Από το 1965, όταν το Leopard-1 άρχισε να εισέρχεται σε υπηρεσία στις Γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις, ο Γερμανικός Στρατός άρχισε να αναζητά ένα νέο άρμα μάχης, βελτιωμένο και ικανότερο του Leopard-1, με στόχο την ένταξη του σε υπηρεσία τη δεκαετία του 1970. Δύο χρόνια αργότερα, το 1967, ξεκίνησε η σχεδίαση και ανάπτυξη του Leopard-2, το οποίο εντάχθηκε σε υπηρεσία το 1979. Είχε προηγηθεί, την περίοδο 1963-1967, η αποτυχημένη προσπάθεια συνεργασίας με τις ΗΠΑ, στο πλαίσιο του προγράμματος MBT-70. Λόγω της αποτυχίας του προγράμματος MBT-70 και του απαιτούμενου χρόνου ανάπτυξης του Leopard-2, ο Γερμανικός Στρατός άρχισε να αναζητά ενδιάμεσες λύσεις αναβάθμισης της ισχύος πυρός των εν υπηρεσία, αμερικανικής προέλευσης, αρμάτων μάχης M-48, ως ενδιάμεση λύση.

Η τότε Δυτική Γερμανία διατηρούσε σε υπηρεσία εκατοντάδες M-48 με πυροβόλο των 90 χιλιοστών (το M-48A5 με πυροβόλο των 105 χιλιοστών εντάχθηκε σε υπηρεσία στα μέσα της δεκαετίας του 1970), το οποίο ήταν εντελώς ανεπαρκές να αντιμετωπίσει τα σοβιετικά άρματα μάχης T-55/-62/-64 και αργότερα τα T-72 με τα πυροβόλα των 100 χιλιοστών (T-55), των 115 χιλιοστών (T-62) και των 125 χιλιοστών (T-64 και T-72). Από την άλλη τα γερμανικά M-48 ήταν σε καλή κατάσταση για να αντικατασταθούν, ενώ δεν υπήρχαν και τα κονδύλια για μια τέτοια προοπτική. Μια από τις λύσεις που προτάθηκαν ήταν η εγκατάσταση του πύργου των Leopard-2AV στα M-48.

Ωστόσο ένα πρώτο σοβαρό πρόβλημα ήταν ότι ο δακτύλιος του πύργου των M-48 ήταν κατά 179 χιλιοστά μεγαλύτερος του δακτυλίου του πύργου των Leopard-2 (2.159 χιλιοστά για τα M-48 και 1.980 χιλιοστά για τα Leopard-2). Έτσι υιοθετήθηκε νέος δακτύλιος πύργου. Ο συνδυασμός M-48/Leopard-2 δοκιμάστηκε σε εκτεταμένες δοκιμές και ο Γερμανικός Στρατός απεφάνθη ότι εάν προχωρούσε στην υλοποίηση του προγράμματος τα νέα άρματα μάχης θα λειτουργούσαν ως αντιαρματικά όπλα, τοποθετημένα αμυντικά, πίσω από την πρώτη γραμμή με στόχο την απόκρουση των σοβιετικών αρμάτων μάχης. Ωστόσο, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν ο Σοβιετικός Στρατός άρχισε να παραλαμβάνει τα προηγμένα για την εποχή άρματα μάχης T-72 (το 1973), το πρόγραμμα ανάπτυξης των Leopard-2 προχωρούσε ομαλά και ο αριθμός των εν υπηρεσία Leopard-1 ήταν μεγάλος και επαρκείς για τις αμυντικές ανάγκες της Γερμανίας, το πρόγραμμα ακυρώθηκε οριστικά.

Comments

  1. Αυτές οι τράμπες μου προκαλούν μεγάλο ενδιαφέρον. Κάτι ανάλογο θα μπορούσαμε να κάνουμε κι εμείς όχι βέβαια με τα leopard, αλλά με τα Μ1 abrams, να τοποθετήσουμε τον πύργο τους σε σκάφος Μ60 (έχει γίνει παλαιότερα), προκειμένου να απαλλαγούμε από το «βραχνά» του αεροστρόβιλου τους.

  2. Oντως εχει ξαναγινει ,αλλα το τραγικα αργο Μ-60 γινεται ακομη πιο αργο με αποτελεσμα να χρειαζεται αλλαγη κινητηρα,το ενα φερνει το αλλο και στο τελος βγαινει ο κουκκος αηδονι…
    Αυτο που εχει ξαναγινει και ειναι εφαρμοσημο στον ΕΣ ειναι να μπει ο πυργος των ΜΟΛΦ σε πηγμα Μ-60.

  3. Η ιπποδύναμη του AVDS1790 (των 750 ίππων ή κατά άλλους 800+ από το πρόγραμμα αναβάθμισης RISE), μπορεί να αυξηθεί στους 908 ή στους 950 ίππους με ανακατασκευή των κινητήρων, αντικατάσταση των υπερσυμπιεστών και βελτίωση του συστήματος ψύξης (αυτή τη λύση για τον κινητήρα προσφέρουν οι Raytheon & Leonardo στα δικά τους project). Επίσης, με βελτίωση του συστήματος μετάδοσης κίνησης και ανάρτησης (αντίστοιχα με τα ισραηλινά Magach 7), αναβαθμίζονται οι κινηματικές επιδόσεις. Όλα αυτά βέβαια εξαρτώνται από την κατάσταση που βρίσκονται οι κινητήρες των Μ60 (νομίζω μέχρι τέσσερις ανακατασκευές μπορούν να γίνουν). Άλλωστε, το αρχικό πρωτότυπο του Μ-60-120 κινούνταν από αυτό τον κινητήρα (των 750 ίππων), χωρίς να δείξει δραματική επιδείνωση των επιδόσεων (των ήδη ασθενικών), άρα με τη βελτίωση του υπάρχοντος κινητήρα στο ανωτέρω στο προαναφερθέν επίπεδο, θα δώσει επιδόσεις καλύτερες από το αρχικό Μ60.

  4. Ενδιαφέρον ακούγεται, αλλά θα ήθελα να μάθω και πόση διαφορά θα υπάρχει στην κατανάλωση, η οποία θα μειώνει και την αυτονομία του άρματος.

  5. Πολλές λύσεις υπάρχουν και πραγματικά η ενσωμάτωση των πύργων των abrmas σε σκάφη Μ60 με βασική βελτίωση του κινητήρα (900ίπποι) θα μας επέτρεπε να βελτιώσουμε κατά πολύ το αρματικό δυναμικό μας με το πιο σημαντικό το χαμηλό κόστος εισαγωγής του τύπου λόγω της μη χρήσης του ακριβότερου σκάφους(οι επιπλέον επιδόσεις δεν μας πολυεπηρεάζουν καθώς έχουμε αμυντικό δόγμα) ενώ όπως και οι βραζιλιάνοι ώστε να διατηρηθεί το κόστος ακόμα χαμηλότερα μπορούμε να διατηρήσουμε την έκδοση με το πυροβόλο των 105mm. Αλλά εμείς θα μείνουμε με τα Μ48 έτσι για να μην χαλάμε την παράδοση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *