Μετά τη Μικρασιατική Εκστρατεία το Πεζικό έμεινε με παλαιό υλικό, μέρος του οποίου ήταν εύχρηστο. Με αυτό το υλικό και την προσθήκη μικρού αριθμού οπλοπολυβόλων Υποδ. 1915, εξοπλίστηκε ο στρατός του Έβρου. Η πρώτη σοβαρή προμήθεια νέου οπλισμού έγινε το 1926, οπότε παρελήφθησαν 1.752 πολυβόλα Χόστσκις των 7,92, 6.000 οπλοπολυβόλα Χότσκις των 6,5, 100.000 τυφέκια Μάνλινχερ και 25.000 αραβίδες Μάνλινχερ. Παράλληλα, μεγάλο μέρος του παλαιού οπλισμού 1.300 πολυβόλα Σαιντ-Ετιέν, 4.000 οπλοπολυβόλα V1915 και όλα τα τυφέκια Μάουζερ) έχρηζε επισκευών. Με αυτό τον οπλισμό βρέθηκε το Πεζικό το 1935.

Από το 1935 έως το 1940 παρελήφθησαν ακόμη 50.000 βραχύκαννα τυφέκια Μάουζερ των 7,92157, ενώ είχαν παραγγελθεί συνολικά 100.000. 400 πολυβόλα Χότσκις, υποδείγματος του γαλλικού στρατού, τα οποία ήταν βαρύτερου τύπου από τα υπάρχοντα ελληνικά. 200 οπλοπολυβόλα Χότσκις 7.92, τρίποδες οπλοπολυβόλων Σαιντ-Ετιέν, 800 τηλέμετρα, 777 ειδικοί οκρίβαντες για τα οχυρά, 1570 πιστόλια φωτοβολίδων. Παραλήφθηκαν 35.600.000 φυσίγγια οπλοπολυβόλου Χότσκις των 6,5, 30.550.000 φυσίγγια πολυβόλου Χοτσκις των 7,92, 21.500.000 φυσίγγια τυφεκίου Μάουζερ των 7,92, 21.735.000 φυσίγγια τυφεκίου Λεμπέλ, 555.440 φυσίγγια τροχιοδεικτικά διαφόρων όπλων, με συνολικό κόστος 445.557.147 δρχ δ. Σημαντικό επίσης στοιχείο της προπαρασκευής του στρατού ήταν η δημιουργία των προϋποθέσεων, ώστε η εγχώρια εταιρεία κατασκευής πυρομαχικών, είχε τη δυνατότητα κατά την ημέρα της επιστρατεύσεως, ημερήσιας παραγωγής 800.000-1.000.000 φυσιγγίων και 2.500-3.000 οβίδων όλων των διαμετρημάτων, με διατιθέμενες πρώτες ύλες όμως, μόνο για ένα τρίμηνο.

Η αιφνιδιαστική επίθεση των Ιταλών τις πρωινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου 1940 ευνόησε την προέλασή τους στο ελληνικό έδαφος. Συναντώντας, όμως, την αντίσταση των τμημάτων προκάλυψης στην Πίνδο και στην Ήπειρο, οι ιταλικές δυνάμεις δεν κατόρθωσαν να διαρρήξουν την τοποθεσία Ελαία – Καλαμά στην Ήπειρο και να φτάσουν στο Μέτσοβο. Οι Έλληνες, πραγματοποιώντας επιστράτευση και συγκέντρωση των μεραρχιών, όχι μόνο αναχαίτισαν την ιταλική προέλαση, αλλά και ανέλαβαν από την 14η Νοεμβρίου γενική αντεπίθεση σε ολόκληρο το μέτωπο, από τα Γιουγκοσλαβικά σύνορα μέχρι το Ιόνιο Πέλαγος.

Δυνάμεις

α. Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου, το οποίο περιελάμβανε το Α΄ Σώμα Στρατού (ΙΙ, ΙΙΙ, VIII Μεραρχίες και αρχικά η 3η Ταξιαρχία και το Απόσπασμα Θεσπρωτίας, διαλύθηκαν και κατανεμήθηκαν αργότερα στις μονάδες του Α΄ ΣΣ) και το Β΄ Σώμα Στρατού (Ι, ΙV, V, VI, ΧΙ, ΧV και ΧVΙΙ Μεραρχίες και αρχικά η 5η Ταξιαρχία, η οποία διαλύθηκε και κατανεμήθηκε αργότερα στις μονάδες του Β΄ ΣΣ λόγω απωλειών).

β. Τμήμα Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας, το οποίο περιελάμβανε το Γ΄ Σώμα Στρατού (ΙΧ, Χ, ΧΙΙΙ Μεραρχίες Πεζικού), τις Μεραρχίες Ιππικού, τη ΧVΙ Μεραρχία Πεζικού και την 21η Ταξιαρχία Πεζικού.

Το Πεζικό και σε αυτό τον αγώνα στάθηκε αντάξιο των παραδόσεων και της αποστολής του. Οι νίκες διαδέχονταν η μια την άλλη προς κατάπληξη όλου του τότε ελεύθερου κόσμου, ο οποίος παρακολουθεί με θαυμασμό τον αγώνα ενός μικρού έθνους εναντίον μιας αυτοκρατορίας, για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας του. Ο Έλληνας πεζός στρατιώτης οδηγούμενος από τον αξιωματικό του, με τη λόγχη εξεδίωξε τους Ιταλούς από κάθε σπιθαμή εδάφους που είχε αρχικά παραχωρήσει μέχρι να ολοκληρωθεί η επιστράτευση του συνόλου του στρατεύματος, υλοποιώντας στο έδαφος ένα αριστοτεχνικό σχέδιο που είχε εκπονηθεί από την ηγεσία του.

Στις 22 Νοεμβρίου, τα ελληνικά στρατεύματα εισέρχονται στην Κορυτσά και το Λεσκοβίκι. Στις 24 Νοεμβρίου, καταλαμβάνεται η Μοσχόπολη. Στις 30 Νοεμβρίου, φτάνουν στο Πόγραδετς. Στις 4 Δεκεμβρίου, εισέρχονται στην Πρεμετή, στις 7 στο Δέλβινο και στις 8 στο Αργυρόκαστρο. Στις 22 Δεκεμβρίου, καταλαμβάνουν τη Χειμάρα. Στις 10 Ιανουαρίου 1941, φθάνουν στην Κλεισούρα. Κατά το διάστημα αυτό και μέχρι τις 8 Μαρ 1941, έλαβαν χώρα λυσσαλέες αντεπιθέσεις των Ιταλών με τις εκλεκτότερες δυνάμεις, όπως π.χ. «Λύκους της Τοσκάνης», τους «Μελανοχιτώνες» κλπ, οι οποίες καταλήγουν σε θρίαμβο των Ελλήνων, σύλληψη πολλών χιλιάδων αιχμαλώτων και περαιτέρω προώθηση του ελληνικού στρατού.

Η συνεχής αυτή επιθετική ενέργεια του ελληνικού Πεζικού, έφερε τα ελληνικά τμήματα μετά από μια σειρά σκληρότατων αγώνων μέχρι της γενικής γραμμής, Πόγραδετς – Σουχαγκόρα – Τσερεβόντε – Μπρένζντανι – Βράνιτσα – Χειμάρα. Η καθημερινότητα του πεζού αξκού και στρατιώτη και σε αυτό τον αγώνα επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά τα αναγραφόμενα, στα στρατιωτικά εγχειρίδια, ως χαρακτηριστικά του Πεζικού.

Την περίοδο αυτή, ισχυρός αντίπαλος στάθηκε και ο βαρύς χειμώνας. Οι πολικές θερμοκρασίες, οι συχνές χιονοθύελλες και η χαμηλή ορατότητα δυσκόλεψαν τις μετακινήσεις των πεζοπόρων τμημάτων και επέτειναν τις δυσκολίες στον εφοδιασμό των μονάδων με τρόφιμα και πυρομαχικά. Το πλήθος των απωλειών (25.000 παγόπληκτοι) από κρυοπαγήματα κυρίως στα κάτω άκρα, καταδεικνύει το μέγεθος της προσπάθειας που κατέβαλε για μια ακόμη φορά το Πεζικό.

Οι Ιταλοί, ενισχυόμενοι διαρκώς με νέες μονάδες, κατόρθωσαν μέχρι τέλους Δεκεμβρίου να αυξήσουν τη δύναμή τους σε 15 μεραρχίες Πεζικού και μια τεθωρακισμένη μεραρχία, πετυχαίνοντας τεράστια αριθμητική υπεροχή, την οποία διατήρησαν μέχρι τέλους της εκστρατείας.

Μια μεγάλη αντεπίθεση των Ιταλών εκδηλώθηκε στα μέσα Φεβρουαρίου, αλλά ο ελληνικός στρατός, έπειτα από σκληρό αγώνα εναντίον αριθμητικά υπέρτερων δυνάμεων, κράτησε όλες τις θέσεις του. Στις 28 Φεβρουαρίου η ιταλική επίθεση είχε τερματιστεί με πλήρη επιτυχία για τα ελληνικά όπλα, αφού συνετρίβησαν πολλά μηχανοκίνητα οχήματα του εχθρού και καταρρίφθηκαν σαράντα δύο αεροπλάνα.

Κατά τη μεγάλη και σπουδαία ιταλική επίθεση που επακολούθησε την άνοιξη, δώδεκα ιταλικές μεραρχίες ενισχυμένες με πολυάριθμα τάγματα Μελανοχιτώνων, Βερσαλιέρων και Αλβανών, υποστηριζόμενοι από μεγάλο όγκο πυροβολικού και από πολυάριθμη αεροπορία, επιτίθονταν από 9 έως 15 Μαρτίου στον τομέα μεταξύ Αώου και Αψού ποταμών, εναντίον έξι ελληνικών μεραρχιών, χωρίς καμία επιτυχία.

Δέκα μέρες διήρκησε η μεγάλη αυτή επίθεση, κατά την οποία οι ελληνικές μεραρχίες έγραψαν σελίδες δόξας και ηρωισμού, αποκρούοντας υπερδιπλάσιο εχθρό, ο οποίος υποστηρίχθηκε από μεγάλο όγκο πυρών και έχοντας απόλυτη υπεροχή στον αέρα. Η εισβολή των Γερμανών εντός του ελληνικού εδάφους και η διαγραφόμενη απειλή αποκοπής των δυνάμεων στην Αλβανία, είχε ως αποτέλεσμα τη σύμπτυξη των ελληνικών δυνάμεων στη γραμμή Ολύμπου – Καλαμά στις 12 Απριλίου 1941.

Ύψωμα 731 «Η εποποιία του Πεζικού»

9 Μαρτίου – 15 Μαρτίου 1941. Επτά ημέρες στις οποίες εκτοξεύθηκαν δεκαοκτώ ιταλικές επιθέσεις κατά του υψώματος 731, υπό την προσωπική επίβλεψη του Μουσολίνι. Μόνο τις πρώτες 2,5 ώρες της προπαρασκευής της επίθεσης έπεσαν στο ύψωμα 100.000 βλήματα πυροβολικού, αμέτρητα βλήματα όλμων από τους 60 σωλήνες κάθε επιτιθέμενης μεραρχίας και μεγάλος αριθμός βομβών αεροπλάνων.

Οι ιταλικές δυνάμεις είχαν όμως την ατυχία να συναντήσουν στο ύψωμα αυτό τους «πεζικάριους» του ΙΙου τάγματος του 5ου ΣΠ, οι οποίοι ήταν αποφασισμένοι, και έδωσαν τον «νυν υπέρ πάντων αγώνα».

Την εικόνα των ανδρών του ΙΙ/5 ΤΠ, μετά από τους ανηλεείς βομβαρδισμούς του υψώματος 731 από το Πυροβολικό και της Αεροπορία των Ιταλών, περιγράφει γλαφυρά ο λογοτέχνης Άγγελος Τερζάκης: «Εκείνοι που στέκονταν τώρα γαντζωμένοι εκεί πάνω, δεν έμοιαζαν πια με στρατό, δεν έμοιαζαν με πλάσματα ανθρώπινα. Ήταν κάτι σκέλεθρα ντυμένα με κουρέλια, επιδέσμους, φαντάσματα μαυριδερά και αγριεμένα, όλο χώμα και ιδρώτα που παγώνει, μάτι γυαλιστερό από την πείνα, την αγωνία, τη πάλη με το χάρο».

Οι αξιωματικοί και στρατιώτες του Πεζικού, που αμύνονταν το πρωινό της 9ης Μαρτίου 1941 στο ύψωμα 731, αλλά και στα διπλανά υψώματα, όπως το 711, δεν έκαναν απλά το καθήκον τους, έδωσαν με τη θυσία και τη νίκη τους, νόημα στην έννοια κατοχή εδάφους, όπως μόνο ο πεζός την αντιλαμβάνεται. Με τη λόγχη τους σταμάτησαν πολλαπλάσιο, καλύτερα εξοπλισμένο και άριστα υποστηριζόμενο με πυρά εχθρό. Δε δείλιασαν ούτε στιγμή… είπαν απλά ότι δε θα περάσει από το 731 εχθρός και δεν πέρασε.

Τακτική Πεζικού στον Ελληνο-Ιταλικό Πόλεμο

Η λεπτομερής μελέτη των ενεργειών των ελληνικών μονάδων Πεζικού, μας δείχνει ότι πρόκειται για μονάδες καλά εκπαιδευμένες, και ηγήτορες οι οποίοι πέραν του ηρωισμού έχουν διαφορετική τακτική αντίληψη του πεδίου της μάχης, ενεργούν με σχέδιο, προληπτικά και κυρίως μελετούν τον αντίπαλο. Τα σχέδια είναι προσαρμοσμένα στο έδαφος και γίνεται κατάλληλη χρήση αυτού για την εφαρμογή του ελιγμού.

Στις επιχειρήσεις αυτές, οι μονάδες Πεζικού:

(1) Επιβράδυναν τον εχθρό μέχρι την αμυντική τοποθεσία, με υποδειγματική εκτέλεση των σχεδίων.

(2) Εκμεταλλεύτηκαν άριστα το έδαφος, ώστε να μειώσουν τις απώλειές τους (Ύψωμα 731).

(3) Ενήργησαν νυχτερινές επιχειρήσεις για προκατάληψη εδαφών τακτικής σημασίας (νύχτα 2/3 Μαρτίου προς αποκοπή της οδού Κλεισούρας Δραγκότι).

(4) Έκαναν ευρεία χρήση του αγώνα εκ του συστάδην (κατάληψη υψ. Γκραμπάλα (ν.2/3 Νοεμβρίου), αγώνας στο υψ. 731 (9-19 Μαρ. 41), κατάληψη υψ. 739 (8 Μαρ. 41) στον οποίο φάνηκε ότι ήταν ιδιαίτερα εκπαιδευμένες.

(5) Έκανε ευρεία χρήση της επιθετικής αναγνώρισης (13 Νοεμβρίου 1940 υψ. Αγ. Μαρίνας Νεοχωρίου).

(6) Η Διοικήσεις επενέβαιναν στον αγώνα και με την προσωπική τους παρουσία όποτε κρινόταν απαραίτητο (30 Οκτ 41 ο Δκτης της Ι ΜΠ έφθασε στο Επταχώρι και ανέλαβε τη διοίκηση του τομέα Πίνδου, όπου το Απόσπασμα που ενεργούσε εκεί είχε καταπονηθεί. Λόγω σοβαρότητος της κατάστασης, την επόμενη ημέρα, τη διεύθυνση των επιχειρήσεων στον τομέα ανέλαβε το Β΄ΣΣ).

Comments

  1. Λόγω της εξιδεικευμένης φύσης της σελίδας σας, μπορείτε να εμβαθύνετε λίγο σε πιο τεχνικές λεπτομέρεις, π.χ. πόσα τάγματα διέθεταν συνολικά οι μεραρχίες των αντιπάλων, πόσα αυτόματα όπλα (σημαντικός πολλαπλασιαστής δύναμης εκείνη την εποχή), στο γεγονός ότι το έδαφος πρακτικά εκμηδένιζε την υπεροχή του αντιπάλου σε τεθωρακισμένα. Όλα αυτά συνέβαλαν στο αποτέλεσμα. Επίσης, ο αριθμός των κρυοπαγημάτων δείχνει ίσως και την ακαταλληλότητα του διατιθέμενου εξοπλισμού. Συνεχίστε τέτοια άρθρα πάντως.

  2. Καλα, ας μην ηταν ο Κατσιμητρος που παρηκουσε τις συστασεις του διαγγελεα Παπαγου για συμπτυξη του μετωπου νοτιοτερα και θα σας ελεγα….

    1. Αγαπητέ Ασβέ, είναι μύθος η υποτιθέμενη «διαφωνία» Παπάγου-Κατσιμήτρου, αποτελεί χαλκευμένη ιστοριούλα με σκοπό να ηρωοποιηθεί ο υπουργός εργασίας της πρώτης δωσιλογικής κυβέρνησης Τσολάκογλου. Ουδείς αμφισβητεί τις ηγετικές ικανότητες και την φιλοπατρία του στρατηγού Χαράλαμπου Κατσιμήτρου, όπως όλοι οι άνθρωποι όμως, είχε κι αυτός την σκοτεινή του πλευρά. Σε επικοινωνία Παπάγου-Κατσιμήτρου τον Σεπτέμβριο του ’40, ο Παπάγος αποστέλλει την εξής διαταγή: «Ἀναγνωρίζεται ἡ δυσχερής θέσις εἰς τὴν ὁποῖα εὑρίσκεται ἡ Μεραρχία. Ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀναμένει βεβαίως παρά τῆς Μεραρχίας νίκας, δεδομένης τῆς ἀριθμητικῆς ὑπεροχῆς τοῦ ἀντιπάλου, ἀναμένει ὅμως ἐκ ταύτης ἵνα σώσει τὴν τιμήν τῶν ἑλληνικῶν ὅπλων. Καὶ πρὸς τοῦτο δύναται ὁ διοικητής τῆς Μεραρχίας ἵνα θέσει τὰς δυνάμεις αὐτῆς ὅπως αὐτός νομίζει καλύτερον». Άρα εξαρχής ο Παπάγος δίνει ελευθερία στην πρωτοβουλία κινήσεων της VIII Μεραρχίας. Ακολουθεί στην ημερήσια διαταγή Κατσιμήτρου την παραμονή της Ιταλικής επίθεσης η παράγραφος: «ἡ Κυβέρνησις ἀπέρριψε τὴν αἴτησιν ταύτην καὶ διατάσσει ἀντίστασιν μέχρις ἐσχάτων». Η «αἴτηση ταύτη» είναι το αίτημα του ίδιου του Κατσιμήτρου να συμπτυχθεί στη δευτερεύουσα γραμμή αμύνης αν η Ιταλική πίεση ήταν αφόρητη, αίτηση την οποία ο Παπάγος ΑΠΕΡΡΙΨΕ. Πόθεν προκύπτει λοιπόν η διαφωνία;

      1. @Ασβος
        Δεν υπήρχε διαφωνία Παπάγου κατσιμητρου. Αυτά που γράφεις αγαπητέ φίλε είναι αποτέλεσμα της έκθεσης καθενιωτη, που κατά παραγγελία των γερμανών και πίεση τους στον στρατηγό Τσολάκογλου, για να αμαυρώσουν την δόξα του εθνάρχη Ι.Μεταξα και του στρατάρχη Παπάγου.σου συστήνω το βιβλίο του ίδιου του στρατηγού Κατσιμητρου:»Η ήπειρος προμαχουσα».
        @Κάποιος
        Αγαπητέ φίλε γράφεις για τη σκοτεινή πλευρά του Κατσιμητρου, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΤΟΙΑ,ο υπέροχος αυτός στρατιωτικός πρότυπο για τους νεώτερους, τίμησε την στολή του, ανδραγαθησε δε στη μικρασια τραυματισμένος στη πρώτη γραμμη,στο Καλπάκι κέρδισε αιώνια δοξα ,είναι ένα υπέρλαμπρο και όχι σκοτεινό αστέρι!
        Αν αναφέρεσαι στην συμμετοχή του στην κυβέρνηση Τσολάκογλου και εκεί ο,τι έκανε το έκανε για την Ελλάδα. Στο δρόμο για τη σταύρωση στο Γολγοθά,ήταν έναν άλλος Σίμων ο Κυρηναιος που σήκωσε στους ώμους του τον σταυρό του μαρτυρίου.πολυ σωστά λοιπόν το Γ.ε.ς. αναφέρει την 8η μεραρχία ως ηπειρου-κατσιμητρος.-

  3. Τιμή σε όσους πολέμησαν για να υπάρχει μία ελεύθερη Ελλάδα.
    Υπάρχει ένα πολύ ωραίο μνημείο πεσόντων μεταξύ των πόλεων Καρδίτσας και Τρικάλων για το ύψωμα 731. Ο λόγος που βρίσκεται σε αυτό το σημείο μεταξύ των πόλεων είναι ότι οι άνθρωποι που πολέμησαν καταγόταν από αυτές τις δύο περιοχές της Ελλάδος!

  4. Η αξία του πεζικού, το Ελληνικό έδαφος και ιδιοσυγκρασία είναι για πεζικό όχι μηχανοκίνητο πεζικό. Όπως είναι γνωστό το ελληνικό πεζικό αν «γατζωθεί» δεν υποχωρεί. Και αυτό είναι για εμένα το χειρότερο που έχει γίνει στην δομή και προσανατολισμό του ΕΣ μετά την συνθήκη CFE και την πλημμυρίδα μηχανοκίνητων υλικών. Οι ελληνικές μεραρχίες πρέπει να μείνουν μεραρχίες/ΑΔΤΕ πεζικού(εννοείται στα σύγχρονα δεδομένα) με κίνηση με την χρήση νεάς γενιάς φορτηγών και εν συνεχεία τάξης επί των αμυντικών θέσεων. Είναι δομές χαμηλού κόστους και επιτρέπεται να εκτελούν συνεχή εκπαίδευση. Τον ρόλο του σύγχρονου «ιππικού» θα έπρεπε να έχουν οι ΕΑΝ που θα αναλαμβάνουν να προσελκύουν τις εχθρικές δυνάμεις επί χώρων καταστροφής που στον ελληνικό χώρο άμυνας(νησιά και Έβρος είναι συγκεκριμένοι). Επιπλέον έχοντας ως κυρίαρχη δομή το πεζικό(μηχανοποιημένο) μπορεί εύκολα να ενσωματωθούν οι κλάσεις εφέδρων ενώ θα κλείσει και η «πληγή» της τεράστιας και δύσκολης να διατηρηθεί ΔΜ των μηχανοκίνητων τμημάτων(ας αναλογιστούμε τις ανάγκες διατήρησης ενός τάγματςο πεζικού που θέλει περίπου 45 φορτηγά και τζιπ με ένα μ/κ που χρειάζεται 60 ερπυστριοφόρα και 60 φορτηγά και οχήματα). Δόγματα τύπου Ρόμελ είναι εκτός ελληνικών δεδομένων πλην ελαχίστων εξαιρέσεων και γι αυτό εννοείται θα πρέπει να διατηρηθούν και στρατηγεία επιπέδου τεθωρακισμένης και μηχανοκίνητης μεραρχίας.

  5. Εδω να πουμε οτι διδαχτηκαμε πολλα στο Μικρασιατικο Πολεμο, όπως έγραψε ο εξαιρετικος Lascaris προσφατα στο alternate history (τα γραφω εδω γιατι μας διαβαζει):

    α) Σκαψιμο!!!! Η απιστευτη ηλιθιοτητα του Τρικουπη μας έγινε μαθημα. Καλο ειναι να μαθουμε και τωρα τους φανταρους μας να σκαβουν και να οργανωνουν αμυντικες τοποθεσιες. Οχι αλλο πλεον μονο τις κλασικες βολες.

    β) ΗΓΕΤΕΣ μικρων μοναδων που να μπορουν να αντιδρασουν ακαριαια εαν αποκοπουν οπως γινοταν απο το τουρκικο ιππικο. Να μπορει να σκεφτει ο διοικητης του λοχου ή ακομα και διμοιριας και να δρασει με αποφασιστικοτητα και συνεση οταν ερθει αναποδια, χωρις να περιμενει εντολη εκ των ανωθεν.

    γ) Αναγνωριση! Παλι λογω της τουρκικης υπεροχης στη Μικρα Ασια.

    Καπου εδω να δωσω και ενα λινκ για μια εξαιρετικη ιστορια alternate history που δειχνει μια Ελλαδα ενος νικηφορου Μικρασιατικου Πολεμου.
    https://www.alternatehistory.com/forum/threads/of-lost-monkeys-and-broken-vehicles.494608/

    (εαν σχολιασει καποιος, προσοχη στα σχολια γιατι το site ειναι αμερικανικο φιλελεφτ και μπορει να κλειδωσουν το νημα )

    1. Πολύ σωστό. Η Ελλάδα είναι χώρα που πρέπει να έχει αναπτυγμένα στο φουλ πεζικό και πυροβολικό. Τα υπόλοιπα έπονται. Και γνώσεις σαν αυτές είναι άκρως απαραίτητες.

  6. Επισης κατι που δεν καταλαβα ποτε: γιατι δεν ειχε αντιληφθει ο ελληνικος στρατος την αξια των ολμων, ειδικα καθως θα πολεμουσε στο ορεινο αναγλυφο των Βαλκανιων; Ο ολμος φαινεται το ιδανικο οπλο υποστηριξης πεζικου σε αυτο το περιβαλλον και ειναι αρκετα φθηνο οπλο, σε σχεση πχ με επιπλεον παραγγελιες ορειβατικου πυροβολικου.

    Πιστευω οτι η ελλειψη κατανοησης της αξιας του οπλου ηταν λογω μη χρησης του στη Μικρασιατικη Εκστρατεια, παρολο που στον Α Παγκοσμιο οι Αμυνιτες ειχαν χρησιμοποιησει ολμους των 58mm.

    Καθε ελληνικο συνταγμα ειχε μονο 4 ολμους των 81mm. Σκεφτειτε τι θα γινοταν εαν καθε ταγμα ειχε 4 ολμους και αλλους 4 σε μια διμοιρια ολμων το συνταγμα. Θα ειχαμε μεραρχιες με 48 ολμους των 81mm… Ο,τι πρεπει για τη Ροδοπη οπου σε ολο το μεσοπολεμο αναμενοταν να ειναι το επομενο θεατρο πολεμου.

    1. Αγαπητέ μου φίλε Φορμιωνα, παρά πολύ σωστη ,η παρατήρηση σου.επιτρεψε μου να συμπληρωσω την άρνηση του Ε.Σ. Στο διαμετρικά των 120χιλ.,μένει προσκολλημένος στον αρχαίο 4,2″,ακόμη και στα Μ.τ.π.,τη στιγμή που η Ε.β.ο.,εδώ και χρόνια έχει παρουσιάσει πολύ καλό ολμο στα 120χιλ.

      1. Γίνεται η διατήρηση τους καθαρά για λόγους οικονομίας, Ο ΕΣ είχε και έχει τεράστια αποθέματα για τους 4,2» ενώ αν περάσουμε σε νέο διαμέτρημα πρέπει να αγοραστεί νέο απόθεμα πυρομαχικών ενώ απαιτούνται και εκτεταμένες τροποποιήσεις στα Μ-113 για να τους χρησιμοποιήσουν λόγω ισχυρότερης ανάκρουσης.
        Πάντως και εγώ θεωρώ τους όλμους ακόμα πιο απαραίτητους από τα α/τ σε ένα τάγμα κα ιθα ήθελα εκτός των 81mm (νομίζω 6 άνά τάγμα) να είχαμε στον ΛΥΤ και 6 των 120mm αντί των 4,2.

    2. Το είχε, μάλιστα στα πλαίσια του επανεξοπλισμού ο στόχος ήταν για 2 όλμους ανά τάγμα και ακόμα 4 στο σύνταγμα αλλά δεν παραδόθηκαν από τοςυ Γάλλους και τους Βρετανούς (μαζί με τα εκατοντάδες τυφέκια καταστροφής υλικών/αντιαρματικών που είχαν παραγγελθεί). Αλλά ο σε επίπεδο ευρεσυτεχνίας ΕΣ σε επίπεδο συντάγματος είχε εκχωρήσει τα παλιά ορειβατικά πυροβόλα των 65mm απογυμνωμένα(ώστε να ελαφρύνουν) ως ημίμετρο(και είχε κάτι το θετικό της αυξημένης εμβέλειας ως πυροβόλο, με μειονέκτημα την μικρότερη ανύψωση).

  7. @phormio
    Για να είμαστε ειλικρινείς όχι μόνο ο Ε.Σ.,του μεσοπολέμου, αλλά ακόμη και η Βέρμαχτ δεν είχε κατανοήσει την αξία του όλμου στα αρχικά στάδια του Β Π.π.μονο οι σοβιετικοί είχαν καταλάβει την αξία του και είχαν εντάξει πληθώρα αξιολογοτατων ολμων.οι Γερμανοί στα αρχικά στάδια της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα απόκτησαν χιλιάδες από αυτούς τους οποίους αντέγραψαν η ` και χρησιμοποίησαν αντιλαμβανόμενοι την αξία τους.
    Εμείς ακομη και σήμερα όπως έγραψα και παραπάνω μένουμε στους 4,2″,μην αντιλαμβανόμενοι την αξία του όπλου σε συνδιασμο με τα συγχρονα πυρομαχικα.

    1. @c.p.

      Ακριβώς!

      Είχα κατα νου, να φταναμε στη λογικη του όλμου ως εξης: να αγορασουμε πολλα ορειβατικα απο το εξωτερικο δεν μπορουμε. Να χρησιμοποιησουμε σχηματισμους αεροπλανων ως ιπταμενο πυροβολικο δεν μπορουμε, Τι μπορει να προσφερει υποστηριξη στο πεζικο που να ειναι φτηνο και απλο στην κατασκευη ωστε να το παραγει η ΠΥΡΚΑΛ; Επιπλεον τι μπορει να προσφερει υποστηριξη στο πεζικο που να εχει ευκολα μουλαροκίνητα logistics ;

      Συμφωνω και επαυξανω επισης για τους συγχρονους ολμους των 120mm .

  8. Καποιος & C.p. ειναι γνωστα τα οσα αναφερετε, επιτρεψτε μου ομως να εχω καταληξει σε αλλο συμπερασμα για τον Παπαγο και τον Κατσιμητρο. Εφοσον λετε οτι δεν υπηρχε προβλημα επικοινωνιας μεταξυ τους και ολα κυλουσαν βασει σχεδιου γιατι ο στραταρχης δεν εστειλε ΠΟΤΕ ενισχυσεις στον Κατσιμητρο; Και γιατι ο Λιουμπας που διοικουσε το αποσπασμα Παραμυθιας εγκατελειψε το μετωπο και υποχωρησε στον Αραχθο; Το επιτελικο σχεδιο ποιο ηταν; Αμυνα επι του μετωπου ή συμπτυξη δυναμεων και αμυνα στον Αχεροντα;

    1. Δεν νομίζω να το εγκατέλειψε περισσότερο από όσο επέτρεπε η αντίπαλη δύναμη που τον πίεζε( με βοήθεια αρμάτων). Με βάση τα σχέδια ΙΒ η άμυνα θα γίνονταν επί του Αράχθου και Ιβα επί της γραμμής Καλπάκι-Καλαμάς και άφηνε την τελική επιλογή στον Κατσιμήτρο. Πραγματικά και λογικά σκεπτόμενοι (όχι κατόπιν εορτής όπως είναι σήμερα) ποιος θα μπορούσε να ήξερε εκ των προτέρων πως θα ενεργήσει ο απλός στρατιώτης γνωρίζοντας ότι έχει να αντιμετωπίσει την Ιταλία που φάνταζε αυτοκρατορία (και ήταν σε υλικά και μέσα). Το αισθητήριο του Κατσιμήτρου, και πιστεύω αν και δε έχω δει κάπου ευθαρσώς να έχει γραφτεί, οι πληροφορίες για την σύνθεση της ιταλικής επιθετικής δύναμης τον έκαναν να επιμένει στην προωθημένη γραμμή. Να σημειώσουμε ότι η 8η μεραρχία ήταν αυξημένης σύνθεσης σχεδόν 20.000 και ήδη επιστρατευμένη ενώ η ιταλική αρχική δύναμη στους 35.000. Ενισχύσεις άρχισαν να έρχονται άμεσα τόσο με την τοπική άμεση επιστρατεύση όσο και με τις επιπλέον δυνάμεις από την υπόλοιπη χώρα. Στις 30 Οκτωβρίου ήδη το μέτωπο της Πίνδου είχε ανατεθεί στην 1η Μεραρχία αφήνοντας στην 8η την υπόλοιπη μόνο Ήπειρο. Πραγματικά ο συντονισμός με τα μέσα της εποχής, την καθολική αεροπορική ιταλική υπεροχή και τον αρχικό φόβο ότι θα γίνει απόβαση μια μεραρχίας (ηταν προγραμματισμένη να γίνει από την Μπάρι) πραγματικά είναι απορίας άξιο το πως επιτεύχθηκε.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *