Η Π.Α το προσεχές χρονικό διάστημα θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια πρωτόγνωρη συρρίκνωση σε επίπεδο οροφής δυνάμεων. Τα 18 Mirage 2000 EGM/ BGM μαζί με τα 34 F-4E PI2000 βρίσκονται στη δύση της επιχειρησιακής τους ζωής. Αναπόφευκτα τα επόμενα χρόνια θα αποσυρθούν. Σήμερα η Π.Α αριθμεί περί τα 230 αεροσκάφη.

Πολλάκις έχουμε αναφέρει πως τα 32 F-16C/D Block 30 δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να πουληθούν έστω και μερικώς αλλά πρέπει να εκσυγχρονιστούν στο επίπεδο CCIP Lite. Επιπλέον, μια από τις άμεσες ανάγκες είναι να βρεθούν μεταχειρισμένα Mirage 2000-5 ώστε να συμπληρωθεί η δύναμη της Π.Α. Τα δε Block 50 επιβάλλεται να εκσυγχρονιστούν από τα απάρτια των Block 52+ και Block 52+ Adv ώστε να παραμείνουν αξιόμαχα για τα επόμενα 15 χρόνια.

Δεδομένου πως η Π.Α έχει ανάγκη εκτός από ποιότητα και από ποσότητα στο παρόν άρθρο εξετάζουμε πως μπορεί να λάβει χώρα αριθμητική ενίσχυση με έμφαση στα ελαφρά μαχητικά τα οποία δύναται να αναλάβουν επιχειρησιακό έργο από τα κύρια μαχητικά. Και κυρίως γιατί παρουσιάζουν χαμηλό κόστος απόκτησης και μικρό κόστος κύκλου ζωής.

Είναι ένα ζήτημα που οι αεροπορικές δυνάμεις ανά τον κόσμο έχουν αντιμετωπίσει με διαφορετικούς τρόπους κατά καιρούς, ανάλογα με τις επιχειρησιακές τους ανάγκες και φυσικά ανάλογα με τα διαθέσιμα στη διεθνή αγορά προϊόντα.

Το πρόγραμμα του M-346 Lavi είναι ένα αντιπροσωπευτικότατο παράδειγμα του πώς μπορούν να καλυφθούν ζωτικές επιχειρησιακές ανάγκες μίας ένοπλης δύναμης, μέσα από την πλήρη αξιοποίηση του εγχώριου επιστημονικού ανθρώπινου δυναμικού και την βιομηχανική συνεργασία. Η απόφαση του Ισραήλ για την επιλογή του ιταλικού εκπαιδευτικού Μ-346 (30 μονάδες) σε ρόλο , ανακοινώθηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 2012. Μεγάλοι χαμένοι του σχετικού διαγωνισμού οι Boeing με μία έκδοση του Goshawk (T-45TS) και η Νοτιοκορεάτικη ΤΑΙ με το Α-50 Golden Eagle.

Στο ελληνικό επιχειρησιακό περιβάλλον και ιδίως στο νησιωτικό, ελαφρά μαχητικά αεροσκάφη θα ήταν πραγματικά χρήσιμα, δεδομένου ότι κάτω από το επίπεδο των 15.000 ποδών μπορούν να προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες σε πλειάδα ρόλων. Μπορούν επί παραδείγματι να αναλάβουν την προσβολή αποβατικών μονάδων του αντιπάλου, αποτρέποντας με πολλούς τρόπους τη δημιουργία προγεφυρωμάτων ή αεροπρογεφυρωμάτων. Έχουν επίσης της δυνατότητα να εκτελέσουν αποτελεσματικά αποστολές εγγύς αεροπορικής υποστήριξης (CAS), αποστολές εντοπισμού και κατάρριψης επιθετικών και μεταφορικών ελικοπτέρων και UAV/UCAV, αεράμυνα σημείου, προστασία αεροπορικών μονάδων υψηλής αξίας όπως τα ΑΣΕΠΕ αλλά και αποστολές αεροπορικής κάλυψης εχθρικών επιθετικών ενεργειών σε συγκεκριμένες περιοχές. Απαλλάσσοντας έτσι μεγαλύτερα και βαρύτερα οπλισμένα μαχητικά από αυτές τις επιχειρησιακές υποχρεώσεις… Οι οποίες δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι απαιτούν σημαντική δύναμη εναέριων μέσων.

Οι εξελίξεις μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η αλλαγή των δεδομένων

Μετά το τέλος του Β΄Π.Π. και την σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα επικράτηση του στροβιλοκινητήρα στα μαχητικά, τα εμβολοφόρα συνέχισαν να έχουν κυρίαρχο ρόλο σε αποστολές οι οποίες έπρεπε να διεξαχθούν πετώντας σε μικρό ύψος, πάνω από το θέατρο επιχειρήσεων. Στις τάξεις μεγάλων αεροπορικών δυνάμεων όπως η USAF και η RAF, παρά το γεγονός ότι τα αεριωθούμενα αντικατέστησαν πλήρως τα εμβολοφόρα μαχητικά μετά το τέλος του πολέμου στην Κορέα (1950-1953), τόσο σε ρόλους αέρος-αέρος αρχικά, όσο και σε ρόλους προσβολής επίγειων στόχων αλλά και στο στάδιο της προκεχωρημένης και επιχειρησιακής εκπαίδευσης, τα εμβολοφόρα εξακολούθησαν να διατηρούν πρωταγωνιστικό ρόλο στην εγγύς αεροπορική υποστήριξη και γενικά σε ρόλους στρατιωτικής συνεργασίας. Σημαντικότερος εκπρόσωπος αυτής της γενιάς εμβολοφόρων αεροσκαφών με καθαρά επιθετικό χαρακτήρα, ήταν το A-1 Skyraider της Douglas που έμεινε σε υπηρεσία από τις αρχές της δεκαετίας του ‘50 μέχρι τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ‘70. Αξιοποιήθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό τόσο στον πόλεμο της Κορέας λοιπόν όσο και στις επιχειρήσεις του πολέμου στο Βιετνάμ. Επίσης μακρόχρονη υπηρεσία είχαν και τα βρετανικά Fairey Firefly και Fairey Gannet, χωρίς βέβαια να καταγράψουν το ίδιο επιχειρησιακό ιστορικό.

Στη δεκαετία του ‘60, παρά το ότι η ανάπτυξη εξειδικευμένων επιθετικών αεροπλάνων δεν σταμάτησε (Α-4, Α-6, Α-7) και συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ‘70 (Α-10), εμφανίστηκαν τα πρώτα εκπαιδευτικά αεριωθούμενα προκεχωρημένου-επιχειρησιακού σταδίου, με δυνατότητες μεταφοράς οπλικού φορτίου αέρος-εδάφους (Fouga Magister, A-37 Dragonfly, Aermacchi MB-326, Alpha Jet, BAC 167 Strikemaster, Aero L-39). Σε κάθε περίπτωση, η απόπειρα ήταν να μειωθεί το κόστος, μέσω του συγκερασμού δύο σημαντικών επιχειρησιακών αναγκών, δεδομένου ότι πολλές αεροπορικές δυνάμεις είτε δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα, είτε δεν ήθελαν να επενδύσουν τα μεγάλα ποσά που απαιτούσε η προμήθεια εξειδικευμένων επιθετικών αεροπλάνων. Τέλος δε, υπήρχαν και αεροπορικές δυνάμεις με επιχειρησιακή φιλοσοφία τέτοια που δεν περιλάμβανε την ύπαρξη επιθετικών αεροσκαφών.

Το εξαιρετικό MB-326 της Aermacchi χρησιμοποιήθηκε ώς LIFT ή ελαφρύ μαχητικό από 15 συνολικά αεροπορικές δυνάμεις. Πρωτοεισήλθε σε υπηρεσία το 1962 στην Ιταλική Αεροπορία και εξακολούθησε να πετά ανά τον κόσμο ακόμα και μετά από 35 χρόνια… Κατασκευάστηκε σε περισσότερες από 800 μονάδες και η παραγωγή του διήρκεσε από το 1961 μέχρι το 1975.

Σε σύγκριση με τα εκπαιδευτικά/ελαφρά επιθετικά αεροπλάνα που προαναφέραμε, τα εξειδικευμένα επιθετικά, από το Α-1 μέχρι και το Α-10, είχαν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που φυσικά αύξαναν το κόστος κτήσης και υποστήριξής τους. Ισχυροί κινητήρες, μεγάλη μεταφορική ικανότητα σε καύσιμο και οπλικό φορτίο, συστήματα ναυτιλίας και άφεσης οπλισμού μεγάλης ακρίβειας και θωράκιση από πυρά όπλων μικρού διαμετρήματος, ήταν τα σημαντικότερα από αυτά. Αυτός ήταν βέβαια και ο σημαντικότερος λόγος που αξιοποιήθηκαν από πολύ λίγες αεροπορικές δυνάμεις… Ακόμη και η USAF είχε αποφασίσει να αποσύρει οριστικά το Α-10 στη δεκαετία του ‘90, όταν στις αρχές της δεκαετίας του 2000 της προέκυψε το νέο επιχειρησιακό δεδομένο του πολέμου εναντίον της τρομοκρατίας…

Προβληματισμοί και νέα δεδομένα για την Πολεμική Αεροπορία

Μπροστά σε μία παρόμοια ανάγκη βρίσκεται και η Πολεμική Αεροπορία την τελευταία δεκαετία. Όχι αυτή του πολέμου εναντίον της τρομοκρατίας φυσικά… Αλλά αυτή της αναπλήρωσης του κενού που άφησαν πίσω τους τα Α-7Ε και θα αφήσουν σε λίγα χρόνια και τα F-4E AUP μαζί με τα Mirage 2000EG και κατόπιν και τα F-16C/D Block 30. Τι ευνοούμε με όλα αυτά…

Η Πολεμική Αεροπορία καλείται εδώ και αρκετά χρόνια να καλύψει το κενό του ρόλου του A-7 και μάλιστα με στόλο μαχητικών ο οποίος απομειώνεται με ταχύτατους ρυθμούς. Ποσοτικά και ποιοτικά.

Άλλη αποστολή είναι αυτή του βομβαρδισμού Close Air Support: Στο παραπάνω λινκ με βλήματα Brimstone τρια ανά πτέρυγα.

Στο τι πρόκειται να συμβεί στο άμεσο μέλλον, μετά από 15 ολόκληρα χρόνια εγκληματικής απραξίας, έχουμε επανειλημμένα αναφερθεί. Δεν χρειάζεται να επεκταθούμε και πάλι… Αφού επί μία σχεδόν δεκαετία προσπαθούμε να πουλήσουμε τα Block 30 και δεν “μας βγαίνει”, οι πληροφορίες που έχουν γίνει γνωστές λένε ότι το πρώτο F-16 που θα αποσταλεί στις ΗΠΑ “γυμνό” από εξοπλισμό και συστήματα, προκειμένου να γίνουν επάνω σε αυτό οι εργασίες εγκατάστασης, ολοκλήρωσης και πιστοποίησης των συστημάτων που θα περιλαμβάνει η διαμόρφωση F-16V, θα φύγει από τη χώρα μας σε ένα περίπου χρόνο από σήμερα! ΔΥΟ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ δηλαδή θα περάσουν από την υπογραφή της σύμβασης για τον εκσυγχρονισμό των 84 F-16C/D Block 52+ και Block 52+ Advanced για να φύγει το πρωτότυπο από την Ελλάδα!!! Όχι να παραδοθεί έτοιμο προς έναρξη των εργασιών εκσυγχρονισμού στα υπόλοιπα 83 αεροσκάφη…

Το τελευταίο Block 50 που κατασκευάστηκε, το 145, προσγειώνεται στον Άραξο στις αρχές της δεκαετίας που διανύουμε. Έμεινε στις ΗΠΑ για χρονικό διάστημα 15 περίπου ετών προκειμένου να αξιοποιηθεί ως πρωτότυπο για την ανάπτυξη του Block 52+. Έχει την ίδια ακριβώς διαμόρφωση δηλαδή με τα Block 52+ με τη διαφορά ότι φορά κινητήρα F110 της GE (Block 50+). Ενώ ο αριθμός των μαχητικών της ΠΑ μειώνεται με ταχύτατους ρυθμούς, ο εκσυγχρονισμός των Block 30 και -50 που θα μας αποφέρει 71 ικανότατα μαχητικά με κόστος ανά μονάδα που δεν θα ξεπερνά τα 10 εκατομμύρια δολάρια (τη στιγμή που ένα LIFT κοστίζει από 35 έως 45!), αποφεύγεται από την ελληνική πολιτεία! Και μην χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία το κόστος… Γιατί θα μπορούσε να υλοποιηθεί μέσω FMS!

Εν τω μεταξύ το 145, το τελευταίο F-16C Block 50 που κατασκευάστηκε και είχε κατά τον ίδιο τρόπο αξιοποιηθεί πριν από 20 περίπου χρόνια, λειτουργώντας ως πρωτότυπο (Τ1) για την ενσωμάτωση, ολοκλήρωση και πιστοποίηση των συστημάτων του Block 52+, το έχουμε και το “κοιτάμε”… Πρόκειται για ένα αεροσκάφος που κόστισε πολλά εκατομμύρια δολάρια στην Ελλάδα (το κόστος της τροποποίησής του βάρυνε τον προϋπολογισμό του προγράμματος PX III-Block 52+), το οποίο σήμερα μπορεί ΑΜΕΣΑ να χρησιμοποιηθεί για τον εκσυγχρονισμό των Block 50 σε Block 50+ (με τα απάρτια και τα συστήματα που θα προκύψουν από τα Block 52+). Αντί να συμπεριλάβουμε λοιπόν τουλάχιστον και τα Block 50 στο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των 84 νεότερων Block, “αναλωνόμαστε” στην εξέταση “λύσεων” τύπου MH-60R και λιγοστών MQ-9 Reaper…

Επί του προκειμένου, είναι ευρύτερα γνωστό ότι έχουμε φτάσει και στο “μη περαιτέρω” και στο κομμάτι της προκεχωρημένης-επιχειρησιακής εκπαίδευσης των Ικάρων. Το Τ-2Ε πέρα από το γεγονός ότι είναι ένα εκπαιδευτικό αεροπλάνο μίας άλλης εποχής, με εξαιρετικά περιορισμένη δυνατότητα μεταφοράς οπλικού φορτίου και χωρίς τον παραμικρό εξοπλισμό πτήσης και αποστολής που θα μπορούσε να φανεί χρήσιμος σε έναν εκπαιδευόμενο ιπτάμενο που προορίζεται να ενταχθεί σε Μοίρα F-16 ή Mirage 2000, έχει σταματήσει να υποστηρίζεται από το μεγαλύτερο χρήστη του, το USN, εδώ και δεκαπέντε τουλάχιστον χρόνια…

To πρωτότυπο M-346FA με το οπλικό φορτίο που μπορεί να μεταφέρει… Η απόκτηση 15 τέτοιων αεροσκαφών σε πρώτη φάση θα έλυνε το πρόβλημα της προκεχωρημένης-επιχειρησιακής εκπαίδευσης των Ελλήνων Ικάρων, ενώ η προσθήκη μικρού αριθμού στο μέλλον θα μας έδινε και τη δυνατότητα να το αξιοποιήσουμε και ως ελαφρύ μαχητικό.

Η Πολεμική Αεροπορία για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα κατόρθωνε να καλύπτει τις ανάγκες υποστήριξης (προμήθειας ανταλλακτικών) του συγκεκριμένου τύπου αεροσκάφους, τόσο λόγω του ότι φορά τον ίδιο κινητήρα (J65 χωρίς μετάκαυση), με το F-5A/B Freedom Fighter, όσο και λόγω του ότι με την απόσυρση του T-2C από το USN, είχε παραλάβει ικανό απόθεμα ανταλλακτικών. Με την πάροδο του χρόνου βέβαια, το κόστος συντήρησης και υποστήριξης των Buckeye αυξήθηκε σε βαθμό τέτοιο που είναι ασύμφορη πλέον η αξιοποίησή του στο προκεχωρημένο και επιχειρησιακό στάδιο. Και καθίσταται ακόμα πιο ασύμφορη ακριβώς επειδή από πλευράς εξοπλισμού το αεροπλάνο δεν έχει τίποτα να δείξει στον εκπαιδευόμενο…

Lead In Fighter-Trainers: Αναζητώντας τη χρυσή τομή κόστους-απόδοσης για την κάλυψη περισσότερων του ενός ρόλων

Η Πολεμική Αεροπορία στράφηκε και εξακολουθεί να υιοθετεί τη λύση της αξιοποίησης του T-6A Texan II για την κάλυψη μέρους των αναγκών της στο προκεχωρημένο-επιχειρησιακό στάδιο. Ανταλλάσοντας το τελευταίο με το αρχικό-βασικό στάδιο εκπαίδευσης που έχει “στήσει” στην 120 ΠΕΑ στην Καλαμάτα, με άλλες αεροπορικές δυνάμεις και συγκεκριμένα με την Ιταλική Αεροπορία. Πολλοί Έλληνες Ίκαροι έχουν ολοκληρώσει το προκεχωρημένο-επιχειρησιακό στάδιο της εκπαίδευσής τους στο MB-339C/D της Ιταλικής Αεροπορίας, ενώ Ιταλοί συνάδελφοί τους έχουν αντίστοιχα ολοκληρώσει το αρχικό-βασικό στάδιο με το T-6A στην 120 ΠΕΑ. Η ανταλλαγή αυτή βέβαια δεν συμπεριέλαβε το σύνολο των Ελλήνων Ικάρων δεδομένου ότι δεν επιλέγονται όλοι για να επανδρώσουν μαχητικά… Το ζήτημα όμως της αντικατάστασης των T-2E εξακολουθεί να υφίσταται. Δεν έχει προκύψει πρόσφατα αλλά είναι ζητούμενο τα τελευταία 15 με 20 χρόνια… Σε κάθε περίπτωση το Μ-346 είναι κάτι που θέλει η ίδια η Π.Α και το έχει αξιολογήσει ως το ιδανικό εκπαιδευτικό αεροσκάφος (δείτε εδώ).

Έλληνες Ίκαροι μπροστά από ιταλικά MB-339C/D στην αεροπορική βάση του Lecce.

Με δεδομένο πλέον τον σημαντικά μικρότερο αριθμό εκπαιδευόμενων ιπταμένων στις τάξεις της Σχολής Ικάρων, αλλά και την αποτυχία της απόπειρας δημιουργίας ενός κοινού ευρωπαϊκού προγράμματος εκπαίδευσης ιπταμένων την προηγούμενη δεκαετία, η ανάγκη προμήθειας ενός νέου εκπαιδευτικού LIFT για την Ελλάδα παραμένει… Και εδώ είναι που ερχόμαστε στο “δια ταύτα”. Το οποίο στο αφιέρωμα αυτό είναι η λύση της υιοθέτησης συνδυασμού εκπαιδευτικού LIFT και ελαφρού μαχητικού. Η αναγκαιότητα λοιπόν μίας τέτοιας λύσης είναι μεγάλη για πολλούς λόγους. Αφήνουμε στην άκρη τους αμιγώς εκπαιδευτικούς γιατί έχουν αναλυθεί κατ΄ επανάληψη, σε βαθμό που να είναι πλέον ευνόητοι…

Tα αεροσκάφη φέρουν το ραντάρ Grifo 346 ενώ μπορούν να φέρουν και AESA το Grifo E.

Εν τάχει, ένα σύγχρονο LIFT παρέχει, σε συνδυασμό με το επίγειο πακέτο εκπαιδευτικών βοηθημάτων που το συνοδεύει, δυνατότητες οικονομικής και ρεαλιστικής εκπαίδευσης σε πλειάδα ρόλων. Για τους δύο βασικούς (αέρος-αέρος και αέρος-εδάφους), ο εκπαιδευόμενος μπορεί να γνωρίσει και να εξασκηθεί σε τακτικές εντοπισμού και εγκλωβισμού στόχων, είτε με τη χρήση ραντάρ, είτε ατρακτιδίου στοχοποίησης. Μπορεί να εφαρμόσει τακτικές άφεσης όπλων και κανονικούς κανόνες εμπλοκής, αξιοποιώντας παράλληλα συστήματα παρεμβολής και ηλεκτρονικών αντιμέτρων. Πράγματα που φυσικά με το T-2E ούτε κατά διάνοια δεν μπορούν να γίνουν… Κάτι που με τη σειρά του συνεπάγεται ότι όλες αυτές τις διαδικασίες θα τις δει για πρώτη φορά όταν θα ενταχθεί σε κάποια πολεμική Μοίρα, με κόστος εκπαίδευσης όμως τριπλάσιο ή και τετραπλάσιο!


Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως πλατφόρμα ναυτικής κρούσης στη θέση των ΑΜ39 Exocet με βλήματα Marte ER μέγιστης εμβέλειας 100 χιλιομέτρων.

Η προμήθεια 25 τουλάχιστον αεροσκαφών LIFT τα οποία θα παρέχουν παράλληλα τη δυνατότητα να αξιοποιηθούν ως ελαφρά μαχητικά, πέρα από την τεράστια εξοικονόμηση οικονομικών πόρων με παράλληλη κατακόρυφη αύξηση της απόδοσης στο κομμάτι της εκπαίδευσης, θα αποδώσει και σημαντικό επιχειρησιακό όφελος. Με άλλα λόγια μία ενισχυμένη Μοίρα τέτοιων αεροπλάνων θα μπορούσε να αναλάβει την εκτέλεση εξόδων εγγύς αεροπορικής υποστήριξης (CAS-Close Air Support) επ’ ωφελεία των φίλων επίγειων δυνάμεων, προσβάλλοντας εχθρικούς στόχους στο πεδίο της μάχης από μικρά ή και μέσα ύψη. Με καλάθους ρουκετών, αντιαρματικούς πυραύλους, πυροβόλα σε ατρακτίδια, συμβατικές βόμβες και βόμβες καθοδήγησης λέιζερ ή GPS, πυραύλους αέρος-εδάφους με αισθητήρες IR κ.ο.κ.

Το Μ-346 FA μπορεί να φέρει ευρεία γκάμα οπλισμού σε συνδιασμό με το ατρακτίδιο στοχοποίησης/ ναυτιλίας Sniper.
Ειδικότερα, ο οπλισμός περιλαμβάνει βόμβες ΜΚ82 των 500 λιβρών, ΜΚ83 των 1000 λιβρών, καλάθους ρουκετών, βλήματα AGM-65 Maverick και αντιπλοϊκούς Marte MK-2A. Ο οπλισμός του Μ346 φέρεται σε 9 εξωτερικούς σταθμούς ανάρτησης ενώ σε δυο σημεία μπορεί να φέρει βλήματα αέρος αέρος.

Θα μπορούσε επίσης να αναλάβει την εκτέλεση αποστολών προσβολής αποβατικών δυνάμεων, επιχειρώντας από τμήματα του εθνικού οδικού δικτύου, ακόμη και από νησιωτικές περιοχές… Κάτι απόλυτα εφικτό λόγω της των σύγχρονων LIFT να επιχειρούν από διαδρόμους μικρού μήκους (STOL-Short take Off & Landing).

Οπλισμένα με πυραύλους αέρος-αέρος μικρής και μέσης ακτίνας, τα LIFT/ελαφρά μαχητικά μπορούν να λειτουργήσουν ως ιδανικές πλατφόρμες εναντίον επιθετικών και μεταφορικών ελικοπτέρων. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τα UAV/UCAV, τα οποία στο ελληνικό επιχειρησιακό περιβάλλον αποτελούν πλέον θανάσιμο κίνδυνο. Η τουρκική υπεροπλία στο κομμάτι αυτό επιβάλλει την υιοθέτηση οικονομικών και αποτελεσματικών λύσεων. Δεν μπορούμε, ακόμη και σε περίοδο πραγματικών επιχειρήσεων, να δεσμεύουμε κανονικά μαχητικά για την αναχαίτιση και την κατάρριψη των πολυάριθμων τουρκικών UAV. Tα Τ-6Α Texan II της Πολεμικής Αεροπορίας σε συνδυασμό με ένα νέο ελαφρύ μαχητικό θα πρέπει να αποτελέσουν τον κορμό μίας τέτοιας δύναμης αποτροπής για τον τουρκικό στόλο των UAV/UCAV.

Έχει μέγιστη ακτίνα τα 2.590 χιλιόμετρα. Μπορεί να απογειώνεται από 320 μέτρα διάδρομο και να προσγειώνεται σε 470 μέτρα διάδρομο. Φέρει το ατρακτίδιο Litening.

Δεδομένου ότι τα αεροπλάνα LIFT/ελαφρά μαχητικά, δεν έχουν τις επιδόσεις που απαιτούν οι εμπλοκές αέρος-αέρος πέραν του οπτικού ορίζοντα (BVR), όπου πρωτεύουσα σημασία δεν έχει η ευελιξία αλλά η ικανότητα ταχείας ανόδου και επιτάχυνσης ακόμη και σε μεγάλα ύψη, δεν είναι κατάλληλα για την ανάληψη καθηκόντων συνοδείας-προστασίας στόχων υψηλής αξίας (High Value Units) όπως τα ιπτάμενα κέντρα διοίκησης και ελέγχου (C4I aircraft) ή τα ιπτάμενα τάνκερ. Ακόμα και για αεροσκάφη όπως το κορεατικό FA-50 οι περιορισμοί είναι σημαντικοί έναντι ενός κανονικού μαχητικού σε αυτό το ρόλο, ενώ παράλληλα το κόστος κτήσης και υποστήριξης είναι σημαντικά μεγαλύτερο από αυτό ενός LIFT/ελαφρού μαχητικού.

Καταλήγοντας στο ίδιο συμπέρασμα…

Η αναγκαιότητα της απόκτησης μικρού αριθμού αεροσκαφών LIFT που θα μπορούν παράλληλα να λειτουργήσουν και ως ελαφρά μαχητικά, είναι άλλη μία απόδειξη του ότι θα πρέπει ΑΜΕΣΑ να καταβληθούν προσπάθειες αποτελεσματικής και πλήρους υποστήριξης του ήδη υπάρχοντος υλικού με μικρές και στοχευμένες προσθήκες. Προκειμένου να καλυφθούν επείγουσες επιχειρησιακές ανάγκες, με το χαμηλότερο δυνατό κόστος. Στο στόλο των 45 T-6A Texan II που απέκτησε η Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και ο οποίος εδώ και χρόνια παραμένει αναξιοποίητος επιχειρησιακά ενώ θα μπορούσε να προσφέρει σημαντικά, θα αναφερθούμε σε ειδικό ξεχωριστό αφιέρωμα.

To Νοτιοκορεάτικο FA-50 έχει παρεμφερείς δυνατότητες με το M-346FA. Η κατασκευάστρια ΚΑΙ, βρίσκεται στη διαδικασία πιστοποίησης μίας νέας έκδοσης του, η οποία θα έχει τη δυνατότητα αξιοποίησης του ατρακτιδίου AN/AAQ-13 SNIPER και τεσσάρων πυραύλων AIM-120 AMRAAM, προκειμένου να μπορεί να συμμετέχει σε διαγωνισμούς για την επιλογή ελαφρού μαχητικού. Το κόστος βέβαια θα αυξηθεί αλλά οι Νοτιοκορεάτες βλέπουν σημαντικές προοπτικές στην παγκόσμια αγορά για τέτοιου είδους μαχητικά…

Το κόστος της απόκτησης LIFT/ελαφρών μαχητικών δεν είναι μικρό, αλλά δεν είναι και άπιαστο… Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, η Πολωνία έχει καταβάλει το ποσό των 395 εκατομμυρίων ευρώ (500 εκατομμύρια δολάρια κατά προσέγγιση…) για 12 αεροσκάφη M-346. Σε αυτό περιλαμβάνεται υποστήριξη (δεν έχει διευκρινιστεί για ποιο χρονικό διάστημα), αλλά και το σύνολο των εκπαιδευτικών υποδομών και εκπαιδευτικού εξοπλισμού στο έδαφος (προσομοιωτές και CBTI/Computer Based Training Instruction). Το Ισραήλ από την άλλη πλευρά κατέβαλλε ένα δισεκατομμύριο δολάρια για την προμήθεια 30 Μ-346. Με βάση στοιχεία που έχει δώσει στη δημοσιότητα, το μερίδιο της Finnmecanica από αυτή τη συμφωνία, ανήλθε σε 600 εκατομμύρια δολάρια, δεδομένου ότι στη συμφωνία περιλήφθηκε η παράδοση δύο αεροσκαφών G550 CAEW Eitam, στην Ιταλική Αεροπορία…

Το αεροσκάφος φέρει ένα εξαιρετικό ραντάρ για τα δεδομένα του αεροσκάφους το GRIFO-346, ολοκληρωμένο σύστημα αυτοπροστασίας το γνωστό DASS (Defensive Aid Sub System) καθώς και Link 16. Σημειώστε πως μπορεί να πάρει και ραντάρ AESA το GRIFO-E. Όπως αναφέρει η Leonardo μπορεί να βρίσκει στόχους μεγέθους F-16 στα 80 ναυτικά μίλια!

Από την άλλη πλευρά η κυβέρνηση των Φιλιππίνων κατέβαλε 361 εκατομμύρια δολάρια (τιμές 2014) για την προμήθεια 12 LIFT/ελαφρών μαχητικών, χωρίς να έχει γνωστοποιηθεί αν στη συμφωνία υπάρχει πρόβλεψη και για υποστήριξη και εκπαιδεύσεις προσωπικού. Ενώ δε, υπήρχε εκφρασμένη πρόθεση από την πλευρά των Φιλιππίνων για την απόκτηση 12 ακόμη τέτοιων αεροσκαφών, δεν έχει ακόμη υλοποιηθεί… Τέλος, το Ιράκ είχε προβεί σε αρχική παραγγελία ύψους 1,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων το 2013 για την προμήθεια 24 Τ-50IQ. Τα αεροσκάφη της συγκεκριμένης έκδοσης σύμφωνα με την κατασκευάστρια ΚΑΙ, είναι FA-50. Aργότερα, το Ιράκ επανήλθε με μία συμπληρωματική συμφωνία για υποστήριξη διάρκειας 25 ετών, η οποία ανέβασε το συνολικό κόστος του προγράμματος στα 2,65 εκατομμύρια δολάρια…

Στη πλειάδα όπλων που μπορεί να φέρει συγκαταλέγονται επίσης: βόμβες GBU-12 Paveway II, GBU-49 Enhanced Paveway II αμφότερες των 500 λιβρών, GBU-38 JDAM των 500 λιβρών, βόμβες GBU-39/B καθώς και AIM-9 Sidewinder για αυτοπροστασία.

Η λογική υποδεικνύει επομένως ότι υπάρχει η δυνατότητα μίας αρχικής επένδυσης της τάξης του μισού δισεκατομμυρίου ευρώ για την απόκτηση 15 τουλάχιστον αεροσκαφών LIFT/ελαφρών μαχητικών. Η περίληψη προαίρεσης στη σύμβαση, για την απόκτηση περισσότερων μονάδων, μπορεί να είναι μία από τις λύσεις επιμήκυνσης της κάλυψης του κόστους ενός τέτοιου προγράμματος. Όσο παραμένουμε άπρακτοι οι ανάγκες συσσωρεύονται και οι ένοπλες δυνάμεις οδηγούνται ταχύτερα στην κατάρρευση…

Comments

  1. »Ελαφρά μαχητικά – Έχουν θέση στη δύναμη της Πολεμικής Αεροπορίας;»

    ΟΧΙ, ΟΧΙ, ΟΧΙ !

    Πρέπει με κάθε τρόπο να προσπαθήσουμε να αγοράσουμε F-15X (τουλάχιστον 50) και να σταματήσουμε να προσπαθούμε να μπαλώσουμε τρύπες και να αφήσουμε τα ημίμετρα στο παρελθόν!

    Και μην ακούσω το χιλιοειπωμένο δεν υπάρχουν λεφτά! Η χώρα μας κάθεται επάνω σε πλούτο μερικών τρις ευρώ (φυσικό αέριο-πετρέλαιο κτλ). Ας αξιοποιηθεί σωστά επιτέλους όχι μόνο για τις ένοπλες δυνάμεις μας, αλλά για την Ελληνική κοινωνία γενικότερα.

    Μπορούμε να έχουμε, και μας αξίζει, το καλύτερο.

    1. ειναι σαν καποιος που εχει ενα toyota δεκαετιας 1980 να θελει να παρει SUV MERCEDES 40000 ΕΥΡΩ με ετησιο εισοδημα 10000 ΕΥΡΩ και να αρνειται να παρει καινουργιο RENAULT CLIO με 11000 ευρω.Οταν ξεκινησουν οι εξορυξεις και παρουμε ποσοστα ΤΟΤΕ παιρνεις F-15X!!!

      1. Όταν μεγαλώσεις και τελειώσεις το σχολείο, θα αποκτήσεις άλλες δυνατότητες ώριμης σκέψης και αντίληψης, που θα σου επιτρέψει να αντιλαμβάνεσαι καλύτερα τα πράγματα. Μέχρι τότε, πάνε παίξε με τα…αυτοκινητάκια σου και μην ανακατεύεσαι σε συζητήσεις για μεγάλους.

        1. Η τακτική μείωσης της προσωπικοτητας του αλλου μεσω ευθειων ή εμμέσων πυρών, εν τελει εσας πλήττει. Ο Μιχάλης προέβαλλε επιχειρήματα, εσεις προβάλλατε λάσπη.

          Το ποιος εχει ωριμη σκέψη και αντίληψη ειναι αυταποδεικτο.

          1. Επιχείρημα η μπούρδα του κάθε πιτσιρίκου που μυρίζει γαλατίλα από μακριά; No hope λέμε! No hope!

            Την ώριμη σκέψη του την διέκρινες στα 3 θαυμαστικά που έβαλε ή στον γενικότερο τόνο και ύφος που ήταν σαφώς απαξιωτικός;

          1. Συμμαθητής του Μικέ κι εσύ; Τα μαθήματα σου τα τέλειωσες; Αν ναι,πάνε παίξε playstation και ρούφα και την μύξα σου μην λερώσεις το χειριστήριο!

            Thanks.

    2. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο… Είναι δύο τελείως διαφορετικά αεροπλάνα, που προορίζονται για τελείως διαφορετικές δουλειές. Σε μία σύγχρονη και αποτελεσματική αεροπορική δύναμη χρειάζονται ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ… Οι Ισραηλινοί για παράδειγμα διαθέτουν και Μ-346 και μαχητικά F-15. Ένας ιπτάμενος στην εξέλιξη της καριέρας του θα περάσει πρώτα από ένα αεροσκάφος σαν το M-346 για να φτάσει στο F-15 και να μπορεί να αξιοποιήσει τις δυνατότητές του πλήρως. Σκεφθείτε επίσης πόσο χρήσιμο θα μας ήταν ένα αεροσκάφος-ελαφρύ μαχητικό όπως το Μ-346FA για την αντιμετώπιση της νέας τουρκικής απειλής που έχει τη μορφή των UAV και σε λίγο καιρό μπορεί να πάρει και τη μορφή UCAV! Οπλισμένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών δηλαδή…

      1. Προφανώς και είναι 2 διαφορετικά αεροπλάνα. ΑΛΛΑ το άρθρο μιλά για μαχητικά αεροσκάφη και όχι για εκπαιδευτικά! Το F-15 είναι από τα λίγα αεροσκάφη που μπορεί να δράσει σε αυτό που λέμε Ελληνική επικράτεια (σε Έβρο-Αιγαίο-ανατολική Μεσόγειο-Κύπρο)! Ούτε το F-16 και φυσικά ούτε το M-2000 (όσο καλά κι αν είναι για άλλα πράγματα) δεν μπορούν να το κάνουν αυτό. Το F-15 είναι αυτό που λέμε ‘game changer’ στην περιοχή και μην ξεχνάμε είναι δοκιμασμένο ξανά και ξανά και πάνω απ’όλα ΑΗΤΗΤΟ!

        Όσον αφορά την θέση μου για εκπαιδευτικό θα προτιμούσα το T-45 Goshawk/BAE Systems Hawk.

        Ξαναλέω, μας αξίζουν τα καλύτερα και ΜΠΟΡΟΥΜΕ να τα έχουμε αρκεί η σωστή πολιτική βούληση-σχεδιασμός. Όχι άλλα ημίμετρα και μεσοβέζικες λύσεις. Θυμίζω καθόμαστε πάνω σε αρκετά ΤΡΙΣ ευρώ (φυσικό αέριο-πετρέλαιο κτλ).

        Να σταματήσει το παραμύθι πως είμαστε μια φτωχή και μικρή χώρα. Η πραγματική έκταση της χώρας μας (πάντα σας δείχνουν το χάρτη της ηπειρωτικής Ελλάδας ΧΩΡΙΣ τις θαλάσσιες εκτάσεις μας, μαζί με τις οποίες είμαστε σαν την Γερμανία!) είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που επί δεκαετίες και συστηματικά μας δείχνουν! Να αποτινάξουμε το πεσμένο ηθικό και τις φοβίες μας και να δούμε ρεαλιστικά τα πράγματα. Ποιοί ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ είμαστε και τι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ μπορούμε και μας αξίζει!

        Όχι άλλα φοβικά σύνδρομα και όχι άλλη ηττοπάθεια. Φτάνει με την τουρκοφοβία και την νοοτροπία του καρπαζοεισπράκτορα!

    3. Όταν κάποτε η στρατιωτική ηγεσία είχε προτείνει την αγορά των F-15, η πολιτική ηγεσία επέλεξε τα F-16 και τα Mirage. Αν πάμε σε νέο μαχητικό αεροσκάφος λοιπόν να είσαι σίγουρος πως αυτό θα είναι της LM και μια ενδεχόμενη δεύτερη επιλογή θα είναι ευρωπαική για πολλούς μη στρατιωτικούς λόγους όπως καταλαβαίνεις! Το F-15X είναι μια πλατφόρμα που μπορεί να σηκώσει έναν τεράστιο όγκο οπλισμού και να καταφέρει μεγάλη ζημιά στον αντίπαλο. Όμως για να συμβεί αυτό θα πρέπει κάποιος να του ανοίξει τον δρόμο και κάτι τέτοιο μπορεί να το κάνει μόνο το F-35! Απο εκεί και πέρα θα πρέπει να παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις στην πολεμική αεροπορία του Ισραήλ που διαθέτει και F-15 και F-35!
      Όσο για τις πηγές της χρηματοδότησης των εξοπλιστικών η γνώμη μου είναι πως δεν αποτελούν το κυρίως πρόβλημα καθώς και η Αίγυπτος έχει οικονομικά προβλήματα αλλά αγοράζει καινούργια συστήματα! Και η Τουρκία το 2018 με την λίρα να κατρακυλά, παρουσίασε αύξηση αμυντικών δαπανών κατα 23% περίπου.
      Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι συγκεκριμένο και διαχρονικό και είναι η διαφθορά και ο ραγιαδισμός του πολιτικού συστήματος. Και 1 τρις να είχαν στα χέρια τους να είσαι σίγουρος πως δεν θα τους ένοιαζε η άμυνα αλλά οι κομματικοί στρατοί! Και την άμυνα των ΗΠΑ να είχαμε, όταν έχεις ραγιάδες στην εξουσία το αποτέλεσμα θα είναι πάλι η ήττα, μια ήττα που γνωρίσαμε και απο την κουτσουλιά των βαλκανίων (Σκόπια) που επέβαλαν στην ισχυρή (σε σχέση με αυτούς) Ελλάδα τα θέλω τους.

      1. @ Chris Ain.

        Δεν θα διαφωνήσω σε αυτά που λες. Ναι χρειάζεται και το F-35 (αν και δεν είναι από τα αγαπημένα μου,αλλά μικρή σημασία έχει αυτό) και αν θέλεις χρειάζεται και το F-22 (ξαναλέω πως καθόμαστε πάνω σε ΤΡΙΣ ευρώ και πως μας αξίζουν τα καλύτερα). Αλλά το F-15X/SE/2040C είναι για μένα προτεραιότητα, είναι όπως είπα »game changer» και είναι δοκιμασμένο και αήττητο! Προφανώς οι πολιτικές ηγεσίες βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά και γι’αυτό κάνουν αυτά που κάνουν. Ξαναλέω, αυτά που έγραψες θα μπορούσα να τα είχα γράψει εγώ. Αλλά πρέπει επιτέλους να ξεφύγουμε από τα λάθη του παρελθόντος και να καταλάβουμε πως ο κίνδυνος από την τουρκία είναι υπαρκτός και τα περιθώρια στενεύουν για να μην πω κάτι βαρύτερο. Το βασικό είναι να αλλάξει η νοοτροπία μας και να καταλάβουμε πως ούτε μικρή χώρα είμασταν/είμαστε, ούτε φτωχή. Και πρέπει να κάνουμε τις καλύτερες αγορές οπλικών συστημάτων όχι μόνο για την Π.Α. αλλά για όλους τους κλάδους των Ε.Δ. με σκοπό την εξασφάλιση των δικαιωμάτων/κεκτημένων/συμφερόντων έτσι ώστε η κοινωνία-χώρα να ευημερήσει και να έχει συνέχεια και στο μέλλον.

  2. Στην κατάσταση που ειναι η ΠΑ ειναι ένας ακόμα μπελάς, εδώ δεν υπογράφεται οι FOS και κινούνται για αναζήτηση μεταχειρισμένων Mirage έστω 2000-5 και άλλα προβλήματα θα βάλουμε πάνω στην καμπούρα της ΠΑ;

    Πρέπει να παρθούν σοβαρές αποφάσεις και αυτό δυστηχώς δεν διαφαίνεται…

  3. Ένας μικρός αριθμός ως εκπαιδευτικά μια χαρά θα ήταν. Οι Ισραηλινοί έχουν επιλέξει το M-346 και καλό θα είναι να παρακολουθούμε τις εξελίξεις στην πολεμική αεροπορία του Ισραήλ κυρίως όσον αφορά το ΝΜΑ.

    1. Το θέμα της εκπέδευσης των Ικάρων υποτίθεται ότι έληξε με ένα συμβόλαιο με τους Καναδούς που προσφέρουν ώρες εκπαιδευτικής πτήσης με M-346.

    2. Και ως ελαφρα μαχητικα 2 μοίρες επίσης θα ηταν μια χαρα.

      Σε καιρο επιχειρήσεων δεν περισσευει τίποτα. Οτι πετάει πρεπει να μπορει να φέρει οπλα. Ενα Master με Link 16, radar, θα μπορουσε να εξαπολυσει Aim-120 χωρις να φανει ποτε, να καταρριψει ευκαιριακους στοχους, να βομβαρδισει με πλειάδα οπλων, να προσφέρει στο μέτωπο του Εβρου οταν τα υπολοιπα «βαρια» μαχητικα θα ειναι απασχολημένα στο μέτωπο του Αιγαίου.

      Σε καιρο ειρήνης, air policing, εκπαιδευση γλυτώνοντας σε ώρες ακριβότερα μαχητικα.

      Εχουν θέση ως σοβαρα εξοπλισμένα και οπλισμένα.

      1. Ένας ακόμη παράγοντας νομίζω πως είναι το μειωμένο κόστος για αποστολές αναγνώρισης σε σχέση με τα μαχητικά!

  4. Το θέμα των εκπαιδευτικών ελαφρών μαχητικών, είναι γνωστό στην Π.Α. εδώ και πολλά έτη.
    Είναι επίσης γνωστό ότι, η η Π.Α. έχει προκρίνει το εξαιρετικό Μ-346, του οποίου μάλιστα κυκλοφορεί η έκδοση FA (για το επίπεδο της προκεχωρημένης εκπαίδευσης). Απ’ ότι έριξα μια ματιά, το κόστος μονάδας του α/φ αυτού, ΔΕΝ ξεπερνά τα 20 εκ ευρώ με ατρακτίδιο στοχοποίησης LITENING και ατρακτίδιο αναγνώρισης (Recce Pod), όμως μαζί με συμβόλαιο υποστήριξης, αρχικό στοκ ανταλλακτικών, κόστη υποδομής και εκπαίδευσης, το κόστος θα ανέλθει για 15 μονάδες στα 400 εκ. (όχι παραπάνω), ιδίως με δικαίωμα προαίρεσης άλλων 15.
    Ο διττός ρόλος αυτών των α/φ, για την εκπαίδευση των Ικάρων και την εγγύς αεροπορική κάλυψη (άμυνα-επίθεση), καθιστούν (και) αυτή την προμήθεια εκ των ων ουκ άνευ. Άλλωστε, όπως παρατηρεί και το άρθρο, πληρώνουμε πολλαπλάσια για την εκπαίδευση των Ικάρων στα «κανονικά» μαχητικά, αντί να έρθουν έτοιμοι από το Μ-346. Και εκτός του προφανούς κόστους, «γράφουν» ώρες και τα πολύτιμα και πανάκριβα μαχητικά, με ότι σημαίνει αυτό σε συχνότητα σέρβις, ανταλλακτικών κ.λπ. Για την εκμετάλλευση των α/φ αυτών σε πολεμικές επιχειρήσεις και τον ιδιαίτερο ρόλο που μπορούν να παίξουν, δεν θα επεκταθώ εδώ για να μην πλατιάσω.
    Για την βασική εκπαίδευση, το T-6A Texan II της Π.Α., δεν μπορεί πλέον να εκπαιδεύσει του Ίκαρους ικανοποιητικά. Είναι παντελώς ξεπερασμένο, ικανό πλέον (καθ’ υπερβολή) για βόλτες από αερολέσχη.
    Για το βασικό στάδιο εκπαίδευσης, θα πρέπει να αγοραστεί η τελευταία και εξαιρετική έκδοση Τ-6C Texan II. Μια ματιά που έριξα, το κόστος ανά μονάδα δεν είναι πάνω από 10 εκ. Χονδρικά, με κάτω από 300 εκ. θα προμηθευόμασταν 20 μονάδες, καλύπτοντας σε πρώτη φάση τις μισές μας ανάγκες.
    Η επένδυση στο πολύτιμο προσωπικό, πέραν της φθηνής επιχειρησιακής εκμετάλλευσης των Μ-346 είναι από τις προτεραιότητες.
    Βέβαια είμαστε σε ένα σημείο «από που να πρωτοξεκινήσεις». Αυτό όμως δεν αλλάζει την αναγκαιότητα των συγκεκριμένων προμηθειών.

    1. συμφωνω απολυτα με το σχολιο σας.αλλα οι εκαστοτε Αρχηγοι πετουν χαρταετο στα χρονια προβληματα.οικονομικες λυσεις υπαρχουν.θεληση υπαρχει?

    2. Σε ότι αφορά στο T-6C που αναφέρετε, όντως οι δυνατότητες είναι μεγαλύτερες σε σχέση με το T-6A Texan II. Όμως… Δεδομένου ότι τα 20 από 45 συνολικά αεροσκάφη του τύπου που έχει αποκτήσει η Πολεμική Αεροπορία, έχουν ικανότητα μεταφοράς οπλικού φορτίου (ατρακτιδίων πολυβόλων, καλάθων ρουκετών και ελαφρών βομβών) δεν χρειάζεται μία τέτοια αγορά. Προσωπική μας άποψη είναι ότι αυτό που πραγματικά επείγει, είναι να αυξηθούν οι διαθεσιμότητες των Τexan ΙΙ.

      1. Δεδομένου ότι είναι απίθανο να γίνει προμήθεια στο άμεσο μέλλον για T-6C, σαφώς και πρέπει σε πρώτη φάση να αυξηθούν οι διαθεσιμότητες των υπαρχόντων.
        Δεν νομίζω ότι υπάρχει αντίρρηση στο ότι ΟΛΑ τα α/φ που διαθέτει η Π.Α. θα πρέπει να έχουν δυνατότητα μεταφοράς οπλισμού και ατρακτιδίων. Και αυτό γιατί, κούφια η ώρα, εκείνο τον καιρό, θα χρειαστούμε ΚΑΘΕ διαθέσιμο ιπτάμενο μέσο. να επιχειρήσει. Αν μη τι άλλο, θα απορροφήσει αποστολές α/φ, ώστε τα «κανονικά» μαχητικά να διατεθούν σε άλλες επιχειρήσεις.

  5. Είμαι πολύ σίγουρος ότι κάποιο ελαφρύ μαχητικό θα απασχολήσει την ΠΑ τα επόμενα χρόνια. Αυτό γιατί πρέπει να :

    Α) Υπάρχουν αεροπλάνα για να λειτουργούν στα πλαίσια της air policy, αλλά και σε καιρό πολέμου. Το ελαφρύ μαχητικό είναι πολύ ποιο οικονομικό και στην αγορά, αλλά πολύ περισσότερο στην χρήση από το κανονικό μαχητικό.

    Β) Πλέον εκτός από την μεταφορική ικανότητα σε όπλα και συστήματα, καθώς και στην ταχύτητα και λίγο στην εμβέλεια ουσιαστικές διαφορές δεν υπάρχουν. (Πχ το F-16 πιάνει τα 1,8 mach το ΑΤ-50 πιάνει τα 1,6 mach)

    Γ) Τα ελαφριά αεροσκάφη μπορούν να αποπροσγειωθούν από πολλά αεροδρόμια τα οποία τα κανονικά αεροσκάφη δεν μπορούν , λόγο μικρότερου βάρους, μικρότερου διαδρόμου από και προσγείωσης και λιγότερων απαιτήσεων που έχουν.

    Δ) έχουν μικρότερο στίγμα στα εχθρικά ραντάρ, πράγμα που τους επιτρέπει να έρθουν εγγύτερα στον στόχο για να εξαπολήσουν τα όπλα τους. Δεν είναι Stealth , αλλά είναι πολύ φθηνότερα από το Stealth

    Ε) μπορούν να εμπλέκονται ποιο εύκολα σε κλειστές αερομαχίες, και ειδικά σε μικρά ύψη μπορούν να χρησιμοποιούν το ανάγλυφο του εδάφους για να αποφύγουν πυραύλους.

    Θεωρώ ότι αναγκάστηκα θα πάμε σε τέτοιο αεροπλάνο (και για λόγους αγοράς και για λόγους οικονομίας) και τα αεροπλάνα που υπάρχουν εκτός από το αξιόλογο Μ-346 είναι και το Τ-50 αλλά και το T-X της Boeing που και τα δύο είναι υπερηχητικά

  6. Εκεί που μια ζωή στα μπαλώματα, πρέπει να επενδύσουμε στο μέλλον, σε UAVs και Drones. Και μας συμφέρει γιατί πολύ πιο οικονομικά και δε κινδυνεύουν ζωές. Την δουλιά που κάνουν τώρα τα f16 και mirage, σε πολύ λίγα χρόνια, θα την κάνουν τα μή επανδρωμένα. Και στο ναυτικό και στη στεριά. Εκεί πρέπει να δώσουμε σημασία. Ακόμη εκεί που ήμαστε πολύ πίσω και κάνουν οι απέναντοι: τι να μας κάνουν τα 500 και 1000 συστήματα, τανκς, αεροπλάνα, φουσκωτά, αν είναι «γυμνά» χωρίς αυτοπροστασία; Αυτά που έχουμε και κυρίως οι ανθρώπινες ψυχές στις πρώτες γραμμές, χρειάζοντε πρώτα απ’ όλλα, την καλύτερη θωράκιση, συστήματα αυτοπροστασίας, αεράμυνας, ανθυποβρυχιακά, επένδηση σε ηλεκτρονικό πόλεμο.

    1. Βεβαίως. Απλά, αυτά θα πρέπει να γίνουν παράλληλα με όσα παραπάνω αναφέρονται.
      Το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Αντίθετα όλα αυτά χρειάζονται.

  7. Μιας και υπάρχει άμεση ανάγκη για προωθημένο εκπαιδευτικό, φυσικά και είναι εύλογο να θέλουμε το εκπαιδευτικό να έχει και άλλους ρόλους, όπως αυτούς που αναφέρει το άρθρο. Αν δεν χρειαζόμασταν εκπαιδευτικό, παρόλο και την δύσκολη οικονομική κατάσταση, ελάχιστο ενδιαφέρον θα είχε ένα τέτοιο αεροσκάφος για να αναλάβει μόνο αυτές τις αποστολές.
    Το M-346 έχει πολύ καλές προδιαγραφές (κάποτε είχαμε υπογράψει σχετικό MoU), όμως μεγάλο μειονέκτημα είναι πως δεν έχει παραχθεί σε μεγάλους αριθμούς παρόλο που είναι σχεδίαση 20 ετών, κάνοντας δυσλειτουργική την μελλοντική υποστήριξη/εξέλιξη (με δεδομένο και το αρνητικό ιστορικό που έχουμε στην υποστήριξη συστημάτων των ΕΔ), επίσης στα ανταγωνιστικά σχέδια επικρατούν υπερηχητικές σχεδιάσεις που είναι ακριβότερες αλλά και πιο εξελιγμένες.

  8. Οσο αφορα τα ελαφρα μαχητικα /εκπαιδευτικα, ανεξαρτητα με το ποσο δεσμευμενη ειναι η χωρα μας με τα Ιταλικα, ειτε με την LM, θα προτεινα να διερευνηθει η περιπτωση του Boeing Τ-Χ στο οποιο συνεργαζεται με τη Saab. Αν μπορει να μετατραπει σε mini Gripen, και να φερει meteor, θα ηταν μια σοβαρη υποψηφιοτητα, αναλογα βεβαιως κοστους.
    https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/ad/Two_parked_Boeing_T-Xs_%28181005-F-PO640-0021%29.JPG
    Boeing Expects Boost in Local, International T-X Aircraft Sales
    Posted By: Darwin McDanielon: May 16, 2019

    Boeing expects to sell up to 2,600 T-X advanced trainers in the U.S. and overseas after the Air Force announced plans to exploit the capabilities of the aircraft, Air Force Magazine reported Wednesday.

    William Torgerson, senior director of T-X program integration at Boeing, said domestic and international sales may seek trainer, light strike and light fighter variants of the aircraft.

    He said the Air Force is developing ways to utilize the full capabilities of the T-X jets after it found the aircraft helped save $10B in costs.

    Boeing will build 48 jets a year at its facilities in St. Louis, Mo., but the figure may increase to 60 if the Air Force wants to accelerate the program or if the company gets foreign military sales, Torgerson said.

    Saab is Boeing’s partner in the T-X program, which may build the aircraft for some customer countries, particularly those that operate the JAS-39 Gripen fighter.

    The Air Force expects to get the first T-X aircraft in 2023 and to begin deployment by 2024.
    https://blog.executivebiz.com/2019/05/boeing-expects-boost-in-local-international-t-x-aircraft-sales/

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *