Φαίνεται ότι η τουρκική TAI (Turkish Aerospace Industry) αντιμετωπίζει πρόβλημα στην ανάπτυξη του εκπαιδευτικού αεροσκάφους Hürjet, το οποίο βρίσκεται στη φάση της κρίσιμης σχεδιαστικής αναθεώρησης (CDR : Critical Design Review). Όπως ανακοίνωσε η τουρκική εταιρία η βρετανική εταιρία Stirling Dynamics, η οποία εξειδικεύεται στην παροχή τεχνικής βοήθειας, θα συνδράμει στην ανάπτυξη του Hürjet, τουλάχιστον μέχρι την ολοκλήρωση της φάσης CDR.

Η αδυναμία της TAI να ολοκληρώσει μόνη της τη φάση CDR εκ των πραγμάτων θέτει ερωτήματα σχετικά με το χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης και το τελικό κόστος του προγράμματος. Να σημειωθεί ότι η φάση CDR έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί μέχρι το καλοκαίρι του 2020, κάτι που δεν έχει γίνει. Ομοίως, η πρώτη πτήση του Hürjet έχει προγραμματιστεί για το καλοκαίρι του 2022 και μένει να δούμε αν τα τηρηθεί το χρονοδιάγραμμα. Η οριστική απόφαση ανάπτυξης του Hürjet εγκρίθηκε το Νοέμβριο του 2017.

Οι βασικοί στόχοι που έχουν τεθεί για το πρόγραμμα είναι ένα αεροσκάφος ικανό να επιτυγχάνει ταχύτητες Mach 1,2+, να επιχειρεί σε ύψος 45.000 ποδών και να μπορεί να μεταφέρει φορτίο βάρους 3.000 κιλών. Πρωταρχικός στόχος του προγράμματος είναι η αντικατάσταση των εκπαιδευτικών T-38M Talon, από το 2025 και μετά, ενώ δεν αποκλείεται και η ανάπτυξη μιας έκδοσης ελαφρού μαχητικού, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Hürkuş για λογαριασμό του Τουρκικού Στρατού, ο οποίος έχει εκφράσει σχετική επιχειρησιακή απαίτηση, για ένα αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης.

Comments

  1. Παρά τα όποια προβλήματα,αργά αλλά σταθερά,οι Τούρκοι εγίναν υπερδυναμη ,στα Μ.Ε.Α και παράγουν και δικά τους αεροσκάφη.
    Εμεις?τίποτε!ούτε χαρταετό !
    Εύγε σε όλους τους διατελέσαντες πρωθυπουργοί,υπουργοί,… ,της Γ’ελληνικης δημοκρατίας. Η ιστορία θα τους γράψει με σκουριασμένα γράμματα για τις υπηρεσίες τους προς το έθνος.

  2. Οι Τούρκοι για να παράγουν όλα αυτά τα drones έχουν ξοδέψει δισεκατομύρια, κάτι το οποίο είναι εντελώς αναποτελεσματικό και άχρηστο, ενώ για να μπορεί να είναι η τιμή ανά μονάδα σε ανεκτά επίπεδα, έχουν παραγγείλει έναν απίστευτο αριθμό (200 και παραπάνω συστήματα, τα οποία είναι περισσότερα από όσα έχει η Ευρώπη όλη μαζί).

    Επιπλέον, οι βασικές τεχνολογίες δεν είναι δικές τους, ενώ η ποιότητα των drones είναι με μεγάλο ερωτηματικό καθώς πέφτουν σαν τα παπάκια.

    Προσωπική μου εκτίμηση (μπορεί να είναι και λάθος) είναι ότι ένα drone αποτελείται από 3-4 υποσυστήματα (χονδρικώς), το πετούμενο, την επικοινωνία με το πετούμενο, και οι αισθητήρες (και ίσως τα όπλα).

    Το πετούμενο είναι σχετικά εύκολο να το φτιάξεις, οι Κινέζοι πλέον πουλάνε drones επιπέδου Bayraktar με το κιλό (και μάλιστα μοιάζουν και πολύ, τόσο που με έβαλε σε σκέψεις μήπως αγόρασαν το σχέδιο από αυτούς).

    Η επικοινωνία είναι ένα θέμα σημαντικό.

    Οι αισθητήρες είναι ένα θέμα ακόμη σημαντικότερο.

    Νομίζω ότι τα δικά τους πέφτουν σαν παπάκια, λόγω αισθητήρων που σε τεχνολογία πρέπει να είναι πιο πίσω και από τα αρχαία predator των ΗΠΑ, με συνέπεια για να μπορούν να δουν στο έδαφος και να έχουν καθαρή εικόνα, να πρέπει να πετάξουν χαμηλά, έχοντας σαν συνέπεια να τα ρίχνουν οι διάφοροι κατσαπλιάδες με όπλα και πυραύλους μικρής εμβέλειας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ στα specs τους λέει ότι μπορούν να επιχειρούν από πολύ μεγάλο ύψος, συνήθως τα ρίχνουν με όπλα εμβέλειας άντε το πολύ 3χλμ, το οποίο σημαίνει ότι για κάποιο λόγο κατεβαίνουν πολύ χαμηλά.

    Η Ελλάδα με το 1/10 των χρημάτων που ξόδεψαν αυτοί, μπορεί να αγοράσει πολύ καλό στόλο drones (ποιοτικά καλύτερο και πιο αποτελεσματικό), αρκεί να το πάρει απόφαση και να προχωρήσει. Δυστυχώς μοιάζει να σκεφτόμαστε με αυτό που λένε you can’t teach an old dog new tricks, με συνέπεια να ακούμε κάτι κουφά του στυλ να προχωρήσουμε σε αναβάθμιση των Sperwer και αγορά μεταχειισμένων τέτοιων από χώρες που τα πετάνε, αν είναι δυνατόν…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *