Ως συμβατική ημερομηνία έναρξης του πολέμου στο Βιετνάμ θεωρείται η 31η Ιανουαρίου του 1965, όταν η Αμερικανική Αεροπορία βομβάρδισε θέσεις των Βιετκόνγκ. Ο πόλεμος τελείωσε στις 30 Απριλίου του 1975, όταν η Σαϊγκόν κατελήφθη από τις δυνάμεις των Βιετμίνχ και των Βιετκόνγκ. Λίγες μέρες νωρίτερα, στις 23 Απριλίου, ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ είχε δηλώσει, σε τηλεοπτικό διάγγελμά του, ότι για τις ΗΠΑ ο πόλεμος και η εμπλοκή στο Βιετνάμ είχαν τελειώσει. Όπως αποδείχθηκε από τα γεγονότα η δήλωση του Αμερικανού Προέδρου, στις 23 Απριλίου, λειτούργησε καταλυτικά για τα γεγονότα που ακολούθησαν. Μολονότι οι Αμερικανοί γνώριζαν ότι μια γενική επίθεση των Βιετμίνχ εναντίον της πρωτεύουσας του Νοτίου Βιετνάμ Σαϊγκόν ήταν ζήτημα χρόνου, η δήλωση Φορντ επιτάχυνε τις εξελίξεις.

Στις 27 Απριλίου, οι δυνάμεις του Βόρειου Βιετνάμ, σε συνεργασία με τους Βιετκόνγκ (κομμουνιστές αντάρτες εντός του Νοτίου Βιετνάμ), υπό την ηγεσία του στρατηγού Βαν Τιεν Νταγκ, πραγματοποίησαν μεγάλη επίθεση με στόχο τη Σαϊγκόν. Μετά από καταιγιστικό βομβαρδισμό και σε λιγότερο από 48 ώρες, οι δυνάμεις των Βιετμίνχ και Βιετκόνγκ είχαν καταφέρει να καταλάβουν τα στρατηγικότερα σημεία της πόλης και να υψώσουν τη σημαία του Βορείου Βιετνάμ στο προεδρικό μέγαρο, που ήταν το τελευταίο σύμβολο της παραπαίουσας κυβέρνησης του Νοτίου Βιετνάμ. Στις 30 Απριλίου, η κυβέρνηση του Νοτίου Βιετνάμ παραδόθηκε και η χώρα ενώθηκε υπό κομμουνιστικό καθεστώς. Την 1η Μαΐου, η Σαϊγκόν μετονομάστηκε σε Χο Τσι Μινχ, εις μνήμην του ομώνυμου ηγέτη του Βορείου Βιετνάμ (1945-1969), ο οποίος είχε πεθάνει στις 2 Σεπτεμβρίου του 1969.

Η πτώση της Σαϊγκόν συνοδεύτηκε από τη μεγαλύτερη από αέρος εκκένωση πολιτικού και στρατιωτικού προσωπικού στην ιστορία (επιχείρηση «Συχνός Άνεμος»). Μαζί με τους Αμερικανούς εγκατέλειψαν τη χώρα και αρκετές χιλιάδες Βιετναμέζων, οι οποίοι φοβήθηκαν αντίποινα εις βάρος τους. Ο πόλεμος του Βιετνάμ διήρκεσε 16 ολόκληρα χρόνια, από το 1959 έως το 1975, με τους Αμερικανούς να εμπλέκονται δυναμικά στις επιχειρήσεις από το 1965 και μετά. Από τη μια πλευρά ήταν το Βόρειο Βιετνάμ, που υποστηρίζονταν από τη Σοβιετική Ένωση και την Κίνα, και από την άλλη πλευρά ήταν το Νότιο Βιετνάμ, το οποίο υποστηρίζονταν από τις ΗΠΑ. Εντός του Νοτίου Βιετνάμ, δρούσαν οι Βιετκόνγκ που ήταν σύμμαχοι του Βορείου Βιετνάμ. Στην κορύφωση του πολέμου οι ΗΠΑ είχαν στην περιοχή 650.000 ενόπλους, ενώ κατέγραψαν 59.000 νεκρούς, τραυματίες και αγνοουμένους.

Συνολικά, περί τα 3.000.000 Βιετναμέζων έχασαν τη ζωή τους. Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι αμερικανικές δυνάμεις απολάμβαναν καταλυτική αεροπορική υπεροχή και ισχύ πυρός. Η ιστορία του πολέμου στο Βιετνάμ πάει πίσω στο 1950 όταν  οι Βιετμίνχ, ενισχυμένοι στρατιωτικά από την Κίνα, ξεκίνησαν ένοπλο αγώνα κατά των Γάλλων αποικιοκρατών. Την ίδια χρονιά, η Κίνα και άλλα κομμουνιστικά κράτη αναγνώρισαν την κυβέρνηση των Βιετμίνχ ως τη νόμιμη κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ, ενώ οι Γάλλοι και τα δυτικά κράτη αναγνώριζαν ως νόμιμη την κυβέρνηση της Σαϊγκόν, υπό τον αυτοκράτορα Μπάο Ντέι. Το ξέσπασμα του πολέμου στην Κορέα έπεισε τους Αμερικανούς ότι Μόσχα και Πεκίνο εφάρμοζαν ένα σχέδιο ελέγχου της Ινδοκίνας. Έτσι, ενώ τα αμερικανικά στρατεύματα ήταν και πολεμούσαν στην Κορέα, οι ΗΠΑ άρχισε να στέλνει στο Βιετνάμ στρατιωτικούς συμβούλους και πολεμικό υλικό.

Μέχρι το 1954, η Ουάσιγκτον ενίσχυε τους Γάλλους με όπλα και χρήματα. Όμως, μετά την οριστική ήττα-αποχώρηση των Γάλλων από την περιοχή (Μάιος του 1954), το Συνέδριο της Γενεύης (8 Μαΐου-21 Ιουλίου 1954) αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Βιετνάμ (Νότιο και Βόρειο, χωρισμένα στον 17ο παράλληλο), του Λάος και της Καμπότζης. Αν και το Συνέδριο της Γενεύης προέβλεπε ελεύθερες εκλογές ταυτόχρονα και στα δύο κράτη στις 20 Ιουλίου του 1956, για να αποφασιστεί το μέλλον της χώρας, τέτοιες εκλογές ουδέποτε έγιναν: Το Νότιο Βιετνάμ φοβόταν πιθανή κομμουνιστική επικράτηση, ενώ το Βόρειο Βιετνάμ θεωρούσε ότι το πολίτευμα της λαϊκής δημοκρατίας δεν ήταν δυνατό να αντικατασταθεί από ένα αστικού τύπου πολίτευμα. Το Δεκέμβριο του 1956, το Ανόι διέταξε τους Βιετκόνγκ να αρχίσουν τον ένοπλο αγώνα κατά του καθεστώτος Ντιέμ, ως συνέπεια της πολιτικής καταστολής κάθε κομμουνιστικής έκφρασης στο Νότιο Βιετνάμ.

Η αδυναμία του Νοτίου Βιετνάμ να καταστείλει το αντάρτικο των Βιετκόνγκ οδήγησε την κυβέρνηση Κένεντι να αυξήσει την στρατιωτική βοήθεια προς τη Σαϊγκόν. Η αδυναμία του Ντιέμ να καταστείλει τους Βιετκόνγκ και η πολιτική απόλυτου ελέγχου που εφάρμοσε τον αποξένωσε από τους πολίτες της χώρας και δυσαρέστησε την Ουάσιγκτον, η οποία έβλεπε ότι οι πολιτικές του Ντιέμ ωθούσαν τους Βιετναμέζους του νότου στην αγκαλιά του κομμουνιστικού βορρά. Την 1η Νοεμβρίου του 1963 ο Ντιέμ ανατράπηκε με πραξικόπημα και εκτελέστηκε, μαζί με τον αδελφό του, μια ημέρα αργότερα. Μετά την ανατροπή και την εκτέλεση του Ντιέμ, και μέχρι το 1965, επικράτησε χάος και πολιτική αστάθεια στο Νότιο Βιετνάμ. Στο μεταξύ, τρείς  εβδομάδες μετά την ανατροπή του Ντιέν δολοφονήθηκε ο Κένεντι και τον διαδέχθηκε ο Λίντον Τζόνσον.

Από τις αρχές του 1964, η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στο Βιετνάμ αυξανόταν συνεχώς τόσο σε επίπεδο στρατιωτών, όσο και σε επίπεδο αεροπορικών και ναυτικών μονάδων. Από τον Ιανουάριο του 1965 ξεκίνησε η ανάπτυξη Αμερικανών Πεζοναυτών στο Βιετνάμ. Σύντομα, οι ΗΠΑ βρέθηκαν να πολεμούν σε μια ξένη χώρα εναντίον του λαού της, χωρίς την προοπτική επικράτησης διότι η τακτική που ακολουθούσαν ήταν αυτή της άμυνας στο Νότιο Βιετνάμ και όχι της επίθεσης στο Βόρειο Βιετνάμ. Συν τοις άλλοις, ο αμερικανικός λαός δεν έβλεπε με καλό μάτι αυτή την περιπέτεια και συχνά-πυκνά ο τύπος φιλοξενούσε επικριτικά δημοσιεύματα για τις επιλογές του Λευκού Οίκου στην Ινδοκίνα. Στις 10 Μαΐου του 1968, η Ουάσιγκτον άρχισε μυστικές διαπραγματεύσεις με το Ανόι για την εξεύρεση διπλωματικής λύσης.

Οι διαπραγματεύσεις διήρκεσαν πέντε μήνες, όμως δεν τελεσφόρησαν. Στο μεταξύ, από το 1969 και μετά, ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον εφάρμοσε μια διαφορετική τακτική. Πρότεινε τη «βιετναμοποίηση» του πολέμου, δηλαδή την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό του στρατού του Νοτίου Βιετνάμ έτσι ώστε να αναλάβει αυτός τον πόλεμο. Οι ΗΠΑ θα υποστήριζαν τη Σαϊγκόν με χρήματα και στρατιωτικά εφόδια, αλλά οι Αμερικανοί στρατιώτες δεν θα μάχονταν στην πρώτη γραμμή (άρα δεν θα υπήρχαν απώλειες και η πολιτική πίεση στην κυβέρνηση θα υποχωρούσε). Μέχρι το 1971, στα πλαίσια της πολιτικής Νίξον, οι αμερικανικές δυνάμεις στο Βιετνάμ περιορίστηκαν. Με την επανεκλογή του, το 1972, ο Νίξον δεσμεύτηκε δημόσια για την αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από το Βιετνάμ. Στις 27 Ιανουαρίου του 1973 υπογράφηκε στο Παρίσι η συνθήκη ειρήνης, η οποία έβαζε τέλος, τουλάχιστον επισήμως, στην αμερικανική εμπλοκή στην Ινδοκίνα.

Η συνθήκη ειρήνης του 1973 ουσιαστικά επαναλάμβανε τους όρους της συμφωνίας του 1954, ουσιαστικά όμως δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Μετά την απόσυρση των στρατευμάτων τους, οι ΗΠΑ άρχισαν να περιορίζουν και την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια προς τη Σαϊγκόν. Η παραίτηση του Νίξον το 1974 και η ανάληψη της εξουσίας από τον Φορντ επιτάχυναν τις διαδικασίες απαγκίστρωσης. Ο Φορντ ζήτησε την πλήρη απεμπλοκή από το Βιετνάμ εντός του 1975 και τον τερματισμό παροχής κάθε είδους βοήθειας προς τη Σαϊγκόν εντός του 1976. Από την άλλη πλευρά, οι Βιετμίνχ, γνωρίζοντας τις δυσκολίες των Αμερικανών, αισθάνθηκαν ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή για την οριστική λύση του ζητήματος, με την κατάληψη του Νοτίου Βιετνάμ. Η ταχύτητα με την οποία κατέρρευσε το μέτωπο στο Βιετνάμ το δίμηνο Μαρτίου-Απριλίου εξέπληξε τους πάντες, ακόμα και τη CIA.

Στις 10 Μαρτίου, οι συνδυασμένες δυνάμεις των Βιετμίνχ και των Βιετκόνγκ, υπό τον στρατηγό Νταγκ, εξαπέλυσαν σφοδρότατη επίθεση στα κεντρικά υψίπεδα του Νοτίου Βιετνάμ με στόχο την κατάληψη της πόλης Μπαν Με Θοτ, περίπου 250 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Σαϊγκόν. Η σφοδρότητα της επίθεσης ανάγκασε τις δυνάμεις του Νοτίου Βιετνάμ, αλλά και των Αμερικανών, να απαγκιστρωθούν από την πρώτη γραμμή του μετώπου και να υποχωρήσουν άτακτα προς το νότο. Στόχος ήταν η δημιουργία μιας νέας γραμμής αμύνης στο ύψος του 12ου παραλλήλου, δηλαδή 160 χιλιόμετρα περίπου βορειοανατολικά της Σαϊγκόν. Παράλληλα, άλλες δυνάμεις των Βιετμίνχ εξαπέλυσαν σφοδρές επιθέσεις εναντίον μεγάλων πόλεων στη συνοριακή μεθόριο των δύο κρατών (πόλεις Χουέ και Ντα Ναγκ, οι οποίες τελικά κατελήφθησαν στις 25 και 28 Μαρτίου αντίστοιχα).

Με την υποστήριξη ισχυρού πυροβολικού και τεθωρακισμένων δυνάμεων, οι δυνάμεις του στρατηγού Νταγκ συνέχισαν την προέλασή τους προς τη Σαϊγκόν. Στις 8 Απριλίου, το Ανόι ζήτησε από τον στρατηγό Νταγκ να καταλάβει τη Σαϊγκόν (επιχείρηση «Χο Τσι Μινχ»). Η ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης είχε ως αποτέλεσμα ο Πρόεδρος Φορντ να ζητήσει την εκκένωση του Νοτίου Βιετνάμ από κάθε αμερικανική στρατιωτική και πολιτική παρουσία. Μαζί τους οι Αμερικανοί θα έφευγαν και 110.000 Βιετναμέζους πολίτες. Στις 20 Απριλίου κατελήφθη από τις δυνάμεις του στρατηγού Νταγκ και μετά από σφοδρές μάχες 12 ημερών η πόλη Χουάν Λοκ (μόλις 42 χιλιόμετρα ανατολικά της Σαϊγκόν). Στις 27 Απριλίου όλα ήταν έτοιμα για την τελική επίθεση. Τα ξημερώματα της 27ης Απριλίου τα πρώτα βλήματα πυροβολικού άρχισαν να πέφτουν στη Σαϊγκόν.

Σχεδόν ταυτόχρονα ξεκίνησε και η επιχείρηση «Συχνός Άνεμος». Από τις 10:00 το πρωί μέχρι τις 23:00 το βράδυ της 29ης Απριλίου, 395 Αμερικανοί πολίτες και πάνω από 4.000 Βιετναμέζοι εγκατέλειψαν τη χώρα. Το βράδυ της 29ης προς την 30η Απριλίου οι Αμερικανοί πεζοναύτες που υποστήριζαν την επιχείρηση εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και συγκεντρώθηκαν στην αμερικανική πρεσβεία. Η είδηση ότι οι Αμερικανοί φυγαδεύουν με ασφάλεια Βιετναμέζους πολίτες μαθεύτηκε γρήγορα στην πόλη και αρκετές χιλιάδες πολιτών άρχιζαν να μαζεύονται έξω από την αμερικανική πρεσβεία με σκοπό να φυγαδευτούν. Σύντομα η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο και επικράτησε πανικός και χάος. Η επιχείρηση «Συχνός Άνεμος», για τους Βιετναμέζους, ολοκληρώθηκε στις 3:45 τα ξημερώματα τις 30ης Απριλίου. Από εκείνο το σημείο και μετά και κατόπιν ρητών εντολών του Προέδρου Φορντ, η επιχείρηση συνεχίστηκε, αλλά μόνο για Αμερικανούς πολίτες.

Η Ουάσιγκτον φοβήθηκε ότι τυχόν περαιτέρω καθυστέρηση στην απομάκρυνση Αμερικανών πολιτών, δεδομένης της επικείμενης πτώσης της πόλης, θα μπορούσε να οδηγήσει σε λουτρό αίματος με θύματα Αμερικανούς. Στις 5:00 τα ξημερώματα εγκατέλειψε με ασφάλεια την πρεσβεία ο πρέσβης Γκράχαμ Μάρτιν, ενώ οι τελευταίοι Αμερικανοί που εγκατέλειψαν το Βιετνάμ, στις 7:53 το πρωί της 30ης Απριλίου, ήταν οι πεζοναύτες που υποστήριζαν την επιχείρηση. Πίσω τους άφησαν αρκετές χιλιάδες Βιετναμέζων να περιμένουν μάταια. Συνολικά, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Συχνός Άνεμος» φυγαδεύτηκαν με ασφάλεια 978 Αμερικανοί και 5.100 Βιετναμέζοι. Απορίας άξιο είναι πάντως το γιατί οι δυνάμεις του στρατηγού Νταγκ δεν άνοιξαν πυρ κατά των αμερικανικών ελικοπτέρων. Όσοι Βιετναμέζοι δεν κατάφεραν να διαφύγουν με τα αμερικανικά ελικόπτερα προσπάθησαν να φύγουν με άλλα μέσα.

Οι πρώτες δυνάμεις του στρατηγού Νταγκ εισήλθαν στην πόλη τις πρώτες πρωινές ώρες της 30ης Απριλίου. Αμέσως κινήθηκαν και κατέλαβαν στρατηγικά της σημεία προκειμένου να την ελέγχουν. Ο τριών ημερών Πρόεδρος του Νοτίου Βιετνάμ, Ντουόνγκ Βαν Μινχ, ανακοίνωσε στις 10:24 το πρωί την παράδοση της χώρας και ζήτησε από τον στρατηγό Νταγκ να διατάξει το τέλος των εχθροπραξιών και της περαιτέρω προέλασης των δυνάμεών του, προκειμένου να μην υπάρξει αιματοχυσία αμάχων. Ο στρατηγός Νταγκ δεν δέχθηκε την πρόταση του Μινχ και διέταξε την κατάληψη της πόλης και τη σύλληψή του. Λίγο αργότερα, ένα άρμα μάχης των Βιετκόνγκ παραβίαζε την εξωτερική πόρτα του προεδρικού μεγάρου και από τις 11:30 το μεσημέρι η σημαία του Βορείου Βιετνάμ και του ενοποιημένου Βιετνάμ πλέον, ανέμιζε στον ιστό του. Στις 15:30 το απόγευμα, ο Μινχ δήλωσε σε ραδιοφωνικό του διάγγελμα: «Κηρύσσω την κυβέρνηση της Σαϊγκόν ανενεργή σε κάθε επίπεδο εξουσίας». Με τη φράση αυτή τελείωσε και τυπικά ο πόλεμος του Βιετνάμ.

Comments

  1. Μια επισήμανση σχετικά με τους Vietminh και Vietcong.
    Οι Vietminh που ιδρύθηκαν στις αρχές του Β’ΠΠ το 1941 αποτελούνταν απο ομάδες εθνικιστών και κομμουνιστών και αγωνίστηκαν μέχρι το 1960 για την απελευθέρωση του Βιετνάμ, αργότερα απο το 1960 ενώθηκαν με την NLF που έγινε γνωστή ως Việt cộng και ανέλαβε την ηγεσία στην οπλισμένη αντίσταση κατά του καθεστώς στον νότο και τους Αμερικάνους εισβολείς που την υποστήριζαν.
    Ωστόσο δεν ήταν μόνο αντάρτες κομμουνιστές όπως παρουσιάζεται και λέγεται συχνά, αλλά μια οργάνωση που αποτελούνταν και απο εθνικιστές και άλλους που ενώθηκαν για τον απελευθερωτικό αγώνα και για να διώξουν τους ξένους αποικιοκράτες απο την χώρα Sπη οποία διαλύθηκε επίσημα το 1977 λίγο μετά την λήξη του πολέμου.

  2. Διορθωση: Ο αριθμος 58.000 αφορα μονο τους νεκρούς των Αμερικανων. Για την ακριβεια οι νεκροι τους ηταν 58.479. Ο αριθμος, οπως και τα ονοματα ολων τους, ειναι χαραγμενα σε μνημειο (Vietnam Veterans Memorial) στην Ουασιγκτον.

    Αν προστεθουν και οι τραυαμτιες και αιχμαλωτοι, ο αριθμος ειναι πολλαπλασιος.

    Απο το πολυ καλο αυτο αρθρο προκυπτει οτι η κυρια αιτια της ηττας του Νοτου ηταν η απροθυμια των Νοτιοβιετναμεζων να πολεμησουν. Oπως ειχε πει ο Τζόνσον «We are not about to send American boys 9 or 10 thousand miles away from home to do what Asian boys ought to be doing for themselves».

    Διοτι οι Αμερικανοι τους παρειχαν αφοθονα τα μεσα που χρειαζονταν, πολυ περισσοτερα και καλυτερα απο οσα μπορουσε να δωσει στον Βορρα η ΕΣΣΔ ή η Κίνα. Οταν σταματησε η εμπλοκη του αμερικανικου στρατου, η καταρρευση ηλθε συντομα. Η Ελλαδα ειναι λοιπον μια απο τις ελαχιστες, αν οχι η μοναδικη χωρα που μπορεσε να αποκρουσει την κομμουνιστικη ανταρσια το 1946-1949 χωρις αμεση βοηθεια ξενων δυτικων στρατευματων.

    1. Να μην ξανα ζησει η Ελλαδα τετοιες εποχες. Οι χρονιες που αναφερεις 1946-1949 ειναι ο εμφυλιος πολεμος που περασε η Ελλαδα και που το παιδι σκοτωνε τον Πατερα και το αντιστροφο. Επισης αυτο που γραφεις δεν ισχυει οτι η Ελλαδα και ο Ελληνικος Στρατος δεν βοηθηθηκανε απο καθενα γιατι ειχανε την στηριξη αρχικα της Μεγαλης Βρετανιας και αργτερα κατα πολυ περισσοτερο της Αμερικης. Οπως και να εχει ευτυχως που δεν επικρατησε ο Κομμουνισμος στην Ελλαδα και οι δυναμεις του Δ.Σ.Ε!!!!

      1. Αγαπητέ φίλε, κανείς δεν θέλει να ζήσει η χώρα ξανά τα ίδια όσο κι αν ο ρεβανσισμος των ακροαριστερών αυτό επιθυμεί.
        Ο NF,είναι πάντα προσεκτικός, γνώστης και εύστοχος. Η βρετανική στρατ.αποστολη υπήρξε για τον μεταπολεμικό Ε.Σ.,το μεγαλύτερο πρόβλημα .μόνο προβλήματα δημιουργούσαν,υλικό έδιναν με το σταγονόμετρο, αξίζει να αναφερθεί ότι ο Ε.Σ.,στην Αλβανία είχε περίπου 4000πολυβολα ενώ οι βρετανοί έδωσαν μόνο 140(!!!)και αν συγκρίνεις τα βίκερς με τα mg34 & mg42,των συμμοριτων καταλαβαίνεις την ποιότητα της βοήθειας.οι αμερικανοί βοήθησαν.
        Τέλος μην ξεχνάς τους «Σλαβομακεδόνες «.επισης δεν καταλαβα ποτε το Δ.Σ.Ε.,στρατούς αγαπητέ έχουν μόνο τα κράτη,τους συμμορίτες δεν τους αναγνώρισαν ως κρατική οντότητα ούτε οι σοσιαληστικοι παράδεισοι που τους προμηθευαν τεράστια βοήθεια.

        1. Δεν νομιζω κανενας ακροαριστερος κοινως Κομμουνιστης με λιγα λογια να θελει να ξανα ζησει η Ελλαδα εμφυλιο πολεμο. Αυτα τα λενε οι ακραιοι και οσοι θελουν να δημιουργησουν κλιμα. Μας αρεσει βλεπεις σαν Ελληνες να τρωγομαστε μεταξυ μας, να βαζουμε ταμπελες ο ενας στον αλλον (εσυ εισαι αριστερος η εσυ εισαι δεξιος η εσυ εισαι Κομμουνας η εσυ εισαι Φασιστας) ΕΛΕΟΣ. Δεν βαρεθηκατε με ολα αυτα??? εγω προσωπικα ΝΑΙ και σε οποιον γυριζει και με λεει καμια φορα Φασιστα πολυ απλα γυρανω και του κανω χαμογελονντας τι θα πει Φασιστας??? Τι σημαινει Φασιστας??? Χαχαχαχαχαχα και καθεται και με κοιταει ετσι με ανοιχτο το στομα. Εμπαση περιπτωση λιγο με ενδιαφερει ποιος βοηθησε περισσοτερο η λιγοτερο τον Ελληνικο Στρατο τοτε απεναντι στο Δ.Σ.Ε εμενα με ενδιαφερει οτι η Ελλαδα εγραψε μια μαυρη ιστορια με αυτον τον εμφυλιο τοτε και Ελληνες σκοτωνοντουσαν μεταξυ τους και βαλανε το χερακι τους και αρκετοι γιαυτο ξενες και εγχωριες δυναμεις.

          1. @Max
            Αγαπητέ φίλε δυστυχώς ζήσαμε τον καιρό των μνημονίων, όπου οι «αγανακτισμένοι «έκαναν πορείες και μεταξύ των συνθημάτων ήταν το εαμ,Ελλάς,μελιγαλας. Ζήσαμε το ΚΚΕ να ανεγείρει μνημεία στο Γράμμο, για τον «επικό αγωνα»που διεξήγαγε. Καλά αυτό είναι να γελάς μόνο αυτοί ανηγειραν μνημείο για την ήττα τους.
            Δεν είναι μόνο οι σνοφικοι, είναι γνωστό ότι από τα αποχαρακτηρισμενα αλβανικά αρχεία είχαν ζητήσει την συνδρομή και των Τσάμηδων.
            Σε κανέναν αυτές οι εποχές δεν είναι ευχάριστες. Εμεις οι κάπως μεγαλύτεροι ζήσαμε, στο τέλος της,αυτή την πληγή στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας. Ένα πράγμα όμως αγαπητέ δεν είδαμε μια συγνωμη από αυτούς που αιματοκύλισαν την πατρίδα.μια συγνωμη που μερικοί γενναίοι, αγνοί,φωτισμένοι Έλληνες σαν τον Τάκη Λαζαρίδη,την ζήτησαν,αντί αυτού έχουμε αναγάγει σε εθνικούς ήρωες ,σταλινικους μακελαρηδες σαν τον Άρη,τον Μπελογιάννη κ.α.αν δεν διδαχθούμε από την ιστορία δυστυχώς θα τα ξαναζήσουμε, γι’αυτό τα γράφουμε.
            ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

      2. @Max

        Oι Βρεττανοι συμμετειχαν με λιγα στρατευματα μονο στα Δεκεμβριανα το 1944, πουθενα αλλου. Στη συνεχεια αποχωρησαν , και τη θεση του πηραν οι Αμερικανοί. Οι Αμερικανοι βοηθησαν τον Ελληνικο Στρατό με αφθονα οπλα και εφοδια, αλλα ουδεποτε συμμετειχαν στις μαχες με δικα τους στρατευματα, οπως εκαναν στο Βιετνάμ. Συνεπως οταν γραφω οτι «ο Ελληνικος Στρατος νικησε τους κομμουνιστες διχως αμεση βοηθεια ξενων στρατευματων», ειμαι απολυτως ακριβης.

        Ο ορος «Εμφυλιος» ειναι καπως σχετικος. Στα πρωτα σταδια, ηταν πραγματι τετοιος. Ελληνες κατα Ελληνων. Και βεβαιως αυτο ηταν τραγωγδια. Απο το 1948 ομως οι δεξαμενες στρατολογησης του ΚΚΕ εξαντληθηκαν, και τοτε στραφηκαν στους Σλαβο-«μακεδόνες», υποσχομενοι αυτο που ολοι ξερουμε. Στο Γραμμο και στο Βίτσι το 1949 το τα 3/4 των κομμουνιστικων δυναμεων ηταν Σλαβο-«μακεδόνες» του SNOF. Συνεπως δεν ηταν πλεον «Εμφυλιος», δεν ηταν Ελληνες κατα Ελληνων, αλλα Ελληνες κατα Σλάβων που προσπαθουσαν να αρπαξουν ελληνικο εδαφος.

        1. Τωρα με το να παιζουμε με τις λεξεις και τα γεγονοτα »φιλε» δεν κανουμε ετσι σοβαρη κουβεντα. Ο Εμφυλιος ηταν εμφυλιος και Ελληνες σκοτωνοντουσαν μεταξυ τους. Τωρα εσυ βρηκες να σταθεις στον ενα και τελευταιο χρονο απο το 1948 μεχρι το 1949 και οτι εκει δεν σκοτωνοντουσαν Ελληνες τι να σου πω ειλικρινα. Οταν εννοεις και γραφεις Σλαβο-Μακεδονες τι εννοεις ακριβως πρωτη φορα ακουω αυτον τον ορο. Οι Σλαβοι ειναι Σλαβοι οκ μεχρι εδω. Οι Σλαβο-Μακεδονες ποιοι ηταν ακριβως δεν καταλαβα εγω.
          Υ.Γ. Ευτυχως που συμφωνουμε σε κατι το οτι οι Αμερικανοι βοηθησαν με τα οπλα που στελνανε και η Βρετανια επισης. Τωρα το αν η Βρετανια βοηθησε λιγο η πολυ λιγη σημασια εχει γιατι βοηθησε και εκεινη απλα μετα αποχωρησε επειδη ειδε πως δεν την συνεφερε γεωστρατηγικα η περιοχη πλεον.

          1. Για πες μου που παιζει με τις λεξεις.
            Στο Γράμμο τα 3/4των ανταρτών ήταν σνοφικοι, ψέμματα λέει?
            Τι εμφύλιος είναι αυτός όπου από τη μια πλευρά τα 3/4ειναι ξένοι?

          2. Kοιτα, σοβαρη κουβεντα δεν μπορει να γινει οταν αμφισβητουμε αδιαμφισβητητα ιστορικα γεγονοτα. Μπορεις να κανεις οσο θελεις το κουνέλι, αλλα η ιστορικη πραγματικοτητα ειναι γνωστη σε ολους.

            Σλαβοι ηταν οι 11.000 απο το τους 24.000 ανταρτες του ΔΣΕ το 1948, (46 %) και οι 14.000 απο τους 20.000 το 1949. (70 %) . Τα στοιχεια ειναι του Woodhouse.

            Το ΚΚΕ τους υποσχεθηκε δικο τους ανεξαρτητο κρατος, που θα σχηματιζονταν απο εδαφηγ της ελληνικης Μακεδονιας, προκειμενου να τους προσεταιριστει. (αποφαση 5ης Ολομελειας).

  3. @C.p.

    Ομολογω οτι εκανα λαθος, και πρεπει να το διορθωσω. Στον Γραμμο οι Σλαβοι δεν ηταν το 75 %, αλλα το……70 % των δυναμεων του ΔΣΕ. (βλ. τελευταιο σχολιο μου παραπανω.)

    Να ειμαστε δικαιοι.

    Η ομαδα δεν τραβουσε, και χρειαστηκε να φερει ξενους παικτες, σαν κατι ομαδες μπασκετ πριν καποια χρονια, που κουβαλουσαν κατι Γιουγκοσλαβους, με αποτελεσμα τα οι περισσοτεροι βασικοι να εχουν επωνυμα σε -ιτς και -ωφ. 😁

    Ηξερε ομως να κατηγορει την Εθνικη Παραταξη οτι στηριζοταν στον «ξενο παραγοντα».

    1. Μαλλον προφανως εχεις μπερδευτει καπου και σε βλεπω καπως ειρωνικο. Υπερασπιστης του ΚΚΕ δεν ειμαι και ουτε θα γινω το αντιθετο μαλιστα. Το αρχικο μου σχολιο αφορουσε τον τοτε εμφυλιο που εμεινε ως μια μαυρη ιστορια για την Ελλαδα και εγραψα καλο ειναι τετοια γεγονοτα να τα αποβαλουμε εντελως αν ειναι δυνατον ακομη και να τα ξεχασουμε γιατι δεν αντιπροσωπευουν και ουτε εκφραζουν την πλειοψηφια των Ελληνων.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *