​​Ο Σεπτέμβριος αρχίζει στην Ανατολική Μεσόγειο με εκτεταμένα γυμνάσια 25 πλοίων και 30 αεροσκαφών του ρωσικού ναυτικού. Χθες, 10 από αυτά έπλεαν ανάμεσα στην Κρήτη και τη Συρία και 15 ήταν ελλιμενισμένα στην Ταρτούς. Στην περιοχή σημαντική παρουσία διαθέτει ο 6ος στόλος, ενώ τα τελευταία χρόνια ασκήσεις στα νερά της Ανατολικής Μεσογείου πραγματοποιούν και πολεμικά πλοία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Μόνο χθες, στην περιοχή έπλεαν, επίσης, τέσσερα αμερικανικά και ένα γαλλικό πολεμικό, ενώ στο πλαίσιο της UNIFIL, στα ανοικτά του Λιβάνου, περιπολούσαν έξι πλοία, ανάμεσα στα οποία και μία φρεγάτα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού (Π.Ν.).

Γράφει ο Βασίλης Νέδος για τη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Παράλληλα, σε τοπικό επίπεδο, η Τουρκία έχει μετατραπεί από αγοραστής πολεμικών πλοίων σε ναυπηγική και εν μέρει εξαγωγική δύναμη. Χώρες με περιορισμένη (όπως η Αίγυπτος) ή σχεδόν ανύπαρκτη (όπως το Ισραήλ) ναυτική παράδοση επεκτείνουν τους στόλους τους. Σε αυτό τον περιφερειακό ανταγωνισμό, ο οποίος έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα είχε το σαφές προβάδισμα, ως η πιο έμπειρη ναυτική δύναμη της περιοχής, με ιδιαίτερη εκτίμηση εντός των κόλπων του ΝΑΤΟ

. Ωστόσο, την τελευταία δεκαετία, η οικονομική κρίση, σε συνδυασμό με τη γήρανση του στόλου, ασκεί μεγάλες πιέσεις στο Π.Ν. και, ακολούθως, έχει επιπτώσεις στη δυνατότητα της Ελλάδας να αντέξει τον σκληρό ανταγωνισμό της Ανατολικής Μεσογείου, η οποία έχει πλέον μετατραπεί σε ένα από τα πλέον «καυτά» γεωπολιτικά σημεία του πλανήτη λόγω αφενός των ενεργειακών πόρων που κρύβει και αφετέρου του κενού ισχύος που αναδεικνύεται και επιχειρείται να αναπληρωθεί από παραδοσιακές, ανερχόμενες, αλλά και νέες δυνάμεις. Ως εκ τούτου το ζήτημα δεν είναι κλαδικό. Η ενίσχυση του Π.Ν. δεν συνιστά μια ανάγκη που προκύπτει από την «γκρίνια» των στρατιωτικών ή την πίεση όσων νοσταλγούν την επιστροφή στις υπόγειες διαδρομές των εξοπλιστικών. Αποτελεί ζωτικής σημασίας προτεραιότητα για την ασφάλεια της χώρας.

Το 1912 το καταδρομικό «Αβέρωφ» απωθούσε το τουρκικό ναυτικό πίσω από τα Δαρδανέλλια όχι λόγω του πληρώματός του, αλλά λόγω της τεχνολογίας αιχμής (για την εποχή) που διέθετε έναντι των αντιπάλων του. Προφανώς οι συνθήκες δεν μπορεί να συγκριθούν με εκείνη την εποχή, αλλά το γεγονός ότι πολλές από τις κύριες μονάδες κρούσης του Π.Ν. προσεγγίζουν τα 30-35 έτη λειτουργίας, ενώ τα πιο σύγχρονα έχουν αποκτηθεί, στην καλύτερη περίπτωση, στη δεκαετία του ’90, είναι στοιχεία ενδεικτικά της απόστασης που πρέπει να καλυφθεί. Εχουν γίνει βήματα τα οποία εξασφαλίζουν αποτελεσματικό έλεγχο του Αιγαίου. Αλλά μια Ελλάδα που είναι κλεισμένη στο αρχιπέλαγος, με την πλάτη γυρισμένη στην Ανατολική Μεσόγειο, θα είναι μια χώρα εκ των πραγμάτων μικρότερη.

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Comments

  1. »Το 1912 το καταδρομικό «Αβέρωφ» απωθούσε το τουρκικό ναυτικό πίσω από τα Δαρδανέλλια όχι λόγω του πληρώματός του, αλλά λόγω της τεχνολογίας αιχμής (για την εποχή) που διέθετε έναντι των αντιπάλων του».

    Mιση αληθεια ,μισο ψεμα….

  2. Η αλήθεια ειναι ότι τώρα παρά ποτέ ειναι επιτακτική η ανάγκη για ένα εθνικό πλοίο που θα παραχθεί σε 8-12 μονάδες σε κάποιο ελληνικό ναυπηγείο.
    Τα πλοία του στόλου αρχίζουν να ξεπερνούν τα 40χρόνια και οι ΜΕΚΟ έμειναν δίχως ΕΜΖ

  3. Εκτός απο τις μεγαλύτερες φρεγάτες που πρέπει να αποκτηθούν, ένα σκάφος σαν το USS Freedom (LCS-1) τι θέση θα μπορούσε να έχει στο Αιγάιο?

    1. Ποιες μεγαλύτερες φρεγάτες ??
      Δες τι μήκος και εκτόπισμα έχουν αυτές που έχουμε και σύγκρινε τις με το μήκος και εκτόπισμα του USS Freedom.
      Το Freedom στην διαμόρφωση που θα θέλει το Π.Ν είναι μια χαρά για εμάς και δεν θα θέλουμε καθόλου μεγαλύτερες φρεγάτες.

      Σε ότι αφορά το Αιγαίο δεν θέλουμε φρεγάτες αεράμυνας.

  4. To Αβέρωφ δεν απώθησε από μόνο του τους τούρκους. Αν δεν είχε το πλήρωμα που είχε, από τον Κουντουριώτη μέχρι και τον τελευταίο ναύτη, δεν θα είχε καταφέρει αυτό που κατάφερε και ας ήταν τεχνολογικά 50 χρόνια μπροστά από την εποχή του.

    1. Πρώτα έρχεται όμως η τεχνολογία που δένει με τις ικανότητες του πληρώματος…
      Όσο και καλο πλήρωμα να έχεις αν δεν μπορεί να τραβήξει το οπλικό σύστημα, δώρον-άδωρον…

      Επειδή λοιπόν χρειαζόμαστε νέα πλοία αυτή την εποχή σε επαρκείς αριθμούς η belharra δεν προσφέρει την επαρκή ποσότητα. Μια Gowind GR 3000+ τόννων σε μέγεθος όπως της Μαλαισίας θα μπορούσε να κατασκευαστεί σε ελληνικά ναυπηγία σε 8+4 μονάδες έστω και αν προσφέρει την τεχνολογία αιχμής της Belharra.

      1. Σε 8+4 μοναδες δεν θα καταφερουμε να χτισουμε ουτε φουσκωτα .Βασικα τετοια νουμερα σε πλοια μεγεθους φρεγατας χτιζουν οι Κινεζοι και το USN. Ενδεικτικα για τα μικροτερα-φτηνοτερα κλασης Ρουσσεν , με τα χιλια ζορια χτισαμε 7 , σε Ελληνικα Ναυπηγεια . Η πρωτη υπογραφη της παραγγελιας επεσε το 2000 . Σε υπηρεσια το πρωτο σκαφος μπηκε το 2018? νομιζω , ενω ειχε πεσει στο νερο το 2002 . Τα δυο τελευταια δεν εχουν παραδοθει ακομη.

        1. Εγώ τι είναι απαραίτητο και τι θα έπρεπε να γίνει το τι θα κάνουν οι αρμόδιοι είναι γνωστό…
          Εφόσον κουβεντιάζουν (υποτίθεται) για 2+2 Belharra, θα ήταν ορθότερο να μιλάμε 4+4 Gοwind GR.

      2. Στην καλύτερη περίπτωση θα αγοραστούν 4 φρεγάτες εκ των οποίων η 1η θα ναυπηγηθεί στην χώρα από την οποία θα την αγοράσουμε ενώ οι άλλες τρεις εδώ. Και φυσικά για εμάς εδώ θα υπάρξουν μεγάλες καθυστερήσεις στην παράδοση τους στο Π.Ν όπως έγινε με την ναυπήγηση των τριών ΜΕΚΟ-200, των 5 αρματαγωγών, των υποβρυχίων και τώρα των 2 τελευταίων πυραυλακάτων.
        Σε ότι αφορά την μελλοντική οροφή φρεγατών του Π.Ν γίνεται λόγος για 8 ή 10 πλοία. 12 καινούργια πλοία μεγέθους φρεγάτας δεν τα σηκώνει η οικονομία ακόμη και αν βγάλουμε πετρέλαια σε Αιγαίο, Ιόνιο, Κύπρο κ.α. (τα λεφτά θα δοθούν για άλλα πράγματα…)
        Σε ότι αφορά ένα οπλικό σύστημα αυτό δεν μπορεί να υπηρετεί για πάντα. Στο να τραβήξει εξαρτάται τι έχει να αντιμετωπίσει.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *