Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 25 Ιουνίου του 2017 στην ιστοσελίδα «The National Interest» με τον τίτλο «Why America’s Mighty Military Doesn’t Always Dominate the Battlefield» και υπότιτλο «A truth in modern warfare: Weapons do not always work as advertised». Συντάκτης του άρθρου είναι ο Dave Majumdar και πραγματεύεται, μέσω συγκεκριμένου παραδείγματος, το γεγονός της απόκλισης των επιδόσεων των όπλων, σε συνθήκες πραγματικής μάχης, σε σχέση με τις διαφημιζόμενες από τις αμυντικές βιομηχανίες επιδόσεις. Παραθέτουμε το κείμενο μεταφρασμένο (το κείμενο στην αγγλική γλώσσα μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ):

«Η πρόσφατη κατάρριψη, από το Αμερικανικό Ναυτικό, ενός συριακού μαχητικού αεροσκάφους Su-22, κοντά στην πόλη Tabqah, είναι ενδεικτικό μιας αλήθειας του σύγχρονου πολέμου: Τα όπλα δεν λειτουργούν πάντα όπως έχουν διαφημιστεί.

Στη διάρκεια εμπλοκής ενός ζεύγους F/A-18E Super Hornets του αεροπλανοφόρου USS George H. W. Bush (CVN-77) και του Su-22, προηγμένα αμερικανικά βλήματα αέρος-αέρος αντιμετωπίστηκαν με αντίμετρα σε κοντινή απόσταση. Πράγματι, όπως αναφέρθηκε από το CNN, τα Super Hornets εκτόξευσης, κατά του Su-22, ενός αεροσκάφους των αρχών της δεκαετίας του 1970, ένα βλήμα AIM-9 Sidewinder υπέρυθρης καθοδήγησης.

Αν και το Πεντάγωνο δεν ανακοίνωσε λεπτομέρειες, το βλήμα ήταν πιθανότατα της έκδοσης AIM-9X, της τελευταίας έκδοσης του γνωστού Sidewinder που έχει τη δυνατότητα εμπλοκής πέραν την οπτικής επαφής. Αν και ο πιλότος του F/A-18E εκτόξευσε το βλήμα από απόσταση μισού μιλίου περίπου, πολύ μικρή απόσταση ακόμα και για βολή με AIM-9, το βλήμα αντιμετωπίστηκε με θερμοβολίδες. Στη συνέχειa ο πιλότος εκτόξευσε βλήμα AIM-120C AMRAAM-πιο ακριβό και με μεγαλύτερη εμβέλεια βλήμα, με σύστημα καθοδήγησε ενεργητικού ραντάρ- για να προσβάλει το Su-22.

Το ερώτημα είναι: Πως ο πιλότος του Su-22 αντιμετώπισε το AIM-9 με θερμοβολίδες δεδομένου του προηγμένου υπέρυθρου ερευνητή του Sidewinder;

Πράγματι, ο AIM-9X έχει σχεδιαστεί ειδικά για να μην αντιμετωπίζεται με αντίμετρα. Όλες οι εκδόσεις των Sidewinder ενσωματώνουν τέτοιες δυνατότητες, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, αλλά ο AIM-9X είναι μακράν ικανότερος από τις προηγούμενες εκδόσεις του βλήματος. Το πρόβλημα είναι ότι η τεχνολογία δεν είναι πάντα τέλεια και συχνά ο εχθρός θα έχει τους δικούς του άσσους στο μανίκι.

Σε κάθε περίπτωση τα αμερικανικής κατασκευής βλήματα αερομαχίας έχουν να επιδείξουν, διαχρονικά, εξαιρετικά ποσοστά Πιθανότητας Προσβολής, τόσο στη διάρκεια δοκιμών όσο και στη διάρκεια πραγματικών βολών στο πλαίσιο των ασκήσεων τύπου Weapon System Evaluation Program, όπως η Combat Archer. Ωστόσο, τα ίδια βλήματα συχνά αποτυγχάνουν να επιτύχουν τις ίδιες επιδόσεις στη διάρκεια πραγματικής μάχης.

Ο αεροπορικός πόλεμος στο Βιετνάμ είναι ίσως η καλύτερη απεικόνιση αυτού του φαινομένου. Στη διάρκεια της ανάπτυξης του ο AIM-7 Sparrow πέτυχε Πιθανότητα Προσβολής της τάξεως του 80-90%. Το ποσοστό αυτό έπεσε στο 50-60% στη διάρκεια των επιχειρησιακών δοκιμών. Ωστόσο, όταν το βλήμα χρησιμοποιήθηκε στη μάχη η απόδοση του ήταν σχεδόν καταστροφική.

Στις αρχές του Πολέμου του Βιετνάμ, στη διάρκεια της επιχείρησης Rolling Thunder, οι αρχικές εκδόσεις του AIM-9 κατάφεραν Πιθανότητα Προσβολής σε ποσοστό μόλις 16%, δηλαδή 29 καταρρίψεις σε 187 βολές. Στο μεγαλύτερο βεληνεκές, οι επιδόσεις του AIM-7 Sparrow, βλήμα με σύστημα καθοδήγησης ημι-ενεργού ραντάρ, ήταν χειρότερες, με 8% επιτυχία, δηλαδή 27 καταρρίψεις σε 340 βολές. Ακόμα και στις τελευταίες φάσης του Πολέμου του Βιετνάμ, στη διάρκεια των επιχειρήσεων Linebacker I και II, το 1972 και το 1973 αντίστοιχα, ο AIM-7 είχε επιτυχία σε ποσοστό 11%, ενώ ο AIM-9 σημείωσε ποσοστό επιτυχίας 19%. Στον Πόλεμο του Κόλπου, το 1991, οι νεότερες εκδόσεις του AIM-7 σημείωσαν ποσοστό επιτυχίας 51%, ενώ οι νεότερες εκδόσεις του AIM-9 σημείωσαν ποσοστό επιτυχία 67%-σύμφωνα με στοιχεία του Center for Strategic and Budgetary Analysis.

Τα ποσοστά Πιθανότητας Προσβολής των νεότερων βλημάτων AIM-120 AMRAAM και AIM-9X είναι απόρρητα, αλλά τα δύο βλήματα έχουν σημειώσει εξαιρετικά καλές επιδόσεις στη διάρκεια δοκιμών σε πραγματικές συνθήκες. Ωστόσο, ο AIM-120 δεν έχει επιδείξει, σε πραγματική μάχη, στατιστικά επιτυχίας παρόμοια με αυτά των δοκιμών. Στις επιχειρήσεις Desert Storm και Iraqi Freedom, ο AMRAAM κατέρριψε έξι εχθρικά αεροσκάφη σε 13 βολές πέραν του ορίζοντα (46%). Το βλήμα κατέρριψε και το Su-22 που προανέφερα, αλλά στην περίπτωση αυτή η βολή έγινε από μικρή απόσταση.

Δεν είναι σαφές εάν ο AIM-9X έχει χρησιμοποιηθεί σε μάχη πριν το συγκεκριμένο περιστατικό, η εμπλοκή με το Su-22 πιθανόν να είναι η παρθενική του βολή σε πραγματική μάχη. Ωστόσο, στη διάρκεια της εμπλοκής το βλήμα αντιμετωπίστηκε με θερμοβολίδες. Μπορεί αυτό να είναι σοκαριστικό, δεδομένης της προηγμένης τεχνολογίας που ενσωματώνει ο AIM-9X, αλλά οι σοβιετικές/ρωσικές θερμοβολίδες έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικές για σειρά ετών.

Πράγματι, όπως ανακάλυψε, με τρόμο, η Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία, στη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, το βλήμα AIM-9P-το οποίο σχεδιάστηκε για να μην αντιμετωπίζεται με θερμοβολίδες-συχνά ακολουθούσε τις θερμοβολίδες αντί των σοβιετικών αεροσκαφών. Ο John Manclark, Διοικητής της 4477 Test & Evaluation Squadron την περίοδο 1985-1987, αποκάλυψε το 2012, στον θρυλικό δημοσιογράφο Bill Sweetman, ότι η δοκιμή του βλήματος κατά σοβιετικών αντιμέτρων μας άνοιξε τα μάτια.

“Η CIA μας προμήθευσε με έναν εκτοξευτή θερμοβολίδων ενός Su-25 Frogfoot, το οποίο είχε καταρριφθεί στο Αφγανιστάν. Το δώσαμε για συντήρηση, ήταν ένα πράγμα από το οποίο έβγαιναν καλώδια. Τέσσερις ώρες αργότερα το είχαμε τοποθετήσει σε ένα MiG-21 … Το 1987 παραλάβαμε έναν AIM-9P, που είχε σχεδιαστεί να αποφεύγει τις θερμοβολίδες και όταν το χρησιμοποιήσαμε κατά αμερικανικών θερμοβολίδων δούλεψε. Είχαμε και τις σοβιετικές θερμοβολίδες. Ήταν βρώμικες και δεν ήταν όμοιες μεταξύ τους. Και ο AIM-9P είπε λατρεύω αυτή τη θερμοβολίδα” αποκάλυψε ο Manclark στον Sweetman, που τότε εργαζόταν για το περιοδικό Aviation Week.

“Γιατί συνέβη αυτό; Είχαμε σχεδιάσει το AIM-9P να αντιμετωπίζει τις αμερικανικές θερμοβολίδες. Οι σοβιετικές θερμοβολίδες είχαν διαφορετικούς χρόνους καύσης, έντασης της καύσης και εκτόξευσης από το αεροσκάφος. Ομοίως, κάθε φορά που προσπαθούσαμε να κατασκευάσουμε έναν εξομοιωτή σοβιετικών αντιαεροπορικών συστημάτων, όταν είχαμε στα χέρια μας το πραγματικό όπλο, δεν ήταν το ίδιο.  Μίλησα για τον AIM-9P γιατί δεν είναι πια στο οπλοστάσιο μας και μπορώ να μιλήσω για το θέμα. Το ίδιο συμβαίνει για άλλα, πολλά, συστήματα τα οποία έχουμε ακόμα στο οπλοστάσιο μας και δεν μπορώ να μιλήσω γι’ αυτά”.

Πράγματι, ο AIM-9X μπορεί να είναι ένα από αυτά τα συστήματα. Και όπως λέει η παροιμία: Τα καλύτερα σχέδια του ποντικού και του ανθρώπου συχνά πάνε λάθος, εννοώντας ότι όσο καλά και έχει σχεδιαστεί κάτι, κάποιες φορές μπορεί τα πράγματα να πάνε λάθος».

ΠΗΓΗ: The National Interest

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: DEFENCEREVIEW.GR

Comments

  1. Ευχαριστώ για την αναπαραγωγη του σχολιου μου. 🙂
    Και συγχαρητηρια για την εξαιρετικα επιμελη μεταφραση, ωστε να πληροφορηθουν και οι μη αγγλοφωνοι αναγνωστες.
    «Ω, ποσο αγαπω αυτη τη σοβιετικη θερμοφωτοβολιδα» ελεγε ο υπερσυγχρονος ΑΙΜ-9P. Και ο σοβιετικος διανομεας δεν ηταν κανενα θαυμα της μικροηλεκτρονικης, ενα πραγμα με καλωδια που κρεμονταν ηταν, και κατι βρωμικες θερμοφωτοβολιδες……..

    Ηταν τοσο οικτρη η αποτυχια του AIM-7 Sparrow στο Βιετναμ, που οι Αμερικανοι αναγκαστηκαν να ξαναβαλλουν πολυβολο στα μαχητικα.

    Το ποσοστο επιτυχιας λοιπον του AMRAAM στους 2 πολεμους του Κόλπου ηταν 46 %.
    Δεν ειναι καθολου κακο, ειναι ενας εξαιρετικος πυραυλος που καλως αποκτησαμε, αλλα πρεπει να αντιληφθουμε τα ορια της βολης BVR.

    Οσο πιο μακρια, τοσο πιο κακα………………….

    Δεν εχει πεθανει η «σκυλομαχία» (dogfight), οτι και να λεει η μαμα Λοκχηντ.

    Τωρα, το F-35 φερει 2 AMRAAM σε διαμορφωση Α/G, και 4 σε διαμορφωση CAP- A/A. Χμμμμ………..

    1. Χμμμ… Καλή η διαφήμιση… Θα δουλέψει τόσο καλά όσο διαφημίζεται; Ή για να θέσω και λίγο διαφορετικά το ερώτημα: Θα δουλέψει τόσο καλά ΑΝΑΛΟΓΙΚΑ με το πόσο ακριβό είναι; Το value for money που λένε κι οι Αμερικάνοι δηλ.
      Επίσης θα είναι ΑΝΑΛΟΓΙΚΑ πάλι τόοοοσο καλύτερο ώστε να αντισταθμίσει την -τοπική-αριθμητική υπεροχή των αντιπάλων Κινεζορώσων; Αλλά μήπως δεν τους ενδιαφέρουν τόσο οι επιδόσεις των f35 σε κλειστή αερομαχία όσο οι επιδόσεις σε διείσδυση, προσβολή, καταστολή αεράμυνας;
      Το δόγμα μάλλον είναι αυτό που ήταν από τον Β’ΠΠ: Τα μαχητικά κερδίζουν μάχες, όμως τα βομβαρδιστικά κερδίζουν πολέμους…

      1. Εμεις το μονο που εχουμε να κανουμε ειναι καταστρεψουμε την τουρκικη αεροπορεια.
        Χωρις την υποστηριξη της ουτε στο Αφριν δεν μπορουν να προελασουν.
        Γιαυτο μερικοι λενε οτι το 35 δεν ταιριαζει στο δογμα μας.

  2. Το τι θα δουλέψει γενικότερα σε ενδεχόμενο πόλεμο είναι μεγάλο θέμα, για να μη μπούμε και στο τι βέτο σε ανταλλακτικά θα βάλει κάθε κράτος…

  3. Στον πόλεμο του κόλπου είχαν ποσοστό επιτυχίας 46% απέναντι σε παλιολιθικά αεροσκάφη ή μη εκσυγχρονισμένα και σίγουρα υποδεέστερα των ρωσικών, χωρίς σύστημα αυτοπροστασίας και με πλήρη αεροπορική υπεροχή, με πλήρη δεδομένα απο τα ιπτάμενα ρανταρ, με ηλεκτρονικό πόλεμο και με πιο πολλά και πιο σύγχρονα αεροσκάφη. Οι Amraam φυσικά έχουν βελτιωθεί απο τότε αλλά έχουν και τα συστήματα αυτοπροστασίας. Και αν ένα αεροσκάφος πετά χαμηλά για να αποφύγει πχ τους ελληνικούς Patriot ή τους S-300 τότε το βεληνεκές των Amraam μετατρέπεται σε μέσου ή μικρού βεληνεκούς. Αυτό σημαίνει οτι μπορεί πρωταγωνιστές να είναι οι Mica IR και οι Iris T. Εν πάση περιπτώσει αυτά φαίνονται στην πράξη αλλά για τίποτα να μην είμαστε σίγουροι.

  4. ο συγκεκριμένος συγγραφέας είναι γνωστός για τα clickbait αρθρα του και δεν θεωρειται ιδιαιτερα αξιοπιστος. Αυτο το αρθρο επιβεβαιωνει αυτη την εντυπωση. Εξηγουμαι

    Κάνει θέμα την αστοχία του ΑΙΜ9Χ και περνάει στα ψιλά γράμματα ότι ο πύραυλος βλήθηκε ΕΚΤΟΣ φακέλου βολής. Τόσο απλά τα πράγματα. Όλα τα περαιτέρω λόγια είναι περιττά. Ο πύραυλος δεν απέδωσε, όχι γιατί η εταιρεία υποσχέθηκε κάτι που δεν επιβεβαιώθηκε αλλά γιατί επαναλαμβάνω ο πύραυλος βλήθηκε εκτός φακέλου εμπλοκής. Ενώ το παραδέχεται ο συγγραφέας προχωράει σε μια ανάλυση άνευ ουσίας γιατί το βασικό παράδειγμα του είναι ΑΚΥΡΟ!

    Στη συνέχεια κάνει μια αναφορά στον ΑΜΡΑΑΜ όπου (βολικά για αυτόν) παραλείπει να αναφέρει τα ποσοστά επιτυχίας του πυραύλου στην Γιουγκοσλαβία, όπου σάρωσαν τα Σερβικά Μιγκ. Αυτά τα στοιχεία είναι γνωστά αλλά τα παραλείπει.
    Tα σερβικα Μιγκ δεν ηταν σαπακια, αλλα κατατροπωθηκαν.

    Ο ΑΜΡΑΑΜ παραμένει το κύριο όπλο αέρος-αερος μάχης των δυτικών κρατών. Αυτό το τα λέει όλα.

    Επίσης σε όλες τις σοβαρές ασκήσεις αεροπορικού πολέμου, η μάχη κρίνεται στην BVR εμπλοκη , οπου ειναι πρωτιστως θεμα στρατηγικης. Οι κλειστες αερομαχιες ειναι αλλων εποχων και ειναι η τελευταια επιλογη για μαχητικο 5ης γενεας.

    Και επιεδη τα μαχητικά 5ης γενεάς ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ τις συνθήκες εμπλοκής, μην περιμένετε να δείτε πολλές τέτοιες σε μια ενδεχόμενη σύρραξη που θα παίζουν μαχητικά 5ης γενεάς

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *