Η αντιαεροπορική άμυνα του Ελληνικού Στρατό (ΕΣ) αποτελείται από μια πληθώρα συστημάτων (πυροβόλων και συστημάτων κατευθυνόμενων βλημάτων), τα οποία καλύπτουν το φάσμα από το πολύ μικρό μέχρι το μέσο βεληνεκές. Τα περισσότερα αποκτήθηκαν, καινούργια ή μεταχειρισμένα, ή αναβαθμίστηκαν, αμέσως μετά την Κρίση των Ιμίων του 1996. Σήμερα, 23 χρόνια μετά, η αντιαεροπορική άμυνα του ΕΣ χρειάζεται ανανέωση. Το παρών άρθρο εξετάζει τις περιπτώσεις των δύο πυραυλικών συστημάτων μικρού βεληνεκούς, Tor-M1 και Osa-AK/AKM, και τις επιλογές αναβάθμισης τους έτσι ώστε να συνεχίζουν να προσφέρουν τις πολύτιμες υπηρεσίες τους για αρκετά χρόνια ακόμα.

Tor-M1

Ο ΕΣ διατηρεί σε υπηρεσία 25 αυτοκινούμενα συστήματα κατευθυνόμενων βλημάτων Tor-M1, μικρού βεληνεκούς, μέγιστου βεληνεκούς 12 χιλιομέτρων. Η σύμβαση, ύψους $ 552.000.000, για την προμήθεια 21 Tor-M1 υπογράφηκε τον Φεβρουάριο του 1999. Οι παραδόσεις ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1999 και ολοκληρώθηκαν τον Μάρτιο του 2001.

Εντωμεταξύ, το 2000 υπογράφηκαν δύο νέες συμβάσεις, συνολικού ύψους $ 300.000.000, για την προμήθεια έξι (6) και τεσσάρων (4) συστημάτων, αντίστοιχα, του ίδιου τύπου. Εξ’ αυτών τα έξι (6) παραδόθηκαν στην Κύπρο, ως αντάλλαγμα για τη μεταφορά των S-300PMU-1 στην Ελλάδα, ενώ τα τέσσερα (4) παραχωρήθηκαν στην Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ) για την εγγύς αντιαεροπορική προστασία των S-300PMU-1 (το σύνολο των 10 συστημάτων παρελήφθησαν την περίοδο 2000-2002).

Κατόπιν της πολιτικής θύελλας που προκλήθηκε σχετικά με την αγορά των Tor-M1 και ιδιαίτερα από την αδυναμία της Ρωσίας να διασυνδέσει τα συστήματα Tor-M1 και S-300PMU-1 μεταξύ τους και με το ελληνικό δίκτυο αεράμυνας, Ελλάδα και Ρωσία ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις, τον Απρίλιο του 2004, για την επίλυση των παραπάνω ζητημάτων.

Οι διαπραγματεύσεις ολοκληρώθηκαν τον Απρίλιο του 2005, και οι δύο χώρες συμφώνησαν και υπέγραψαν την αναδιαπραγμάτευση της αρχικής σύμβασης. Με τη νέα σύμβαση, η οποία υπογράφηκε τον Ιούλιο του 2004, η Ρωσία δεσμεύτηκε να υλοποιήσει, εντός 6-18 μηνών τα εξής: (α) Διασύνδεση όλων των ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων μεταξύ τους και με το ελληνικό δίκτυο αεράμυνας (β) Δωρεάν παραχώρηση επτά (7) αντιαεροπορικών συστημάτων Osa-AK με ενσωματωμένο σύστημα αναγνώρισης φίλου ή εχθρού (IFF) (γ) Δωρεάν παραχώρηση 12 συστημάτων IFF για τον εξοπλισμό των ισάριθμων συστημάτων τύπου Osa-AK, που αποκτήθηκαν από τη Γερμανία το 1992 (δ) Δωρεάν παραχώρηση 180 βλημάτων 9Μ33Μ3 για χρήση από τα Osa-AKΜ και ανακατασκευή, για την επέκταση του επιχειρησιακού ορίου ζωής, των 395 ήδη διαθέσιμων 9Μ33Μ2 και (ε) Δωρεάν παραχώρηση 50 θερμικών διόπτρων 1PN79-1 για τον εξοπλισμό ισάριθμων αντιαρματικών συστημάτων Kornet-E.

Το 1999, εκτός των 25 συστημάτων η Ελλάδα παρέλαβε και 368 βλήματα 9Μ331 σε 92 τετραπλά κάνιστρα (παρελήφθησαν την περίοδο 1999-2000), ενώ το 2000 παραγγέλθηκαν άλλα 250 βλήματα, τα οποία παρελήφθησαν την περίοδο 2000-2002. Από τα 368 βλήματα της σύμβαση του 1999 μια ποσότητα της τάξεως των 100 περίπου βλημάτων παραδόθηκαν στην Κύπρο μαζί με τα έξι (6) Tor-M1.

Τα Tor-M1 του ΕΣ είναι ικανά αντιαεροπορικά συστήματα και πρέπει να γίνουν ικανότερα, μέσω της αναβάθμισης τους.

Στην έκδοση Tor-M1 το σύστημα εντάχθηκε σε υπηρεσία το 1991, ως μια αναβαθμισμένη έκδοση του Tor, το οποίο εντάχθηκε σε υπηρεσία το 1986. Πρόκειται δηλαδή για ένα σύστημα, το οποίο ενσωματώνει τεχνολογία της δεκαετίας του 1980 και βρίσκεται σε υπηρεσία εδώ και 28 χρόνια. Αν και είναι ικανό σύστημα, εντούτοις είναι σαφές ότι χρειάζεται αναβάθμιση προκειμένου να παραμείνει ικανό για αρκετά χρόνια ακόμη.

Για την αναβάθμιση των Tor-M1 το ενδιαφέρον, εκ των πραγμάτων, στρέφεται στις λύσεις και τις προτάσεις από τη Ρωσία και την κατασκευάστρια εταιρία του συστήματος, Almaz-Antey, σε αντίθεση με την περίπτωση των Osa-AK/AKM όπου υπάρχουν προτάσεις αναβάθμισης και από άλλες χώρες, όπως θα δούμε παρακάτω. Συγκεκριμένα, οι εκδόσεις του Tor που ακολούθησαν και εξέλιξαν την έκδοση Tor-M1 είναι: (α) Tor-M2E, η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2007 (β) Η έκδοση Tor-M1-2U, η οποία εντάχθηκε σε υπηρεσία το 2012 και (γ) Η νεότερη έκδοση Tor-2E, η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2018.

Όλες αυτές οι νεότερες εκδόσεις αποτελούν αναβαθμίσεις επί των προγενέστερων, συνεπώς η λογική επιβάλει την επιλογή της νεότερης έκδοσης, Tor-2E, ως η πλέον σύγχρονη. Βέβαια, ανάλογη θα είναι και η οικονομική επιβάρυνση, που συνεπάγεται της επιλογής μιας νεότερης και ικανότερης έκδοσης. Ωστόσο, μακροπρόθεσμα και παρά την οικονομική επιβάρυνση, η επιλογή της έκδοσης Tor-2E είναι η πλέον ωφέλιμη επιλογή, καθώς καθιστά τα Tor-Μ1 ένα νέο στην ουσία αντιαεροπορικό σύστημα.

Για να φτάσουμε όμως στο Tor-2E προηγήθηκε η ανάπτυξη των εκδόσεων Tor-M2E και Tor-M1-2U. Το Tor-M2E, σε σχέση με το Tor-M1, είναι ένα σύστημα πλήρως αυτοματοποιημένο με μειωμένο χρόνο αντίδρασης 7 δευτερολέπτων και ολοκλήρωση του κύκλου δράσης «κίνηση-στάση-βολή-κίνηση» σε μόλις 2-3 δευτερόλεπτα. Επίσης ενσωματώνει ραντάρ ελέγχου πυρός με βελτιωμένες επιδόσεις στη κάλυψη τομέων, αυξημένη φονικότητα, μέσω της δυνατότητας εμπλοκής τεσσάρων (4) στόχων ταυτόχρονα, έναντι εμπλοκής δύο (2) στόχων ταυτόχρονα από το Tor-M1, και αυξημένη ανθεκτικότητα στις επιθέσεις ηλεκτρονικού πολέμου και ηλεκτρονικών παρεμβολών. Επίσης το σύστημα παρουσιάζει αυξημένο βεληνεκές, κατά 33% σε σχέση με το Tor-M1, από τα 12 στα 16 χιλιόμετρα. Σημαντική είναι και η εναλλακτική επιλογή τοποθέτησης οκτώ (8) βλημάτων 9M331, μέγιστου βεληνεκούς 12 χιλιομέτρων και μέγιστου ύψους εμπλοκής 6 χιλιομέτρων ή 16 βλημάτων 9M338, μέγιστου βεληνεκούς 16 χιλιομέτρων και μέγιστου υψομέτρου εμπλοκής 10 χιλιομέτρων. Για τις Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις, για χρήση σε αρκτικό περιβάλλον, το 2018 ολοκληρώθηκε η έκδοση Tor-M2DT, ικανή να δρα με θερμοκρασίες -50 βαθμών κελσίου.

Tor-M2E επί τροχοφόρου οχήματος. Πρόκειται για την αμέσως επόμενη αναβάθμιση του Tor-M1 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2007. Το 2018 ολοκλήρωσε την ανάπτυξη του η έκδοση Tor-2E, που είναι η κορυφαία έκδοση του Tor.

Μια ενδιαφέρουσα έκδοση του Tor-M2E είναι και η Tor-M2KM η οποία δεν είναι αυτοκινούμενη, αλλά στατική. Η φιλοσοφία ανάπτυξης της έκδοσης Tor-M2KM είναι η αντιαεροπορική άμυνα υψηλής σημασίας στόχων, όπως συγκοινωνιακοί κόμβοι, λιμάνια, αεροδρόμια, στατικών εγκαταστάσεων ραντάρ κ.ά. Ζυγίζει 15 τόνων και η εγκατάσταση του απαιτεί επίπεδη επιφάνεια διαστάσεων 2,5 (πλάτος) x 7,1 (μήκος) μέτρων. Μπορεί να εντοπίζει 144 στόχους, να ιχνηλατεί 20 και να εμπλέκει τέσσερις (4) ταυτόχρονα.

Το Tor-M1-2U αποτελεί μια διαμόρφωση του Tor-M2, εξειδικευμένο στην άμυνα νήσων, με διευρυμένο φάκελο εμπλοκής. Συγκεκριμένα, το Tor-M1-2U είναι ικανό να αναχαιτίσει αεροσκάφη, ελικόπτερα, μη-επανδρωμένα συστήματα (UAV), κατευθυνόμενα βλήματα και βόμβες, τα οποία ίπτανται σε μεσαία, χαμηλά και πολύ χαμηλά ύψη, υπό οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες. Το Tor-M1-2U ενσωματώνει όλες τις βελτιώσεις του Tor-M2, αλλά το μέγιστο βεληνεκές του περιορίζεται στα 10 χιλιόμετρα. Αντισταθμιστικά, το Tor-M1-2U μπορεί να εκτελεί βολές ενώ κινείται με μέγιστη ταχύτητα 25 χιλιομέτρων την ώρα. Η συνεχείς κίνηση του συστήματος αυξάνει κατακόρυφα την επιβίωση του, ιδιαίτερα στο μικρό και κορεσμένο πεδίο μάχης ενός νησιού.

Το Tor-2E αποτελεί την τελευταία και ικανότερη έκδοση του Tor και ενσωματώνει όλες τις βελτιώσεις των Tor-M2 και Tor-M1-2U. Κάθε εκτοξευτής Tor-2E είναι μια ολοκληρωμένη αυτοκινούμενη πλατφόρμα εντοπισμού, αναγνώρισης και αναχαίτισης εναέριων απειλών. Το Tor-2E μπορεί να εκτελεί βολές εν στάση, σε κίνηση ή με τη διαδικασία «κίνηση-στάση-βολή-κίνηση». Το σύστημα ενσωματώνει 16 βλήματα 9Μ338 και μπορεί να εμπλέξει τέσσερις (4) στόχους ταυτόχρονα. Κατ’ επιλογή του πελάτη το Tor-E2 μπορεί να εφοδιαστεί και με σύστημα ζεύξης δεδομένων για τη διαβίβαση δεδομένων σε άλλα φίλια συστήματα.

OsaAK/AKM

Εκτός των 25 Tor-M1 ο ΕΣ διατηρεί σε υπηρεσία και 38 αυτοκινούμενα συστήματα κατευθυνόμενων βλημάτων Osa-AK/AKM, μικρού βεληνεκούς, μέγιστου βεληνεκούς 10-12 χιλιομέτρων. Από τα 38 συστήματα τα 19 είναι της έκδοσης Osa-AK, ενώ τα 20 είναι της έκδοσης Osa-AKM.

Το 1992 αποκτήθηκαν 12 Osa-AK από τη Γερμανία και παρελήφθησαν το 1994, μαζί με 924 βλήματα 9M33Μ2 μέγιστου βεληνεκούς 10 χιλιομέτρων. Το 1998 αγοράστηκαν από τη Ρωσία, έναντι ποσού $ 98-108.000.000, και παρελήφθησαν 20 συστήματα, 16 της αρχικής σύμβασης και τέσσερα (4) του δικαιώματος προαίρεσης, της βελτιωμένης έκδοσης Osa-AKM, καθώς και 500 βλήματα 9M33Μ2.

Τον Απρίλιο του 2005 η Ρωσία συμφώνησε στη δωρεάν παραχώρηση επτά (7) επιπλέον συστημάτων τύπου Osa-AK, τα οποία παρελήφθησαν στις αρχές του 2007 και 180 βλημάτων 9Μ33Μ3 μέγιστου βεληνεκούς 12 χιλιομέτρων για χρήση από τα Osa-AKΜ. Επίσης αποφασίστηκε και η ανακατασκευή, για την επέκταση του επιχειρησιακού ορίου ζωής, των 1.424 διαθέσιμων βλημάτων 9Μ33Μ2 αν και σύμφωνα με ορισμένες πηγές η ανακατασκευή αφορούσε μόνον σε 331-395 βλήματα.

Μαζί με τους εκτοξευτές η Ελλάδα παρέλαβε, το 1992, ένα ραντάρ έρευνας αέρος Long Track και ένα P-15/Flat Face-A, 19 οχήματα διοίκηση BTR-60PU-12 και ένα όχημα MT-LB. Από τα 19 οχήματα διοίκησης τα τρία παραχωρήθηκαν από τη Γερμανία το 1991 και παρελήφθησαν το 1992, ενώ τα υπόλοιπα 16 αγοράστηκαν από τη Ρωσία το 1998 και παρελήφθησαν το ίδιο έτος.

Με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα τα 38 Osa-AK/AKM του ΕΣ δεν μπορούν να αντικατασταθούν με νέα, συνεπώς η βέλτιστη δυνατή λύση είναι η αναβάθμιση τους.

Τα Osa-AK εντάχθηκαν σε υπηρεσία το 1975, ενώ τα Osa-AKM εντάχθηκαν σε υπηρεσία το 1980. Είναι σαφές ότι τα Osa-AK/AKM είναι παλαιά συστήματα, τα οποία μετρούν 44 και 39 χρόνια υπηρεσίας αντίστοιχα, άρα χρειάζονται άμεση αναβάθμιση. Η έκδοση Osa-AKM ήταν και η τελευταία αναβάθμιση των Osa, καθώς, από το 1986 και μετά άρχισαν να αντικαθίσταται σε υπηρεσία από τα Tor. Ωστόσο, παρά την ηλικία τους τα Osa παραμένουν αξιόπιστα και ικανά, αφού βέβαια υποστούν πρόγραμμα αναβάθμισης. Σήμερα, στην αγορά συλλογές αναβάθμισης των Osa έχουν αναπτύξει η ρωσική Izhensk Electromechanical Plant Kurol (θυγατρική της Almaz-Antey), η Tetraedr από τη Λευκορωσία (Osa-T38 Stiletto) και η πολωνική WZU (Osa-AKM-P1 Zadlo).

Η πρόταση της ρωσικής Kurol αφορά στην εγκατάσταση συστήματος ζεύξης δεδομένων για την αύξηση του επιπέδου αυτοματισμού των διαδικασιών ελέγχου του συστήματος, την βελτίωση της ποιότητας των εισερχομένων δεδομένων κατάδειξης στόχων και την αύξηση της ικανότητας του συστήματος να δέχεται και να διαβιβάζει δεδομένα, μέσω του σταθμών ελέγχου PU-12M7 ή PPRUM1 σε αποστάσεις έως και 5 χιλιόμετρα, σε στάση ή σε κίνηση. Επίσης προβλέπεται η εγκατάσταση συστήματος αναγνώρισης φίλου ή εχθρού (IFF) Mk.X/XII και τηλεοπτικού αισθητήρα με ενσωματωμένο ηλεκτροπτικό σύστημα βασιζόμενο σε σύστημα θερμικής απεικόνισης χαμηλού φωτισμού. Στην πρόταση της Kurol τα Osa-AM/AKM διατηρούν τα αρχικά τους βλήματα, αλλά με νέα πολεμική κεφαλή, 25% πιο αποτελεσματική και φονική. Τέλος, το σύστημα έχει βελτιωμένη εσωτερική εργονομία για την παροχή καλύτερων συνθηκών διαβίωσης για το πλήρωμα.

Η πρόταση αναβάθμισης της ρωσικής Kurol.

Η πρόταση της Tetraedr (Osa-T38 Stiletto) αποτελεί εξέλιξη της έκδοσης Osa-1T αναβάθμισης των Osa-AK/AKM. Η συλλογή Osa-1T αφορά στην εγκατάσταση της νέας κάμερας ημέρας και νύχτας OES-1T αντί των καμερών ημέρας 9Sh33 ή 9Sh38-2 Karat, τη χρήση των βελτιωμένων βλημάτων 9M33M3-1, μέγιστου βεληνεκούς 20 χιλιομέτρων, αντί των παλαιότερων 9M33M2/Μ3 και βελτιωμένα οχήματα υποστήριξης. Η έκδοση Osa-T38 Stilletto ενσωματώνει, επιπλέον, το τροχοφόρο όχημα MZKT-69222, αντί του BAZ-5937, με αποτέλεσμα την βελτίωση της εργονομίας, καθώς το MZKT-69222 είναι όχημα μεγαλύτερων διαστάσεων. Επιπλέον ενσωματώνει οκτώ (8) βλήματα T382 Stiletto μέγιστου βεληνεκούς 20 χιλιομέτρων σε κυλινδρικά κάνιστρα, αντί των έξι (6) 9M33M2/M3 σε παραλληλόγραμμα κάνιστρα. Επίσης, στην έκδοση Osa-T38 Stiletto το σύστημα μπορεί να εμπλέξει δύο (2) στόχους ταυτόχρονα.

Η πρόταση αναβάθμισης Osa-1T αποτέλεσε την βάση πάνω στην οποία αναπτύχθηκε η ικανότερη έκδοση Osa-T38 Stiletto της Tetraedr από τη Λευκορωσία.

Η πολωνική πρόταση Osa-AKM-P1 Zadlo αφορά στην εγκατάσταση νέου συστήματος IFF (SIC 12/TA) και την εγκατάσταση πολωνικής προέλευσης ηλεκτρονικών συστημάτων με στόχο τη μείωση του χρόνου αντίδρασης και την αύξηση της ικανότητας του να αντιστέκεται στα ηλεκτρονικά αντίμετρα και τις επιθέσεις ηλεκτρονικού πολέμου. Επίσης ενσωματώνει νέο ηλεκτροπτικό σύστημα μέγιστου βεληνεκούς 30 χιλιομέτρων. Ωστόσο, η διαφορά της πολωνικής πρότασης είναι στην πιστοποίησης και χρήση του γνωστού βλήματος IRIS-T της γερμανικής Diehl, στην έκδοση SLSR (Surface Launched Short Range), μέγιστου βεληνεκούς 20 χιλιομέτρων.

Από τις προτάσεις αναβάθμισης των Osa-AK/AKM η πλέον κοντινή στα Νατοϊκά πρότυπα είναι η πολωνική, ενώ είναι δοκιμασμένη, καθώς η Πολωνία έχει ήδη αναβαθμίσει 32 συστήματα στο επίπεδο Osa-AKM-P1 Zadlo. Η χρήση του στην πράξη έχει αποδείξει ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα διασύνδεσης με τα Νατοϊκά συστήματα διοίκησης και ελέγχου αεράμυνας. Ένας εξίσου σημαντικός παράγοντας είναι η χρήση του γνωστού, στην ΠΑ, και ικανού βλήματος IRIS-T, το οποίο είναι το ικανότερο βλήμα που προτείνεται για την αναβάθμιση των Osa-AK/AKM. Σε κάθε περίπτωση τα ελληνικά Osa θα έχουν τη δυνατότητα εμπλοκής δύο (2) στόχων ταυτόχρονα, ημέρα και νύχτα, ενώ σήμερα μπορούν να εμπλέξουν έναν στόχο, μόνο την ημέρα.

Συνοψίζοντας, οι δύο προτάσεις που, κατά την άποψη μας, θα έπρεπε να ενδιαφέρουν τον ΕΣ είναι η πρόταση Tor-2E για το Tor-M1 και η πολωνική πρόταση Osa-AKM-P1 Zadlo για τα Osa-AK/AKM. Δυστυχώς δεν έχουμε στη διάθεση μας λεπτομέρειες για το κόστος της κάθε πρότασης αναβάθμισης, ιδιαίτερα των Tor-M1, καθώς δεν υπάρχει κάποιο αντίστοιχο πρόγραμμα, άρα μια τάξη μεγέθους, από την οποία θα μπορούσαμε να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα. Σε κάθε περίπτωση, ο ΕΣ θα πρέπει να εξετάσει σοβαρά την περίπτωση αναβάθμισης, ιδιαίτερα των Tor-M1. Βέβαια δεν παραγνωρίζουμε τη δύσκολη οικονομική συγκυρία, αλλά δεν θα πρέπει να παραμείνουμε απαθείς στα γεγονότα και τις ανάγκες που έχουμε μπροστά μας.

Comments

  1. Καλησπέρα,

    Έαν μπορέσουμε να αναβαθμίσουμε τους Ταύρους (Tor) , γνωρίζουμε αν η καινούργια έκδοση μπορεί να συνδέεται με τα νατοικα συστήματα ?

    Επίσης για να προχωρίσει οποιαδήποτε ενέργεια θα πρέπει να έχουμε έγκρισει απο τον Θείο Σαμ, γιατί αλλίως το βλέπω δύσκολο.

    Μπορείτε να κάνετε ένα αρθρο για αντίστοιχα δυτικά συστήματα ?

  2. Δύσκολα τα πράγματα και δεν υπάρχουν και εύκολες λύσεις. Η πολωνική λύση ίσως ειναι η καλύτερη αλλά μάλλον η πλέον ακριβότερη, η δημιουργία αποθέματος πυραύλων IRIS-T ενέχει μεγάλο κόστος.

    Από την άλλη κάτι λιγότερα από πυραύλους 9Μ33Μ3 στα OSA είναι πια ανεπαρκείς, αν λάβουμε υπόψη ότι επιχειρησιακά τα τουρκικά UAV εκτελούν βολές από τα 18.000 πόδια, που oι πύραυλοι 9Μ33Μ2 δεν εχουν τέτοιες δυνατότητες.

    Αν θυμάμαι καλά έχει τοποθετηθεί πειραματικά μια θερμική κάμερα της MILTECH, πλην όμως δεν σώζεται η κατάσταση.

    Δυσκολα τα πράγματα ώστε να βρεθεί και βατή οικονομική λύση…

  3. Η α/α άμυνα, είναι ένα μείζονος σημασίας σύστημα για τη χώρα. Μαζί με τα ραντάρ (πυροβολικού, αντιπυροβολικού), το πυροβολικό και την αντιβαλλιστική άμυνα, για μένα είναι οι πρώτες προτεραιότητες του Ε.Σ.
    Για μένα, απαιτείται να εξετάσουμε, όχι μόνο αυτά τα συστήματα, αλλά και τα πολύ μικρής εμβέλειας (ASTRAD, Crotale-NG, FIM-92 Stinger, τα Skyguard, καθώς και τα περίπου 1.400 πολυβόλα), όπως φυσικά και τα μέσης-μικρής εμβέλειας (Ι-HAWK PIP Phase III), στα οποία (μέσης-μικρής εμβέλειας) είμαστε αδικαιολόγητα αδύνατοι (αφού απουσιάζουν τουλάχιστον τα NASAMS ή τα Iron Dome) (σ.σ. τα μέσης εμβέλειας π.χ. Patriot κ.λπ. είναι τελείως άλλη κουβέντα, όπως και τα μεγάλης εμβέλειας που δεν έχουμε καν).
    Επίσης πρέπει να γίνει μια κουβέντα για την πανσπερμία των παραπάνω συστημάτων που διαθέτουμε και το αν πλέον τα πολυβόλα είναι επαρκή για α/α άμυνα ή πρέπει να μεταφερθούν στα νησία ή στο Δ’ σώμα στρατού για ενίσχυση πυρός εκεί.
    Επί του παρόντος άρθρου και κωδικοποιώντας:
    Α) Για τα Tor, είναι όντως επιτακτική και επιβεβλημένη η αναβάθμιση όπως λέει το άρθρο. Όμως έχουμε:
    – 395 παλαιότερα βλήματα 9Μ33Μ2 (αρχών ’90)
    – 180 1βλήματα 9Μ33Μ3 (του 1992)
    – 618 βλήματα 9Μ331(σε 4πλά κάνιστρα) (2002) (12 χλμ, 6 χλμ. ύψος) (σε 8αδα)
    – Ενώ υπάρχουν και τα 9M338 (16 χλμ. και 10 χλμ. ύψος) (σε 12αδα) που ΔΕΝ έχουμε.
    Έχουμε δηλαδή 1193 βλήματα που πιθανόν απαιτούν επαναπιστοποίηση ή αναβάθμιση.
    Σε αριθμό είμαστε περίπου καλά για 25 συστήματα (περίπου 48 βλήματα ανά σύστημα μαζί με της αεροπορίας).
    Αν χρειάζονται τα 9Μ338, δεν γνωρίζω. Αλλά οπωσδήποτε θα είναι μια δαπάνη.
    Πρόπερσι αν δεν κάνω λάθος, είχα βρει ένα κόστος αναβάθμισης σε Tor -M2, περί της 800.000 χιλ. ανά σύστημα. Χονδρικά περί τα 20 εκ. ευρώ για όλα και περί τα 100 εκ. πυρομαχικά για 10 φόρτους/γύρους.
    Πιθανόν αυτή η αναβάθμιση να είναι ακριβότερη. Αυθαίρετα θα υπολογίσω 50% ακριβότερη από την Tor-M2 και περί τα 30 εκ. συνολικά.

    B) Για τα OSA-AK/-AKM, ειλικρινά, δεν ξέρω αν αξίζει καν τον κόπο. Είναι πολύ παλαιά τα συστήματα, ενώ η Πολωνική αναβάθμιση, όπως βλέπω απαιτεί και νέο όχημα. Έτσι αναρωτιέμαι τι θα μείνει τελικά από το (παν)παλαιό. Εξαιρετική η ιδέα του Iris-T. Κάπου είχε πάρει το μάτι μου ότι απαιτείται για την αναβάθμιση (μάλλον τη Ρωσική) το ποσό των περίπου 2,5 εκ ανά σύστημα. Δηλαδή συνολικά περί τα 100 εκ, ενώ στην περίπτωση που πάμε και σε Iris-T, θα θέλαμε και 5 φόρτους πυρομαχικών, δηλαδή περί τα 1520 βλήματα (είναι Χ 8 το σύστημα) Χ περίπου 350 χιλ. έκαστο, ήτοι 532. εκ. (οι 650 χιλ. περίπου ονομαστικής τιμής για το Iris-T, είναι ονομαστική αφ’ ενός και όχι για εμάς που είμαστε μέτοχοι και συμπαραγωγοί του βλήματος αφ’ ετέρου)

    1. Αν εξαιρέσει κανείς το NASAMS που το κόστος των AIM-120 ειναι μεγάλο, κανένα από όσα περιγράφεται δεν μπορει να δώσει το κάτι παραπάνω, στις νέες απειλές που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν οι ένοπλες δυνάμεις.
      ‘Ισως η αναβάθμιση των TOR με νέους πυραύλους και αισθητήρες να κάλυπτε κάπως τα πράγματα στο νέο πεδίο που διαμορφώνεται.
      Δεν ξέρω αν αυτά τα νέα κινέζικα λέιζερ μπορεί να προσφέρουν σε εμβέλειες κάτι καλύτερο με φθηνό κόστος βολής, αν μάλλον δύσκολο το θεωρώ να μιλάμε για επιχειρησιακές εμβέλειες 20Km

      1. Το NASAMS και το Iron Dome τα τοποθετώ (και είναι) σε άλλη κατηγορία και άλλη κλάση γενικώς όπως θα προσέξατε. Πρόκειται για άλλο επίπεδο άμυνας όμως από εκείνο που πραγματεύεται το άρθρο, λόγω δυνατοτήτων και εμβέλειας (είναι στην κατηγορία του Ι-HAWK που και παλαιό είναι και ξεπερασμένο). Αλλά αφού κάνετε νύξη, πιστεύω ότι σε αυτό το επίπεδο άμυνας το Iron Dome είναι μονόδρομος για εμάς. Εκπληκτικό σύγχρονο σύστημα, με εξαιρετική εμβέλεια (μελετούν μεγαλύτερη, έως τα 250 χλμ!) και φθηνά (σχετικά) πυρομαχικά (καμία σχέση με την τιμή του AIM).
        Γενικά η γνώμη μου είναι ότι, με την ανάπτυξη κάποιων μέσων των γειτόνων μας σε συνδυασμό με το βαλλιστικό τους πρόγραμμα, η χώρα πρέπει να έχει 5 επίπεδα αεράμυνας. Δηλαδή (χονδρικά):
        Ένα πολύ μικρής εμβέλειας (μέχρι τα 7-8 χλμ., δηλ. τα συστήματα SHORAD που λέμε, αλλά ένα σύστημα και όχι τα διάφορα που υπάρχουν τώρα και θέλουν και όλα αναβάθμιση)
        Ένα μικρής εμβέλειας (μέχρι τα 25 χλμ., επίσης ένα σύστημα και όχι διάφορα, που θα φέρει τον IRIS
        Ένα μικρής-μέσης εμβέλειας (μέχρι ας πούμε τα 70 χλμ., όπως το Iron Dome)
        Ένα μέσης εμβέλειας (βλ. Ratriot, που ενεργεί και ως αντιβαλλιστικό) και
        Ένα μεγάλης εμβέλειας (βλ. τύπου Arrow 3, αντιβαλλιστικό)
        Τα επίπεδα αυτά χρειάζονται, διότι ανάλογα την απειλή, χρησιμοποιείς το κατάλληλο μέσο, αποφεύγοντας όσο μπορείς τα “μεγαλύτερα” συστήματα, λόγω οικονομίας πόρων.
        Το άρθρο κάνει λόγο γι’ αυτά που έχουμε, όπου δεν προτείνεται κάτι άλλο από αναβάθμιση, αφού τα κονδύλια είναι δυστυχώς πολύ περιορισμένα για νέα συστήματα. Για παράδειγμα, αν θέλαμε να αντικαταστήσουμε ΤΩΡΑ τα 25 Tor και τα 38 OSA, δηλαδή 63 συστήματα, ζήτω που καήκαμε.
        Οι έστω αναβαθμίσεις που προτείνονται στα συστήματα του άρθρου, κάνουν τη διαφορά σε σύγκριση με το σήμερα. Και τα Tor με την αναβάθμιση μπορεί να είναι αποτελεσματικά έναντι κάθε στόχου και τα Osa με τον IRIS.
        Για τα λέιζερ, έχετε δίκιο. Προς το παρόν τα λέιζερ είναι για τα πολύ μικρά βεληνεκή (έως 7-8 χλμ.). Δεν ξέρω πραγματικά την αποτελεσματικότητά τους (να ένα καλό θέμα για άρθρο), αλλά ήδη το Ισραήλ, έχει ένα επίπεδο α/α άμυνας με λέιζερ, το Iron Beam. Προμήθειες από Κίνα για να γίνουν, πρέπει να δώσουν άδεια οι Αμερικανοί, αν δεν θέλουμε να μπλέξουμε.

  4. Στην τελευταία φωτογραφία απεικονίζεται το Λευκορωσικό σύστημα Osa-T38 Stiletto και όχι αυτό που αναγράφεται στην λεζάντα της, δηλαδή το Πολωνικό Osa-AKM-P1 Zadlo.
    Ο δημοσιογράφος προτείνει κάποια αυτονόητα πράγματα. Το θέμα είναι να μπορείτε να μας πληροφορήσετε τι ακριβώς θέλει η ΔΠΒ απο κάποια συστήματα και τι διερευνητικές επαφές έχει κάνει με εγχώριες και ξένες εταιρείες. Να έχουμε δηλαδή ως φορολογούμενοι πολίτες, μια εικόνα για τις ενέργειες που κάνουν ή δεν κάνουν οι αρμόδιοι φορείς, ανεξάρτητα του χρονικού ορίζοντα και του βαθμού υλοποίησης τους.
    Να κάνετε δηλαδή ρεπορτάζ που να μας πληροφορεί αν υπάρχει μια σχετική λίστα κοστολογημένων προτάσεων για αναβαθμίσεις των υπάρχοντων συστημάτων.
    Το να φτιάχνονται άρθρα που να προτείνονται συστήματα και αναβαθμίσεις χωρίς να γνωρίζουμε αν όντως αποσχολεί το θέμα τις υπάρχουσες στρατιωτικές δομές και με ποιο ακριβώς τρόπο, είναι απλά ξεπερασμένο και μπορεί να το κάνει ο καθένας από τις ανοικτές πηγές του διαδικτύου.
    Πρέπει να ξαναφέρετε στην επιφάνεια το στρατιωτικό ρεπορτάζ όσο και να πονάει (όλους μας) τα θλιβερά συμπεράσματα που πρόκειται να βγουν.

    Ευχαριστώ.

  5. Νομίζω πως η καλύτερη επιλογή είναι ένας συνδιασμός VL MICA και GBAD System IRIS-T SLM/SLS. Επειδή όμως για τις επόμενες δεκαετίες δύσκολα θα δούμε αγορά καινούργιου συστήματος, η ανάγκη για αναβάθμιση των OSA και Tor είναι επιτακτική. Απο εκεί και πέρα καλό είναι να εξατάσουμε το ενδεχόμενο πιστοποίησης των Humvee Humvee & “ifv” ώστε να φέρουν AN/TWQ-1 Avenger και μια μικρή υπέρβαση με κάποιες μονάδες M-SHORADS (MSL)!
    Σίγουρα πάντως ο σχεδιασμός θα πρέπει να γίνει με το μυαλό στους τουρκικούς Bora και uav!

  6. Δεδομένου ότι η αεροεκτοξευόμενη έκδοση του IRIS T έχει εμβέλεια 25 χλμ, δεν νομίζω η έκδοση εδάφους αέρος να έχει 20 χλμ εμβέλεια όπως γράφετε, αλλά μάλλον περίπου 10 χλμ. Τώρα η έκδοση IRIS T SLM όντως έχει γύρω στα 40 χλμ εμβέλεια, αλλά ξεφεύγει από τον ρόλο SHORAD.

    Αν είναι να εκσυγχρονίσουμε τα OSA με IRIS T, καλύτερα να αγοράσουμε καινούργιο σύστημα όπως τα αντίστοιχα των Σουηδών παρακάτω που έχουν και ραντάρ Giraffe 1X στη μονάδα πυρός : https://previews.123rf.com/images/buschmen/buschmen1805/buschmen180500067/102536304-berlin-germany-april-25-2018-iris-t-sls-launching-station-with-command-and-fire-control-system-of-th.jpg

    Έτσι εκμεταλλευόμαστε και την επένδυση μας στον IRIS T. Τώρα για τα TOR είναι όντως επιτακτική η αναβάθμιση τους. Γενικά η αεράμυνα χρειάζεται αναβάθμιση τόσο στα πυραυλικά συστήματα όσο και στα ραντάρ, ενώ πρέπει να επιδιώξουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ομοιοτυπία μεταξύ των κλάδων.

    Πρέπει μελλοντικά να αγοραστούν επιπλέον μονάδες ραντάρ όπως RAT 31DL, AR 327SL και TPS 70/78 για την αντικατάσταση των παλαιότερων τύπων και την συμπλήρωση των ήδη υπαρχόντων. Τα 12 MPDR-90E που είναι ουσιαστικά η πρώτη γραμμή και δεν ανήκουν στο NADGE θα πρέπει να αντικατασταθούν μελλοντικά με μια μεγάλη προμήθεια όπως έκαναν και οι Τούρκοι με τα TRS 20XX είτε για παράδειγμα Giraffe 4S είτε τα υπό ανάπτυξη αμερικάνικα GATOR είτε ακόμα πιο εξωτικές λύσεις όπως τα υπό εξέλιξη αυστραλιανά ραντάρ (γιατί όχι και με συμπαραγωγή) :
    https://twitter.com/orko_8/status/908265888952016897
    https://adbr.com.au/cea-unveils-hawkei-mounted-ceatac-radar-for-land-19-ph-7b/

    Για τα ASRAD επίσης θα πρέπει να συμπληρωθούν οι αριθμοί και να αγοραστεί επιτέλους και ένα ραντάρ μικρής εμβέλειας (πχ giraffe 1x, AN/MPQ-64 Sentinel ή HAMMR https://news.northropgrumman.com/news/releases/northrop-grumman-demonstrates-hammr-multi-mission-radar-capability-during-the-us-armys-c-ram-test) και ίσως και ένας αισθητήρας IRST.

    Για τα Skyguard ίσως θα έπρεπε να ερευνήσουμε την αναβάθμιση του Giraffe τους σε AMB και την αντικατάσταση των RIM 7 με τους υπό ανάπτυξη πυραύλους της Rheinmetall-Denel Cheetah που είναι μεν μικρότερης εμβέλειας 10+ χλμ αλλά είναι πολύ μικρότερης τιμής και μπορούν να αντιμετωπίσουν επιθέσεις κορεσμού που σίγουρα θα γίνουν στα αεροδρόμια μας.

    Για τα PATRIOT πρέπει να γίνει συμπλήρωση του αριθμού τους και αναβάθμιση των ραντάρ τους και των πυραύλων τους. Τέλος για τα HAWK καθώς έχουν ήδη πολύ εξελιγμένο νορβηγικό ΚΔΒ (νομίζω χρησιμοποιείται και στους NASAMS) θα μπορούσαμε να αναβαθμίσουμε τα βλήματα τους (είναι ακόμα ικανά και με καλή εμβέλεια) και να αγοράσουμε ένα νεώτερο ραντάρ όπως πάλι giraffe 1x/AN/MPQ-64 Sentinel το οποίο θα μπορούσαμε σε περίπτωση αγοράς νέου συστήματος είτε NASAMS είτε IRIS T SLM να τα μεταγγίσουμε σε αυτό.

    ΥΣ : Αναφέρω κυρίως αμερικανικά και σουηδικά ραντάρ καθώς τα θεωρώ πιο κοντά στα δικά μας πρότυπα και όπλα, σε αντίθεση με αντίστοιχα ισραηλινά, γαλλικά και ιταλικά ραντάρ.

    1. Η απειλή των UCAV πατριώτες δεν είναι εύκολη υπόθεση ούτε λύνεται με ημίμετρα, ούτε ASRAD και AVENGER…
      Τώρα τι είναι εφικτό να γίνει, μάλλον δεν υπάρχει και εδώ σαφή απάντηση…

      1. Φίλε Spirit, όλα τα νέα ραντάρ ή/και οι αναβαθμίσεις νεότερων ραντάρ σε υπερσύγχρονα, λαμβάνουν υπ’ όψιν τους τις νέες προκλήσεις (π.χ. τα Giraffe 1X έχουν εξαιρετικές επιδόσεις σε UAV).
        Όμως, επειδή το άρθρο, δεν είναι εστιασμένο στα ραντάρ, δεν έχουμε (τουλάχιστον εγώ) εστιάσει στα ραντάρ αεροπορίας, παρά μόνο κάποιες αναφορές στα ραντάρ των εν λόγω συστημάτων και του πυροβολικού και αντιπυροβολικού.
        Τα γενικά ραντάρ της αεροπορίας, είναι μεγάλο θέμα. Χονδρικά έχουμε:
        3D S – Ζώνης
        1 AN/TPS-70,
        2 HR-3000,
        5 AR-327 Commander SL

        3D L – Ζώνης
        3 S-743D,
        1 RAT-31DL

        2D S – Zώνης
        12 MPDR-90E,
        3 AN/TPS-43E

        Τα 12 δισδιάστατα ραντάρ (2D S) MPDR, είναι παλαιάς τεχνολογίας (μόνο βοηθητικά ή αποσύρονται).
        Στη θέση τους επιθυμητό το νέο και εξαιρετικό AN/TPS-80. Κόστος δεν υπάρχει ακόμα διότι είναι πολύ νέο, αλλά υπολογίζεται περί τα 30 εκ., έχει εμβέλεια περί τα 60 χλμ. (σε ιδανική περίπτωση θα χρειαζόμασταν 12).
        Επίσης ξεπερασμένο είναι και το AN/TPS-43E των 470χλμ. (έχουμε 3) και θα πρέπει να αντικατασταθεί με τρία AN/TPS-70 των 450χλμ. ή -78 των 445χλμ. και κόστους περί τα 35 εκ. το ένα (συνολικά 105 εκ.).
        Από τα υπόλοιπα:
        Τα 5 AR-327 Commander είναι πολύ καλά, με εμβέλεια περίπου 470 χλμ.
        Το AN/TPS-70 πολύ καλό στα 450 χλμ, αλλά χρειάζεται αναβάθμιση του λογισμικού κόστους max 5 εκ.
        Το RAT-31DL είναι εξαιρετικό/470 χλμ.
        Τα 3 S-743D χρειάζονται αντικατάσταση από τρία RAT-31DL με 30 εκ το καθένα και συνολικά 90 εκ.
        Τέλος τα 2 HR-3000 είναι παλαιά (των αρχών του ’90) και δεν ξέρω αν είναι απαραίτητο να αντικατασταθούν ή απλά να παροπλιστούν.
        Ως προς περαιτέρω δυνατότητες, υπάρχει το TPS-59 (V) 3 εμβέλειας 740 χλμ., που βελτιώθηκε στην παρακολούθηση τακτικών βαλλιστικών πυραύλων στα 740 χλμ. πυραύλων κρουαζιέρας και αεροσκαφών σε απόσταση 550 χλμ., με κόστος το πολύ 80 εκ. το καθένα και συνολικά 240 εκ. (τιμή στον αμερικανικό στρατό βέβαια αυτή). Αν οι Αμερικανοί το αποδεσμεύουν προς πώληση, άμεση προμήθεια χθες.
        Άλλα άκρως ενδιαφέροντα προς προμήθεια είναι:
        Το εξαιρετικό Giraffe 4Α/280 χλμ. (περί τα 40 εκ το ένα)
        Το Giraffe 8A ή το Ground Fire της Thales εμβέλειας 470 και 400 χλμ. αντίστοιχα (80-100 εκ το ένα) και
        ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ το Super Green Pine εμβέλειας περίπου 900 χλμ., όπου τα δύο κοστίζουν περί τα 260 εκ (τιμή πρόσφατη προς Ν. Κορέα, για 2 προς 260 εκ) (ή το απλό Green Pine των 500 χλμ.).
        Ως προς το θέμα των uav, είναι και θέμα ραντάρ αλλά και θέμα γενικότερων αισθητήρων που θα πρέπει να έχουμε.

    2. Έχετε απόλυτο δίκιο για την εμβέλεια του IRIS-T που και εγώ εκ παραδρομής παραπάνω το αναφέρω ως εμβέλεια 25 χλμ. Γενικά δεν διαφωνώ ως προς τις παρατηρήσεις σας.
      Για τα OSA με IRIS T, γράφω και εγώ ότι είναι μάλλον όχι ορθή η αναβάθμιση (και ακριβή), υπονοώντας ότι θα ήταν καλύτερα η προμήθεια ενός νέου συστήματος για την εργασία αυτή.
      Για τα ραντάρ που σωστά θέτετε το ζήτημα έχουμε:
      10 TPQ-36(V)3,
      8 TPQ-37(V)3 και
      3 ARTHUR ModB,
      Τα TPQ36/23 περίπου χλμ. και δεκαετίας ’80, απαιτούν αναβάθμιση. Κυκλοφορεί η έκδοση V8 και εμείς έχουμε μόλις την V3. Μια αναβάθμιση υπερσύγχρονη απ’ ότι είδα (από τη Saab) θα κοστίσει περί τα 150 εκ.
      Τα TPQ37/50 χλμ. απαιτούν αναβάθμιση στην έκδοση AN/ MPQ-64F1 με εμβέλεια πλέον 75 χλμ. Εξυπηρετούνται πλέον από την Lockheed, ενώ η αναβάθμιση θα κοστίσει χονδρικά 100 εκ.
      Τα Σκανδιναβικά Arthur είναι εξαιρετικά, χρειάζονται όμως αναβάθμιση σε ARTHUR ModC. Εξυπηρετούνται πλέον από την Saab και η αναβάθμιση κοστίζει περί τα 30 εκ. και για τα 3.
      Και τα ραντάρ μικρής σχετικά εμβέλειας όπως τα παραπάνω (ή όπως το υπερσύγχρονο Giraffe 1X των 70 χλμ.) (15 εκ. το ένα) είναι υπέρ-απαραίτητα, όχι μόνο διότι λόγω απόστασης αναγνωρίζουν και την πηγή της εκτόξευσης, αλλά γεμίζουν και τα κενά στην κάλυψη των ραντάρ μεγάλης εμβέλειας που δημιουργούνται από εμπόδια του εδάφους.
      Η αναβάθμιση αυτών που έχουμε, θα κοστίσει (χονδρικά) περί τα 280 εκ., ενώ για 15 νέα Giraffe 1X θα απαιτηθούν περί τα 300 εκ. Ε, η επιλογή είναι προφανής, όσο και αν με διαπραγμάτευση και τα κόστη της αναβάθμισης ή/και τα κόστη του Giraffe 1X ίσως πέσουν.
      Σταματώ εδώ στα ραντάρ, γιατί αυτά έχουμε πυροβολικού και αντιπυροβολικού. Κάποια άλλα που αναφέρετε, είναι της Π.Α. που ενώ δεν διαφωνώ γενικά , αφήνω για περισσότερες λεπτομέρειες σε ανάλογο άρθρο.
      Επιπλέον:
      – Για τα ASTRAD, συμφωνώ ότι πρέπει να αναβαθμιστούν σε ραντάρ (ή αυτό που έχουν) και μάλλον σε νεότερο σύστημα στόχευσης. Για π/μ, παραγγείλαμε πρόσφατα 432 βλήματα λόγω λήξης της ζωής κάποιων παλαιότερων, αλλά οπωσδήποτε η προμήθεια άλλων 500 απαιτείται.
      – Για τα 12 συστήματα πυροβόλων Skyguard I που αναφέρετε, απαιτείται αναβάθμιση σε GDF-007 (5 εκ. η αναβάθμιση όλων) με οπτικό πεδίο Gunking 3D, ενσωματωμένο λέιζερ, ψηφιακό σύστημα ελέγχου και με το αυτοματοποιημένο σύστημα χειρισμού πυρομαχικών που χρειάζεται μόνο ένα χειριστή,
      – Για τα 11 συστήματα Crotale-NG που δεν γίνεται λόγος, απαιτείται αναβάθμιση σε ΜΚ3/15χλμ. Πλέον διατίθεται και θερμική κάμερα του στόχου, νέο ραντάρ 150 χλμ. και νέο εξαιρετικό βλήμα (Mk3-VT1). Η αναβάθμιση όλων είναι της τάξης των 12 εκ. ευρώ. Για 88 εκτοξευτές θέλουμε επιπλέον 3 γύρους π/μ, ήτοι 264 βλήματα Χ 100 χιλ. = 26,4 εκ. και συνολικά 38 εκ.
      – Για τους 150 φορητούς εκτοξευτές βλημάτων FIM-92 Stinger που δεν γίνεται λόγος, απαιτείται αναβάθμιση σε FIM-92J/8,5 χλμ. και νέοι πύραυλοι. 2 εκ. η αναβάθμιση όλων + 500 βλήματα Χ 20 χιλ. = 10 εκ (συνολικά 12 εκ),
      – Για τα πολυβόλα που δεν γίνεται λόγος έχουμε:
      794 ξεπερασμένα Mk.20 Rh.202 των 2 x 20mm, εμβέλειας 2 το πολύ χλμ., τα οποία καλύτερα (για όσο λειτουργούν) να τα εκμεταλλευτούμε κάπου αλλού (καλύτερα στα νησιά ή αντι-τανκ στο Δ’ Σώμα Στρατού).
      506 πυροβόλα ZU-23-2 των 2x 23mm που χρειάζονται αναβάθμιση σε ZU-23M1 με αντίστοιχα πυρομαχικά (είναι φθηνά) (εμβέλεια μόλις 2 χλμ.).
      60 πυροβόλα ελληνικά Άρτεμης-30 των 2 x 30mm, που πρέπει να αναβαθμιστούν με ραντάρ εντοπισμού και στόχευσης (εδώ δεν έχω βρει κάπου κόστος αναβάθμισης ούτε κατά προσέγγιση, αλλά δεν θα είναι σοβαρό το ποσό και οπωσδήποτε μικρότερο των Skyguard).
      Έχετε απόλυτο δίκιο για τα Patriot, όπως και για τα HAWK, αν και γι’ αυτά τα τελευταία προβληματίζομαι, αφού όπως σωστά αναφέρετε ότι και αναβάθμιση να γίνει, πρέπει να προσανατολιζόμαστε για νέα σχετικά συστήματα.

        1. Καλά όλα αυτά, αλλά πια δεν αντιμετωπίζονται οι απειλές στον αέρα με RH-202 και ZU-23-2, καλό είναι να δίνονται στις μονάδες, έχουν πολλαπλή χρησιμότητα, αλλά ανίκανες να αντιμετωπίσουν νέες σύγχρονες απειλές.

          Με επικρατούσα οικονομική κατάσταση δεν ξέρω τι μπορεί να υπολογίζουμε ως λύση ιδίως για την ΑΣΔΕΝ, χρειάζεται τεράστια ενίσχυση σε όλους τους τομείς.

          1. Με βρίσκει σύμφωνο 100% η άποψή σας ότι πλέον με πυροβόλα όπλα δεν γίνεται α/α άμυνα. Απλά ανάφερα το τι έχουμε. Ιδίως η ΑΣΔΕΝ έχει ελλείψεις και το ξέρουμε όλοι. Απαιτεί (πολύ περιληπτικά) κατ’ αρχήν έναν καλό αμυντικό σχεδιασμό. Δηλαδή ένα σύγχρονο σύστημα άμυνας πλέγματος πλεγμάτων (grid of grids). Αυτό απαιτεί μια πυκνή πολυεπίπεδη άμυνα, η οποία πέραν των επιτόπιων μέσων, θα πρέπει να υποστηρίζεται και από πιο μακρυά με ανάλογου βεληνεκούς πυροβολικό (π.χ. από την Εύβοια με ένα σύστημα πυραύλου Lora), πέραν της αυτονόητης προστασίας από αέρος.
            Απαραίτητα βεβαίως τα ραντάρ, οι αισθητήρες, η επάκτια άμυνα, τα αντιαρματικά, τα θωρακισμένα οχήματα και οποιοδήποτε ικανό anti-ship όπλο, ενώ η ικανότητα βολών πίσω από τις γραμμές του επιτιθέμενου είναι εκ των ων ουκ άνευ, αφού εάν αποκόψεις τους επιτιθέμενους από την επικοινωνία τους και την τροφοδοσία τους, είναι θέμα χρόνου η ματαίωση των σχεδίων τους.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *