Θα επιχειρήσουμε να μιλήσουμε ανοιχτά για το θέμα των αυξανόμενων μεταναστευτικών ροών δίχως παρωπίδες, ιδεοληψίες και κινδυνολογίες. Θα στηριχθούμε σε ορισμένες αυταπόδεικτες (θεωρώ) αλήθειες και ας αποφασίσει ο καθένας ποια θα μπορούσε να είναι η απάντηση στο δημιουργούμενο μείγμα.

Γράφει ο ΜΑΡΚΟΣ ΤΡΟΥΛΗΣ για το SL PRESS

Σε κάθε περίπτωση, λαμβάνουμε εξ αρχής ως αποδεκτή υπόθεση εργασίας ότι οι πεπερασμένοι πόροι ενός κράτους δεν μπορούν να θρέψουν όλης της γης τους πεινασμένους. Αν το κράτος αυτό επιχειρήσει να τους θρέψει όλους δίχως όρια και προϋποθέσεις, το πιθανότερο είναι να σταματήσει τελικά να υπάρχει το ίδιο, οι πεινασμένοι να παραμείνουν πεινασμένοι και να πεινάσουν ταυτόχρονα και οι υπόλοιποι.

Αλήθεια 1η: Έχουμε απέναντί μας ένα «μη συνεργαζόμενο» δρώντα, ήτοι την Τουρκία, με την οποία δεν έχουμε κοινό κώδικα επικοινωνίας. Εμείς μιλούμε για ανθρωπιστικό πρόβλημα, ενώ εκείνοι το αντιμετωπίζουν ως ευκαιρία αποκόμισης στρατηγικών κερδών τόσο έναντι της Ελλάδας όσο και έναντι της ΕΕ συνολικά. Λένε ότι «δεν μπορούν». Άραγε η Αίγυπτος, επί παραδείγματι, γιατί μπορεί;

Αλήθεια 2η: Στις χώρες με μείζονα θέση και ρόλο στο πρόβλημα συμπεριλαμβάνονται η Συρία και η Λιβύη, δηλαδή κατακερματισμένοι δρώντες-παρίες, με τους οποίους η συνεννόηση είναι αδύνατη μιας και δε διαθέτουν μια υποτυπωδώς οργανωμένη εσωτερική δομή.

Αλήθεια 3η: Υπάρχει το γεωγραφικό δεδομένο των θαλασσίων συνόρων με τη σχετική μέριμνα του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου, η οποία αποτελεί αποτύπωση ενός άγραφου νόμου χιλιετηρίδων: «Τραυματίες, άρρωστοι, και ναυαγοί μαχητές στη θάλασσα προστατεύονται από τη Σύμβαση της Γενεύης II».

Αλήθεια 4η: Τα κράτη «εμπροσθοφυλακής» στον αγώνα για την αντιμετώπιση του προβλήματος, όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα όσον αφορά τις κοινωνικές-υποστηρικτικές δομές τους. Άρα, οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια σε αδιέξοδο.

Αλήθεια 5η: Τις τελευταίες δεκαετίες διαπιστώνεται στην Ελλάδα και στην Ευρώπη μια δημογραφική απίσχναση, η οποία, σε συνδυασμό με την ουσιαστική εκμηδένιση του φρονήματος, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα φόβου και ηττοπάθειας, το οποίο με τη σειρά του αποτελεί τη δικαιολογητική βάση της κοινωνικής αντίδρασης.

Αλήθεια 6η: Εντός του κόλπου της ΕΕ είμαστε ομοτράπεζοι με απρόθυμους εταίρους, όπως κράτη-μέλη του Βορρά και φυσικά τα κράτη της ομάδας Βίζεγκραντ. Οι εταίροι αυτοί είναι απολύτως αρνητικοί να αντικρίσουν ευρύτερα το πρόβλημα και με αίσθημα αλληλεγγύης, μιας και αισθάνονται μέρη της «ευρωπαϊκής οικογένειας» λιγότερο και από ό,τι οι Βρετανοί.

Αλήθεια 7η: Η συνεργασία από πλευράς των αραβικών καθεστώτων είναι επιεικώς ανύπαρκτη, για να μην πούμε ότι η στάση τους είναι ύποπτη, χωρίς βέβαια να έχουμε απαιτήσεις επίδειξης ανθρωπισμού από αυτά.

Αλήθεια 8η: Η πλέον αδήριτη. Ο 21ος αιώνας ταυτίζεται με την ψηφιακή επανάσταση σε όλα τα επίπεδα: οι άνθρωποι ενημερώνονται, επικοινωνούν και διαθέτουν λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα. Ακόμη και οι πιο φτωχοί έχουν ένα «έξυπνο τηλέφωνο». Προσλαμβάνουν επιρροές αναφορικά με την ποιότητα ζωής στη Δύση, τις ευκαιρίες κοινωνικής ανέλιξης, τους καρπούς της δημοκρατίας και τις ελευθερίες, οι οποίες κατοχυρώνουν ότι είσαι πολίτης και όχι υπήκοος. Αυτή η κατακλυσμιαία πληροφόρηση δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο όχι μόνο τον πρόσφυγα, αλλά και τον φτωχό χωρικό του Ιράν, του Πακιστάν, του Μπαγκλαντές, της Αλγερίας κ.α.

Απάντηση στην παράνομη μετανάστευση

Ποια μπορεί να είναι η απάντηση στο εν λόγω εκρηκτικό μείγμα; Όπως αναφέρθηκε στην αρχή, ας επιχειρήσει ο καθείς να δώσει τη δική του. Από τη δική μου πλευρά θεωρώ ότι η εισροή των μεταναστευτικών ροών σε βάθος χρόνου θα καταδικάσει και την Ευρώπη, αλλά και τους ιδίους. Άρα, δεν αποτελεί modus vivendi. Πιστεύω, λοιπόν, ότι η διαχείριση του προβλήματος με δυναμικό τρόπο συνιστά τη μοναδική ασφαλή προοπτική. Όσο πιο γρήγορα καταφύγουμε σε αυτή, τόσο πιο ανώδυνα θα επισυμβεί.

Παράλληλα με τη διαχείριση της τρέχουσας κατάστασης και σε μακροπρόθεσμο επίπεδο, πρέπει να δημιουργηθούν συνθήκες διασφάλισης της παραμονής των ανθρώπων αυτών στις πατρίδες τους. Κατ’ ελάχιστο: οικονομίες που να παράγουν πλούτο και να το διανέμουν όσο το δυνατόν δικαιότερα και δημοκρατικά καθεστώτα που θα σέβονται τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών.

Τι εννοούμε, όμως, «δυναμικό τρόπο»; Εξαρτάται από τον δρώντα, τον οποίο έχουμε απέναντί μας. Αν είναι οργανωμένος και τυπικά ορθολογικός, όπως η Τουρκία, ο «δυναμικός τρόπος» συνίσταται σε αμείλικτες κυρώσεις, όχι «χάδια» εκ μέρους της ΕΕ και των ΗΠΑ. Ο ρόλος της Τουρκίας, άλλωστε, στο μεταναστευτικό αντίκειται συνολικά στα στρατηγικά συμφέροντα και της υπερδύναμης, καθώς συνδέεται με τον τρόπο που βλέπει τη Συρία, τους Κούρδους και τη θέση της στον μουσουλμανικό κόσμο.

Όταν δεν υπάρχει κατ’ ουσίαν δρών, όπως στις περιπτώσεις της Λιβύης (δεν πρόκειται μόνο για Λίβυους αλλά για ροές από όλη σχεδόν την αφρικανική ήπειρο) και της Συρίας, τότε-ας αντιμετωπίσουμε κατάματα την πραγματικότητα-η προβολή ισχύος είναι η μοναδική λύση. Η λεγόμενη «διεθνής κοινότητα» και τα κράτη-μέλη της ΕΕ οφείλουν να μετασταθμεύσουν στρατεύματα σε τέτοιες περιοχές, δημιουργώντας ζώνες ασφαλείας και αποτρέποντας αυτούς τους ανθρώπους να επιβιβαστούν στα «σκάφη της απελπισίας».

Να διασφαλίσουν τις ζωές αθώων, να διωχθούν οι δουλέμποροι, να σταματήσει η μπίζνα και το πρόβλημα να καταστεί πιο διαχειρίσιμο. Όταν οι εν λόγω άνθρωποι βρίσκονται εν τω μέσω της θάλασσας, τότε πια είναι αργά. Όσοι αντιμετωπίζουν το πρόβλημα ως κάτι το περαστικό, πλανώνται πλάνη οικτρά. Το πρόβλημα ήρθε για να μείνει και εντός των επόμενων ετών θα γίνει κανονικότητα, αν δε ληφθούν άμεσα μέτρα. Ίδωμεν… Αν και δυστυχώς, τα λεφτά είναι πολλά…

ΠΗΓΗ: SL PRESS

Comments

  1. Αλήθεια μία και μοναδική: Η Ελλάδα κυρίως απο το 1996 και μετά, κυβερνάται απο γερμανόδουλους ραγιάδες, πολιτικούς μισθοφόρους που λαμβάνουν αποζημίωση για να εφαρμόζουν καταστροφικές πολιτικές για την χώρα εξυπηρετωντας αλλότρια συμφέροντα._

    1. Ας δούμε, λοιπόν, τι προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο σχετικώς, κυρίως η Σύμβαση για τους Πρόσφυγες του 1951 (1951 Geneva Convention relating to the status of refugees) και το Πρωτόκολλο του 1967 (1967 Protocol relating to the status of refugees).
      Σας τα αναγράφω στα αγγλικά για να μπορέσετε, αν θέλετε, να τα βρείτε απευθείας στο Google. Μπορείτε, όμως, να βρείτε και βασική περίληψη αυτών των νομικών κειμένων, στην Ιστοσελίδα του Ευρωκοινοβουλίου – European Parliamentary Research Service Blog – στο κεφάλαιο Definition of Refugees under the International Law.

      Να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν, τα απαραίτητα:
      -Πρώτον, άνθρωποι που υποχρεώθηκαν να μετακινηθούν μέσα στη χώρα τους (από ασφαλή σε μη ασφαλή περιοχή) εξαιρούνται από τον ορισμό του «πρόσφυγα»!
      (the definition is intended to exclude internally displaced persons…)
      Όπως θα δούμε, όσοι προέρχονται από το Αφγανιστάν δεν θεωρούνται «πρόσφυγες», ακριβώς, γιατί εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία. Είναι internally displaced. Kαι μπορούν να φύγουν από τις περιοχές που ελέγχουν οι Ταλιμπάν, και να βρουν καταφύγιο σε άλλες «ασφαλείς», που ελέγχει η κυβέρνησή τους.

      -Δεύτερον, για να θεωρηθούν «πρόσφυγες» όσοι φτάνουν σε άλλες χώρες κυνηγημένοι, πρέπει να μπορούν να αποδείξουν ότι ο φόβος τους για διώξεις στις χώρες προέλευσής τους είναι «στέρεα θεμελιωμένος» (well-founded fear of persecution).
      Kι ακόμα όσοι επιζητούν να αναγνωριστούν ως «πρόσφυγες» πρέπει να αποδείξουν ότι κινδυνεύουν από διώξεις που διεξάγονται «αδιακρίτως» (indiscriminant) σε βάρος της ομάδας που ανήκουν – όχι σε βάρος τους προσωπικά.
      (στην τελευταία περίπτωση δικαιούνται ίσως πολιτικό άσυλο – όμως όχι στατους «πρόσφυγα»)
      Όσοι ισχυρίζονται ψέματα ότι προέρχονται από άλλη χώρα, διαφορετική από την αληθινή πατρίδα τους – αυτόματα καταπίπτουν και από το δικαίωμα να διεκδικήσουν στάτους πρόσφυγα και από το δικαίωμα ασύλου.
      -Τρίτον, το τι ακριβώς συνιστά «πρόσφυγας» και τι όχι, ΔΕΝ υπάρχει διεθνές σώμα που να το ερμηνεύει – σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει με άλλες προβλέψεις του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου. Η ερμηνεία εναπόκειται στα εθνικά δικαστήρια.
      (…no body is entitled to interpret the Geneva Convention authoritatively, unlike most other international human rights treaties.)
      Ούτε καν η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών!
      Έτσι για να μη μας λένε διάφορα «κουφά», διάφοροι άσχετοι…
      (The United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) has the duty to supervise its application, but has no authority to provide mandatory interpretations. The task of interpreting the Convention has thus fallen to domestic law-makers and courts).
      Γι’ αυτό και οι σχετικές νομοθεσίες διαφέρουν από χώρα σε χώρα. Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ, για να σε αναγνωρίσουν ως «πρόσφυγα», πρέπει να κάνεις αίτηση ΕΚΤΟΣ της επικράτειας των ΗΠΑ. Αν κάνεις της αίτηση εντός των ΗΠΑ, αποκλείεται να πάρεις του στάτους του πρόσφυγα. Μπορείς να πάρεις το στάτους του προσώπου που ζητάει «άσυλο».

      -Τέταρτον, στο Διεθνές Δίκαιο, άλλο πράγμα «πρόσφυγας» (refugee) κι εντελώς διαφορετικό αίτηση ασύλου (asylum-seeker).
      Τα δικαιώματα των (πραγματικών) προσφύγων είναι πολύ πιο ισχυρά, ενώ τα δικαιώματα όσων δεν είναι πρόσφυγες αλλά αναζητούν άσυλο, είναι πολύ πιο περιορισμένα. Και πάντως οι υποχρεώσεις όλων των κατηγοριών να σέβονται τους τοπικούς νόμους είναι αδιαπραγμάτευτες. Χωρίς εκπτώσεις.

      -Πέμπτον, το Διεθνές Δίκαιο δεν προβλέπει απόλυτη υποχρέωση μιας χώρας να δώσει καθεστώς πρόσφυγα ή να δώσει άσυλο σε ένα άτομο που το ζητάει.
      Τα άτομα έχουν «δικαίωμα» να ζητήσουν άσυλο. Αλλά τα κράτη δεν έχουν «υποχρέωση» να δώσουν άσυλο.
      (Individuals have a right to seek asylum, not to be granted asylum: and the states have the right to grant asylum, but no obligation.)

      -Έκτον, εξαιρετικά σημαντικό για μας: Τα άτομα που μπαίνουν παράνομα στη χώρα, μπορούν, παρ’ όλα αυτά να ζητήσουν άσυλο εφ’ όσον:
      – Πρώτον, έρχονται κατευθείαν από τη χώρα όπου κινδυνεύουν,
      – Δεύτερον, έρχονται κατευθείαν στις αρχές και δηλώνουν ότι ζητούν άσυλο,
      – Τρίτον, μπορούν να εξηγήσουν επαρκώς γιατί πέρασαν παράνομα τα σύνορα….
      (Refugees unlawfully in the country should not be punished for their illegal entry if they come directly from the territory where their life and freedom was threatened and if they report themselves immediately to the authorities, showing good reason for their illegal entry – Article 31).
      Νομίζω ότι η κουβέντα μπορεί να τελειώσει εδώ! Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο…
      Γιατί από αυτούς που μας έρχονται παράνομα, ΚΑΝΕΙΣ δεν φτάνει απευθείας (directly) από τη χώρα που κινδυνεύει.
      Οι περισσότεροι πηγαίνουν απευθείας στις… ΜΚΟ και δηλώνουν την εδώ παρουσία τους, όχι στις επίσημες αρχές.

      Και κανείς δεν εξηγεί «επαρκείς λόγους» (good reasons) της παράνομης εισόδου…
      [Εμβόλιμη Παρατήρηση: Οι μόνοι που πράγματι είναι πρόσφυγες – πολιτικοί πρόσφυγες – και που όντως μας έρχονται «κατευθείαν από τη χώρα που κινδυνεύουν», οι μόνοι που πάνε και δηλώνονται απευθείας στις αρχές και έχουν παρά πάνω από «επαρκείς λόγους» να εξηγήσουν την παράνομή είσοδό τους, είναι οι… Τούρκοι αντίπαλοί του Ερντογανικού καθεστώτος!
      Οι μόνοι που θα έπρεπε να τους δώσουμε άσυλο αμέσως.
      Κι είναι οι μόνοι που ΔΕΝ το παίρνουν (ή κινδυνεύουν να τους επιστρέψουν οι αρχές πίσω…
      Τρελοκομείο πραγματικό!]

      -Έβδομον, στο άρθρο 33 (2) της Σύμβασης αναφέρεται ρητά πως κανένα κράτος δεν υποχρεούται να δώσει στάτους πρόσφυγα η άσυλο σε άτομα που αποτελούν «κίνδυνο για την εθνική του ασφάλεια»!
      Τόσο καθαρά. Τελεία και παύλα…
      [protection does not apply however to persons who represent a security threat to their host country (Article 33(2)]
      Στο ίδιο άρθρο: από άτομα που μπήκαν παράνομα στη χώρα και ζητούν άσυλο, μπορεί να ζητηθεί να πάνε σε άλλη χώρα να ζητήσουν άσυλο…
      [Asylum-seekers unlawfully present in a state can be required to seek protection in another country…]

      -Όγδοο, πάλι από το άρθρο 33 της Σύμβασης: απαγορεύεται να επιστραφούν – δηλαδή να εκδοθούν στις χώρες όπου κινδυνεύουν, όσα άτομα πήραν στάτους «πρόσφυγα». (non-refoulement principle). Αλλά αυτό ισχύει μόνον για τους «πρόσφυγες». Κι εδώ όμως, υπεισέρχονται και εξαιρέσεις, για λόγους εθνικής ασφαλείας του κράτους που τους φιλοξενεί.
      [This protection does not apply however to persons who represent a security threat to their host country (Article 33(2)).]
      Στην περίπτωση όσων απλώς έχουν πάρει άσυλο (όχι στάτους πρόσφυγα) δεν ισχύει η απαγόρευση έκδοσης στη χώρα του. Μπορεί να εκδοθεί, οποιαδήποτε στιγμή. Τόσο απλά.

      -Ένατο, σε πολλές χώρες όσοι μπαίνουν παράνομα – ανεξάρτητα αν είναι πρόσφυγες ή απλώς ζητούν άσυλο – κρατούνται σε κλειστά κέντρα μέχρι να αποφασιστεί η τύχη της αίτησής τους. Κι αυτό ισχύει και σε πολλές αναπτυγμένες χώρες! Δηλαδή αποτελεί την κυρίαρχη πρακτική διεθνώς!
      [In certain countries, refugees are confined to refugee camps and their movement is restricted. In other countries, including in many developed countries, detention of irregular migrants until their status as refugees is determined is a common practice.]
      Σας έδωσα εννιά, σημεία μόνο από τη Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες όπως τροποποιήθηκε αργότερα (67) και ισχύει και σήμερα. Κι από τις ερμηνευτικές παρατηρήσεις τους Ευρωκοινοβουλίου σχετικώς…

      Συμπέρασμα: Από άποψη Διεθνούς Δικαίου, κανένας από όσους μας έρχονται δεν είναι «πρόσφυγας» (εκτός από τους Γκιουλενιστές).Και κανείς δεν μπορεί να μας πει τι θα κάνουμε, στη χώρα μας, ιδιαίτερα όταν μπορούμε να επικαλεστούμε σοβαρά προβλήματα «εθνικής ασφαλείας».

      Να τώρα τι συμβαίνει διεθνώς, δηλαδή πως διάφορες χώρες ορίζουν οι ίδιες ποιοι είναι «πρόσφυγες» και ποιοι δεν είναι, ποιοι έχουν δικαίωμα ασύλου και ποιοι όχι…

      -Πρώτον: Για να είναι πρόσφυγες, πρέπει να προέρχονται είτε από «εμπόλεμη ζώνη» είτε από «failed state».
      Το κεντρικό Ιράκ, ήταν εμπόλεμη ζώνη όσο κυριαρχούσε εκεί το ΙΣΙΣ.
      Και η Συρία το ίδιο, όσο το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους της το έλεγχε το ΙΣΙΣ. Μέχρις εκεί…
      Από την στιγμή που τέλειωσε ο εμφύλιος εκεί και οι τοπικές κυβερνήσεις έδωσαν αμνηστία, η δυνατότητα να ζητήσουν κάποιοι – από αυτές τις περιοχές – στάτους πρόσφυγα περιορίζεται δραστικά!

      -Δεύτερον, κάθε χώρα που έχει «πολεμικές συγκρούσεις» στο έδαφος της, δεν σημαίνει ότι μπορεί κάθε κάτοικος της να ζητήσει στάτους πρόσφυγα κάπου αλλού. Για παράδειγμα το Αφγανιστάν έχει περιοχή που ελέγχεται από τους Ταλιμπάν, αλλά υπάρχει και σημαντική περιοχή της χώρας που ελέγχεται από τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση. Οι απλώς internally displaced – δηλαδή οι «εσωτερικοί φυγάδες» – δεν θεωρούνται «πρόσφυγες» διεθνώς!
      Όσοι μπορούν να παραμείνουν στη χώρα τους, έστω και αλλάζοντας επαρχία, για να είναι ασφαλείς, δεν έχουν δικαίωμα να αναζητήσουν στάτους πρόσφυγα στο εξωτερικό. Αυτό το ορίζει με απόλυτη σαφήνεια η Σύμβαση της Γενεύης (από το πρώτο της άρθρο κι όλα) και το τονίζει με έμφαση η ερμηνευτική σημείωση του Ευρωκοινοβουλίου.
      Όσοι λένε κάτι διαφορετικό εκφράζουν απλώς τον εαυτό τους.
      Από το Αφγανιστάν σήμερα ΔΕΝ είναι «πρόσφυγες»! Τελεία και παύλα…
      Από το Πακιστάν το ίδιο. Από το Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία, Αίγυπτο, Ιράν, το ίδιο…
      Κι ακόμα πολίτες χωρών που είναι εμπόλεμες ζώνες αλλά μπορούμε να τους θεωρήσουμε «κινδύνους εθνικής ασφαλείας», επίσης δεν τους δίνουμε στάτους «πρόσφυγα» ούτε καν άσυλο.
      Για παράδειγμα, αν είναι «μαχητές» του ΙΣΙΣ που φεύγουν από τον Ιντλίμπ της Συρίας – τον τελευταίο θύλακα των τζιχαντιστών που πέφτει τώρα από την προέλαση των δυνάμεων του Άσαντ – προφανώς κανείς δεν μπορεί να μας υποχρεώσει να τους δώσουμε άσυλο.

      -Τρίτον, όσους έρχονται εδώ παράνομα, αλλά εξακολουθούν επί ελληνικού εδάφους να παραβιάζουν τον Ποινικό Κώδικα, ασφαλώς μπορούμε και να τους συλλάβουμε και να τους δικάσουμε, και να τους φυλακίσουμε και να τους εκδώσουμε πίσω (όχι, κατ’ ανάγκην, στην Τουρκία).
      Δηλαδή αυτούς που σκοτώνουν συμπατριώτες τους μέσα στα hot spots τι τους κάνουμε;
      Αυτούς που εκδίδουν κορίτσια και βιάζουν αγοράκια, τι τους κάνουμε; Η Διεθνής Σύμβαση μας λύνει τα χέρια να τους αντιμετωπίσουμε όπως τους αξίζει (πάντα με δικονομικές προϋποθέσεις μεταχείρισης κοινών κακούργων).

      -Τέλος, η Διεθνής Σύμβαση μας επιτρέπει να αρνηθούμε κάθε αίτηση στάτους πρόσφυγα ή ασύλου σε άτομα που λένε συνειδητά ψέματα. Που λένε πως είναι Σύροι, ενώ είναι Πακιστανοί! Ή λένε πως έρχονται με την «οικογένειά τους», αλλά αυτά που εμφανίζουν ως «παιδιά τους» ΔΕΝ μιλάνε την ίδια γλώσσα μαζί τους! Η πιάνονται (από βιντεοσκόπιση drones) να βουλιάζουν μόνοι τους τη βάρκα που τους φέρνει από απέναντι. Όλοι αυτοί με το που φτάνουν τους αρνούμαστε κάθε δικαίωμα αίτησης ασύλου κλπ. τους κλείνουμε σε φρουρούμενα κέντρα, και τους δίνουμε μόνο μια επιλογή: Να γυρίσουν πίσω στην πατρίδα τους.
      (Η Ευρώπη έχει τη δυνατότητα να πιέσει τις πατρίδες τους να τους δεχθούν πίσω. Οι περισσότερες το κάνουν, έτσι κι αλλιώς – Μαρόκο, Τυνησία, Αλγερία κλπ. Κυρίως το Πακιστάν αντιστέκεται. Αλλά έχει πιεστεί κι αυτό και τους έχει δεχθεί.

      Όσους οι χώρες προέλευσής τους δέχονται εξ αρχής, δεν χρειάζεται καν να φύγουν οικειοθελώς. Κανονική διαδικασία απέλασης, όπως σε κάθε παράνομο…)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *