσουν τους φόρτους πυραύλων στα Slyver A50 που διαθέτουν οι ανωτέρω κλάσεις. Υπάρχουν όμως κάποια προβλήματα οικονομικά που έχουν πάει λίγο πίσω το πρόγραμμα. Βεβαίως μη ξεχνάμε ότι τα εν λόγω όπλα θα χρησιμοποιηθούν για την αντικατάσταση και χερσαίων πυραυλικών συστημάτων της Ιταλίας (στη θέση των ASPIDE) και της Αγγλίας (Rapier), αλλά αποτελούν και βάση για την εξέλιξη εναέρια εκτοξευόμενα πυραύλων.

  5. Τα ταχέα σκάφη και οι κορβέτες θα μπορούσαν άριστα να υποστηρίξουν επιχειρήσεις σε Αιγαίο και Ιόνιο (εάν χρειαστεί) ενώ οι φρεγάτες επίσης στο Αιγαίο και την Ν.Α Μεσόγειο.
    Συνεπώς αντίστοιχοι πρέπει να είναι και οι εξοπλισμοί στα πλοία που θα επιλεγούν.
    Η λεπτομέρεια που θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρά είναι ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός (παθητικός/ενεργητικός) με σκοπό να αντιμετωπίζονται σύγχρονες απειλές με επιτυχία.
    Για εμένα προσωπικά η ύπαρξη Ισραηλινων συστημάτων στα πλοία μας κρίνεται απαραίτητη πλέον δεδομένης της εμπειρίας που έχουν αποκτήσει στο πεδίο.
    Οι Γερμανοί στις μονάδες επιφάνειας τείνουν να βρίσκονται πίσω σε τεχνολογία ενώ οι Γάλλοι φαίνεται πως είναι πιο μπροστά.
    Οι Αμερικανοί ποτέ δεν μας έδωσαν τεχνολογία που χρειαζόμαστε λόγω Τουρκίας (τώρα το λούζονται) και όλοι οι άλλοι απλώς φτιάχνουν πλατφόρμες όπου ο πελατης βάζει ότι χρειάζεται.
    Και επειδή τα λεφτά είναι λίγα, η περίπτωση της Κ 130 με Ισραηλινο «υλικό» μου φαίνεται πρόσφορη λυση σε κορβέτες (θα έχουμε και ομοιογενεια με το Ισραηλινό ναυτικό αν απαιτηθεί φανταζομενοι ένα ακραίο σενάριο 2-3 πλοία να δρουν από την Χάιφα για παράδειγμα).
    Όλα είναι σχετικά και άσχετα βέβαια.
    Θέλει έμπνευση και εξυπνάδα το ολο εγχείρημα

  6. Για τις S μόνο οι Gowind 3100 είναι στα ίδια κυβικά. Η διαμόρφωση των ΗΑΕ ίσως μας δώσει περαιτέρω λύσεις…
    με βασικό εξοπλισμό κανόνι 127mm Compact, 1 Mk.41 32 ESSM bl.2, 1 RAM, MU 90, NS 100, Captas 2, ενισχυμένο μηχανοστάσιο κλπ. 6-9 πλοία,
    Και στην συνέχεια 3-4 Gowind 3100 ΑΑW στα πρότυπα της Fomidable με κανονι 76mm, 3xA50 ASTER-30, 1 Mk.41 32 ESSM bl.2, 1 RAM, MU 90, NS200, Captas 2!

    Σε ότι αφορά τις ΜΕΚΟ ο ιδανικός EMZ ηταν να τελειώσει στα 20 χρόνια ώστε να παραμείνουν άλλα 20 σε υπηρεσία, αφού δεν έγινε στην ώρα του κανονικά τα πλοία στα 30 χρόνια πρέπει να αποσυρθούν, όπως δείχνει η διεθνή πρακτική. Στην πράξη θα γινει ένας εκσυγχρονισμός οχι σε κατάλληλη χρονική στιγμή που θα κρατήσει μέχρι τα 40 τους χρόνια δε σχετικά καλό επίπεδο, μόνο στα σημεία όμως που θα γίνουν παρεμβάσεις.

    1. Αν τεχνικά είναι εφικτό, ευχής έργο θα ήταν να μπει και δεύτερος οκταπλος ΜΚ41 για VLASROC, τα οποία θα είναι χρήσιμα στο κυνήγι των υποβρυχίων.

  7. Το C-Dome είναι είναι αντιπυραυλικό σύστημα όπως το RAM. Σε καμία περίπτωση δεν έχει εμβέλεια 70 χιλιομέτρων. Η εμβέλειά του είναι μικρότερη από την εμβέλεια του Iron Dome (περίπου 12 χιλ,) λόγω της προσφερόμενης κάλυψης 360 μοιρών.

  8. Με γή και ύδωρ που δίνουμε με την νέα αμυντική συμφωνία στις ΗΠΑ και τα συμφέροντα που έχουν πλέον στην Αν. Μεσόγειο, είναι τόσο δύσκολο να υπάρξει ελληνικό αίτημα για αγορά δύο σκαφών επιφανείας με ευνοικούς όρους! Και δεν εννοώ τις lcs.
    Όσον αφορά τις κορβέτες αν και οπαδός των Saar-6, θα επέλεγα έναν γαλλικό συνδυασμό με την προυπόθεση για σημαντική είσοδο της ελληνικής πλευράς τόσο στην διαμόρφωση (είναι φτωχός ο οπλισμός των GoWind σε σχέση με τις Saar και τις δικές μας ανάγκες) όσο και στην κατασκευή των πλοίων. Απο εκεί και πέρα με ενδιαφέρον περιμένουμε το Β’ μέρος και την παρουσίαση των ολλανδικών σκαφών.

  9. Οι παραγγελίες θα πρέπει να επιτέλους να γίνουν με προγραμματισμό κ σχεδιασμο που θα φέρει τελικά κέρδη στην χώρα.
    Άρα όποια εταιρεία-χώρα θα πάρει το κύριο συμβόλαιο του Π. Ν θα πρέπει να δεχτεί τις δικές μας προϋποθέσεις κ να ικανοποιήσει τις δικές μας απαιτήσεις .
    Από την στιγμή που πληρώνεις έναν σκασμό λεφτά θα πρέπει να κερδίσεις πολλά πέρα από τον οπλισμό που αγοράζεις.
    Πρωτα από όλα θα πρέπει να μπορεί να μας προσφέρει πλοία διάφορων κλάσεων από φρεγάτα, κορβετα μέχρι κ νέα σχεδίαση για ΤΠΚ σε διαμόρφωση που εμείς θελουμε.
    Εννοείται ότι θα πρέπει στις συμφωνίες να συμπεριληφθεί κατασκευαστικο έργο στην Ελλάδα ώστε να δουλέψουν επιτέλους όπως πρέπει τα ναυπηγεία μας (που κάποιοι τόσο στην χώρα όσο κ στο εξωτερικό θέλουν να τα κλείσουν τελείως ) κ τα καλα»χέρια» που έχουμε ακόμα, όπως επίσης θα πρέπει να έχουν συμμετοχή ελληνικές εταιρείες τόσο στη κατασκευή όσο κ στην σχεδίαση κ την ανάπτυξη των συστημάτων που θα μπουν στα πλοία αποκτώντας έτσι σαν χώρα τεχνογνωσία κ τεχνολογία που χρειάζεται.
    ΌΛΕΣ οι αγορές των Ε. Δ από εδώ και πέρα θα πρέπει να συμπεριλαμβάνουν κατασκευαστικο έργο στην χώρα , βιομηχανική συμμετοχή ελληνικών εταιρειών κ μεταφορά τεχνολογίας.

  10. Πολύ ενδιαφέροντα τα θέματα που αναδεικνύεται γι’αυτό παρακολουθούμε με μεγάλη προσοχή όλες σας τις ενημερώσεις. Στο συγκεκριμένο θέμα μας προτεινεται όλες τις επιλογές που έχουμε από άλλες χώρες. Θα ήθελα να κάνω την εξής ερώτηση εμείς δεν πρέπει επιτέλους να εκπονήσουμε ένα δικό μας Εθνικό Σχέδιο δημιουργίας του Εθνικού πλοίου το οποίο βρίσκεται αραχνιασμενα στα συρτάρια κάποιας υπηρεσίας. Έχουμε ναυπηγεία έχουμε τεχνογνωσία. Πως αλλιώς θα αντιμετωπίσουμε την προκλητικότητα της ακατανομαστης γείτονος? Μόνο με δικό μας Εθνικό Σχέδιο θα λυθεί αυτό το εντεινόμενο πρόβλημα. Όλες οι άλλες λύσεις είναι και ασύμφορες οικονομικά και απατηλά όνειρα κατά την προσωπική μου λύση. Για να πάρουμε 5 σαπακια από την Αμερική πρέπει να δώσουμε βάσεις λιμάνια κλπ. Αυτός ο ξεπεσμός επιτέλους να τελειώσει μπορούμε και πρέπει να το κάνουμε για εμάς τα παιδιά μας και την Πατρίδα μας φτάνει έως εδώ!

    1. Προφανώς αναφέρεστε στην περίπτωση των κορβετών ALS-100. Οι ALS-100 ήταν/είναι μια τροποποιημένη έκδοση των γερμανικών MEKO A100 (που είναι μια μικρότερη σε διαστάσεις και εκτόπισμα έκδοση των φρεγατών MEKO A200). Η ALS-100 προσφέρθηκε στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Δεν ήταν/είναι δηλαδή μια αμιγώς ελληνική σχεδίαση, αλλά για μια γερμανική MEKO A100 προσαρμοσμένη στις τότε απαιτήσεις του ΠΝ, αν και σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, στη σχεδίαση των ALS-100 συμμετείχαν η Als NSD (Naval Ship Designs), η Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Δυστυχώς, το πρόγραμμα ALS-100 ακολούθησε τη μοίρα του Κένταυρος του Στρατού. Φυσικά το πρόγραμμα ALS-100 μπορεί να επανέλθει και σήμερα, αλλά με τις κατάλληλες τροποποιήσεις στις επιλογές των αισθητήρων και των όπλων, καθώς έχουν περάσει 20 χρόνια από τη σχεδίαση της ALS-100 και η τεχνολογίας έχει εξελιχθεί σημαντικά. Αυτό όμως δεν θα είναι πρόβλημα, από τη στιγμή που υπάρχουν τα σχέδια, άρα υπάρχει η μαγιά και το πρόγραμμα δεν ξεκινάει από το μηδέν. Πολιτική βούληση και θέληση δεν υπάρχει. Οι ALS-100 θα μπορούσαν και θα έπρεπε να είναι η απάντηση μας στο τουρκικό πρόγραμμα MILGEM.

      1. Θα προτιμούσα ένα «ελληνικό» CMS ανοιχτής αρχιτεκτονικής, είναι μια ευκαιρία τώρα με τους Σουηδούς και τις ΜΕΚΟ, που σταδιακά να γίνει η καρδιά κάθε πλοίου του Στόλου, να μπορούμε να το αναβαθμίζουμε κάθε 10 χρόνια…
        Από εκεί και πέρα αν ειναι να ξεκινήσει ελληνική προσπάθια πλοίου αυτή πρέπει να ειναι μια ελαφριά κορβέτα που θα αντικαταστήσει τις γαλλικές ΤΠΚ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *