Είναι γεγονός ότι ο πόλεμος αλλάζει συνεχώς. Οι νέες τεχνολογίες και η χρήση νέων συστημάτων επιφέρουν αλλαγή στη δομή των Ενόπλων Δυνάμεων και στις τακτικές επί του πεδίου μάχης. Τα Μη-Επανδρωμένα Συστήματα, εναέρια, χερσαία και θαλάσσια, είναι μια τεχνολογία που αλλάζει τη μορφή του πολέμου. Η κατανόηση των νέων δεδομένων είναι σημαντική, ουσιαστικά μονόδρομος για κάθε χώρα που επιθυμεί να διατηρεί ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, άρα και αποτροπή. Όποια χώρα αγνοήσει την πρόοδο στις στρατιωτικές υποθέσεις θα μείνει πίσω και αργά ή γρήγορα θα υποστεί τις οδυνηρές συνέπειες, ιδιαίτερα αν ο αντίπαλος κατανοήσει και αγκαλιάσει τα νέα δεδομένα πρώτος και επαρκώς. Μοιραία, η υιοθέτηση νέων τεχνολογιών και οπλικών συστημάτων επιφέρει αλλαγές και στη δομή των Ενόπλων Δυνάμεων, των μονάδων και των σχηματισμών τους, καθώς και στην τακτική και τον τρόπο χρήσης τους στο πεδίο της μάχης.

Για παράδειγμα, η χρήση Μη-Επανδρωμένων Εναέριων (UAV : Unmanned Aerial Vehicle) και Χερσαίων Συστημάτων (UGV : Unmanned Ground Vehicle) έχει οδηγήσει την ηγεσία του Αμερικανικού Στρατού σε σκέψεις δημιουργίας μικρότερων Ταξιαρχιών, ισχυρότερων Μεραρχιών και στην ενσωμάτωση Μη-Επανδρωμένων Συστημάτων, ιδιαίτερα εναέριων, σε όλα τα κλιμάκια, από το επίπεδο της Μεραρχίας μέχρι την Ομάδα Πεζικού. Δεν θα αντικαταστήσουν τον πεζό στρατιώτη, το άρμα μάχης ή το τεθωρακισμένο όχημα, αλλά σίγουρα θα μειώσουν τις απώλειες σε έμψυχο δυναμικό, άρα και το πολιτικό κόστος που αυτό συνεπάγεται. Οι σκέψεις αυτές είναι αντικείμενο μελέτης του εκπαιδευτικού κέντρου Fort Benning Maneuver Center of Excellence του Αμερικανικού Στρατού, αποστολή του οποίου είναι η εκπαίδευση και η ανάπτυξη δογμάτων και ικανοτήτων για χρήση από τον στρατιώτη και τις δυνάμεις ελιγμού.

Στην ουσία ο Αμερικανικός Στρατός πραγματεύεται και μελετάει την αλλαγή της δομής των υφιστάμενων Ταξιαρχιών, ως η κύρια μονάδα μάχης, και του ρόλου των Μεραρχιών, σύμφωνα με τα διδάγματα που αποκόμισε από τους πολέμους στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Συρία, αλλά και από τα διδάγματα άλλων πολέμων, όπως της Ουκρανίας και της Λιβύης. Σήμερα, από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Αμερικανικός Στρατός διατηρεί Ταξιαρχίες τριών (3) διαφορετικών συνθέσεων: Την Ταξιαρχία Πεζικού (IBCT : Infantry Brigade Combat Team), την Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού (SBCT : Stryker Brigade Combat Team) και την Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία (ABCT : Armored Brigade Combat Team). Στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, από επιχειρησιακή ανάγκη, οι Ταξιαρχίες ενισχύθηκαν με μονάδες υποστήριξης έτσι ώστε να αυτονομηθούν επιχειρησιακά και να μην έχουν ανάγκη μεγάλης υποστήριξης από τη Μεραρχία.

Ένα από τα διδάγματα των συγκρούσεων στην Ουκρανία, αλλά και του πρόσφατου πολέμου στον Καύκασο, είναι η χρήση UAV για την κατάδειξη στόχων, οι οποίοι στη συνέχεια προσβάλλονται από το πυροβολικό και από απόσταση ασφαλείας. Στο σύνολο τους, οι πολεμικές συγκρούσεις των τελευταίων 20 ετών έχουν διδάξει ότι το πλεονέκτημα στο πεδίο μάχης έχουν οι Ένοπλες Δυνάμεις που βλέπουν καλύτερα (επίγνωση της κατάστασης), κατανοούν καλύτερα (διοίκηση και έλεγχος) και δρουν πρώτες (πρωτοβουλία). O Donald Sando, Υποδιοικητής του Fort Benning Maneuver Center of Excellence, ανέφερε ότι τα ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι ο εχθρός πυροβολεί πρώτος στο 80% των περιπτώσεων, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις μαχών εντός κατοικημένων περιοχών. Η χρήση UGV και UAV μπορεί ν’ αλλάξει αυτό το ποσοστό, είτε δεχόμενη το πρώτο πυρ (αποκάλυψη της θέσης του εχθρού), είτε αποκαλύπτοντας τον εχθρό πριν προλάβει να πυροβολήσει πρώτος.

Το πώς τα Μη-Επανδρωμένα Συστήματα μπορούν ν’ αλλάξουν το ποσοστό αυτό είναι θέμα τακτικής χρήσης. Για παράδειγμα, τα UAV μπορούν να προπορεύονται της κύριας δύναμης και να σαρώνουν το πεδίο μάχης, εντοπίζοντας-καταγράφοντας τις εχθρικές θέσεις. Στην ουσία τα UAV θα χαρτογραφούν το πεδίο μάχης και έτσι ο διοικητής θα έχει επίγνωση της κατάστασης, άρα θα μπορεί να ασκεί αποτελεσματική διοίκησης και έλεγχο των φίλιων δυνάμεων. Επίσης θα διατηρεί το πλεονέκτημα της πρωτοβουλίας, αρχικά με τη χρήση UGV και στη συνέχεια με συμβατικές δυνάμεις (Πεζικό, Τεθωρακισμένα). Στην ουσία τα UGV θα λειτουργούν προπαρασκευαστικά της εμπλοκής των συμβατικών δυνάμεων (εντοπισμός του εχθρού, απορρόφηση των πρώτων πληγμάτων, αποκάλυψη πιθανών ενεδρών, ευκαιριακή προσβολή στόχων κ.ά.). Όλα αυτά προϋποθέτουν τη χρήση UAV, από το επίπεδο της Μεραρχίας μέχρι την Ομάδα Πεζικού, και UGV σε επίπεδο Μεραρχίας, Ταξιαρχίας και Τάγματος.

Σήμερα οι Μεραρχίες του Αμερικανικού Στρατού διατηρούν σε υπηρεσία, από το 2009, τα UAV MQ-1C Grey Eagle, που έχουν ικανότητα μεταφοράς όπλων (AGM-114 Hellfire, AIM-92 Stinger, GBU-44/B Viper Strike). Η αντικατάσταση τους, από το σύστημα που θα επιλεγεί στο πλαίσιο του προγράμματος AUAS (Advanced Unmanned Aerial System) προσδιορίζεται για το απώτερο μέλλον. Οι Ταξιαρχίες χρησιμοποιούν, από το 2014, τα RQ-21 Blackjack, τα οποία δεν μεταφέρουν οπλισμό. Σήμερα ο Αμερικανικός Στρατός δοκιμάζει τέσσερα (4) συστήματα, στο πλαίσιο του προγράμματος FTUAS (Future Tactical Unmanned Aerial System), για τον εξοπλισμό των Ταξιαρχιών. Τα Τάγματα θα εφοδιαστούν με UAV, στο πλαίσιο του προγράμματος LRR (Long-Range Recon). Οι Λόχοι χρησιμοποιούν τα RQ-11B Raven, οι Διμοιρίες θα αποκτήσουν UAV μικρής εμβέλειας, στο πλαίσιο του προγράμματος SRR (Short-Range Recon), ενώ οι Ομάδες ήδη χρησιμοποιούν τα Black Hornet.

Σε επίπεδο UGV ο Αμερικανικός Στρατός έχει σε εξέλιξη τέσσερα (4) προγράμματα: RCV-H (Robotic Combat Vehicle-Heavy), των 20-30 τόνων με πιθανή ημερομηνία έναρξης δοκιμών το 2023, RCV-M (Robotic Combat Vehicle-Medium), των 10 τόνων, RCV-L (Robotic Combat Vehicle-Light), των 7 τόνων με πιθανή ημερομηνία έναρξης δοκιμών το 2022 και S-MET (Small-Multipurpose Equipment Transport). Το Νοέμβριο του 2019 ο Αμερικανικός Στρατός ανακοίνωσε ότι υπέγραψε συμβόλαιο συνολικού ύψους $ 162,4 εκατομμυρίων, με την αμερικανική General Dynamics, για την προμήθεια 624 UGV, στο πλαίσιο του προγράμματος S-MET (οι παραδόσεις αναμένεται να ξεκινήσουν το δεύτερο τετράμηνο του 2021). Τα οχήματα θα χρησιμοποιηθούν σε επίπεδο Ομάδας (ένα όχημα) και Διμοιρίας (δύο οχήματα) και θα μειώσουν το μεταφερόμενο βάρος για κάθε στρατιώτη έως και 50 κιλά (κάθε όχημα μπορεί να μεταφέρει έως και 1.000 κιλά φορτίου).

Τα οχήματα δεν θα μεταφέρουν μόνο τα ατομικά είδη των στρατιωτών, αλλά και επιπλέον προμήθειες (όπως εφόδια και πυρομαχικά) έτσι ώστε η Ομάδα ή η Διμοιρία να μπορεί να παραμείνει στο πεδίο μάχης για περισσότερες ημέρες, χωρίς την ανάγκη της επιστροφής στη βάση της για ανεφοδιασμό ή της αποστολής εφοδίων στο σημείο που βρίσκεται. Σύμφωνα με τον Αμερικανικό Στρατό η χρήση των οχημάτων θα επιτρέψει την ταχεία κίνηση μιας Ομάδας ή μιας Διμοιρίας προς τον αντικειμενικό σκοπό με ρυθμό 30 χιλιομέτρων εντός πέντε (5) ωρών, κάτι που σήμερα είναι πολύ δύσκολο, καθώς ο φόρτος πορείας ζυγίζει περί τα 50 κιλά. Από την άλλη, η κύρια αποστολή των RCV-H/M/L θα είναι η αναγνώριση του πεδίου μάχης και η προσβολή ευκαιριακών στόχων, η προκάλυψη περιοχών και η προφυλακή κατά την κίνηση των σχηματιστών, η έρευνα και η διάσωση μάχης, ο εντοπισμός και η εξουδετέρωση αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών κ.ά.

Η γενικευμένη χρήση των Μη-Επανδρωμένων Συστημάτων θα αλλάξει τον πόλεμο, αλλά δεν πρόκειται να τον καταργήσει. Ούτε θα τον κάνει ανώδυνο ή λιγότερο δαπανηρό. Απλά θα είναι άλλη μια «Επανάσταση στις Στρατιωτικές Υποθέσεις», όπως τόσες άλλες στο παρελθόν. Στη νεότερη και σύγχρονη ιστορία, αυτό που σήμερα λέμε «Συμβατικός Πόλεμος» άρχισε να διαμορφώνεται στα μέσα του 17ου αιώνα, όταν ωρίμασε η έννοια του έθνους-κράτους (στην ιστοριογραφία, η συμβατική ημερομηνία θεμελίωσης του έθνους-κράτους έχει οριστεί το 1648, δηλαδή το τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου και η Συνθήκη της Βεστφαλίας). Για τον ηγέτη ενός έθνους-κράτους αυτό σήμαινε περισσότερα φορολογικά έσοδα και περισσότερο πληθυσμό για να αντλήσει το στρατό του. Η Βιομηχανική Επανάσταση, στα μέσα του 18ου αιώνα, οδήγησε στην ανάπτυξη νέων και φονικότερων όπλων. Κάπως έτσι φτάσαμε στο μεγάλο πολιτικό και στρατιωτικό ορόσημο των Ναπολεόντειων Πολέμων.

Ο συμβατικός πόλεμος άλλαξε δραματικά στις αρχές του 20ου αιώνα και τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) με την προσθήκη του αεροπορικού παράγοντα και της μηχανοκίνησης. Τα συμβατικά όπλα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν απείρως καταστροφικότερα (πυροβόλα, πολυβόλα, για παράδειγμα). Το άρμα μάχης έκανε την εμφάνιση του ως αντικαταστάτης του αλόγου. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945), το άλογο χρησιμοποιήθηκε σε περιορισμένο βαθμό και κατ’ ανάγκη, όταν δεν υπήρχαν μηχανοκίνητα μέσα. Το 1941 η Μεγάλη Βρετανία είχε περίπου 100.000 οχήματα στο μέτωπο της Βόρειας Αφρικής. Στην Απόβαση της Νορμανδίας, τον Ιούνιο του 1944, αποβιβάστηκε ένα (1) όχημα ανά 4,77 στρατιώτες. Μόνο στην Αγγλία παράχθηκαν περίπου 130.000 αεροσκάφη την περίοδο 1939-1945. Την ίδια περίοδο στη Γερμανία παρήχθησαν περί τα 119.000 αεροσκάφη και 303.000 οχήματα.

Νέα και περισσότερα όπλα σήμαινε και μεγαλύτερες ανάγκες υποστήριξης. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η ανάγκη υποστήριξης ενός (1) στρατιώτη στο μέτωπο απαιτούσε την απασχόληση έξι (6) ατόμων, στρατιωτικών ή πολιτών (παραγωγή, εφοδιασμός, ιατρική φροντίδα, μηχανικοί, οικοδόμοι κ.ά.). Μετά το 1945 άρχισε η υποχώρηση του συμβατικού πολέμου, αργά αλλά σταθερά. Κύριο λόγος αυτής της υποχώρησης ήταν η εμπειρία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου: Οι μακροχρόνιοι πόλεμοι οδηγούν σε χρεοκοπία. Για παράδειγμα η Μεγάλη Βρετανία κέρδισε τον πόλεμο, αλλά εξαντλήθηκε τόσο πολύ που δεν μπορούσε να διατηρήσει της αυτοκρατορία της. Μάλιστα η οικονομική ανάκαμψη της Μεγάλης Βρετανίας σχεδόν συμπίπτει με την ανάκαμψη της ηττημένης Γερμανίας. Πλέον, τα κράτη δεν μπορούσαν να καλύψουν το κόστος διατήρησης μεγάλης ποσότητας. Έτσι στράφηκαν στην ποιότητα αντί της ποσότητας και στο δόγμα της ταχείας επικράτησης.

Από τη δεκαετίας του 1960 και μετά, όλες οι πολεμικές συγκρούσεις κατέδειξαν ότι αν δεν υπάρξει νικηφόρο αποτέλεσμα τους πρώτους 2-3 μήνες των επιχειρήσεις, τότε ο πόλεμος μετατρέπεται σε πόλεμο φθοράς (για παράδειγμα ο πόλεμος Ιράκ-Ιράν στη δεκαετία του 1980). Και στον πόλεμο φθοράς δεν υπάρχει νικητής, αλλά μόνο ηττημένοι. Η ταχεία επικράτηση στο πεδίο μάχης είναι πλέον απόλυτη ανάγκη. Ένας άλλος παράγοντας που οδήγησε στην υποχώρηση του συμβατικού πολέμου είναι τα πυρηνικά όπλα και, κυρίως μετά το 2001, η αναβίωση του αντάρτικου, ιδιαίτερα εντός κατοικημένων περιοχών, και των ασύμμετρων απειλών (τρομοκρατία). Ο πόλεμος αλλάζει, όπως άλλαξε και στο παρελθόν. Η τεχνολογία είναι εδώ και μας προσφέρει λύσεις για την υιοθέτηση νέων τακτικών στο πεδίο μάχης. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αυτές τις αλλαγές γιατί θα μείνουμε πίσω από τον αντίπαλο. Πρέπει να προσαρμοστούμε, αν θέλουμε να επιβιώσουμε.

Comments

  1. Οι εξελίξεις της τεχνολογίας και η αλλαγή που επιφέρουν στις Στρατιωτικές Επιχειρήσεις μελετώνται από τις Σχολές Πολέμου και τα επιτελεία.
    Οι εισηγήσεις πρέπει να γίνονται αρμοδιως.
    Από εκεί και πέρα τι γίνεται είναι άλλο θέμα, η ακολουθείται το παράδειγμα της Αρμενίας, Ελλάδας, Κύπρου η βεβαίως του Ισραήλ.
    Τα αποτελέσματα είναι γνωστά και στις δύο περιπτώσεις και εξαρτάται από το ήθος και την Αξιοπρέπεια των Υπευθύνων.

  2. Πρέπει να μπούμε σε μαζική εγχώρια παραγωγή εναέριων, χερσαίων και θαλάσσιων μη επανδρωμένων. Οι απέναντι κάνουν σημαντικά βήματα σ’αυτόν τον τομέα και από Λιβυή, Συρία, Καραμπάχ και με τους Κούρδους φάνηκε η αξία τέτοιων συστημάτων.
    Μεγάλος ο κίνδυνος να υπάρξουν μεγάλες απώλειες πριν καν δούμε εχθρό, αν δεν μάθουμε να τα παράγουμε, να τα χρησιμοποιούμε και να τα αντιμετωπίζουμε.
    Δηλ. ενώ εμείς θα ήμαστε με τεχνολογίες του 80-90 στις πρώτες γραμμές, οι άλλοι θα παίζουν playstation μακριά και σίγουροι πίσω από οθόνες.
    Αλλά, εδώ πρέπει να αλλάξουν βασικά πράγματα, νοοτροπίες, να ξυπνήσουν μερικοί και να πέσει χρήμα και δουλιά…γιατί μάλλον ούτε δωρεές δε μπορούμε να μεταχειριστούμε

    https://www.militaire.gr/dorise-drone-stis-ed-alla-kaneis-den-toy-apantise-epi-enamisi-chrono-apesyre-ti-dorea/

  3. Θα ήθελα να ρωτήσω το defencerewiew εάν έχει οποιαδήποτε πληροφορία για προσφορά type 31 των Βρετανών στο πολεμικό ναυτικό μας…. ευχαριστώ

  4. Εαν ποτε αποφασισουμε την αγορα τετοιων συστηματων στο συνολο των Ενοπλων Δυναμεων τοτε πρεπει να αποκτησουμε επαγγελματικο στρατο με οτι μπορει να σημαινει αυτο. Δεν υπαρχει μεση λυση σε αυτο το θεμα .

    1. Λάθος, κάθε άτομο εξοικειωμένο με smartphones-tablets μπορεί εύκολα να εκπαιδευτεί σε τέτοια συστήματα, ενώ η χρήση ενός απλού τυφεκίου (χωρίς καν νυχτερινά σκοπευτικά) χρειάζεται πολύ περισσότερη εκπαίδευση.

  5. Πολύ ενδιαφέρον άρθρο που αναδεικνύει τις προσαρμογές που σχεδιάζονται και υλοποιούνται
    έστω στα πρώτα αναγνωριστικά τους βήματα, από Στρατούς που θέλουν να πρωτοπορούν και όχι να
    ακολουθούν τις τεχνολογίες αιχμής, που ήδη δοκιμάζονται στο πεδίο.

    Ταπεινή μου άποψη, μαζί με τα UAV μπορούν και τα UGV να περιληφθούν σε μία ‘εσωστρεφή
    προσπάθεια’ των πολλών ελληνικών εταιριών τεχνολογίας που υπάρχουν.

    Η επιθυμία διάθεσης σημαντικού ποσού για εξοπλισμούς (Rafale, Meko upgrade, Νέες Φρεγάτες),
    θα έπρεπε να περιλαμβάνει ένα ποσό για έρευνα ,σχεδιασμό και υλοποίηση των ανωτέρω.

    Υπό την συντονισμό άξιων Ελληνικών Πανεπιστημίων και υπό την αιγίδα των Επιτελείων που θα
    έχουν θέσει τις προδιαγραφές,μπορούμε να δούμε μικρά βήματα στην αρχή και μικρά θαύματα στην
    συνέχεια, Ο τεχνολογικός χώρος τέτοιων προϊόντων δεν προϋποθέτει βαριά βιομηχανία και πλήθος
    υποδομών ειδικά σε μικρά/ελαφριά οχήματα UAV -UGV,ως πρώτο βήμα,

    O σωστός σχεδιασμός, η επιμονή και πίστη στο πλάνο και η σωστή και αξιοκρατική διάθεση των κατάλληλων
    πόρων, μπορεί να μας εισάγει αρχικά στον χώρο για υλοποίηση μικρών projects.
    To άμεσο κέρδος θα είναι η αποκτηθείσα τεχνογνωσία και η κάλυψη του κενού της αδιαφορίας μας όλα τα
    προηγούμενα χρόνια.

    Επειδή όμως είναι αναπόφευκτη η αγορά UAV και anti-drone τεχνολογίας άμεσα,για την κάλυψη επείγουσων
    αναγκών,ας γίνει με γνώμονα την μεταβίβαση τεχνογνωσίας και ίσως και την συμπαραγωγή στην Χώρα.
    Μπορεί να σxεδιαστεί και να απαιτηθεί από έναν προμηθευτή και όχι το γνωστό σύστημα αγοράς ‘σαλάτα’ :
    5 μεταχειρισμένα UAV από την USA με προαίρεση για άλλα 5 αργότερα (με την αναβάθμιση των μτχ επιβεβλημένη), 6+6 από την Γαλλία και 7+7 από το Ισραήλ και οτι θέλει προκύψει στην συνέχεια.
    Ενδιαφέροντες συμπληρωματικές πληροφορίες στα παρακάτω links:

    https://www.unmannedsystemstechnology.com/category/supplier-directory/platforms/ugvs/
    https://www.alliedmarketresearch.com/unmanned-ground-vehicle-UGV-market
    https://www.army-technology.com/comment/unmanned-ground-vehicles-ugvs-2/
    https://www.afcea.org/content/tags/ugv

  6. Το UGV αντί να βοηθήσει στην μάχη θα αποτελέσει στόχο εχθρικών ομάδων με το που μυριστούν ότι κουβαλάει περίπου 1 τόνο φορτίου με εφόδια/ πυρομαχικά. Στο τέλος θα έχεις καμιά δεκαριά στρατιώτες που θα υπερασπίζονται ένα UGV για να μην χάσουν τον εξοπλισμό τους.

  7. Δυστυχως εχουμε μεινει πολυ πισω στον τομεα των μη επανδρωμενων τη στιγμη που τωρα ακομα και οι τουρκοι εχει ξεκινησει η τεχνολογια των usav των θαλασσιων drones οπλισμενων και μη.

  8. @ Ιεραπύτνιος

    Σωστή η παρατήρησή σου,αλλά για αυτόν ακτριβώς τον λόγο, θα έχουν προηγηθεί
    πρώτα τα UAV για χαρτογράφηση του πεδίου,μετάδοση τακτικής εικόνας,κατάδειξη στόχων.
    Μετά προσβάλονται οι στόχοι από ασφαλή απόσταση (συνήθως Πυροβολικό),
    μετά προπορεύονται RCV-H και RCV-L (7-30 τόνοι) με τηλεχειριζόμενα ή πλήρως αυτόνομα
    χειριζόμενα όπλα(πυροβόλα,πολυβόλα,ρουκέτες,πύραυλοι).

    Αφού «καθαριστεί το χωράφι από τα αγκάθια» θα έρθει το πεζικό μαζί με τα S-MET που θα είναι
    φορτωμένα με τα τιμαλφή των στρατιωτών και θα ασφαλίσουν και τυπικά την περιοχή.

    Τα οχήματα εκτός από τον τυπικό φόρτο μάχης των στρατιωτών θα μπορούν να φτιάξουν και καφέ
    (λόγω τεχνητής νοημοσύνης),έτσι ώστε να πιουν οι στρατιώτες που περίμεναν αρκετή ώρα από ασφαλή απόσταση,έως τα UAV-UGV καθαρίσουν τον χώρο,

  9. Η μεγάλη επανάσταση δεν είναι τα drone κάθε είδους αλλά τι μπορούν να κάνουν τα εμπορικά drone. Καλό το Patroller των 30εκ ευρώ, αλλά στα 10χλμ την ίδια εικόνα δίνει και ένα DJ με EO/IR των 5000 ευρώ.

    1. Οχι φίλε. Το DJ έχει μπαταρία που κρατάει το πολύ 20-25 λεπτά. Δεν προλαβαίνει ούτε 2 χμ να πάει και να γυρίσει. Ασε που πετάει σχετικά χαμηλά και είναι εύκολος στόχος. Επίσης δεν πρόκειται ποτέ να πιάσει ταχύτητες 100-200 χμ/ώρα.

  10. Οι εξελίξεις της τεχνολογίας στα μη επανδρωμένα στρατιωτικά συστήματα είναι το αντίδοτο που χρειαζόμαστε για την λειψανδρία και την κάλυψη απομακρυσμένων εδαφών στο Αρχιπέλαγος. Ας κινηθούμε γρήγορα και οργανωμένα, από τα χρήματα που προϋπολογίζουν για φρεγάτες ας δώσουμε το 1 δις (δηλ 1 φρεγάτα λιγότερη) για ανάπτυξη και απόκτηση μη επανδρωμένων συστημάτων συνεργατικά με ανεπτυγμένες βιομηχανικά φιλικές χώρες.

    Αν μείνουμε πίσω σε αυτόν τον τομέα, θα κινδυνέψουμε διπλά καθώς ο αντίπαλος θα δελεαστεί να επιτεθεί έχοντας δεδομένο το μικρό ρίσκο απωλειών λόγω ευρείας χρήσης τέτοιων τεχνολογιών.

  11. @ Spartan

    Εαν είναι να περιμένει το πεζικό μέχρι να «καθαριστεί το χωράφι από τα αγκάθια» τι τα θέλει τα S-MET; Αυτά δεν είναι για τον ελληνικό στρατό. Είναι για Αμερικανικές ειδικές δυνάμεις που κυνηγάνε Ταλιμπάν και σία στα βουνά του Αφγανιστάν και θα κάνουν να δούν πολιτισμό (και εφόδια) καμιά εβδομάδα.

    Τους Ελληνες πάντως τους κόβω να φτιάξουν UGV μόνο και μόνο για να προμηθεύεται το στράτευμα φραπεδιά στο πεδίο μάχης……

  12. Συγχαρητήρια για το άρθρο σας κ.Λαζο.
    Αναμφίβολα τα μη επανδρωμένα οπλικά συστήματα και γενικοτερα η τεχνητη νοημοσύνη, είναι το μέλλον.αν λοιπον οι πολιτικοι ταγοι της χωρας αποφασισουν οτι η ελλας έχει μέλλον,δεν μένει παρά να σταθούν αρωγοί στους Έλληνες επιστήμονες και στις ελλ.εταιριες για να αρχίσουμε να παράγουμε,δηλαδή να έχουμε μέλλον.

    1. @Στέλιος.Α
      Μπορεί να μην συμφωνώ καθόλου με την απόκτηση MMCS αλλά θεωρώ σχεδόν βέβαιο πως μίζες πολιτικών δεν παίζουν σε αυτή την περίπτωση.

  13. Καλημέρα αγαπητο DR, κανα νέο με φρεγάτες έχουμε? Εχει ακουστεί για ΛΟΡ στους γερμανούς….επισης η Κομισιόν δεν θα αφήσει να περάσει ετσι το θεμα με τις φρεγατες κ τα ναυπηγεία. Ευτυχώς

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *