Το εκτενές, αλλά εξαιρετικό άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα «UK Land Power», με τίτλο «Where does the tank go from here?» και συντάκτη τον Nicholas Drummond (το πρωτότυπο άρθρο, στην αγγλική γλώσσα μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ). Το άρθρο πραγματεύεται το μέλλον των αρμάτων μάχης από την άποψη των τεχνικών και επιχειρησιακών χαρακτηριστικών που θα έχουν στο μέλλον και ποιός τελικά θα είναι ο ρόλος τους. Λόγω του μεγάλου όγκου που έχει το άρθρο θα το δημοσιεύσουμε σε δύο (2) μέρη. Η μετάφραση έγινε από τη συντακτική ομάδα του «DefenceReview.gr».

Εδώ και έναν αιώνα περίπου τα άρματα μάχης είναι το κύριο σύμβολο της χερσαίας ισχύος. Σήμερα, τα άρματα δεν απολαμβάνουν το ίδιο επίπεδο κυριαρχίας στο πεδίο μάχης, σε σχέση με το παρελθόν. Τι έπεται λοιπόν; Έχουν να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο; Αν ναι πως πρέπει  να εξελιχθούν και πως θα είναι η επόμενη γενιά σε επίπεδο χαρακτηριστικών και ικανοτήτων; Αυτό το αναλυτικό άρθρο εξετάζει τι μπορεί να αντικαταστήσει τα σημερινά άρματα μάχης.

Καλλιτεχνική απεικόνιση του MCGS (Main Combat Ground System), που αναπτύσσει η κοινοπραξία KNDS της γαλλικής Nexter και της γερμανικής KMW (© Marcel Adam)

Περιεχόμενα

1/ Εισαγωγή

2/ Κορυφαία τεχνολογία

3/ Η επανακατηγοριοποίηση των τεθωρακισμένων ανά τύπο και ρόλο

4/ Ικανότητες

5/ Προς τη νέα γενιά

6/ Σύνοψη

1/ Εισαγωγή

Κάθε συζήτηση σχετικά με το επόμενης γενιάς άρμα μάχης εκ των πραγμάτων ξεκινά με την ερώτηση: Θα είναι το άρμα μάχης του μέλλοντος άρμα; Όταν ο Αμερικανικός Στρατός άρχισε να αναπτύσσει το AH-64 Apache, κάποιοι έλεγαν ότι το επιθετικό ελικόπτερο θα καταστήσει το άρμα παρωχημένο. Αυτό όμως δεν έγινε. Δεν υπάρχει αμφιβολία για τις ικανότητες του AH-64, αλλά το πρόβλημα είναι ότι δεν διαρκεί. Δεν μπορεί να διατηρήσει τον έλεγχο του εδάφους επ’ αόριστον. Στην πραγματικότητα, παραμένει στο σημείο ενδιαφέροντος για μικρό χρονικό διάστημα και μετά επιστρέφει στη βάση του για ανεφοδιασμό.

Ακόμα και σήμερα, ο πόλεμος έχει να κάνει, εν πολλοίς, με την κατάληψη και την κατοχή εδάφους. Για να ανταγωνιστής πρέπει να είσαι παρόν. Αν προσπαθείς να μην επιτρέψεις την απώλεια στρατηγικού εδάφους σε ακατάλληλα χέρια πρέπει να είναι εκεί αυτοπροσώπως. Δεν μπορείς να φύγεις για ξεκούραση και ανεφοδιασμό. Πρέπει, κυριολεκτικά, να οχυρωθείς και να αποτρέψεις κάθε εχθρική επίθεση μέχρι ο εχθρός να παραιτηθεί ή να εξουδετερωθεί.

Αν αυτό αληθεύει για την άμυνα, αληθεύει επίσης και για την επίθεση. Όταν θέλεις να απομακρύνεις έναν οχυρωμένο εχθρό πρέπει να το κάνεις κυριολεκτικά. Και όταν το κάνεις αυτό ο εχθρός θα κάνει το παν για να σε σταματήσει. Καθώς προελαύνεις θα χρειαστείς οχήματα που να σε προστατεύουν από τα πυρά πυροβολικού και τα πυρά μικρών όπλων. Τα οχήματα σου θα πρέπει να μπορούν να κινηθούν σε όλα τα είδη εδάφους και να έχουν ισχύ πυρός για να εξουδετερώσουν τα εχθρικά οχήματα.

Αυτό εξηγεί την αντίληψη της προστατευμένης κινητικότητας που παράγουν τα άρματα, η οποία έλκει την καταγωγή της στον Α’ ΠΠ και την ανάγκη της διάσπασης του αδιεξόδου των ορυγμάτων. Η ίδια αντίληψη εφαρμόστηκε, σε μεγαλύτερη κλίμακα, στον Β’ ΠΠ με μαζικές αναμετρήσεις αρμάτων με άρματα στη Γαλλία, τη Γερμανία και τη ρωσική στέπα. Σήμερα, η αντίληψη της προστατευμένης κινητικότητας παραμένει σχετική. Η απειλή των αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν οδήγησε στην ανάπτυξη των οχημάτων MRAP (Mine-Resistant, Ambush-Protected). Οι απώλειες του Β’ ΠΠ, του Πολέμου της Κορέας, του Αραβοϊσραηλινού πολέμου του 1973, του Πολέμου του Κόλπου το 1991 και από τις τελευταίες συγκρούσεις, δείχνουν ότι οι στρατιώτες εντός τεθωρακισμένων οχημάτων μετρούν λιγότερες απώλειες σε σχέση με τους πεζούς. [1]

Χρησιμοποιούμε τον όρο «Σιδηρούν Τρίγωνο» για να περιγράψουμε τις δυνατότητες των αρμάτων σε τρείς κρίσιμους τομείς: Την ισχύ πυρός, την προστασία και την κινητικότητα. Οι πιο πετυχημένες σχεδιάσεις τείνουν να είναι αυτές που διατηρούν ισορροπία σ’ αυτούς τους τομείς. Με το πέρασμα του χρόνου έχουμε δει μεγάλη διαφοροποίηση σε αντιλήψεις και σχεδιάσεις, αλλά η ανάγκη διάτρησης της θωράκισης των αρμάτων και η αντίστοιχη ανάγκη προστασίας από τα αντιαρματικά συστήματα είναι τα στοιχεία που καθοδηγούν την εξέλιξη των αρμάτων.

Το «Σιδηρούν Τρίγωνο»

Για όσο συνεχίζουμε να πραγματοποιούμε χερσαίες επιχειρήσεις με στόχο την κατάληψη και κατοχή εδάφους είναι λογικό να υποθέσουμε ότι χρειαζόμαστε προστατευμένη κινητικότητα για τη μεταφορά των στρατιωτών από το σημείο A στο B και προστατευμένη ισχύ πυρός να υποστηρίζει το Πεζικό στον αντικειμενικό του σκοπό και να εξουδετερώνει τα εχθρικά τεθωρακισμένα οχήματα. Η επόμενη γενιά οχημάτων θα παρέχουν το προβλεπόμενο μίγμα προστασίας, ισχύος πυρός και κινητικότητας. Το θέμα δεν είναι αν οι συγκεκριμένοι τομείς έχουν χάσει σε σημασία, αλλά το ότι η ισορροπία μεταξύ τους ίσως να χρίζει τροποποίησης. Επίσης, υπάρχει αυξανόμενη κατανόηση ότι μόνο αυτοί οι τομείς μπορεί να μην επαρκούν για τον ορισμό των χρήσεων που τα μελλοντικά τεθωρακισμένα οχήματα θα κλιθούν να υπηρετήσουν. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι τα άρματα του μέλλοντος εξελίσσονται σημαντικά, ενώ ακόμα υπηρετούν πολλούς από τους ρόλους του σήμερα.

2/ Κορυφαία τεχνολογία

Leopard 2A7V (© KMW)

Αυτή τη στιγμή το Leopard-2A7V και το M-1A2C Abrams είναι τα πλέον ικανά άρματα. Και τα δύο ενσωματώνουν ένα αποτελεσματικό μείγμα φονικότητας, επιβιωσιμότητας και κινητικότητας. Και τα δύο έχουν επωφεληθεί από πρόσφατα προγράμματα αναβάθμισης, τα οποία έχουν αυξήσει τις ικανότητες τους, συμπεριλαμβανομένης της εγκατάστασης ενεργητικού συστήματος αυτοπροστασίας, επιπλέον θωράκισης, νέων αισθητήρων και ηλεκτρονικών και νέων πυρομαχικών. Αν και τα δύο άρματα είναι άνω των 40 ετών, συνεχείς βελτιώσεις τα διατηρούν σύγχρονα (με τον ίδιο τρόπο που η γερμανική Porsche έχει διατηρήσει σύγχρονο το εμβληματικό μοντέλο 911).

Αξιολογώντας τις ικανότητες αυτών των αρμάτων και εξετάζοντας αν πρέπει να αντικατασταθούν και σε πιο χρονοδιάγραμμα πρέπει να συνυπολογίσουμε τα εξής κριτήρια:

Σχετικοί αριθμοί: Τον αριθμό των εν υπηρεσία αρμάτων μάχης στο ΝΑΤΟ σε σχέση με τον εν υπηρεσία αριθμό αρμάτων μάχης των πιθανών αντιπάλων.

Σχετική απόδοση: Τα M-1A2C Abrams και Leopard-2A7V εναντίον των αρμάτων μάχης των πιθανών αντιπάλων.

Πως τα άρματα μάχης θα χρησιμοποιηθούν στη μάχη και τι αυτό συνεπάγεται σε σχέση με τους απόλυτους αριθμούς.

Το IISS (International Institute for Strategic Studies), στην ετήσια έκδοση του «The Military Balance 2019» υπολογίζει ότι υπάρχουν 53.000 εν υπηρεσία άρματα μάχης στον κόσμο και άλλα 20.000 σε αποθήκευση. Απ’ αυτά η Ρωσία έχει 2.750 άρματα μάχης σε υπηρεσία και 10.200 σε αποθήκευση. Αξίζει να σημειωθεί ότι η πρώην Σοβιετική Ένωση κατασκεύασε περί τα 100.000 T-54/55 και ενώ είναι παρωχημένο ακόμα ενσωματώνει πυροβόλο των 100 χιλιοστών, είναι ιδιαίτερα ευέλικτο, εύκολο στη συντήρηση του και οικονομικό στη χρήση του. Ένα εντυπωσιακός αριθμός βρίσκεται ακόμα σε υπηρεσία σ’ όλο τον κόσμο. Η Σοβιετική Ένωση έχει κατασκευάσει και 20.000 T-72 και 3.200 νεότερα T-90, το οποίο παραμένει σε παραγωγή. Η Ρωσία σχεδιάζει να αποκτήσει επιπλέον 900 άρματα μάχης μέχρι το 2027, μεταξύ των οποίων 500 νέα T-14 Armata και 400 T-90 της νεότερης έκδοσης T-90M. Επίσης θέλει να αναβαθμίσει τα παλαιότερα T-72 στο επίπεδο T-72B3, που παρουσιάστηκε το 2010. Η κίνα διατηρεί σε υπηρεσία 5.800 άρματα μάχης, μεταξύ των οποίων 250 νέα Type-99. Η Βόρειος Κορέα έχει 3.500 άρματα μάχης σε υπηρεσία, κυρίως παλαιότερα ρωσικά T-34/85, T-54/55, T-62 και κινεζικά Type-59. Το Ιράν έχει σε υπηρεσία 1.513 άρματα μάχης, εκ των οποίων 480 T-72S, 150 αμερικανικά M-60A1, 100 βρετανικά Chieftain Mk.3 και 540 T-54/55. Από τον συνολικό αριθμό αρμάτων μάχης, σ’ όλο τον κόσμο, περί τα 25.000 ανήκουν σε πιθανούς αντιπάλους και 13.513 εξ αυτών είναι ενεργά. Αν και αυτοί οι αριθμοί είναι μειωμένοι, σε σχέση με τον Ψυχρό Πόλεμο, εντούτοις είναι μεγάλη η ποσότητα για να αγνοηθεί από το NATO και σοβαρός λόγος ύπαρξης αξιόπιστων στόλων αρμάτων μάχης.

Οι αριθμοί περιλαμβάνουν εν ενεργεία και σε αποθήκευση άρματα μάχης (© IISS, The Military Balance 2019)

Για την αντιμετώπιση της παραπάνω απειλής το NATO διαθέτει περί τα 12.000 άρματα μάχης. Οι ΗΠΑ έχουν 2.833 ενεργά M-1 Abrams και άλλα 3.500 σε αποθήκευση. Από τα ενεργά, τα 786 θα αναβαθμιστούν στο επίπεδο M-1A2C (M-1A2 SEPv3). Οι περισσότεροι ευρωπαϊκοί Στρατού έχουν περίπου 200 σύγχρονα άρματα μάχης έκαστος και 4.700 στο σύνολο. Απ’ αυτά 3.500 είναι Leopard-2, εκ των οποίων 1.000 αναμένεται να αναβαθμιστούν στο επίπεδο Leopard-2A7V. Σοβαρή ανισορροπία θα προκύψει αν η Ρωσία ενεργοποιήσει άρματα μάχης που διατηρεί σε αποθήκευση. Συνολικά, το NATO, το οποίο επενδύει στην ποιότητα έναντι της ποσότητας, ίσως να έχει το πλεονέκτημα έναντι των πιθανών αντιπάλων.

Το 2014 η Ρωσία απέσπασε ουκρανικό έδαφος και επιτάχυνε τον Ψυχρό Πόλεμο 2. Το 2015 αποκάλυψε το άρμα μάχης T-14 Armata, το πρώτο νέο άρμα μάχης μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Το κυριότερο στοιχείο του T-14 είναι ότι το πλήρωμα έχει τοποθετηθεί στο όχημα και όχι στον πύργο, εντός θωρακισμένου διαμερίσματος. Αυτό διαχωρίζει το πλήρωμα από τα πυρομαχικά του κύριου πυροβόλου, αυξάνοντας της επιβιωσιμότητα του. Το κύριο ερώτημα-κριτική σ’ αυτή τη διαμόρφωση είναι το εάν το πλήρωμα έχει επαρκεί επίγνωση της τακτικής κατάστασης για να είναι αποτελεσματικό. Θα πρέπει το NATO να ανησυχεί για το T-14; Αν και έχει πολλά υποσχόμενα στοιχεία, το T-14 είναι νέο με μόλις 100 μονάδες να έχουν κατασκευαστεί μέχρι σήμερα. Τα πυρομαχικά APFSDS των 120 χιλιοστών που χρησιμοποιεί το NATO μπορεί να διατρήσει ένα T-72, συνεπώς μπορούν να αντιμετωπίσουν και το T-14, χωρίς να χρειαστεί η υιοθέτηση μεγαλύτερου διαμετρήματος. Με δεδομένες τις οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, οι αναλυτές διερωτούνται αν η χώρα μπορέσει να αποκτήσει ικανό αριθμό. Ωστόσο, υπάρχουν φήμες ότι η Ρωσία μπορεί να πωλήσει το T-14 στην Ινδία, κάτι που θα της επιτρέψει να χρηματοδοτήσει δική της προμήθεια. Αν γίνει κάτι τέτοιο, τότε ίσως να πρέπει να δούμε κάτι περισσότερο από την αναβάθμιση των M-1 Abrams, Leopard-2 και Challenger-2. Βραχυπρόθεσμα θα πρέπει να μας απασχολεί η ποσότητα των T-72 και T-90 και όχι ο αριθμός των T-14. Οι επιδόσεις των M-1A2C Abrams, Leopard-2A7V, Leclerc, Merkava IV, Challenger-3 (αν και όποτε έρθει), K2 Black Panther και Type-10 πιθανότατα να είναι κάτι παραπάνω από επαρκείς στην αντιμετώπιση των ρωσικών ή κινεζικών αρμάτων μάχης.

Το πλήρωμα του ρωσικού T-14 Armata είναι εντός θωρακισμένου διαμερίσματος στο όχημα. Αυτό επιτρέπει την υιοθέτηση ενός συμπαγέστερου και ελαφρύτερου πύργου με αυτόματο σύστημα γέμισης. Η διαμόρφωση αυτή εξοικονομεί 10 τόνους βάρους και διαχωρίζει το πλήρωμα από τα πυρομαχικά του κύριου πυροβόλου

Η ανάγκη για ένα άρμα μάχης νέας γενιάς θα πρέπει να εξεταστεί και σε σχέση με το είδος του μελλοντικού πολέμου που εκτιμούμε ότι θα αντιμετωπίσουμε. Πιθανότατα είναι λιγότερο δαπανηρό να διατηρηθούν οι οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας παρά το ρίσκο της αντιπαράθεσης. Ο Βλαδίμηρος Πούτιν είναι απίθανο να αποσύρει τις δυνάμεις του από την Ουκρανία, αλλά οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στη ρωσική οικονομία μπορεί να αποδειχθούν καταλυτικές για εξελίξεις στο εσωτερικό. Ωστόσο, οι κυρώσεις καθιστούν την πιθανότητα σύγκρουσης πιο μεγάλη. Μια εξωτερική σύγκρουση θα μπορούσε να αποσπάσει την προσοχή μακριά από τα εσωτερικά προβλήματα της Ρωσίας. Εάν η Ρωσία προσπαθήσει να καταλάβει τις Βαλτικές χώρες, παρά την επιχείρηση Enhanced Forward Presence και τις Νατοϊκές δυνάμεις στην περιοχή, θα πρέπει να αναπτύξουμε σημαντικές συμβατικές χερσαίες και αεροπορικές δυνάμεις. Θα μπορούσαμε απλά να απειλήσουμε με χρήση ατομικών όπλων για να αποσυρθεί η Ρωσία, αλλά αυτό θα ήταν ένα παίγνιο στα όρια του ολέθρου και για τους δύο. Επίσης, θα μπορούσαμε να μην κάνουμε απολύτως τίποτα. Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου σκοπός των χερσαίων δυνάμεων στην Ευρώπη δεν ήταν τόσο να αντιμετωπίσουν το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, αλλά να αγοράσουν διαπραγματευτικό χρόνο πριν τη χρήση των πυρηνικών όπλων. Αυτό ισχύει και σήμερα. Αν δεν έχουμε αξιόπιστες χερσαίες δυνάμεις, τότε θα πρέπει, πολύ γρήγορα, να πατήσουμε το μεγάλο κόκκινο κουμπί. Υπάρχει επίσης και το αποτρεπτικό αποτέλεσμα των συμβατικών δυνάμεων. Αν πιστεύουμε ότι υπάρχει ρεαλιστική πιθανότητα η Ρωσία, η Κίνα ή άλλη χώρα να διεξάγει χερσαίο πόλεμο, τότε πρέπει να επενδύσουμε σε δυνάμεις που θα κάνει αυτή την πιθανότητα επικίνδυνη και με μεγάλο ρίσκο.

Σε επίπεδο πραγματικών χερσαίων επιχειρήσεων η τακτική της Ρωσίας ακόμα αφορά στην χρήση μεγάλων σχηματισμών και επιχειρήσεις τύπου Blitzkrieg. Ωστόσο, η συνεχιζόμενη σύγκρουση στην Ουκρανία μπορεί να αλλάξει αυτή την προσέγγιση, διότι έχει καταδείξει την πρωτοκαθεδρία του πυροβολικού μεγάλου βεληνεκούς και το πόσο αποτελεσματικό μπορεί να γίνει κατά των αρμάτων μάχης. Το NATO θα βασιστεί περισσότερο στο πυροβολικό παρά στα άρματα μάχης για να αντιμετωπίσει μια μεγάλη ρωσική επίθεση, όχι γιατί δεν έχουμε ετοιμοπόλεμες τεθωρακισμένες δυνάμεις στην Ανατολική Ευρώπη, έτοιμες να επέμβουν σε κάποιο απρόβλεπτο γεγονός. Θα ανταποκριθούμε με μέσης ισχύος εκστρατευτικές δυνάμεις όπως οι μηχανοκίνητες SBCT (Stryker Brigade Combat Teams), για την άμυνα επί του μετώπου, μέχρι την έλευση των τεθωρακισμένων ABCT (Armored Brigade Combat Team). Η αποτελεσματικότητα των σχηματισμών μέσης ισχύος θα εξαρτηθεί από τη διαθέσιμη υποστήριξη πυρών. Τα αυξανόμενης ισχύος πυραυλικά συστήματα, όπως τα HIMARS, με ρουκέτες G/MLRS και βλήματα PrSM (Precision Strike Missile), θα είναι ιδανικά στην ανάσχεση μιας τέτοιας επίθεσης. Εχθρικές δυνάμεις, οι οποίες θα καταφέρουν να αποφύγουν τα αμυντικά πυρά θα μπορούν να εξουδετερωθούν από μονάδες Πεζικού με αντιαρματικά συστήματα όπως είναι το FGM-148 Javelin, το οποίο δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί.

Παρά το μεγάλο αριθμό των συγκρούσεων μετά το 1945, μόλις δύο κατέγραψαν αρματικές συγκρούσεις, και οι δύο μετά τον Πόλεμο της Κορέας. Η πρώτη ήταν ο Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος του 1973. Η άλλη ήταν στη Μάχη της 73ης Ίστινγκ στον Πόλεμο του Κόλπου το 1991. Άρματα μάχης αναπτύχθηκαν στο Ιράκ το 2020 και στο Αφγανιστάν μετά το 2007, αλλά τα περισσότερα χρησιμοποιήθηκαν ως κινητά πυροβόλα υποστήριξης Πεζικού, όχι εναντίων άλλων αρμάτων. Μια άλλη αλήθεια των σύγχρονων συγκρούσεων είναι ότι ο ρυθμός των επιχειρήσεων έχει επιταχυνθεί. Κάποιες φορές οι ερπυτριοφόροι σχηματισμοί δεν μπορούν να αντιδράσουν αρκετά γρήγορα ώστε να συνεισφέρουν αποφασιστικά. Τα άρματα μάχης που αποτυγχάνουν να εμφανιστούν στο πεδίο μάχης ή φτάσουν πολύ αργά για να επηρεάσουν το αποτέλεσμα της μάχης είναι άχρηστα. Ένας Αυστραλός αξιωματικός είπε πρόσφατα: «Τα άρματα μάχης είναι σας τα κοστούμια εξόδου. Δεν τα χρειάζεσαι πολύ συχνά, αλλά αν τα χρειαστεί είναι αναντικατάστατα». [2] Αν αυτό αληθεύει αντανακλά τις προκλήσεις της ανάπτυξης των αρμάτων μάχης, το ότι η αρματομαχίες είναι πλέον λιγότερο πιθανές και ότι τώρα υπάρχουν άλλες προτεραιότητες για οχήματα.

Ενώ σήμερα η προσοχή μας είναι στις Βαλτικές χώρες, δεν γνωρίζουμε αν θα πρέπει να αναπτυχθούμε στη Μέση Ανατολή, για να αντιμετωπίσουμε το Ιράν, στον Ειρηνικά, για να αντιμετωπίσουμε την Κίνα, στην Αφρική, για να αντιμετωπίσουμε τη Ρωσία και την Κίνα, στη Νότιο Κορέα, για να αντιμετωπίσουμε τη Βόρειο Κορέα ή κάπου αλλού που δεν έχουμε φανταστεί ότι μπορεί να γίνει σημείο ανάφλεξης. Να το θέσουμε αλλιώς, όταν πρέπει να προβλέψεις μελλοντικές αναπτύξεις δυνάμεων έχουμε ένα τέτοιο δεδομένο: Ποτέ δεν πετύχαμε στις προβλέψεις μας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι για πολλαπλά σενάρια.

Το 1999 ο Αμερικανικός Στρατός απέτυχε να αναπτύξει γρήγορα τη δύναμη TFH (Task Force Hawk, μια τεθωρακισμένη δύναμη σχεδιασμένη για την υποστήριξη μιας αεροπορικής επιχείρησης), στο Κόσσοβο έτσι ώστε να επιτύχει αποτέλεσμα πριν την επίλυση της σύγκρουσης. Αποδείχθηκε πολύ δύσκολο να αναπτυχθούν, με αερομεταφορά, M-1 Abrams και M2 Bradley, ενώ οι μονάδες εξοπλισμένες με HMMWV ήταν πολύ ελαφρά προστατευμένες και εξοπλισμένες για την αναμενόμενη ισχύ του αντιπάλου. Η αποστολή υπογράμμισε την ανάγκη δημιουργίας μιας ισχυρής αλλά ευέλικτης τεθωρακισμένης δύναμης και επιτάχυνε τη δημιουργία των SBCT. Η ίδια αντίληψη έχει προκαλέσει ερωτηματικά στους Αμερικανούς Πεζοναύτες για τη χρησιμότητα των αρμάτων μάχης στον Ειρηνικό.

Καθώς τα μέλη του NATO εκσυγχρονίζουν τις δυνάμεις τους, πολλά εκ αυτών αναδιοργανώνονται γύρο από την ικανότητα εκστρατείας. Τροχοφόρα οχήματα μάχης επιλέγονται ευρέως, ιδιαίτερα τα 8 x 8, διότι προσφέρουν επιχειρησιακή κινητικότητα (από το σημείο εισόδου στο θέατρο επιχειρήσεων στο σημείο της μάχης) και τακτική κινητικότητα (κίνηση εντός του πεδίου της μάχης). Αλλά τα τροχοφόρα οχήματα δεν μπορούν να αντικαταστήσουν εξ ολοκλήρου τα ερπυστριοφόρα διότι δεν μπορούν να κινηθούν σε ακραία εδάφη, σε χιονοσκεπείς περιοχές, σε μαλακό χώρα ή στη λάσπη. Μια στρατηγική επίπτωση της κλιματικής αλλαγής είναι ότι μεγάλες εκτάσεις με πάγο μετατρέπονται σε βάλτους τους θερινούς μήνες. Το ρίσκο για τους τροχοφόρους σχηματισμούς είναι ότι μπορεί να καθηλωθούν, κάτι που σημαίνει ότι ο Στρατός χρειάζεται ένα μείγμα τροχού και ερπύστριας. Συνεπώς, οι προσπάθειες εκσυγχρονισμού επικεντρώνονται στην ανανέωση των ερπυστριοφόρων και στην απόκτηση τροχοφόρων οχημάτων.

3/ Η επανακατηγοριοποίηση των τεθωρακισμένων ανά τύπο και ρόλο

Η ανάγκη για μεγάλης και μέσης ισχύος δυνάμεις έχει οδηγήσει στην κατηγοριοποίηση των τεθωρακισμένων οχημάτων σε δύο γενικούς ρόλους και δύο κοινές διαμορφώσεις. Τώρα και στο μέλλον θα χρειαστούμε προστατευμένη κινητικότητα για την ασφαλή μεταφορά του Πεζικού στο πεδίο μάχης ή στο σημείο που είναι αναγκαίο. Επίσης θα χρειαστούμε και προστατευμένη ισχύ πυρός για την υποστήριξη του Πεζικού και την εξουδετέρωση των εχθρικών οχημάτων μάχης. Χρειαζόμαστε ερπυστριοφόρα οχήματα για τα πιο ακραία εδάφη και για ισχυρότερα όπλα και μεγαλύτερη θωράκιση. Χρειαζόμαστε τροχοφόρα οχήματα για ταχεία ανάπτυξη σε μεγάλες αποστάσεις και για να μειώσουμε τις ανάγκες Διοικητικής Μέριμνας των δυνάμεων εκστρατείας. Αυτοί οι ορισμοί μας δίνουν τέσσερις κύριες κλάσεις οχημάτων.

Οι τέσσερις κύριες κλάσεις οχημάτων

Τα βαρύτερα ερπυστριοφόρα οχήματα δίνουν προτεραιότητα στην τακτική αντί της επιχειρησιακής κινητικότητας. Είναι πιο σταθερές πλατφόρμες πυρός για βαρύτερο οπλισμό και ενσωματώνουν περισσότερη προστασία. Είναι πιο ανθεκτικά στη μάχης, αλλά χρειάζονται περισσότερο χρόνο να αναπτυχθούν στο σημείο ενδιαφέροντος. Αντιθέτως, τα μεσαίου μεγέθους τροχοφόρα οχήματα δίνουν προτεραιότητα στην επιχειρησιακή αντί της τακτικής κινητικότητας. Φτάσουν στο σημείο ενδιαφέροντος γρηγορότερα και είναι ικανότερα στο να επιχειρούν αυτόνομα, αλλά υστερούν σε προστασία και ισχύ πυρός. Αυτή η δυαδική ανάγκη σημαίνει ότι η όπια συζήτηση για το μελλοντικό όχημα μάχης δεν θα πρέπει να επικεντρωθεί στο δίλημμα τροχός ή ερπύστρια. Είναι εμφατική η ανάγκη και για τα δύο. Θα πρέπει να σκεφτούμε με όρους ένα σύστημα συστημάτων.

Μια άλλη υποκατηγορία προστατευμένης κινητικότητας είναι αυτή των τακτικών οχημάτων, της κατηγορίας των HMMWV και των Land Rover, όπως το JLTV της Oshkosh, το Bushmaster της Thales και το Serval της Nexter. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν επίσημες κλάσης βάρους που να ορίζουν τις κατηγορίες των στρατιωτικών οχημάτων. Οι κατηγορίες αυτές ορίζονται από το βάρος μάχης των οχημάτων σε σχέση με τη δυνατότητα μεταφοράς τους από αεροπορικά μέσα. Στη χαμηλότερη βαθμίδα είναι τα ελαφρά οχήματα που ζυγίζουν λιγότερο από 10 τόνους και μπορούν να μεταφερθούν εξωτερικά ενός ελικοπτέρου CH-47 Chinook. Τα μεσαίου βάρους οχήματα ζυγίζουν κάτω των 37 τόνων έτσι ώστε να μπορούν να μεταφέρονται από αεροσκάφη A400M Atlas (ή 20 τόνων για μεταφορά από C-130 Hercules). Τα βαρέα οχήματα ζυγίζουν κάτω των 77 τόνων έτσι ώστε να μπορούν να μεταφέρονται από C-17A Globemaster.

Τα αρχικά Stryker ζύγιζαν 17 τόνους για αερομεταφορά από C-130 Hercules. Νεότερα 8 x 8, με αυξημένη προστασία, ζυγίζουν 32+ τόνους. Το Boxer ζυγίζει 38,5 τόνους. Το βάρος έχει αυξηθεί και στα ερπυστριοφόρα, περίπου στους 43 τόνους. Αυτό το όριο επιτρέπει την αερομεταφορά από A400M (μετά από αφαίρεση της επικουρικής θωράκισης), αλλά είναι και ένα πρακτικό ανώτατο όριο για τη διάβαση από γέφυρες. Για τα ερπυστριοφόρα και τα τροχοφόρα φαίνεται ότι το βάρος μάχης κυμαίνεται μεταξύ 30 και 45 τόνους.

Σε αντιδιαστολή, τα Νατοϊκά άρματα μάχης έχουν ένα κοινό πρόβλημα: Το βάρος τους έχει γίνει μη αποδεκτό. Επιπρόσθετη θωράκιση τοποθετήθηκε στα Νατοϊκά άρματα μάχης που αναπτύχθηκαν στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Το βρετανικό Challenger-2 ζυγίζει 75 τόνους. Το M-1 Abrams ζυγίζει περί τους 68,5 τόνους με τη συλλογή TUSK. Ένα όχημα 70 τόνων είναι δύσκολο και δαπανηρό στο να αναπτυχθεί. Είναι πολύ βαρύ για να διανύσει μεγάλες αποστάσεις, χωρίς τη χρήση αρματοφορέων. Δεν θα είναι αποτελεσματικό στη μάχη χωρίς οργανικά γεφυροφόρα και οχήματα περισυλλογής να το υποστηρίζουν. Με απλά λόγια, τα σύγχρονα άρμα μάχης έχουν καταστεί μη πρακτικά. Αυτό είναι το No.1 θέμα, το οποίο τα μελλοντικά άρματα μάχης θα πρέπει να αντιμετωπίσουν.

Πέραν από το ζήτημα του βάρους, το M-1A2 Abrams είναι ένα επιτυχημένο άρμα μάχης που έχει αποδείξει την αξία του στο πεδίο της μάχης. Έχει συνεργαστεί καλά με το M2A3 Bradley επικυρώνοντας το δόγμα του ελιγμού. Στην κατηγορία της ερπυστριοφόρας προστατευμένης κινητικότητας, διάφοροι κατασκευαστές έχουν ενσωματώσει πύργους μάχης με πυροβόλα μεγάλου διαμετρήματος. Αυτό έχει οδηγήσει στην ανάπτυξη μιας νέας κλάσης μέσων αρμάτων, τα οποία αποκαλούνται MGS (Mobile Gun System). Για παράδειγμα, το CV-90 της BAE Systems/Hagglunds με πυροβόλο των 120 χιλιοστών. Ο Αμερικανικός Στρατός αναζητά ένα εξειδικευμένο ερπυστριοφόρο MGS, προς υποστήριξης των IBCT (Infantry Brigade Combat Teams), με πυροβόλο των 105 χιλιοστών.

Το M-1126 Stryker είναι ένα μεταλλασσόμενο τροχοφόρο όχημα μεταφοράς προσωπικού. Η αντίληψη δημιουργίας των SBCT έχει γίνει η βάση ανάπτυξης ενός νέου επιχειρησιακού μοντέλου για πολλά μέλη του NATO, όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και η Ιταλία. Μολονότι το M-1128 Stryker MGS δεν είναι τόσο πετυχημένο, το ιταλικό Centauro-2 και το Type-16 MCV της Ιαπωνίας δείχνουν τη δυναμική των συστημάτων MGS.

Οχήματα MGS. (Αριστερά): Το CV-90120 της BAE Systems με πυροβόλο των 120 χιλιοστών στο αξιόπιστο όχημα του CV-90. (Πάνω δεξιά): Το M8 Armoured Gun System της BAE Systems είναι ένα από τα δύο υποψήφια οχήματα του προγράμματος MPF (Mobile Protected Firepower) του Αμερικανικού Στρατού. Έχει πυροβόλο των 105 χιλιοστών και ζυγίζει κάτω των 30 τόνων, δύο μπορούν να μεταφερθούν από C-17A Globemaster. (Κάτω δεξιά): Το Type-16 MCV (Maneuver Combat Vehicle) της Ιαπωνίας ενσωματώνει πυροβόλο των 105 χιλιοστών. Όλα αυτά τα οχήματα είναι παραδείγματα μιας νέας γενιάς οχημάτων MGS που στην ουσία είναι μέσα άρματα μάχης ή κάτι αντίστοιχο των οχημάτων εφόδου του Β’ ΠΠ. Περισσότερο ευκίνητο και οικονομικό, σε σχέση με τα βαρύτερα άρματα μάχης, η κύρια αποστολή τους είναι η υποστήριξη του Πεζικού, αλλά μπορούν να αμυνθούν και κατά των αρμάτων μάχης αν χρειαστεί. Με ελαφρύτερη θωράκιση τα οχήματα αυτά θα πρέπει να επιτύχουν πλήγμα με την πρώτη βολή διαφορετικά υπάρχει το ρίσκο της προσβολής όταν ένα άρμα ανταποδώσει τα πυρά. Αν και για μερικούς είναι ένας συμβιβασμός, τα τροχοφόρα MGS είναι καλύτερα των αρμάτων μάχης, τα οποία δεν μπορούν να φτάσουν στην περιοχή ενδιαφέροντος την κατάλληλη στιγμή για να συνεισφέρουν αποτελεσματικά στη μάχης

[1] Survey of Allied Tank Casualties in WW2, Alvin D. Coox & L. Van Loan Naisawald, US Army Operations Research Office (ORO), March 1951

[2] Major General Kathryn Toohey, Australian Army, RUSI Land Warfare Conference Address, London, UK, June, 2019

Comments

  1. Η Ρωσία δεν απέσπασε Ουκρανικό Έδαφος …ήρθε να προστατεύσει τους Ρώσους της Κριμαίας από τα φασίστες του Δεξιου Τομέα. Τώρα ως αναφορά τις Βαλτικές Χώρες αυτές ούτε ένα πρωινό δεν πρόκειται να κρατήσουν αν αποφασίσει ο Ρώσος ότι είναι αγκάθι στο μάτι του.Για δε την Ουκρανία, να κάνουν άγαλμα στον Πούτιν που κρατάει τους στρατηγούς, που ήθελαν να δώσουν την «τελική λύση» σαν απάντηση στις φρικαλεότητες των φασιστών Ουκρανών.

    1. Χωρίς να θέλω να πάρω θέση υπέρ της Ρωσίας ή της Ουκρανίας σε αυτή την διαμάχη, πρακτικά όμως η Ρωσία απέσπασε έδαφος από ένα άλλο ανεξάρτητο κράτος.
      Θα πρέπει να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί στις θέσεις μας καθώς το ίδιο σου το επιχείρημα έχει χρησιμοποιηθεί από τους «φίλους» και γείτονες μας στην περίπτωση της Κύπρου.
      Με μια απλή παράφραση, είναι ακριβώς το Τουρκικό επιχείρημα.
      «Η Τουρκία δεν απέσπασε Κυπριακό Έδαφος…ήρθε να προστατεύσει τους Τούρκους της Κύπρου από τους φασίστες της Ελληνικής Χούντας»

      1. Χωρίς να θέλω να πάρω θέση υπέρ της Ρωσίας ή της Ουκρανίας σε αυτή την διαμάχη, πρακτικά όμως η Ρωσία απέσπασε έδαφος από ένα άλλο ανεξάρτητο κράτος.

        Το ιδιο ακριβως εκαναν οι ΗΠΑ οταν απεσπασαν το Κοσοβο απο τη Σερβία.

        Οι ρωσοφαγοι αμερικανολατρες παραπεμπετε στην Κυπρο, για να στρεψετε τη κοινη γνωμη κατα της Ρωσίας . Στην πραγματικοτητα αυτο δεν εχει καμμια σημασια, διοτι οι Μεγαλες Δυναμεις δεν εφαρμοζουν παντου τα ιδια μετρα και σταθμα, αλλα διαφορετικα, αναλογα με τα συμφεροντα τους. Ουδολως επηηρεαζει τη μοιρα της Κυπρου η υποθεση της Κριμαιας. Αλλωστε και ο εκπροσωπος τυπου του State Department, ταν ρωτηθηκε απο Ελληνες δημοσιογραφους γιατι δεν αντιδρουν οι ΗΠΑ για την Κυπρο οπως για την Κριμαια, απαντησε «Αλλο το ενα και αλλο το αλλο».
        Αν η λογικη ηταν «να καταδικασουμε την κατοχη των κακων Ρωσων στην Κριμαια λογω Κυπρου» , τοτε επισης θα επρεπε να καταδικαζουμε την κατοχη και τον εποικισμο των κακων Ισραηλιων στη Δυτικη Οχθη. Αλλα δεν το πραττουμε, και καλως, διοτι θελουμε να τα εχουμε καλα με το Ισραηλ, και διοτι οπως ειπα, οι Μεγαλες Δυναμεις εφαρμοζουν διαφορετικα μετρα και σταθμα κατα περιπτωση, αναλογως των συμφεροντων τους.

        Και κατι ακομα το οποιο οι ρωσοφαγοι αμερικανολατρες αποκρυπτετε:

        Δεν υπαρχει μια Ουκρανία, αλλα δυο: Μια δυτικοφιλη και μια ρωσοφιλη. Ενα 20 % του πληθυσμου της Ουκρανιας ειναι Ρωσοι, και ενα αλλο 30 % ειναι Ουκρανοι μεν, αλλα ρωσοφιλοι και ρωσοφωνοι. Ποιός εξελεξε Προεδρο τον ρωσοφιλο Γιανούκοβιτς το 2010; Τιποτα φαντασματα;

        Για την κατασταση στην Ουλρανοια αποκλειστικοι υπευθυνοι ειναι οι Αμερικανοί. Αυτοι σκαρωσαν «πορτοκαλι επανασταση» το 2014, για να ανατρεψουν με μη συνταγματικα μεσα τον διεφθαρμενο μεν, αλλα νομιμο και δημοκρατικα εκλεγμενο φιλορωσο Προεδρο Γιανουκοβιτς, με απωτερο στοχο να προσδεσουν την Ουκρανία στο ατλανιτκο αρμα και να τη βαλλουν στο ΝΑΤΟ. Οταν ομνως κλωτσας τη ρωσικη αρκουδα στα αχαμνά, θα υπαρξουν και συνεπειες……….

        1. Νομιζω το σχολιο του Photis ήταν αρκετα κοσμιο και θα επρεπε να αποφυγεις τους χαρακτηρισμους ως αμερικανολαγνοι. Ηταν αχρειαστοι

          1. συμφωνω, οτι πρεπει να ειμαστε κοσμιοι κι να μην πεφτουμε στον πειρασμο να προσαπτουμε επιθετικους χαρακτηρισμους συλληβδην, σε μια γεωπολιτικη συζητηση.

            Δεν παυει ομως ο σχολιαστης «NF», να εχει ιστορικο κι πολιτικο δικιο στον ορισμο που χρισημοποιει, βλεπε, «αμερικανολαγνοι» ή δυτικοφιλοι που εγω χρησιμοποιω.

            Κι αυτο εινα ιστορικως καταγεγραμμενο απο πολιτικους παραγοντες μεχρι κι τα ελληνοφωνα ΜΜΕ.

            Η αληθεια να λεγεται !

        2. Να προσθεσω στο ευστοχο ιστορικως, σχολιο σου.

          Πως ο κυριος επιτηδειος στην εξεγερση κι αναρχια τοτε στην Ουκρανια -εναντιον μιας νομιμης εκλεγμενης κυβερνησης – βλεπε κινημα ονομαζομενο, «orange revolution/πορτοκαλι επανασταση» στην πλατεια Euromaidan, ηταν ο σημερινος πρεσβης των ΗΠΑ στην Ελλαδα κος. Geoffrey R Pyatt – μαζι με την επικεφαλης στον τομεα εξωτερικης πολιτιλης του Αμερικανικου State Department, κα. Victoria Nuland κι ενα περιβοητο κι πρωην Γερουσιαστη τον ρεπουμπλικανο (;;) κο. John McCain.

          Συμπτωσεις βεβαια ολα αυτα.

    2. Ωραια παραμυθια..Sputnik η Russia Today η μαλλον Ριζοσαστης η Αυγη ;
      Ριχτε νερο στον μυλο των Τουρκων ..Τοσο μυαλο .Προσχηματα η δηθεν προστασια απο τους κακους φασιστες ενω φυσικα οι καλοι Ρωσοι εχουν διαπραξει την μεγαλυτερη γενοκτονια εναντιον τους.Χολοντομορ το λενε ριχτε μια ματια .Eκει δεν ειχαμε φρικαλεοτητες αλλα φταιει το ..κλιμα ..
      Ασε που οι Ρωσοφωνοι αυτονομιστες εκαναν διαφορα εγκληματα .
      Παρανομη εισβολη ειναι και τιποτε αλλο.
      Αυριο οταν γινει το ιδιο στην Θρακη αποθεωστε τον Eρντογαν που θα θελει να εισβαλλει να προστατεψει απο τις Eλληνικες φρικαλεοτητες.

      1. 1. Το Χολομοντορ οπως και το Κατυν ειναι εγκληματα των κομμουνιστων και ως εκ τουτου δεν μπορει να τα χρεωθει αλλος. Αν δεν κανω λαθος εχει ζητηθει και επισημα συγνωμη για το Κατυν.
        2. Κριμαια. Μαλλον ξεχνατε οτι εγινε «δωρο» απο τον «ουκρανο» Χουρτσωφ στην ΣΣΔΟ τον Φεβ. του 1954.
        3. Ξεχνατε επισης και το διοικητικο status της, οπως και τι οροι υπηρχαν για την παραμονη του Ρωσσικου στολου εκει.
        4. Τελος αγνοειτε πως περαν του γλωσσικου ιδιωματος ΔΕΝ υπαρχει αλλη βασικη διαφορα μεταξυ ρωσσων και ουκρανων (σαν να συγκρινουμε ηπειρωτες με κρητικους) τουλαχιστον των ανατολικων και νοτιων περιοχων (παλεα νοβορωσια). Στα δυτικα συμφωνω υπαρχουν αρκετες διαφορες που φαινονται.

        1. Είναι αλήθεια ότι η Κριμαία ήταν πάντοτε Ρωσικό έδαφος με ρωσικό πληθυσμό στην συντριπτική του πλειοψηφία και ποτέ η Ουκρανία δεν είχε σχέση με την Κριμαία. Επίσης είναι αλήθεια ότι την δώρισε ένα βράδυ ο Χρουτσόφ και μάλιστα εν ευθυμία, είναι γνωστά αυτά.
          Αλλά επίσης δεν καταλαβαίνω, εμάς τι μας νοιάζει. Διότι η περίπτωση της Κριμαίας, δεν έχει καμία σχέση με το νησί της Αφροδίτης από την αρχαιότητα ακόμα μέχρι και σήμερα, ούτε με τον εν γένει Ελλαδικό χώρο, όπου υπήρξαν κατακτητές οι γείτονες. Διότι καμία κατοχή δεν νομιμοποιεί δικαίωμα (για μένα). Αντίθετα, υπάρχουν προαιώνια εδάφη ακόμα κατεχόμενα από τους γείτονες με την ψηλότερη θέση να κατέχει το διαμάντι του Βοσπόρου και τα γλυκά εδάφη της Σμύρνης (για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή και για να μην το πάω και παραπέρα).

          1. Μας νοιαζει, οταν επερχονται οι συγκρισεις. Αυτα τα εδαφη που αναφερεις αδερφε χαθηκαν με πολεμο και μονο με πολεμο μπορουμε να τα παρουμε πισω. Σε αντιθεση με την Β. Ηπειρο που απελευθερωθηκε 3 φορες και δεν αποτελει ακομα μερος του ελλαδικου κορμου.

    3. Αυτό μου θυμίζει ένα ανέκδοτο που είχα διαβάσει κάποτε…

      Είναι ο Βλαδίμηρος σε μια πτήση που φτάνει στην Φινλανδία.
      Κατεβαίνει και φτάνει στον έλεγχο διαβατηρίων, όπου ο ελεγκτής των ρωτάει:
      -Occupation?
      -No, no such plans, only for vacation

  2. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα (α’ μέρος), το άρθρο δεν μας έκανε σε κάτι σοφότερους.
    Δηλαδή, γη δεν την κατέχεις αν δεν την πατάς. Τέλος. Και καλύτερο πάτημα από το τανκ (κυρίως) αλλά και το βαριά τεθωρακισμένο όχημα, ΔΕΝ υπάρχει. Τέλος.
    Το πολύ ενδιαφέρον στο άρθρο είναι η διαπίστωση ότι κάποιοι κρίνουν ότι η ταχύτητα των τανκ, δεν επαρκεί για έγκαιρη τοποθέτησή τους στον τόπο ενδιαφέροντος και γι’ αυτό απαιτείται ή ένα μικρότερο τανκ με πυροβόλο 105-120mm ή ένα μικρότερο (ελαφρύτερο) τανκ τροχήλατο.
    Βέβαια (παρενθετικά), εμάς δεν μας ενδιαφέρουν τα παραπάνω, διότι δεν πρόκειται να προελάσει κανείς για εκατοντάδες χλμ., ώστε να απαιτείται μεγάλη μείωση του χρόνου μετακίνησης. Στην πραγματικότητα, ακόμα και εάν αποκρουστεί μια επίθεση των γειτόνων και είναι επιβεβλημένη μια προέλαση, αυτή δεν πρόκειται να είναι μεγαλύτερη των 200+χλμ. (π.χ. μέχρι την Πόλη) ή π.χ. 80 χλμ. από τα παράλια (για δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας). Από την άλλη, ένα βαρύ ΤΟΜΑ (ίσως και τροχήλατο) με πολύ καλή ενεργητική θωράκιση και πυροβόλο 120mm, θα ήταν εξαιρετική λύση για την ΑΣΔΕΝ και με μικρότερα κόστη συντήρησης από τα τανκ, έστω και εάν αυτά είναι Leo1. Κατά τον τρόπο αυτό, θα μπορούσαμε να ρίξουμε την οροφή των τανκ στα 850-900 (περίπου).
    Αλλά για περισσότερα, ας περιμένουμε και το β’ μέρος, γιατί το μέλλον υποψιάζομαι ότι θα περιλαμβάνει και νέα υλικά (από μίγματα πλαστικών, μετάλλων και νανοτεχνολογίας) που θα είναι πολλές φορές ελαφρύτερα του χάλυβα και πολλαπλάσιας αντοχής, θωρακίσεις ηλεκτρομαγνητικές, ηλεκτρικοί κινητήρες πολύ λιγότερο ογκώδεις κ.λπ. που θα κάνει τα άρματα πολύ ελαφρύτερα και ταυτόχρονα πολύ πιο γρήγορα, πιο ανθεκτικά, φέροντας και πολύ μεγαλύτερη ισχύ πυρός (και πολύ πιο οικονομικά σε κίνηση, συντήρηση και ανταλλακτικά τα οποία φυσικά θα εκτυπώνονται). Πέραν βεβαίως των μη επανδρωμένων συστημάτων.

  3. Πολύ ενδιαφέρον άρθρο.
    Τα άρματα ήταν είναι και θα είναι ο βασιλιάς στο πεδίο της μάχης.
    Δυστυχώς χάθηκαν πολλές ευκαιρίες όταν υπήρχαν πολλά πλεονασματικά και διαθέσιμα σε χαμηλές τιμές Leopard 2A4 αλλά και τα 400 Abrams που βρίσκοντας διάφορες προφάσεις δεν τα πήραν.

  4. Καλό άρθρο διάβασα και το πρωτότυπο, γενικά θα πω ότι το πρόβλημα του NATO είναι το βάρος των κύριων αρμάτων μάχης καθώς και το περιβάλλον που θα κληθούν να πολεμήσουν για παράδειγμα στο Ιράκ δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα από άποψη βάρους ή καιρικών συνθηκών εκτός από θύελλες που μεταφέρουν άμμο στο εσωτερικό του κινητήρα και τους διαλύουν σιγά σιγά ενώ αν χρειαστεί να πολεμήσουν στην Πολωνία τα κύρια άρματα μάχης θα πρέπει να περιμένουν το τμήμα μηχανικών να φτιάξει γέφυρα για να περάσουν ( υπάρχει debate εντός των Αμερικανικών ΕΔ για το αν θα πρέπει να αναβαθμίσουν όλο το οδικό δίκτυο της Πολωνίας και άλλων χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας). Επίσης το πρόγραμμα MPF είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και για την Ελλάδα αφού πρόκειται για ένα άρμα 25-30 τόνων με ένα κανόνι των 105 χιλ. , προσωπικά πιστεύω ότι θα ταίριαζε γάντι στα νησιά και για πόλεμο σε αστικό περιβάλλον. Ακόμα όσον αφορά τα τροχοφόρα 8×8 πιστεύω ότι εάν ο ΕΣ πάρει τα Μ1117 θα θεωρήσει ένα παρόμοιο πρόγραμμα άνευ ουσίας χωρίς βέβαια να καλύπτει πραγματικές ανάγκες. Τέλος θα ήθελα να επισημάνω ότι ένα πιθανό μέλλον για τα κύρια άρματα μάχης είναι η αντικατάσταση του κύριου όπλου τους με ένα ETC gun των 120 χιλ. Τα ETC guns είναι όπλα που χρησιμοποιούν πλάσμα για την πυροδότηση του χημικού που προωθεί το βλήμα με αποτέλεσμα να μειώνει την πίεση και την θερμοκρασία που δημιουργείται στην κάνη, ενώ παράλληλα μειώνει την φθορά στην κάνη. Επίσης επιτυγχάνει ταχύτητες ίδιες με εκείνες ενός κανονιού των 140mm με μικρότερη ανάκρουση ακόμα και από ένα των 120mm.

      1. Το πρόβλημα με τα πολυμερικα υλικά είναι ότι είναι από άνθρακα. Αν δεχτεί πλήγμα από πύραυλο ή εκρηκτικό βλήμα δε θα αναφλεγει;

  5. Δυστυχώς ή ευτυχώς, είμαστε σε άλλον αιώνα, και μια εύρωστη τεχνολογικά και οικονομικά χώρα, δεν χρειάζεται τανκς σε πολύ μεγάλες ποσότητες, και ειδικά για αντίπαλους όπως Ελλάδα Τουρκία, ίσως να χρησιμεύουν σε αστικό κτλ περιβάλλον, αλλά όχι σε ανοιχτό χώρο όπως το πεδίο του Έβρου.

    Είμαστε στον αιώνα της πυραυλικής τεχνολογίας (από όλες τις απόψεις, από μακράς εμβέλειας, βαλλιστικούς, πλεύσης, MLRS, πυροβολικό, μικρής εμβέλειας από ελικόπτερα ή αντιαρματικά κτλ), του αέρα και της ταχύτητας. Μια θάλασσα από άρματα μπορούν να εξουδετερωθούν σε χρόνο dt από ένα ικανό και κατάλληλα εξοπλισμένο σμήνος ελικοπτέρων/αεροπλάνων, ή πυροβολικό (mlrs).

    Οπότε σήμερα και στο μέλλον το βασικό είναι το τρίπτυχο 1) εναέρια κυριαρχία (με άρνηση του αντίπαλου στον χώρο αυτό), 2) πολύ καλή επίγνωση της κατάστασης στο έδαφος (drones/δορυφόροι) και 3) κατάλληλο υλικού που θα «παραδίδεται» με ακρίβεια στον αντίπαλο (το οποίο φυσικά είναι και ακριβό, αλλά το ανταγωνιστικό κόστος είναι ενός άρματος που θα θέλει συνέχεια πληρώματα και συντήρηση, ενώ σε μια σύρραξη θα έχει και αρκετά θύματα, ενώ σήμερα πλέον μπορεί απλά να είναι κάποιος σε μια οθόνη σε ασφαλή απόσταση).

    Δεν είναι τυχαίο που πλέον καμία τεχνολογικά προχωρημένη δύναμη δεν επενδύει σε άρματα, και ακόμη και αυτά που βγαίνουν σαν σχέδια είναι περίπου αναμάσημα των παλιών.

    Το ίδιο θα συμβεί για τις μονάδες επιφανείας του ναυτικού αν δεν αναπτυχθούν πολύ γρήγορα δυνατά λέηζερ τα οποία να μπορούν σε εξαιρετικά σύντομο διάστημα να αδρανοποιήσουν έναν υπερ-υπερηχητικό πύραυλο (καθώς τα πυραυλικά αντίμετρα πλέον δεν θα είναι επαρκή)

  6. Πρέπει να ρίξουμε αναβάθμηση στα τεθωρακισμένα, με όπλα και συστήματα αυτοπρωστασίας και θωράκισης.
    Ο Έβρος δύσκολο πεδίο μάχης γι’αυτά, η τοπογραφία/γεωλογία δεν επιτρέπει μεγάλες και γρήγορες κινήσεις σε βαριά οχήματα, μπορούν και να κολλήσουν.
    Με πυροβολικό, αντιαρματικά, ελικόπτερα, κατευθυνόμενες βόμβες και ρουκέτες και μη επανδρωμένα μπορούνε εύκολα να γίνουν στόχοι.
    Αυτό που κυρίως χρειάζετε γύρω απο τα τεθωρακισμένα είναι καλή αεράμυνα.
    Χρειαζόμαστε και γρήγορα, ελαφρά οχήματα με αντιαρματικά, γρήγορες μονάδες που μπορούν να κάνουν πλήγματα σε ότι πατήσει Ελληνική Γη. Το μέλλον ανήκει στα μη επανδρωμένα τεθωρακισμένα.

  7. Αυτην την στιγμη, το καλυτερο σε αποδοση σε πολλαπλoυ ρολου αποστολες κυριως σε βιωσιμοτητας ειναι το Ρωσσικο Τ14 ARMATA.

    Η συγκριση του T14 ARMATA με αλλα αντιστοιχα του ειδος αρματα μαχης απο την δυση αποδεικνυει, την ανωτεροτητα του.

    Μια απλη ερευνα θα πεισει κι τον πιο δυτικοφιλο !

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *