Στις 5 Ιουνίου, τις παραμονές της 75ης επετείου από την απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία, η Εκπρόσωπος Τύπου του ρωσικού υπουργείου εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα δήλωσε ότι η αναφερόμενη απόβαση δεν είχε τόσο καταλυτική σημασία για τα τεκταινόμενα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όσο οι μάχες σε Στάλινγκραντ και Κούρσκ. Επίσης, σημείωσε ότι υπήρχε αναμονή να υποστούν μεγάλες απώλειες οι Γερμανοί στα ανατολικά, ώστε να μειωθούν οι απώλειες των Συμμάχων στη Δύση. Χαρακτηριστικό είναι ότι η ανωτέρω δήλωση έγινε ενώ ετοιμάζονταν στο Λονδίνο να γιορτάσουν την 6η Ιουνίου με τη παρουσία και αρχηγών κρατών.

Γράφει ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Ιστορικός-Διεθνολόγος, για το HUFFPOST

Φυσικά, δεν παρέλειψε να αναγνωρίσει τη προσφορά των Δυτικών, όμως οι δηλώσεις της προκάλεσαν αντιδράσεις. Παρά ταύτα, δεν είναι τυχαίες και απεικονίζουν έναν βαθύτερο ρωσικό φόβο.

Η απόβαση στη Νορμανδία

Το βράδυ της 5ης με 6ης Ιουνίου 1944 ξεκίνησε η επιχείρηση “Overlord”, δηλαδή η απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία. Επρόκειτο για ένα πάγιο αίτημα του Στάλιν στους Ρούσβελτ και Τσώρτσιλ να ανοίξουν ένα δεύτερο μέτωπο στη Δυτική Ευρώπη, προκειμένου να διευκολύνουν το έργο των Σοβιετικών και να περικυκλωθεί η Γερμανία.

Για να μπορέσουν οι Σύμμαχοι να πραγματοποιήσουν αυτή την επιθετική ενέργεια, έπρεπε να πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις. Μερικές από εκείνες αφορούσαν την αποδυνάμωση της γερμανικής άμυνας στη Γαλλία, την συνέχιση των ηττών των Γερμανών στο Aνατολικό Μέτωπο, την οργάνωση και εκτέλεση επιχειρήσεων παραπληροφόρησης και τη δυνατότητα συγκέντρωσης επαρκούς αριθμού στρατιωτών. Το θέρος του 1944 ήταν ιδανική περίοδος. Στην ανατολή, οι Γερμανοί είχαν υποστεί σημαντικές ήττες με αποκορύφωμα εκείνες σε Στάλινγκραντ, Λένινγκραντ και Κούρσκ και πλέον βρίσκονταν σε αμυντική διάταξη. Ο Χίτλερ προσπαθώντας να καλύψει τις βαριές απώλειες σε ανθρώπινους και υλικούς πόρους, αποδέσμευσε σημαντικές εφεδρείες από τη Δύση για να τις στείλει εναντίον του Ερυθρού Στρατού. Έτσι, αποδυναμώθηκε η άμυνα σε Γαλλία και Κάτω Χώρες. Επίσης, η εκστρατεία εναέριων βομβαρδισμών της Συμμαχικής αεροπορίας εναντίον γερμανικών πόλεων και εργοστασίων όχι μόνο μείωσε τη διαθεσιμότητα πολεμικού υλικού στις μάχιμες γερμανικές μονάδες, αλλά και μείωσε το στρατεύσιμο προσωπικό, ενώ σημαντικές μονάδες καθηλώθηκαν εντός γερμανικής επικράτειας. Ακόμα, το καλοκαίρι του 1943 πραγματοποιήθηκε η απόβαση στη Σικελία και στη νότια Ιταλία, η οποία ανέτρεψε τη κυβέρνηση Μουσολίνι και ανάγκασε το Βερολίνο να διαθέσει σημαντικούς πόρους και στο Ιταλικό Μέτωπο. Τέλος στα Βαλκάνια, η αντίσταση όχι μόνο έφθειρε τους Γερμανούς, αλλά και τους ανάγκασε να αποχωρήσουν, ώστε να μη περικυκλωθούν από τους προελαύνοντες Σοβιετικούς.

Το Συμμαχικό Επιτελείο γνώριζε ότι τώρα έπρεπε να γίνει η απόβαση. Μια ολόκληρη επιχείρηση προετοιμασίας ξεκίνησε και υλοποιήθηκε με επιτυχία. Οι βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών με την επιχείρηση “Mincemeat” κατάφεραν να πείσουν τη γερμανική διοίκηση ότι η απόβαση θα γινόταν σε άλλο μέρος, ενώ πληθώρα επιστημόνων εργάστηκαν ώστε να βρεθούν τρόποι εξαπάτησης της γερμανικής πλευράς. Παράλληλα, οι νηοπομπές διαμέσω του Ατλαντικού μετέφεραν συνεχώς εφόδια και άνδρες, ενώ η Συμμαχική αεροπορία κυριαρχώντας στους αιθέρες- η Luftwaffe είχε ισχνή παρουσία λόγω του ότι είχε δεσμεύσει αεροσκάφη και πιλότους εναντίον των Σοβιετικών- βομβάρδιζε και κατέγραφε τις γερμανικές θέσεις.

Η επιχείρηση θα αποτελούνταν από δύο σκέλη: το πρώτο προέβλεπε μια επιχείρηση αεραπόβασης τη νύχτα πριν την απόβαση πάνω από τη Νορμανδία, ώστε να εδραιωθούν προγεφυρώματα και να αδυνατίσει η γερμανική άμυνα. Το πρωί της 6ης Ιουνίου οι κύριες αποβατικές δυνάμεις αποτελούμενες κυρίως από Αμερικανούς και Βρετανούς θα εκτελούσαν απόβαση στις ακτές της Νορμανδίας προκειμένου να διασπάσουν τις γερμανικές οχυρώσεις. Από τη Νορμανδία θα ξεκίναγαν για να απελευθερώσουν τη Γαλλία και κατ’ επέκταση ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη. Συνολικά, κοντά στους 1 εκατομμύριο στρατιώτες συγκεντρώθηκαν στο βρετανικό έδαφος, χώρια τα πολυάριθμα θαλάσσια, εναέρια και χερσαία μέσα που θα τους υποστήριζαν. Οι Γερμανοί μετά βίας μπορούσαν να παρατάξουν πάνω από 200.000 άνδρες.

Η επιχείρηση υλοποιήθηκε επιτυχώς εν συνόλω. Οι Σύμμαχοι εδραίωσαν τη θέση τους στη περιοχή και άρχισε ο αγώνας για την απελευθέρωση των Γάλλων. Τον Σεπτέμβριο, ο γερμανικός ζυγός είχε αποτιναχτεί από τη Γαλλία και ο δρόμος για τη Γερμανία είχε «στρωθεί».

«Κόλαση» στο Ανατολικό Μέτωπο

Φάλαγγα κατεστραμμένων γερμανικών οχημάτων κάπου στη Λευκορωσία. Οι γερμανικές απώλειες ήταν τεράστιες κατά την επιχείρηση «Bagration» και η σοβιετική επίθεση ήταν τόσο καλά σχεδιασμένη που δεν άφησε περιθώρια νίκης στις ναζιστικές δυνάμεις.

Τη περίοδο της απόβασης και μετέπειτα, ο Ερυθρός Στρατός έμελλε, στην άλλη άκρη της Ευρώπης, να δώσει τη χαριστική βολή στους Γερμανούς. Σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε η αρκετά άγνωστη επιχείρηση «Bagration» που ξεκίνησε από τα τέλη Μαΐου και κορυφώθηκε από τις 23 Ιουνίου και έπειτα. Ο αντικειμενικός σκοπός της ήταν η διάλυση της γερμανικής αμυντικής διάταξης από τη Βαλτική Θάλασσα έως την Ουκρανία και η άφιξη των σοβιετικών δυνάμεων στα γερμανο-πολωνικά σύνορα. Συνολικά οι Σοβιετικοί παρέταξαν τουλάχιστον 2,5 εκατομμύρια άνδρες και τεράστιο αριθμό οπλικών συστημάτων έναντι περίπου 900.000 Γερμανών.

Η επιχείρηση ήταν όνειδος για τους Γερμανούς, αφού απώλεσαν τουλάχιστον 350.000 άνδρες, ξεχωριστά τα χιλιάδες οχήματα κάθε τύπου που καταστράφηκαν. Με λίγα λόγια η «Ομάδα Στρατιών Κέντρου», ό,τι καλύτερο είχε να επιδείξει η γερμανική πολεμική μηχανή, έπαψε να υφίσταται. Η αποδυνάμωση του γερμανικού στρατού ήταν άνευ προηγουμένου και, πλέον, δεν θα μπορούσε να ανανήψει. Μεταξύ άλλων, βαρύτατο τίμημα πλήρωσε και ο άμαχος πληθυσμός, που βρέθηκε στο επίκεντρο των συγκρούσεων.

Αρδένες και Βιστούλας

Στα τέλη του 1944 ο Ερυθρός Στρατός είχε καταλάβει την ανατολική Πρωσία, καταδίωκε ανελέητα τους υποχωρούντες Γερμανούς σε Ουγγαρία και Τσεχοσλοβακία και είχε εισέλθει στα Βαλκάνια. Στα δυτικά, οι Σύμμαχοι είχαν απελευθερώσει τις Κάτω Χώρες και ετοιμάζονταν για την εισβολή τους στη Γερμανία. Ο Χίτλερ ήταν περικυκλωμένος.

Όμως, οι Γερμανοί δεν θα παραδίδονταν εύκολα. Αντιλαμβανόμενη την επικείμενη σοβιετική επίθεση που θα άνοιγε τον δρόμο για το Βερολίνο, η ηγεσία τους αποφάσισε να επιτεθεί εναντίον των συμμαχικών θέσεων στο Βέλγιο. Μετά τη διάσπασή τους, θα στρέφονταν οι γερμανικές δυνάμεις κατά της ΕΣΣΔ. Πράγματι, στα τέλη Δεκεμβρίου, οι Γερμανοί επιτέθηκαν στο Βέλγιο. Επίκεντρο των συγκρούσεων αποτέλεσε η περιοχή των Αρδενών. Η επίθεση ήταν ορμητική και αιφνιδιαστική και διήρκεσε έως τα τέλη Ιανουαρίου του 1945. Ωστόσο, απέτυχε. Οι Σύμμαχοι προτάσσοντας ηρωική αντίσταση κατάφεραν να ανακόψουν τη γερμανική προέλαση και να τρέψουν τους αντιπάλους τους σε φυγή. Η τελευταία ευκαιρία του Χίτλερ να διαλύσει τους Συμμάχους και να επικρατήσει στο Δυτικό Μέτωπο απέτυχε. Πλέον, θα βρισκόταν σε άμυνα.

Τη στιγμή που μαίνονταν οι μάχες στο Βέλγιο, οι Σοβιετικοί εξαπέλυσαν επίθεση με πάνω από 2 εκατομμύρια στρατιώτες εναντίον της γερμανικής άμυνας στους ποταμούς Βιστούλα και Όντερ. Οι συγκρούσεις διήρκεσαν τουλάχιστον δύο μήνες και οι Γερμανοί ηττήθηκαν. Ο δρόμος για τη γερμανική πρωτεύουσα ήταν ανοικτός. Οι απώλειες σε όλα τα μέτωπα ήταν τεράστιες για τους αντιμαχόμενους, όμως η επικείμενη λήξη της σύρραξης διατηρούσε το ηθικό ακμαίο. Στις αρχές Απριλίου, σοβιετικές δυνάμεις εισήλθαν στη Βιέννη, αποτελειώνοντας ό,τι είχε απομείνει από τις δυνάμεις του Άξονα. Στη Δύση, οι Σύμμαχοι προήλαυναν εντός γερμανικού εδάφους συναντώντας μικρή αντίσταση, λόγω της επιθυμίας των Γερμανών να παραδοθούν.

Καθώς ο κλοιός έσφιγγε γύρω από το Βερολίνο, το ερώτημα ποιος θα εισερχόταν σε εκείνο γεννήθηκε. Τελικά, αποφασίστηκε να το καταλάβουν οι Σοβιετικοί, δεδομένης της υπαρξιακής έχθρας με τους ναζί και του τιμήματος που είχαν πληρώσει. Στις 16 Απριλίου ξεκίνησε η Μάχη του Βερολίνου, που τερματίστηκε στις 7 Μαΐου με την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας, την αυτοκτονία του Χίτλερ και κάποιων συνεργατών του και την ύψωση της σημαίας με το σφυροδρέπανο στο Ράιχσταγκ. Η επιτυχία ήταν τεράστια. Ο ναζισμός τερματίστηκε και αυτό γιορτάστηκε. Ο πόλεμος στην Ευρώπη είχε λήξει οριστικά.

Ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα γεγονότα της νεότερης ευρωπαϊκής ιστορίας ήταν και η Μέρα του Έλβα. Στις 26 Απριλίου, λίγες μέρες πριν τον τερματισμό του πολέμου, Σοβιετικοί και Αμερικανοί στρατιώτες συναντήθηκαν στις όχθες του ποταμού Έλβα, στη γερμανική πόλη Τόργκαου. Οι φωτογραφίες απεικονίζουν τις χειραψίες, τη συναδέλφωση και τη χαρά των δύο συμμάχων που νίκησαν τον κοινό εχθρό. Επρόκειτο για μια πράξη φιλίας στο τέλος ενός πολέμου και στην αρχή ενός άλλου.

Επίλογος

Είναι αλήθεια ότι υπάρχει μια διαμάχη σχετικά με το ποιος προσέφερε περισσότερα στην Ευρώπη κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Σύμμαχοι ή οι Σοβιετικοί; Ο σάλος που προκλήθηκε από τις δηλώσεις της Ρωσίδας αξιωματούχου αντανακλούν ακριβώς αυτή τη διαμάχη.

Οι ρωσικές δηλώσεις εκφράζουν τη πικρία των Ρώσων ότι ο αγώνας τους δεν λαμβάνει την αναγνώριση που του αρμόζει. Αν και έχουν μια δόση αλήθειας, ωστόσο ήταν άστοχες. Η απόβαση στη Νορμανδία ήταν μια από τις μεγαλύτερες και πιο επιτυχημένες σύνθετες επιχειρήσεις που έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ. Ανταποκρινόταν σε ένα πάγιο αίτημα της σοβιετικής πλευράς και την επιθυμία του άξονα Λονδίνου- Ουάσινγκτον να τελειώσει τον πόλεμο όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Οι Σύμμαχοι πλήρωσαν βαρύ φόρτο αίματος χάνοντας παραπάνω από 200.000 άνδρες, για να μην αναφερθούν οι τεράστιες απώλειες τους αθροιστικά από τις συγκρούσεις στο Δυτικό Μέτωπο που έφταναν το 1 εκατομμύριο. Ακόμα, η απόβαση και ό,τι ακολούθησε, όχι μόνο δέσμευσε γερμανικές δυνάμεις που αλλιώς θα αποστέλλονταν στα ανατολικά, αλλά και προκάλεσε πλήγμα στον Χίτλερ που πλέον πολεμούσε σε δύο μέτωπα.

Φυσικά, οι Σοβιετικοί αγωνίστηκαν σκληρά και διευκόλυναν το έργο των Συμμάχων στη Δύση, αφού η ελίτ του Γερμανικού Στρατού πολεμούσε και έχανε στα ανατολικά. Το έργο των Συμμάχων δεν ήταν τόσο δύσκολο όσο του Ερυθρού Στρατού. Όντως οι μάχες σε Στάλινγκραντ και Κούρσκ ήταν μνημειώδεις, όπως σημαντικές ήταν και οι συμμαχικές επιτυχίες στη Βόρεια Αφρική και την Ιταλία την ίδια περίοδο (α’ εξάμηνο του 1943). Εννοείται ότι δεν είναι καλό να υποσκελιστεί η επιχείρηση «Bagration» από την «Overlord». Και οι δύο συνέβαλαν στην ήττα του Άξονα και πρέπει να τιμώνται εξίσου. Η ήττα του Άξονα ήταν κοινή υπόθεση και όχι ενέργεια μεμονωμένων κρατών.

ΠΗΓΗ: HUFFPOST

Comments

  1. Ενώ είναι αλήθεια πως η Σοβιετική Ένωση είχε πολύ μεγάλες αριθμητικά απώλειες, δεν πρέπει να ξεχνάμε κάποια πράγματα:

    1. Μέρος των απολειών αυτών προκλήθηκαν από τους ίδιους τους Σοβιετικούς (αφού εκτελούσαν όσους στρατιώτες υποχωρούσαν https://en.wikipedia.org/wiki/Order_No._227 ).

    2. Η Σοβιετική Ένωση θα είχε πιθανότατα καταρρεύσει χωρίς την σημαντική βοήθεια/στήριξη από την δύση (Αμερική-Ηνωμένο Βασίλειο).

    3. Η Σοβιετική Ένωση ήταν σύμμαχος της ναζιστικής Γερμανίας κατά το ξεκίνημα του Β’ΠΠ και επιτέθηκε στην Πολωνία από τα ανατολικά ενώ η Γερμανία από τα δυτικά. Κάποιοι το ξεχνούν αυτό και κάποιοι ούτε καν το γνωρίζουν!

    Τέλος, ας μην ξεχνούμε πως η νίκη κατά του άξονα επιτεύχθηκε και με την συμβολή μικρότερων κρατών (όπως η Ελλάδα που κατάφερε και την 1η νίκη των συμμάχων κατά του άξονα- επί της φασιστικής Ιταλίας και καθυστέρησε λίγο αλλά αρκετά την επίθεση των Γερμανών κατά της Σοβιετικής Ένωσης).

    Άρα συμπερασματικά, η Σοβιετική Ένωση ναι μεν συνέβαλε (αποφασιστικά) στην νίκη κατά του άξονα αλλά υπήρξε αρχικά σύμμαχος του (άξονα) και ίσως θα είχε καταρρεύσει χωρίς την βοήθεια της δύσης.
    Επίσης μην ξεχνάμε πως φέρθηκε μετά το τέλος του Β’ΠΠ στις χώρες που ‘οικιοποιήθηκε’ και πως φέρθηκαν οι δυτικοί.

    1. Σε γενικές γραμμές δεν διαφωνώ. Μόνο στο ότι οι απώλειες των Ρώσων, ήταν και για στρατιωτικούς λόγους (μάχες) αλλά και λόγω αντιποίνων των Γερμανών από την αντίσταση. Οι Λευκορώσοι, έχασαν περίπου το 1/3-1/4 του πληθυσμού τους στον πόλεμο και στις εκτελέσεις των Γερμανών. Ολόκληρα χωρία κάηκαν και καταστράφηκαν. Αν θυμάμαι καλά το νούμερο είναι περί τα 2,5 εκ. άνθρωποι που χάθηκαν στη Λευκορωσία. Καταστράφηκαν 209 από τις 270 πόλεις της Λευκορωσίας και καταστράφηκαν εν μέρει ή τελείως 5.454 χωριά, με χαρακτηριστική περίπτωση το Χατίν (Khatyn).

  2. Αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί. Και γιατί να μην είμαστε άλλωστε? Σαν Έλληνες δεν έχουμε να κερδίσουμε ή να χάσουμε κάτι από την αλήθεια, θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι:
    Α) Η τότε Σ.Ε. υποστηρίχθηκε αρκετά σε εφόδια από τους συμμάχους και
    Β) Έκτοτε οι Ρώσοι, τους κέρδισαν κατά κράτος τους Γερμανούς.
    Μετά τις μάχες του Στάλιγκραντ και του Κούρσκ και την επέλαση έκτοτε των Ρώσων, οι οποίοι διέλυσαν και τους Ρουμάνους κ.λπ. που είχαν ταχθεί με το μέρος των Γερμανών, οι Γερμανοί δεν είχαν ΟΥΤΕ μια ελπίδα στον πόλεμο. Είτε είχαμε τη Νορμανδία είτε όχι, ο πόλεμος δεν γύριζε.
    Η απόβαση στη Νορμανδία, απλώς επιτάχυνε χρονικά το τέλος του πολέμου και απέτρεψε τους Ρώσους από το να ελέγξουν ουσιαστικά ΟΛΗ την Ευρώπη (και οπωσδήποτε το σύνολο των Βαλκανίων).
    Ούτε οι δυνάμεις των Γερμανών που βρίσκονταν στην Αφρική, ούτε οι δυνάμεις τους που βρίσκονταν στη λοιπή Ευρώπη, ήταν πλέον ικανές να ξαναγυρίσουν τον πόλεμο υπέρ τους.
    Μάλιστα το ίδιο έχουν παραδεχθεί και οι Γερμανοί. Δεν θυμάμαι ποιός στρατηγός τους είχε πει ότι δεν είχαν καμιά ελπίδα αφού στην αρχή του πολέμου οι Γερμανοί είχαν 34 μεραρχίες και οι Ρώσοι 28 και μετά από δύο χρόνια απωλειών και από τις δύο μεριές, οι Γερμανοί είχαν 26 μεραρχίες και οι Ρώσοι 32 και ενισχύονταν (να πω την αλήθεια δεν θυμάμαι επακριβώς τα νούμερα). Ήθελε δηλαδή να τονίσει ότι πλέον οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να αντικαταστήσουν τις απώλειες, ενώ οι Ρώσοι συνεχώς έριχναν στη μάχη καινούργιες μεραρχίες. Και πέραν αυτού οι Ρώσοι είχαν πλέον πολύ μεγάλη και γρήγορη παραγωγή τανκ και όπλων που οι Γερμανοί αδυνατούσαν να ακολουθήσουν.
    Βεβαίως πρέπει να επισημάνουμε και την πολύ μεγάλη συμβολή της RAF στο να αποδυναμώσει πάρα πολύ την Γερμανική Π.Α. και φυσικά το ότι οι Βρετανοί κατάφεραν να περιορίσουν τους Γερμανούς έξω από το έδαφός τους.
    Όλα όμως τα πράγματα είναι και αλληλένδετα, αφού η απασχόληση των Ιαπώνων με τους Αμερικανούς, έκαναν την επίθεση στα ανατολικά σύνορα της Ρωσίας ανέφικτη, έτσι ώστε οι Ρώσοι να μεταφέρουν από εκεί πολλές «φρέσκιες» μεραρχίες του στο μέτωπο με τους Γερμανούς.

  3. Μην ξεχνάμε:

    H Ελλάς είναι η μοναδική χώρα που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τους στρατούς τεσσάρων χωρών ταυτόχρονα, Αλβανίας, Ιταλίας, Γερμανίας, και Βουλγαρίας.

    ΗΜΕΡΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

    Ελλάς: 219

    Νορβηγία 61

    Γαλλία 43 [Η υπερδύναμη της εποχής]

    Πολωνία 30

    ΒΒέλγιο 18

    Ολλανδία 4

    Γιουγκοσλαβία 3

    Δανία 0 μέρες.[Οι Δανοί παραδόθηκαν σε έναν μοτοσικλετιστή του Χίτλερ ο οποίος μετέφερε στον Δανό βασιλιά αίτηση του Χίτλερ για διέλευση των ναζιστικών στρατευμάτων, ο Δανός βασιλιάς σε ένδειξη υποταγής παρέδωσε το στέμμα του στον μοτοσικλετιστή για να το πάει στο Βερολίνο και στον Χίτλερ……………….]

    Τσεχοσλοβακία 0

    Λουξεμβούργο 0

    ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ

    Οι νεκροί Έλληνες στρατιώτες ανήλθαν κατά την διάρκεια των 219 ημερών στους 13.676.

    Κατά την διάρκεια της τετραπλής κατοχής που ακολούθησε τα κατοχικά στρατεύματα εκτέλεσαν :

    Αλβανοί: 1165 (Πάργα , Μαργαρίτιο, Παραμυθία)

    Ιταλοί: 8000

    Βούλγαροι: 25000

    Γερμανοί: 50000

    Συνολικές απώλειες σε ποσοστό επί του πληθυσμού (εκτελέσεις, κακουχίες, μάχες)

    Ελλάς 10% (750.000)

    Σοβ. Ένωση 2,8%

    Ολλανδία 2,2%

    Γαλλία 2%

    Πολωνία 1,8%

    Γιουγκοσλαβία 1,7%

    Βέλγιο 1,5%

    1. Δεν είναι μόνο ότι η Ελλάδα αντιμετώπισε 4 στρατούς, είναι ότι ουσιαστικά το μέτωπο δεν έσπασε.
      Μην ξεχνάμε ότι οι Γερμανοί εισέβαλαν παρακάμπτοντας την ελληνική αμυντική γραμμή από σκριν των Βουλγάρων.

    2. Επίσης αντίσταση και κατά τις ημέρες που ήταν κατεχόμενες οι χώρες, παρουσίασαν μόνο οι Έλληνες και οι Γιουγκοσλάβοι

      1. Και οι Λευκορώσοι, όχι τόσο οι Ρώσοι. Οι Λευκορώσοι είχαν 374.000 αντάρτες + 70.000 μέλη μιας ομάδας με την ονομασία «αντιφασιστικό κίνημα». Μάλιστα για αυτή τους τη δράση είχαν και τις απώλειες που ανάφερα παραπάνω και γι’ αυτό πολλά χωριά κάηκαν μαζί με το σύνολο των κατοίκων τους.

      2. Και οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί (ίσως και άλλοι που μου διαφεύγουν) είχαν αντιστασιακούς/αντάρτες που έδρασαν κατά των Γερμανών.

        1. Σωστά. Και οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί, οι οποίοι μάλιστα πέρασαν και λοιμό. Προφανώς και κάποιοι άλλοι λίγο ή πολύ. Δυστυχώς δεν είναι πράγματα που μαθαίνεις εύκολα αυτά, εκτός κάποιων ταινιών ή ντοκιμαντέρ. Και εγώ τυχαία έμαθα και μετά το έψαξα λίγο για τα παραπάνω τα των Λευκορώσων. Παλαιότερα ούτε καν γνώριζα τίποτα.

          1. Αναφορικά με την Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα που ήταν στο πλευρό των νικητών, και μάλιστα με τόσο μεγάλες θυσίες, χωρίς να έχει μετά τον πόλεμο τα αντίστοιχα ωφέλη. Φρόντισαν για αυτό οι δαιμόνιοι φίλοι μας οι Σοβιετικοί και οι Άγγλοι οδηγώντας μας στον εμφύλιο ώστε οι πρώτοι να εξασφαλίσουν την θέση τους στα Βαλκάνια, οι δε δεύτεροι να μην παραχωρήσουν την Κύπρο. Φυσικά φταίμε κι εμείς που σαν τα ζόμπι ακολουθήσαμε και ακολουθούμε ξενόφερτες ιδεολογίες, που μόνο σκοπό έχουν να μας κρατάνε υποταγμένους στον ένα ή τον άλλο αφέντη.

          2. Σε αυτό φίλε Chris, έχεις απόλυτο δίκιο. Και όχι τώρα, ούτε καν απο τον Α’ Π.Π., μπορέσαμε να πάρουμε κάτι σοβαρό. Ούτε καν τη Βόρεια Ήπειρο, ούτε καν να ισχύσει η συνθήκη των Σεβρών κ.λπ. Κάτι σαν χρήσιμοι ηλίθιοι φαίνεται ότι είμαστε.

  4. Άξιο αναφοράς επίσης πως η τουρκία χωρίς να έχει ρίξει 1 σφαίρα κατά την διάρκεια του Β’ΠΠ βρέθηκε στην μεριά των νικητών αφού πρόλαβε και κύρηξε τον πόλεμο στην Γερμανία 1 ημέρα πριν το τέλος του πολέμου.

    Επίσης κάτι που λίγοι γνωρίζουν είναι πως ο Winston Churchill συναντήθηκε με την τουρκική πλευρά πριν την επιχείρηση Overlord (απόβαση στην Νορμανδία) και προσπάθησε να τους πείσει να ανοίξουν μέτωπο κατά των ναζί (με τους οποίους οι τούρκοι είχαν ‘μυστική συνεργασία’) με την υπόσχεση παροχής βοήθειας υλικού για 10 μεραρχίες. Οι τούρκοι διαφώνησαν και ζήτησαν βοήθεια για 40 μεραρχίες!!! Ο Churchill φυσικά ήταν αρνητικός. Αυτά σύμφωνα με τα όσα ισχυρίζεται ο ιστορικός Stephen E. Ambrose (Band of brothers).

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *