Το τελευταίο χρονικό διάστημα καταβλήθηκε από πλευράς ΓΕΝ μια διαρκής προσπάθεια για την εξεύρεση λύσεων που θα ικανοποιήσουν την επιτακτική ανάγκη για την ανανέωση των μονάδων επιφανείας του Στόλου. Μεταξύ αυτών αποτέλεσε η επιλογή των πλοίων Adelaide του Ναυτικού της Αυστραλίας. Τα πλοία ήταν μια καλή ενδιάμεση λύση ως την έλευση νέων πλοίων και μάλιστα προσέδιδαν δυνατότητες αεράμυνας περιοχής απόρροια των βλημάτων SM-2 εάν βέβαια τα βλήματα αποδεσμεύονταν από τις ΗΠΑ.

Το εάν τα βλήματα SM-2 μπορούν να αγοραστούν από το Π.Ν χωρίς την άρνηση των ΗΠΑ είναι κάτι που ακόμα δεν έχει διευκρινιστεί από επίσημα αμερικανικά χείλη. Σε κάθε περίπτωση όπως μαρτυρεί η πορεία των πραγμάτων προκύπτει πως οι Αμερικανοί είχαν αντιδράσεις παρά το πολύ καλό επίπεδο που διανύουν οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Άλλωστε αυτό αποδεικνύει και η τάση του Π.Ν να προμηθευτεί ευρωπαϊκά οπλικά συστήματα και πυραύλους όπως ο κορυφαίος συνδυασμός Βelharra, Sea Fire 500 και Aster 30. Μολονότι η πολυτυπία αυξάνει το κόστος υποστήριξης εντούτοις για λόγους ποιοτικής διαφοροποίησης επιβάλλεται να υπάρχει στο ελληνικό οπλοστάσιο και δεύτερη πηγή πρόσκτησης οπλικών συστημάτων και ειδικότερα αυτών που προσδίδουν στρατηγικά χαρακτηριστικά. Αυτό είναι κάτι που από πλευράς μας θα τονίζουμε σε κάθε μας άρθρο: πως η οποιαδήποτε πλατφόρμα είτε πλοίο είτε αεροσκάφος εάν δεν συνοδεύεται από όπλα που κάνουν τη διαφορά τότε σχετικά μικρή αξία έχει.

 Εν τέλει οι Αυστραλοί αποφάσισαν να κρατήσουν τον φόρτο πυρομαχικών των πλοίων και ως εκ τούτων το Π.Ν θα επιβαρύνονταν με επιπλέον κόστος για τη πρόσκτηση πυρομαχικών. Νεότερες πληροφορίες του γράφοντος αναφέρουν πως τα πλοία δεν βρέθηκαν στην πλέον κατάλληλη κατάσταση από πλευράς τεχνικής αρτιότητας ανεβάζοντας περαιτέρω το κόστος πλέον των 180 εκατομμύριων ευρώ που είχε αναφέρει ο πρώην Α/ΓΕΕΘΑ Ναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης στην ενημέρωση των διαπιστευμένων συντακτών του ΥΠΕΘΑ τις παραμονές Χριστουγέννων.

Επανερχόμενοι στο θέμα των Ολλανδικών πλοίων LCF το Π.Ν το προηγούμενο χρονικό διάστημα εξέταζε επιλογές απόκτησης μεταχειρισμένων πλοίων. Μεταξύ αυτών ο Α/ΓΕΝ Αντιναύαρχος Νικόλαος Τσούνης συνομίλησε με το Ναυτικό της Ολλανδίας για την απόκτηση των πλοίων LCF. Διακαής πόθος του Π.Ν είναι τα Ολλανδικά πλοία συνέπεια της άριστης εμπειρίας από τις φρεγάτες «S» κλάσης «ΕΛΛΗ» που έχουν αφήσει άριστες εντυπώσεις στα στελέχη του Π.Ν.

Οι φρεγάτες LCF κλάσης De Zeven Provinciën είχαν αξιολογηθεί ως οι πλέον κορυφαίες στον διαγωνισμό για πλοία με χαρακτηριστικά αεράμυνας περιοχής που ήθελε το Π.Ν. Ο συνδυασμός ενός ικανού πλοίου από πλευράς πλεύσης μαζί με την ύπαρξη ενός ικανού αποθέματος βλημάτων επιφανείας – αέρος (32 πυραύλους SM-2 IIIA και 32 ESSM) και εξαιρετικών ραντάρ/ αισθητήρων (SMART-L και APAR) αποτελούσε τη πλέον βέλτιστη επιλογή. Oι σκέψεις του Π.Ν επικεντρώθηκαν στα εξής δύο πλοία που έκλεισαν 20 χρόνια στο Ολλανδικό Ναυτικό: Στη φρεγάτα F802 De Zeven Provinciën που παραδόθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου του 1998 και στη φρεγάτα Tromp που καθελκύστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1999. Τα πλοία από κάθε άποψη ήταν αυτό που λείπει από το Π.Ν: μια πανίσχυρη πλατφόρμα αεράμυνας περιοχής με ικανά ραντάρ και πληθώρα βλημάτων.

Η φρεγάτα HNLMS Tromp F803 στη Ναυτική Βάση του Περλ Χάρμπορ. Αποτέλεσε δυνητική λύση για το Π.Ν.

Τελικώς το φλερτ τερματίστηκε άδοξα αφού η ολλανδική απάντηση προς το Π.Ν ήταν δεν είναι διαθέσιμα στο παρόν χρονικό διάστημα και σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο και επομένως μετά το 2025 μπορεί να επαναληφθεί ένας σχετικός διάλογος.

Ερευνήσαμε ποιες άλλες επιλογές εξετάστηκαν για μεταχειρισμένα πλοία. Μια καλή επιλογή όπως έχουμε γράψει και εμείς είναι οι φρεγάτες F-123 πλην όμως ούτε αυτές είναι διαθέσιμες από το Γερμανικό Ναυτικό. Οι επιλογές μεταχειρισμένων πλοίων από το Γαλλικό ναυτικό απορρίφτηκαν λόγω παλαιότητας πλοίων. Θεωρητικά οι F-123 θα αντικαθιστούταν από τις F-125 όμως η συγκεκριμένη σχεδίαση έχει αποδειχθεί πολύ προβληματικό ναυπηγικό πρόγραμμα με μεγάλες καθυστερήσεις άρα οι αποσύρσεις των F-123 πάνε πίσω.

Το Αγγλικό ναυτικό ενδεχομένως να μπορούσε να αποδεσμεύσει σε βραχυπρόθεσμο χρόνο τις φρεγάτες Type 23 όμως εξ όσων μάθαμε το ΓΕΝ λόγω νέων συστημάτων (ενδεικτικά αναφέρουμε τα βλήματα Sea Wolf) που αυξάνουν τη πολυτυπία και παλαιότητας των πλοίων δεν τις επιθυμεί. Είναι γεγονός πως το Βασιλικό Ναυτικό θα αρχίσει να αποσύρει τις Type 23 από το 2023 και έπειτα. Ακόμα όμως και εάν τα πλοία είναι διαθέσιμα η πρώτη Type 23 θα κλείνει 34 έτη.  

Ενναλακτική επιλογή θα αποτελούσαν και τα Ιταλικά πλοία Durand de la Penne που καθελκύστηκαν το 1989 και το 1991 αντίστοιχα όμως και πάλι οι Ιταλοί αποσύρουν τα πλοία το 2024 και ως εκ τούτων τα πλοία και πάλι έχουν βραχύβιο ορίζοντα ενώ τα βλήματα SM-1 που φέρουν θεωρούνται ξεπερασμένα και με προβληματική τεχνική υποστήριξη λόγω παλαιότητας.

Μια καλή επιλογή εν πρώτοις δείχνουν οι Καναδικές Halifax που θα αντικατασταθούν από τις νέες Type 26 όμως το Π.Ν για άγνωστο λόγο δεν φέρεται να έχει εξετάσει τα πλοία. Οι καναδικές φρεγάτες πάντως υποβάλονται σε πρόγραμμα αναβάθμισης οπότε το αρχικό πλάνο να είναι διαθέσιμες από το 2026 μάλλον πάει περίπατο…

Στην δύσκολη εξίσωση εύρεσης μεταχειρισμένων πλοίων έρχεται να προστεθεί άλλη μια ολλανδική επιλογή αυτή των φρεγατών Μ (κλάσης Karel Doorman) που όμως τις απορρίπτει το Π.Ν. Ο λόγος είναι η παλαιότητα των πλοίων αφού η πρώτη είναι ναυπηγημένη το 1993 και η άλλη το 1995.

Η ουσία βέβαια είναι πως στο τέλος με τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών θα φτάσουμε να έχουμε Π.Ν με ελικόπτερα και ΑΦΝΣ αλλά χωρίς πλοία… Και το λέμε αυτό γιατί με την ιεράρχηση αναγκών και προτεραιοτήτων φαίνεται πως έχουμε σοβαρό θέμα… Ας ελπίσουμε μόνον το Π.Ν να μην έχει καταλήξει έρμαιο στα χέρια λόμπι πολιτικών και επιχειρηματικών κύκλων… Γιατί από τη μια λέμε δεν υπάρχουν χρήματα και από την άλλη προωθούνται εξοπλιστικά όπως η περίπτωση των MH-60R… Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση τα ελικόπτερα να έρθουν τσάμπα ούτε οι Αμερικανοί να μας χαρίσουν χρήματα… Εκτός και εάν βαφτίσαμε το κρέας ψάρι και νομίζουμε πως με τα FMSόλα είναι δωρεάν… Στο μεταξύ περιμένουμε να δούμε και αυτή τη περιβόητη πτήση του πρώτου ΑΦΝΣ της ενδιάμεσης λύσης αφού παίρνει τη μια αναβολή μετά την άλλη…

Ποιες είναι οι φρεγάτες LCF;

Η ιστορία της φρεγάτας LCF αρχίζει ουσιαστικά τον Ιανουάριο του 1994 όταν η Ισπανία, η Ολλανδία και η Γερμανία υπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας δημιουργώντας την κοινοπραξία TFC (Trilateral Frigate Cooperation). Στόχος του προγράμματος ήταν η ανάπτυξη μιας κοινής ναυτικής πλατφόρμας, με το κάθε κράτος να επιλέγει τον εξοπλισμό που επιθυμεί. Έτσι προέκυψε η φρεγάτα LCF. Τον Φεβρουάριο του 1997, η Ολλανδία συνήψε με τα ναυπηγεία Royal Schelde συμβόλαιο για τη ναυπήγηση τεσσάρων φρεγατών του τύπου κλάσης “De Zeven Provincien”. Η τοποθέτηση της τρόπιδας του πρώτου πλοίου F-802 “De Zeven Provincien” πραγματοποιήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 1998 και αυτό καθελκύστηκε στις 8 Απριλίου του 2000. Σε υπηρεσία εντάχθηκε στις 26 Απριλίου του 2002. Το δεύτερο πλοίο, το F-803 “Tromp”, άρχισε να ναυπηγείται στις 3 Σεπτεμβρίου του 1999, καθελκύστηκε στις 7 Απριλίου του 2001 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 14 Μαρτίου του 2003. Το πλοίο F-804 “De Ruyter” άρχισε να ναυπηγείται την 1η Σεπτεμβρίου του 2000, καθελκύστηκε στις 13 Απριλίου του 2002 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 22 Απριλίου του 2004. Τέλος, το τέταρτο πλοίο, το F-805 “Evertsen”, άρχισε να ναυπηγείται στις 3 Σεπτεμβρίου του 2001, καθελκύστηκε στις 19 Απριλίου του 2003 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 10 Ιουνίου του 2005.

Η υπερκατασκευή του πλοίου ενσωματώνει χαρακτηριστικά απόκρυψης του ίχνους (stealth) με έμφαση στη μείωση της διαγωνίου διατομής ραντάρ, καθώς επίσης και των υπέρυθρων, των ακουστικών και των μαγνητικών υπογραφών του. Τα υδατοστεγή διαμερίσματα, η μόνωση, η διάθεση πολλαπλών συστημάτων ζωτικής σημασίας, η κατανομή της ισχύος, η ευκινησία και η σπονδυλωτή κατασκευή παρέχουν υψηλό επίπεδο ικανότητας επιβίωσης σε περίπτωση προσβολής από βλήμα επιφανείας-επιφανείας. Επίσης, το πλοίο διαθέτει και σύστημα προστασίας από πυρηνικές, χημικές και βιολογικές ουσίες.

Τα Ολλανδικά LCF έχουν βρεθεί αρκετές φορές στις ελληνικές θάλασσες και μεταξύ αυτών έχουυν ασκηθεί και με μοίρες της Π.Α οι οποίες τα βρήκαν πολύ σκούρα…

Οι διαστάσεις της LCF είναι (μήκος x πλάτος x βύθισμα) 144,24 μέτρα x 18,8 μέτρα x 5,18 μέτρα, ενώ το μέγιστο εκτόπισμα, με πλήρη φόρτο, είναι 6.050 τόνοι. Οι απαιτήσεις επάνδρωσης είναι της τάξεως των 202 ατόμων, εκ των οποίων οι 32 είναι αξιωματικοί, οι 47 υπαξιωματικοί και οι 123 είναι ναύτες.

Το σύστημα πρόωσης της φρεγάτας είναι διαμόρφωσης CODOG (Combined Diesel Or Gas) και αποτελείται από δύο αεροστρόβιλους κινητήρες τύπου Spey SM-1C της Rolls-Royce συνολικής ισχύος 2 x 24.799 ίππων και δύο πετρελαιοκινητήρες τύπου 16V6ST της Stork-Wartsila, συνολικής ισχύος 2 x 11.260 ίππων. Για την παραγωγή της απαιτούμενης ηλεκτρικής ενέργειας, η φρεγάτα LCF είναι εφοδιασμένη με δύο γεννήτριες συνολικής ισχύος 2 x 1.650 kW. Η κίνηση μεταδίδεται σε δύο προπέλες μέσω δύο εμβόλων, τα οποία βρίσκονται σε διαφορετικά διαμερίσματα, για λόγους αύξησης της επιβιωσιμότητας. Η μέγιστη ταχύτητα που επιτυγχάνει η LCF είναι της τάξεως των 29 κόμβων/ώρα (54 km/h), ενώ η ιδανική ταχύτητα πλεύσης είναι οι 18 κόμβοι/ώρα (33 km/h). Με αυτή την ταχύτητα πλεύσης, η μέγιστη εμβέλεια του πλοίου ανέρχεται στα 5.000 ναυτικά μίλια (9.260 km).

Η LCF είναι εξοπλισμένη με το σύστημα διαχείρισης μάχης τύπου SEWACO ΧΙ της Thales Naval Nederland (το λειτουργικό του συστήματος SEWACO XI το έχει αναπτύξει το Κέντρο Αυτοματισμού Όπλων και Συστημάτων Διοίκησης του Βασιλικού Ναυτικού της Ολλανδίας). Το SEWACO XI χρησιμοποιεί ανοικτή αρχιτεκτονική διασύνδεσης και διαθέτει 14 οθόνες πολλαπλής λειτουργίας τύπου MOC Mk.3, καθώς και 36 θυρίδες, στις οποίες είναι τοποθετημένος ο κεντρικός ηλεκτρονικός υπολογιστής τύπου COTS. Το σύστημα επικοινωνιών που έχει επιλεγεί είναι της Rohde & Schwarz και περιλαμβάνει ασφαλείς φωνητικές και δορυφορικές επικοινωνίες, καθώς και συστήματα ζεύξης δεδομένων Link-11 και Link-16.

Η φρεγάτα LCF διαθέτει το ραντάρ πολλαπλών ρόλων ενεργής διάταξης φάσης τύπου APAR (Active Phase Array Radar), το οποίο αποτελείται από τέσσερις μη περιστρεφόμενες κεραίες σε πυραμιδοειδή διάταξη. Κάθε κεραία αποτελείται από 3.424 στοιχεία εκπομπής/λήψης, τα οποία λειτουργούν στη ζώνη συχνοτήτων Χ (7-12,5 GHz). Η μέγιστη εμβέλεια εντοπισμού του APAR κυμαίνεται ανάλογα με το στόχο. Έτσι, για εναέριους στόχους, η μέγιστη εμβέλεια ανέρχεται στα 150 km, ενώ για στόχους επιφανείας η μέγιστη εμβέλεια περιορίζεται στα 32 km. Εκτός από την έρευνα, το APAR λειτουργεί και ως σύστημα ελέγχου πυρός των βλημάτων επιφανείας-αέρος του πλοίου και του πυροβόλου. Το ραντάρ μπορεί να ανιχνεύσει έως και 250 στόχους και να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα 16 εξ αυτών με 32 βλήματα μέσου ή μεγάλου βεληνεκούς.

Οι Belharra είναι πλέον τα πλοία στα οποία έχει καταλήξει το Π.Ν. Με σχεδίαση που ενσωματώνει τις πλέον σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις. Κακά τα ψέματα αν δεν δοθούν χρήματα σοβαρή ανανέωση του Στόλου και ποιοτική υπεροχή δεν μπορεί να υπάρξει. Όσο και να συζητάμε για μεταχειρισμένα πλοία όλα αυτά είναι ημίμετρα. Και συγκεκριμένα ημίμετρα με πολύ βραχυπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα…

Το ραντάρ SMART- L (Signaal Multibeam Acquisition Radar for Tracking, L-Band), το οποίο λειτουργεί στη ζώνη συχνοτήτων D (1-2 GHz) και όχι στη ζώνη L όπως καταγράφεται στην ονομασία του, χρησιμοποιεί 16 στοιχεία κεραιών για εκπομπή/λήψη ανακλώμενου κύματος συν οκτώ επιπλέον στοιχεία, αποκλειστικά και μόνο για λήψη ανακλώμενου κύματος. Το SMART-L παράγει 16 δέσμες κύματος ταυτόχρονα με τη διαδικασία του ψηφιακού σχηματισμού δέσμης (beam forming). Η κάθετη καθοδήγηση των δεσμών, καθώς και η διαδικασία σταθεροποίησης της εκπομπής ενάντια στην απότομη αλλαγή πορείας του πλοίου επιτυγχάνονται ηλεκτρονικά, ενώ ο οριζόντιος έλεγχος των δεσμών επιτυγχάνεται μηχανικά. Το εύρος της κάθε μίας από τις 16 δέσμες κυμαίνεται από 2,2ο (οριζόντια) και από 0-70ο (κάθετα). Το ραντάρ ενσωματώνει και σύστημα αναγνώρισης φίλου ή εχθρού τύπου Mk.XII. Η μέγιστη εμβέλεια εντοπισμού για το SMART-L ανέρχεται στα 85 km για βλήματα τεχνολογίας cruise, στα 400 km για μαχητικά αεροσκάφη ή στα 600 km για αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας επιπέδου P-3 Orion. Το SMART-L μπορεί να ιχνηλατήσει έως και 1.000 εναέριους και 100 θαλάσσιους στόχους ταυτόχρονα.

Το ραντάρ έρευνας επιφανείας τύπου Scout LPI (Low Probability of Intercept) λειτουργεί στη ζώνη συχνοτήτων I (8-10 GHz). Επίσης, το πλοίο ενσωματώνει και το υπέρυθρο σύστημα Sirius LR-IRST έρευνας και ιχνηλάτησης στόχου μακράς ακτίνας. Ο ρόλος του Sirius LR-IRST είναι η έρευνα του ορίζοντα για την αναγνώριση επερχόμενων βλημάτων επιφανείας-επιφανείας, τα οποία ίπτανται κοντά στην επιφάνεια της θάλασσας. Η εγκατάσταση του συστήματος στα ολλανδικά πλοία έχει αρχίσει και αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2011. Ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός της φρεγάτας συμπληρώνεται με το ηλεκτροπτικό σύστημα επιτήρησης επιφανείας τύπου Mirador και το σονάρ επιτήρησης βυθού τύπου DSQS-24C της Atlas Elektronik.

Για την αυτοπροστασία της φρεγάτας έχει επιλεγεί το σύστημα Sabre της Thales Defence. Το Sabre αποτελείται από ένα σύστημα ηλεκτρονικών αντιμέτρων (Electronic Countermeasures = ECM), το οποίο λειτουργεί στη ζώνη συχνοτήτων 0,5-18 GHz και από ένα σύστημα ηλεκτρονικών μέτρων υποστηρίξεως (Electronic Support Measures = ESM), το οποίο λειτουργεί στη ζώνη συχνοτήτων 7,5-18 GHz. Το σύστημα έχει τέσσερις εκτοξευτές αναλώσιμων SRBOC (Super Rapid Blooming Off board Countermeasures) και σύστημα παραπλάνησης τορπιλών τύπου AN/SLQ-25 Nixie.

Επίσης, το ελικοδρόμιο και το υπόστεγο του πλοίου μπορεί να φιλοξενήσει ένα ελικόπτερο επιπέδου NH-90 (βάρους 10.600 κιλών).

Το ένα από τα δύο αντιαεροπορικά συστήματα της φρεγάτας LCF είναι το RIM-162 ESSM (Evolved Sea Sparrow Missile), το οποίο χρησιμοποιεί το κάθετο σύστημα εκτόξευσης Mk.41 VLS (Vertical Launching System) με 32 θέσεις βλημάτων RIM-162 ESSM και 32 RIM- 66M2 SM-2MR Block IIIA. Το βλήμα RIM-162 ESSM έχει διαστάσεις (μήκος x διάμετρο) 3,66 μέτρα x 25,4 εκατοστά και βάρος 280 κιλά, εκ των οποίων τα 39 κιλά είναι το βάρος της πολεμικής κεφαλής θραυσμάτων. Το βλήμα ενσωματώνει κινητήρα στερεού καυσίμου τύπου Mk.143 Mod.0, επιτυγχάνει μέγιστη ταχύτητα 4 Mach και μέγιστη εμβέλεια 50+ km (το ελάχιστο ύψος εμπλοκής είναι μικρότερο των δύο μέτρων, ενώ το μέγιστο ύψος εμπλοκής είναι μεγαλύτερο των 10 km). Με μέγιστη ταχύτητα βλήματος μεγαλύτερη των 600 μέτρων το δευτερόλεπτο, η απόσταση των 50+ km καλύπτεται σε διάστημα 83 δευτερολέπτων. Η καθοδήγηση του βλήματος επιτυγχάνεται με τη μέθοδο της ζεύξης δεδομένων, κατά τη μέση φάση της πτήσης και με τη μέθοδο της ημιενεργής καθοδήγησης ραντάρ, κατά την τερματική φάση.

Το βλήμα RIM-66M2 SM-2MR Block IIIA έχει διαστάσεις (μήκος x διάμετρο x μήκος πτερυγίων) 4,72 μέτρα x 34,3 εκατοστά x 1,08 μέτρα και βάρος 708 κιλά. Το βλήμα επιτυγχάνει μέγιστη ταχύτητα της τάξεως των 3,5 Mach, μέγιστη εμβέλεια εμπλοκής 167 km και ανώτατο όριο εμπλοκής τα 80.000 πόδια (24.384 μέτρα). Ενσωματώνει κινητήρα στερεού καυσίμου και πολεμική κεφαλή θραυσμάτων. Η καθοδήγηση προς τον στόχο επιτυγχάνεται με τη μέθοδο της ημιενεργής καθοδήγησης ραντάρ.

Η εγγύς αντιαεροπορική προστασία των φρεγατών LCF βασίζεται σε δύο συστήματα CIWS (Close-In Weapon System) τύπου Goalkeeper διαμετρήματος 30mm, εκ των οποίων το ένα είναι τοποθετημένο στην πρύμνη και το άλλο στην πλώρη. Το Goalkeeper ενσωματώνει επτά κάννες Gatling τύπου GAU-8/A Avenger με ταχυβολία 70-75 φυσιγγίων/δευτερόλεπτο (4.200-4.500 φυσίγγια/λεπτό). Το μέγιστο βεληνεκές εξαρτάται από το πυρομαχικό που χρησιμοποιείται, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ξεπερνά τα 2 km. Σύμφωνα με την εταιρία κατασκευής, το Goalkeeper μπορεί να αναχαιτίσει οποιοδήποτε βλήμα, με ποσοστό επιτυχίας 100%, εντός ζώνης 500 μέτρων πέριξ του πλοίου. Η αναχορηγία του συστήματος είναι της τάξεως των 1.190 φυσιγγίων. Το ύψος του Goalkeeper είναι 3,71 μέτρα (επιφανειακά) ή 6,2 μέτρα, εάν συνυπολογιστεί και η εγκατάσταση στο εσωτερικό της υπερκατασκευής. Το βάρος του είναι 9.902 κιλά. Το σύστημα κινείται στην κατακόρυφο από -25ο έως και +85ο με ταχύτητα 80ο/δευτερόλεπτο, ενώ κινείται σε όλο το τόξο των 360ο με ταχύτητα 95ο/δευτερόλεπτο. Η ταχύτητα εξόδου του βλήματος από την κάννη είναι τα 1.109 μέτρα/δευτερόλεπτο, ενώ ο μέγιστος συνεχόμενος ρυθμός βολής είναι τα 300 φυσίγγια. Ο χρόνος αναχορηγίας του συστήματος είναι εννέα λεπτά. Το σύστημα ενσωματώνει ραντάρ έρευνας, το οποίο λειτουργεί στη ζώνη συχνοτήτων Ι (8-10 GHz) και επιτυγχάνει μέγιστο βεληνεκές 30 km. Τα ραντάρ εμπλοκής λειτουργεί και αυτό στη ζώνη συχνοτήτων Ι. Το έργο των συστημάτων Goalkeeper συνεπικουρούν και δύο πυροβόλα Oerlikon διαμετρήματος 20mm και μέγιστου βεληνεκούς 2 km.

Οι φρεγάτες LCF εξοπλίζονται με οκτώ βλήματα επιφανείας-επιφανείας τύπου RGM-84D Harpoon Block-1C/-1D της Boeing. Το μήκος του βλήματος είναι 4,6 μέτρα, η διάμετρός του 340mm και το βάρος του είναι 628 κιλά, εκ των οποίων τα 221 κιλά είναι το βάρος της πολεμικής κεφαλής. Το μήκος των πτερυγίων είναι 91 εκατοστά. Το βλήμα ενσωματώνει κινητήρα στερεού καυσίμου τύπου J402 της Teledyne. Η μέγιστη ταχύτητα πτήσης ανέρχεται στα 864 km/h και το μέγιστο βεληνεκές στα 140 km. Οι εκτοξευτές είναι τοποθετημένοι στο μέσο του πλοίου ανά τετράδες σε διαμόρφωση Χ. Το βλήμα κατευθύνεται προς τον στόχο με τη βοήθεια αδρανειακού συστήματος, το οποίο πραγματοποιεί αυτόνομη διαδικασία έρευνας στόχου. Όταν το βλήμα αναγνωρίσει έναν στόχο, κινείται προς αυτόν πετώντας κοντά στην επιφάνεια της θαλάσσης (sea skimming). Στην τερματική φάση, το βλήμα καθοδηγείται με τη μέθοδο της ημιενεργής καθοδήγησης ραντάρ.

Ο εξοπλισμός προσβολής συμπληρώνεται από ένα πυροβόλο τύπου OTO Breda διαμετρήματος 127mm με κάννη μήκους 54 mm της OTO Melara και δύο τριπλούς εκτοξευτές τορπιλών τύπου Mk.32 Mod.9 διαμετρήματος 324mm για τορπίλες τύπου Mk.46 Mod.5 της Alliant Techsystems.

Το πυροβόλο OTO Breda έχει βάρος 37.500 κιλά και η αναχορηγία του είναι της τάξεως των 66 φυσιγγίων. Τα όρια ανύψωσης στην κατακόρυφο είναι από -15ο έως και +83ο με μέγιστη ταχύτητα 30ο/δευτερόλεπτο, ενώ μπορεί να κινηθεί οριζόντια σε τόξο 330ο με μέγιστη ταχύτητα 40ο/δευτερόλεπτο. Ο μέγιστος ρυθμός βολής είναι τα 40 φυσίγγια/δευτερόλεπτο, ενώ η μέγιστη εμβέλεια ανέρχεται στα 30 km. Οι τορπίλες Mk.46 Mod.5 τέθηκαν σε παραγωγή το 1979 και αποτελούν εξέλιξη της έκδοσης Mk.46 Mod.0, η οποία πρωτοεμφανίστηκε το 1966. Το μήκος της τορπίλης είναι 2,59 μέτρα και το βάρος της 235 κιλά, εκ των οποίων τα 45 κιλά είναι το βάρος της πολεμικής κεφαλής τύπου PBXN-103 υψηλής εκρηκτικότητας. Η τορπίλη Mk.46 Mod.5 έχει σχεδιαστεί για επιχειρήσεις σε βάθος έως και 365 μέτρα, ενώ έχει μέγιστο βεληνεκές 7,3 km (μέγιστη ταχύτητα: 52 km/h).

Comments

  1. Για «φλερτ» δεν ξέρω αλλά ο «γάμος» της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσία με την αδράνεια βγάζει μάτια πλέον!

  2. Είναι κουραστικό να αναφερόμαστε σε επιλογές, γάμους βαφτίσια και φλερτ όταν η Ελλάδα έχει εδώ και χρόνια απολέσει κάθε δυνατότητα αγοράς οπλικών συστημάτων ( το χειρότερο είναι ότι μιλάνε για απειλές αλλά τα όπλα σαπίζουν λόγω παλαιότητας και κοστίζουν λόγω απουσίας οικονομίας κλίμακας από σπασμωδικές παραγγελίες και προφανώς πολλούς άλλους λόγους ), δεδομένης της οικονομικής κατάστασης που έφεραν οι πολιτικοί του παρελθόντος ( όλοι συνυπεύθυνοι ) και αποτελείωσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο ίσως με στραβή και απώλεια (πραγματική) εθνικού εδάφους θα «ξυπνήσουν» πολιτικοί και ψηφοφόροι. Μακάρι να βγω λάθος.

  3. Οι ANZAC θα πρέπει να είναι η πρώτη επιλογή μας (με δεύτερη τις Halifax, που έχουν όμως μικρότερες δυνατότητες και είναι και αρκετά μεγάλα πλοία) σε μεταχειρισμένα, καθώς μετά τις αναβαθμίσεις τους έχουν δυο πανίσχυρα ραντάρ S και L συχνότητας και mk 41 για 32 essm Block 1/2. Οι Αυστραλοί θα τις αποσύρουν από το 2024 με την είσοδο των νέων Hunter, όποτε θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε σε ένα πακέτο για την αντικατάσταση των standard. Ναι μεν θα είναι γύρω στα 28 με 30 χρονών, αλλά τουλάχιστον θα έχουν πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες σε σχέση με άλλες μεταχειρισμένες όπως Karel Doorman, La fayette, Bremen κλπ.

    Για τις Adelaide, αν ισχύει αυτό που λέτε, είναι κρίμα γιατί θα είχαμε μια ευκαιρία για αεράμυνα περιοχής που τόσο λείπει από το ΠΝ για την Ανατολική Μεσόγειο. Όπως και να έχει μάλλον θα καταλήξουν στην Χιλή μαζί με τις Karel Doorman.

    Η αντικατάσταση των Branderburg δεν θα γίνει από τις F125, οι οποίες αντικαθιστούν τις Bremen, αλλά μάλλον από τις MKS180, που βέβαια η κατασκευή τους δεν έχει αποφασιστεί ακόμα. Πάντως τυχόν απόκτηση τους έστω και τότε από το ΠΝ, ίσως σε συνδυασμό με τυχόν προμήθεια επιπλέον Τ214, θα ήταν μεγάλης σημασίας, καθώς διαθέτουν 16πλό εκτοξευτή mk41, που θα μπορούσε να δεχτεί έως και 64 essm, ενώ έχουν και μεγάλη ομοιοτυπία με τις Ύδρα μας.

  4. Καλησπερα . Πηγε τελικα Ελληνικο κλιμακιο για επιθεωρηση των adelaide και εκρινε πως τεχνικα ειχαν θεματα ? Δωστε μας καποιες λεπτομερειες εαν θελετε γιατι πολυ ησυχα «ξεπεραστηκε» η υποθεση και καπακι εγκριθηκε μεγαλυτερο κονδυλι για ελικοπτερα , πραγμα που προκαλεσε την απορια πολλων. Οι Αυστραλοι δεν φημιζονται για κακο maintenance η τσιγγουνιες .
    Το οτι δεν διναμε ευρω παραπανω απο τα 180εκ για 2 φρεγατες προκειμενου να αποκτηθει βασικο αποθεμα sm-2/essm , μου κανει απορια καθως ολοι ξερουμε οτι δεν προκειται να βρεθει αντιστοιχη τιμη για φρεγατες. Πολλοι γνωριζαν βεβαια πως 180εκ για 2 φρεγατες με πληρη φορτο βληματων ηταν αδυνατον να ισχυει. Αυτο χρησιμοποιηθηκε σαν deal breaker προκειμενου να προσπερασουμε το θεμα και καπακι να αγοραστουν ελικοπτερα εναντι 250εκ. χωρις πολυ πολυ κουβεντα, απο την κοτα με τα χρυσα αυγα βεβαια!

    Οι φοβοι σας στην παραγραφο με τα Bold μαλλον επιβεβαιωνονται!

    1. Κι εγώ την ίδια απορία έχω, πώς βγήκε το συμπέρασμα ότι δεν είναι άρτια τεχνικά τα πλοία (adelaide); Μία απάντηση θα διέλυε τις υποψίες ότι αυτό είναι μια καλή δικαιολογία για να τα αποχαιρετήσουμε…

      1. Θα πήγαινε και καλά κλιμάκιο στην Αυστραλία τον Ιανουάριο. Αλλά δεν.
        Το θέμα έχει κλείσει αρνητικά πριν τα Χριστούγεννα. Απλά εμείς δεν το ξέραμε.

  5. Μερικές παρατηρήσεις:

    – Το ότι θεωρεί ότι το ΠΝ παλιές τις Ολλανδικές ενώ έχει τις S και κοιτούσε για Adelaide, πως να το χαρακτηρίσει κανείς;
    – οι SM-2 IIIA και γενικότερα ο εξοπλισμός των LCF καθιστάτε ξεπερασμένος με την αποδέσμευση SM-2 IIIΒ και ASTER-30 bl.1 από την άλλη.
    – Adelaide από ότι φαίνεται τις ξεχνάμε…

    Το ερώτημα που πάει η κατάσταση, γνωρίζει να μας πει κανείς;
    Μεταχειρισμένα χάνονται το ένα μετά το άλλο. Νέα πλοία υπάρχει μια κουβέντα χωρίς για πλοία δισεκατομμυρίου, όταν οι ανάγκες νέων σκαφών είναι πια επιτακτικές ώστε να καλυφθεί μια ελάχιστη οροφή 12 πλοίων επιφανείας.
    ΜΕΚΟ οδηγούνται στην καλύτερη περίπτωση σε μια χαμηλού επιπέδου εκσυγχρονισμό. Υπέργηρες φρεγάτες, πυραυλάκατοι, υποβρύχια και κανείς δεν ασχολείται.
    Ήδη ακούγεται ο προσδιορισμός των αναδρομικών του δημοσίου από ΣΤΕ για αρκετά δισεκατομμύρια, τέρμα αδιέξοδο σε ταξίδι άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.

  6. Πιστεύω πως το πρόβλημα δεν είναι αμιγώς οικονομικό στο θέμα της προμήθειας νέων πλοίων για το Π. Ν.
    Η Τουρκία θεωρώ πως χρησιμοποιεί εκβιαστικα τη δύναμη της απέναντι σε χώρες όπως η Γαλλία, στον τομέα των οικονομικών σχέσεων και στη δυνητική χασούρα δισεκατομμύριων ευρώ, ώστε να μην προχωρήσει η προμήθεια frem ή belharra από τη χώρα μας. Ουσιαστικά είμαστε ήδη σε ομηρία και με δεμένα χέρια από τους Τούρκους.

  7. Erwtisi…grapsate pws plirofories fernoun ta ploia na min einai stin pleon artia katastasi k tha apaitousan epipleon exoda.
    A. Pige kapoia epitropi tou p.n?
    B.apo pou irthan oi plirofories?
    C.poia itan ta problimata sygkekrimena.
    Sigkekrimeni enimerwsi peri mi apodesmeusis apo tous amerikanous twn sm2 den akoustike. Opote to pleon pithano einai oti thelame ta opla paketo me ta ploia k dothentws oti ta problepomena ap ton proypologismo exoda gia exoplismous peran twn idi pou trexoun apomenoun apo 550 ek se etisia basi kamia 150aria ypoloipa….De ftanoun oute gia tsixles. .sobareuteite k eseis k emeis…gia na ginei to otidipote prepei na allaxei o proypologismos to ypetha kai di gia exoplistikes dapanes kat etos sto 1 dis toulaxiston se arxiko stadio.

  8. Το 2025 που θα της πουλάνε οι Ολλανδοι, δεν θα τις θελουμε εμεις… εκτος και αν θελουν να μας τις χαρίσουν. Οι μεταχειρα λυσεις ειναι ΟΚ, μονο οταν εχουν ενα σοβαρο υπολοιπο ζωης της ταξης τουλαχιστον 15 ετών. Ψαχνουμε μεταχείρα, οχι οτι σαπακι θελει να ξεφορτωσει κανεις. Οχι τιποτε αλλο, αλλα ζητάνε σοβαρά λεφτα συνηθως…

  9. Το ένα δεν μας κάνει και το άλλο είναι ακριβό.
    Άντε σε λίγο το ΠΝ θα έχει το καλύτερο μουσείο αεροπορίας..

    Ο μπάρμπας μου έχει μια τράτα, αυτή τους κανει;

    Πλεόνασμα 6 δις και δεν δίνουν τίποτα για τη χώρα. Όλα για τις εκλογές.

  10. Η κρίση πέρασε?όχι. Τα οικονομικά επιτρέπουν «ορθόδοξες» λύσεις?όχι.Είναι επιτακτική η ανάγκη για ενίσχυση του ΠΝ?ναι. Επομένως πρέπει να σκεφτούμε ανορθόδοξα και εξηγούμαι. Το άρθρο δεν είναι ακόμα μια απόδειξη της τραγικής κατάστασης που έχει περιέλθει το ΠΝ και ειδικά μπροστά στο πρόβλημα που λέγεται τουρκικό ναυτικό με τα σημερινά μέσα που έχει. Πριν όμως αναφέρουμε για το τι μπορούμε να προμηθευτούμε θα πρέπει να αναφέρουμε για την απειλή. Έτσι το ΤΝ του μέλλοντος θα αποτελείται από 4 milgem, 4 τύπου «-Ι», 4 εκσυγχρονισμένες ΜΕΚΟ, 4 perry και 4-6 TF-2000 αν όλα πάνε καλά με το σύστημα cafrad, Ευτυχώς για εμάς στα πλαίσια τουρκοποίησης των μονάδων επιφανείας τα χρήματα πηγαίνουν στην ανάπτυξη εγχώριας ανάπτυξης συστημάτων μάχης που στην καλύτερη να προσφέρουν επιδόσεις της προηγούμενης γενιάς(προφανώς με σύγχρονο φινίρισμα). έτσι εκτός των τελευταίων μονάδων όλες οι υπόλοιπες θα φέρουν τον κλασσικό οπλισμό μιας υπάρχουσας φ/γ δλδ ραντάρ smart smk2 και 2 καταυγαστήρες ανά πλοίο. Αυτό μας επιτρέπει να μην έχουμε τόσο μεγάλο πρόβλημα διαφοράς τεχνολογίας αλλά παραμένει το πρόβλημα παλαιότητας. Επομένως τι μπορούμε να κάνουμε με αυτά τα δεδομένα? Απλά να συνεχίσουμε το πρόγραμμα ναυπηγήσεως μονάδων τύπου ΜΕΚΟ. για τα συγκεκριμένα σκάφη υπάρχει αγορασμένη πλήρως η τεχνογνωσία και ο εξοπλισμός ναυπηγήσεως που σημαίνει τέλος το «καπέλο» στην τιμή για το αν επιλεγεί μια νέας σχεδίασης μονάδα στους τομείς εκπαίδευσης, ετοιμασίας αγοράς συστημάτων και εξοπλισμού και άλλα πολλά. Αυτό σημαίνει ότι ένα νέο σκάφος τύπου ΜΕΚΟ(που μπορεί να λάβει και κάποια χαρακτηριστικά stealth- καθώς δεν είναι κάτι που αλλάζει την ναυπήγηση με βάση διεθνείς εμπειρίες δλδ κάτι που έγινε και με τις τροποποιήσεις στις Κ/Φ σε σχέση με τις αρχικές osprey55.) Αυτό τι σημαίνει στο κόστος- περίπου 40-60 εκατ. ευρώ ανά σκάφος και όλα αυτά τα χρήματα θα παραμείνουν εντός της χώρας(επομένως το 24% που είναι το ΦΠΑ θα επιστραφεί). Και κάπου εκεί πρέπει να ξεκινήσει η «πατέντα» που είναι η μετεγκατάσταση από κάθε πιθανή πηγή συστημάτων ώστε να δημιουργηθεί η τελική μορφή του πλοίου. Κινητήρες οι LM2500 μπορούν να προέλθουν από τις αμερικανικές perry με μια γενική συντήρηση με κόστος περίπου 15 εκτ.ευρώ ανά κινητήρα(ένα από τα πιο ακριβά συστήματα), όπλα όπως Μκ45, Μκ32,Μκ15, Μκ41, harpoon μέχρι και RHIB/καλωδιώσεις από τα αμερικανικά αποθέματα με την χρήση eda/fms( θα εκσυγχρονιστούν αργότερα αν βελτιωθούν τα οικονομικά) από αυτά που κατά δεκάδες διατηρούνται στις αμερικανικές αποθήκες. Και μετά θα γίνει η μετάγγιση από τις S των ηλεκτρονικών που τοποθετήθηκαν εδώ στα ελληνικά ναυπηγεία. cms/ipms/ρανταρ ναυτιλίας,stir, mirador, esm/ecm σε συνδυασμό με γενική επισκευή και όπου επιτρέπεται εκσυγχρονισμό(είναι ανοιχτής αρχιτεκτονικής). Τα συστήματα είναι αρκετά για τις 4 ΜΕΚΟ που έχουμε συν δυο ακόμα για την εκκίνηση του προγράμματος. Επομένως αγορά μόνο των σόναρ( που μπορεί να είναι μόνο ένα σκάφους αν αγοραστούν τα νέα sh-60r οπότε μπορεί να αποσυρθεί το VDS) και των ραντάρ όπου εδώ μπορούμε να πάμε σε λύσεις όπως smart smk2, ns100-200 κ.ο.κ και αν θέλουμε και δεύτερο ραντάρ. Επιπλέον από τις αποσύρσεις μπορούμε να τοποθετήσουμε και 3ο stir στα πλοία μας αυξάνοντας τους εμπλεκόμενους στόχους ενώ ένα απαραίτητο σύστημα θα ήταν ένα σύστημα CEC που επιτρέπει αύξηση εμπλοκών από ομάδες μάχης. Με βάση όλα αυτά μια ναυπήγηση αρχικά δύο σκαφών και των υπολοίπων εργασιών στα ναυπηγεία μας όχι λίγο πιο πάνω από 300 εκατομμύρια έχοντας πλέον 6 σύγχρονες και ικανές μονάδες και μετά θα μπορεί να τοποθετηθεί επιπλέον παραγγελία για ακόμα 2 σκάφη με ακόμα 400 εκτ.ευρώ και περιμένοντας έτσι τι θα γίνει από το 2025 για αποδέσμευση κάποιων μονάδων α/α περιοχής. Δύσκολή λύση και με στενά χρονικά όρια αλλά απολύτως εντός των δυνατοτήτων μας και στα οικονομικά μας μέτρα. Το πρόγραμμα της ελληνικής λύσης στο ζήτημα των Τ-214 δείχνει τι μπορεί να γίνει αν υπάρχει σωστός συντονισμός.

    1. Ας που πως είναι έτσι τα πράγματα για τις ΜΕΚΟ (που δεν ειναι) που θα ναυπηγήσεις αυτά τα πλοία και με τι χρήματα;

      Τα 540 εκ. που δύνονται για εξοπλισμούς ουσιαστικά με την αναβάθμιση των F-16 έχουν δεσμευθεί για χρόνια.
      Από €3,3δισ. περίπου που δύνονται για την άμυνα μόνο το 16% πάει για εξοπλισμούς, έτσι δεν πάει πουθενά το στόρι, πόσο μάλλον αν πηγαίνουν επιλέγεται ROMEO και P-3.

      Συνεπώς από το 16% πρέπει να αυξηθεί 50% και να αναζητηθούν και πρόσθετοι πόροι ώστε να πιάσουμε το 1δισ. ετησίως για εξοπλισμούς. Από εκεί και πέρα μετρημένες κινήσεις value for money και τέρμα στις αποσπασματικές αγορές.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *