Οι διαπραγματεύσεις που αφορούν την οριοθέτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων δεν είναι ποτέ εύκολες, ακριβώς εξαιτίας της φύσης των επίδικων. Δεν είναι λίγες οι φορές που χώρες έχουν προτιμήσει να μένουν ανοιχτά θέματα, παρά να θεωρηθεί ότι έκαναν μεγάλες υποχωρήσεις.

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ για το IN.GR

Αυτή η δυσκολία φάνηκε ακόμη και στη διαπραγμάτευση για την αμοιβαία οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ιταλία, παρότι η βασική προεργασία, αυτή που αφορούσε τη χάραξη των ορίων είχε γίνει… 43 χρόνια πριν όταν οι δύο χώρες είχαν συνομολογήσει τα όρια των αντίστοιχων υφαλοκρηπίδων τους, όρια που με βάση το διεθνές δίκαιο για τη θάλασσα είναι τα ίδια και για μια ΑΟΖ. Και αυτό γιατί ανεβαίνοντας από το υπέδαφος προς την επιφάνεια της θάλασσας (θυμίζουμε ότι η διαφορά ανάμεσα στην ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα είναι ότι η πρώτη δεν περιλαμβάνει μόνο το υπέδαφος αλλά και τα υπερκείμενα νερά) βρίσκουμε τα ζητήματα αλιείας και εκεί χρειάστηκε αρκετή διαπραγμάτευση, ώστε να μη χάσουν οι Ιταλοί ψαράδες δικαιώματα που θεωρούν δεδομένα, ξεκινώντας από την περίφημη κόκκινη γαρίδα.

Όμως, με την Αίγυπτο τα πράγματα ήταν και είναι πιο δύσκολα.

Οι δυσκολίες της διαπραγμάτευσης με την Αίγυπτο

Οι λόγοι της δυσκολίας ως προς τη διαπραγμάτευση με την Αίγυπτο, όπως έχουν ούτως ή άλλως αναδυθεί είναι αρκετοί.

Μια πλήρης οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο, σημαίνει συνυπολογισμό της συνολικής επήρειας των ελληνικών νησιών συμπεριλαμβανομένου του συμπλέγματος του Καστελόριζου.

Σε μια τέτοια περίπτωση ακυρώνεται μεγάλο μέρος του τουρκικού σχεδίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα», συμπεριλαμβανομένων και όσων περιλαμβάνονται στο τουρκολιβυκό σύμφωνο. Αυτό είναι και ο λόγος που για την ελληνική διπλωματία είναι τόσο σημαντική μια οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Γιατί σε αυτή την περίπτωση δεν θα επρόκειτο για μια περισσότερο συμβολική κίνηση, όπως εν πολλοίς ισχύει με την ελληνοϊταλική συμφωνία, εφόσον αυτή δεν εμπλεκόταν σε διαφιλονικούμενες περιοχές, αλλά μια κίνηση που όντως θα ανέτρεπε τα δεδομένα του τουρκολιβυκού συμφώνου.

Δηλαδή, είναι μια οριοθέτηση που φέρνει την Αίγυπτο σε αντιπαράθεση με την Τουρκία στο συγκεκριμένο θέμα. Και αυτό την ώρα που η Τουρκία έχει επιμείνει ότι η δική της πρόταση για τη χάραξη ΑΟΖ στην περιοχή προσφέρει στην Αίγυπτο μεγαλύτερες εκτάσεις (συμπεριλαμβανομένων και «οικοπέδων» που ανήκουν στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας).

Είναι αλήθεια ότι ανάμεσα στην Τουρκία και τη σημερινή Αιγυπτιακή κυβέρνηση οι σχέσεις δεν είναι οι καλύτερες. Ας μην ξεχνάμε ότι η άνοδος του στρατηγού Σίσι στην εξουσία έγινε ύστερα από την ανατροπή της κυβέρνησης των Αδελφών Μουσουλμάνων, ρεύματος πολύ κοντά στις απόψεις του Ερντογάν. Επίσης, Αίγυπτος και Τουρκία στηρίζουν αντίπαλες παρατάξεις στον λιβυκό εμφύλιο πόλεμο και έρχονται σε αντιπαράθεση και γι’ αυτό το μέτωπο.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η Αίγυπτος είναι διατεθειμένη αυτή τη στιγμή να ανοίξει όλα τα μέτωπα και όλα τα πεδία αντιπαράθεσης με την Τουρκία. Προφανώς θα προτιμούσε μια συνολικότερη ρύθμιση, εντός της οποία Τουρκία και Ελλάδα θα έβρισκαν ένα σημείο ισορροπίας.

Το ερώτημα μιας τμηματικής συμφωνίας

Τη δυσκολία ως προς τη διαπραγμάτευση την αναγνώρισε και ο ίδιος ο Έλληνας ΥΠΕΞ Νίκος Δένδιας, ο οποίος τόνισε ότι δεν «δεν πρέπει να είμαστε υπεραισιόδοξοι. Δουλεύαμε ένα χρόνο για την Ιταλία επί 14ωρα και 15ωρα… Οι Αιγύπτιοι προσπαθούν να μην μπλέκονται με θέματα άλλων χωρών στην περιοχή. Εάν μπορούσαν θα απέφευγαν να πατήσουν ‘’τουρκικό κάλο’’».

Επίσης, ο Έλληνας ΥΠΕΞ αναγνώρισε την προσπάθεια των Τούρκων να πείσουν την αιγυπτιακή πλευρά ότι η δική τους αντίληψη είναι πιο συμφέρουσα: «σας δίνουμε 30 με 40% παραπάνω απ’ ό,τι οι Έλληνες».

Όλα αυτά συγκλίνουν σε μια εικόνα ότι η Αίγυπτος δύσκολα θα μπορούσε σε αυτή τη φάση να συναινέσει σε συνολική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ελλάδα. Είναι σαφές ότι θα προτιμούσε να αποφύγει το να πάρει θέση στο σύνολο των ζητημάτων που αποτελούν ελληνοτουρκικές διαφορές.

Απέναντι σε αυτή τη δυσκολία, η ελληνική διπλωματία δείχνει να προσανατολίζεται στη διαπραγμάτευση μιας τμηματικής συμφωνίας. Όπως είπε χαρακτηριστικά ο κ. Δένδιας «όταν δεν μπορείς να λύσεις το σύνολο είναι ωφέλιμο να λύσεις ένα μέρος είναι κάτι που μπορείς να συζητήσεις. Σημασία έχει να κανείς μια αρχή».

Σε μια τέτοια περίπτωση Ελλάδα και Αίγυπτος θα μπορούσαν να συμφωνήσουν για ένα μέρος της μεταξύ τους οριοθέτησης και συγκεκριμένα αυτό που δεν εφάπτεται ζητημάτων όπως η αυτοτελής ΑΟΖ του Καστελόριζου.

Θα ήταν μια συμφωνία, όμως, που θα ακύρωνε σε μεγάλο βαθμό τις προβλέψεις του τουρκολιβυκού συμφώνου και θα αναγνώριζε την εγκυρότητα των ελληνικών θέσεων, την ώρα που εμμέσως πλην σαφώς θα υπογράμμιζε ότι άλλα ζητήματα είναι όντως υπόθεση πιο συνολικής και ίσως πολυμερούς διαπραγμάτευσης, ή προσφυγής σε διεθνή δικαιοδοτικά όργανα.

Βέβαια ακόμη και μια τέτοια «τμηματική συμφωνία» από την Τουρκία θα ερμηνευόταν ως μια επιθετική ενέργεια και άρα επιστρέφουμε στο εάν και κατά πόσο η αιγυπτιακή κυβέρνηση είναι διατεθειμένη τώρα να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο.

Σε κάθε περίπτωση όλα αυτά ορίζουν τις πραγματικές προκλήσεις μιας διαπραγμάτευσης που κάθε άλλο παρά εύκολη θα είναι και κάθε άλλο παρά δεδομένο ότι θα ευοδωθεί σε βραχύ χρόνο.

ΠΗΓΗ: IN.GR

Comments

  1. Όλη η πεμπτουσία της ανακήρυξης και οριοθέτησης ΑΟΖ, με Κύπρο, Αίγυπτο και εν μέρει με Τουρκία, είναι το θέμα του συμπλέγματος νησιών στο Καστελόριζο.

    Ελλάδα: Η αρθρογραφία στην Ελλάδα δείχνει ότι πρέπει να τα πάρουμε όλα, και αν δεν το κάνουμε θα είναι εθνική προδοσία και δεινή ήττα, αναγκάζοντας και τους πολιτικούς να ακολουθούν την ίδια θέση (ή να μην εναντιώνονται). Ο τελευταίος που ψέλισε κάτι ότι θα δώσουμε και ένα μέρος στην Τουρκία για να έχουμε ειρήνη ήταν ο ΓΑΠ που το πλήρωσε ακριβά. Ωστόσο κανένας δεν λέει ξεκάθαρα ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αν πάει το πράγμα στην Χάγη, να την χάσουμε την υπόθεση, καθώς υπάρχουν μερικές που δικαιώνουν περιπτώσεις σαν την δική μας, αλλά υπάρχουν και πολλές με την αντίθετη απόφαση (όπου θα χάναμε όλη την επήρεια σχεδόν).

    Κύπρος: το ίδιο με την Ελλάδα και πιο θερμά, ώστε να έχουν δίαυλο με την Ελλάδα.

    Τουρκία: Η αρθρογραφία στην Τουρκία είναι ακριβώς ίση και αντίθετη, ότι το Καστελόριζο έχει μηδενική επήρεια, που αν μηδενίσει τους δίνει μια τεράστιε έκταση. Το βασικό τους θέμα είναι και οι υδρογονάνθρακες που μπορεί να είναι εκεί, αλλά να έχουν και δίαυλο προς τον έξω κόσμο, γιατί αλλιώς κλείνονται σε μια ΕλληνοΑιγυπτιακοΚυπριακή λίμνη. Και εκεί οι πολιτικοί ακόμη και αν ήθελαν κάτι άλλο, έχουν αυτοεγκλωβιστεί στην αρθρογραφία (που προώθησαν).

    Αίγυπτος: Η Αίγυπτος αν υπογράψει με πλήρη επήρεια στο Καστελόριζο, χάνει θάλασσα. Σε κάποια φάση (όταν έπεσε ο Μόρσι) υπήρχε μίσος απύθμενο από τον Σϊσι, και σε εκείνη την στιγμή, μπορεί να έκανε κίνηση και να δεχόταν τις θέσεις μας. Ωστόσο εμείς φοβόμασταν, και το είπε ο Σίσι κανα δύο φορές, ότι το τεχνικό σκέλος είχε τελειώσει, αυτοί είναι έτοιμοι να υπογράψουν και είναι η Ελλάδα που δεν καταλαβαίνει γιατί διστάζει. Τώρα την πατήσαμε γιατί έχει ωριμάσει, ζητάει περισσότερα.

    Η λύση νομίζω είναι μία (και ας με βρίσουν όλοι σαν προδότη ή πουλημένο): Αν όντως υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να το χάσουμε νομικά, αν υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να πρέπει να δώσουμε έτσι και αλλιώς ένα μεγάλο bonus στην Αίγυπτο για να μην υπογράψει με Τουρκία (που την συμφέρει), για να χρυσώσουμε το χάπι στην Τουρκία. Να συμφωνηθεί με τα 4 μέρη (και την Κύπρο) μια σχετικά μεγάλη περιοχή στην οποία θα είναι στο περίπου όλοι συνδικαιούχοι (πως είναι τα εκ αδιαιρέτου?). Αυτοί οι τέσσερις θα έχουν δικαίωμα να περνάνε τα καράβια σαν να είναι δική τους (ενώνεται η Ελλάδα με Κύπρο, αλλά και Τουρκία Αίγυπτος), και αν ποτέ βρεθεί κάτι αξίας εκεί (γιατί μπορεί να μην υπάρχει λέπι), να συμφωνήσουν να το συνεκμεταλευτούν με κάποιο δίκαιο τρόπο. Έτσι και όλοι θα έχουν το σύνολο εκείνης της περιοχής (από το εξ αδιαιρέτου), αλλά και κανείς δεν θα το έχει μόνο δικό του (γιατί και οι άλλοι θα έχουν παρόμοιο δικαίωμα). Θα είχαν μόνο το δύσκολο έργο από την μία να καθορίσουν την έκταση, πως θα μοιρασθούν τυχόν πρόσοδοι (αν ποτέ υπάρξουν), τι μηχανισμό θα έχουν για διαφωνίες (Χάγη ή κάτι άλλο) και πως θα το περάσουν στα μήντια και στους πολίτες τους.

    (αν το κάνουν θέλω μεσιτικά/προμήθεια)

    1. Για πες συντροφε μια τετοια υποθεση(όπου θα χάναμε όλη την επήρεια σχεδόν) για να εχουμε καλο ερωτημα

      1. Ταβάριτς, υπάρχουν αρκετές στην βιβλιογραφία, αλλά στα γρήγορα βρήκα μερικά αρθράκια για μελέτη:
        Το πρώτο δείχνει τις αρνητικές για εμάς περιπτώσεις, τα άλλα μιλάνε για θετικές και αρνητικές περιπτώσεις, ανάλογα, και το τελευταίο έχει την παράγραφο που θεωρώ κλειδί και θα εξηγήσω στο τέλος.

        1) https://www.tovima.gr/2012/04/22/politics/ena-agkathi-gia-to-kastelorizo/
        2) https://www.protothema.gr/stories/article/934839/oi-apofaseis-diethnon-dikastirion-gia-tin-oriothetisi-tis-aoz-diaforon-kraton/
        3) http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=15146
        4) https://www.reader.gr/diethni/prova-aigaioy-i-kontra-nikaragoyas-kolomvias-gia-tin-aoz-ti-apofasise-i-hagi
        5) https://www.liberal.gr/diplomacy/apokodikopoiontas aoz-kai-ufalokripida/223070

        «Σε περίπτωση προσφυγής «στη Χάγη» με την Τουρκία, ενώ η χώρα μας έχει νομικώς ισχυρή επιχειρηματολογία, εκτιμάται ότι το δικαστήριο αυτό θα συνεξετάσει μαζί με την αρχή «της μέσης γραμμής» και αυτήν της ευθυδικίας και αναλογικότητας, ενώ θα κρίνει και με πολιτικά κριτήρια. Άρα, ενώ δεν πρόκειται να αμφισβητηθεί για το Καστελόριζο η ύπαρξη Υφαλοκρηπίδας – ΑΟΖ το ερώτημα είναι ποια «επήρεια» (έκταση) θα αποδώσει.»

        Αν πάμε στα δικαστήρια, τότε υπάρχουν δύο κατηγορίες δικαστηρίων:

        A) τα κανονικά δικαστήρια, πχ το Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας στον Αμβούργο. Αυτά συνήθως δικάζουν άσπρο ή μαύρο, δηλαδή ή παίρνεις πχ 100% της ΑΟΖ ή τίποτα. Πάνω αναφέρω μερικές περιπτώσεις που δεν πήγαν και πολύ καλά για τα νησιά που διεκδίκησαν ΑΟΖ, όμως το γεγονός ότι τα αναφέρω, δεν σημαίνει ότι υποστηρίζω ότι αυτό είναι το σωστό, οι πιθανότητες θα ήταν 80% υπέρ μας. Όμως αντέχουμε την πιθανότητα 20% να μην πάρει καθόλου ΑΟΖ?

        Β) τα διαιτητικά δικαστήρια (όπως της Χάγης). Τα διαιτητικά δικαστήρια, σχεδόν ποτέ των ποτών δεν επιδικάζουν 100% σε έναν. Δεν πάνε να βρουν το δίκαιο άσπρο μαύρο, αλλά μια δίκαιη μοιρασιά (κάνει τον διαιτητή στην μοιρασιά). Έτσι συνήθως καταλήγει σε μια μοιρασιά 70/30 υπέρ αυτού που μοιάζει να έχει περισσότερο δίκιο, ή αυτού που φαίνεται ότι χωρίς αυτό θα πάει να το πάρει όλο. Συνήθως οι αποφάσεις είναι ήδη ψιλοσυμφωνημένες μεταξύ των μερών (μέχρι που θα υποχωρήσουν) αλλιώς δεν θα είχε νόημα να συναποφασίσουν και συμφωνήσουν να πάνε εκεί, αφού θα κάνει μοιρασιά, πηγαίνοντας εκεί, ξέρουν ότι θα γίνει μοιρασιά.

        Οπότε έχουμε 20% πιθανότητα να χάσουμε το 100% της ΑΟΖ εκεί (και το Καστελόριζο να είναι ένα νησί μέσα σε μια ατελείωτη Τουρκική ΑΟΖ, ή έχουμε 100% πιθανότητα να χάσουμε το 30% (πχ) της ΑΟΖ εκεί.

        Και εγώ λέω, γιατί να μην το κάνουμε ώστε η ΑΟΖ εκείνη να ανήκει κατά 100% σε κάθε χώρα, αλλά ο πλούτος εκείνης της περιοχής να μοιρασθεί με κάποιο τρόπο (αν υπάρχει πλούτος). Έτσι και το Καστελόριζο δεν θα έχει κίνδυνο να είναι περίκλειστο, και ΑΟΖ με Κύπρο θα έχουμε, και η Τουρκία θα έχει ΑΟΖ με Αίγυπτο.

      2. Μη ξεχάσω και μια άλλη άσχημη περίπτωση (για εμάς) αυτής της διένεξης μεταξύ Ερυθραίας και Υεμένης (που περιέργως δεν αναφέρει κανένας από τους ΑΟΖολόγους στην Ελλάδα), όπου η Ερυθραία και Υεμένη είναι αντικριστές και μαλώνανε για ένα συγκρότημα νησιών στην μέση. Το Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο της Χάγης, αποφάσισε στην ουσία 2 πράγματα:

        1) ότι τα νησιά θα ανήκουν στην Υεμένη,
        2) ότι η ΑΟΖ μεταξύ των δύο θα είναι η μέση γραμμή μεταξύ των δύο ηπειρωτικών χωρών, και όχι πχ η μέση γραμμή μεταξύ των νησιών της Υεμένης και της ακτής της Ερυθραίας (που δεν είχε νησιά).

        Η περίπτωση αυτή θα ήταν καταστροφή για την Ελλάδα, όχι για το Καστελόριζο αλλά το Αιγαίο

        https://en.wikipedia.org/wiki/Exclusive_economic_zone#cite_note-31
        https://web.archive.org/web/20150412132024/http://www.pca-cpa.org/showpage.asp?pag_id=1160

        Ελπίζω να βοήθησα σε μια πιο σφαιρική οπτική

      3. Περιέργως δεν δεινχει ένα άλλο σχόλιό μου σε απάντηση του ερωτήματός σου. Σε περίπτωση που δεν εμφανιστεί και για να μην μακρυγορώ, υπάρχουν και περιπτώσεις όπως του snake island (Ρουμανί εναντίον Ουκρανίας), ενός νησιού που ήταν διαφιλονικούμενη ΑΟΖ μεταξύ Μπαγκλαντές και ΜΙανμάρ αν θυμάμαι καλά, ένα άλλο χαρακτηριστικό μεταξύ Νικαράγουα και Κολομβία κτλ. Φυσικά υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις υπέρ μας. Αυτό που θέλω να πω είναι μην νομίει κάποιος ότι αν πάμε να το πάρουμε όλο δεν έχουμε και ρίσκο να το χάσουμε όλο..

      4. Τελικά δεν φάηνκε ποτέ το άλλο σχόλιό μου, κρίμα γιατί είχα ξοδέψει τόσο χρόνο να τα πω αναλυτικά.

        Όπως και να έχει, το άλλο που είχα γράψει και ήταν σημαντικό, είναι ότι υπάρχουν δύο ειδών δικαστήρια διεθνή, αυτά που εφαρμόζουν τον νόμο αυστηρά και είναι άσπρο ή μαύρο και τα διαιτητικά. Έτσι:

        α) Κανονικό δικαστήριο (πχ δικαστήριο δικαιου της θάλασσας στο Αμβούργο. Θα δικάσει και τα παίρνουμε όλα ή τίποτα, 100% ή 0%. Θα θεωρούσα ότι έχουμε 80% πιθανότητα να τα κερδίσουμε όλα, αλλά

        β) Διαιτητικό Δικαστήριο (πχ της Χάγης). Τα διαιτητικά δικαστήρια είναι για να επιλύουν διενέξεις με σκοπό να τα βρουν οι δύο πλευρές. Επειδή είναι να τα βρουν, και οι δύο θα κάνουν υποχωρήσεις, και συνήθως επιδικάζει 70% σε όποιον φαίνεται να έχει δίκιο (ή έχει καλύτερα κονέ) και 30% σε όποιον όχι.

        Άρα θα το έβλεπα ότι έχουμε την επιλογή ή πάμε σε ένα δικαστήριο όπου έχουμε 80% πιθανότητα να πάρουμε την ΑΟΖ και 20% να την χάσουμε όλη και να γίνει το Καστελόριζο περίκλειστο, ή έχουμε σχεόν σίγουρο ότι θα χάσουμε το 30% και θα χάσουμε την ένωση με της Κύπρου. Για αυτό όσοι λένε να πάμε Χάγη, λέμε ότι είναι σχετικά επικίνδυνο και εξαρτάται αν βάλουμε και άλλα αιτήματα, θα ξέρουμε ότι θα χάσουμε σε κάθε δίκαιο αίτημα 30% .

        Εναλλακτικη πρόταση το εξ αδιαιρέτου, όπου και εμείς ενωνόμαστε με την Κύπρο, και η Τουρκία με την Αϊγυπτο και γενικά την Μεσόγειο, και αν έχει πλούτο η περιοχή τον μοιραζόμαστε κάπως, από το να μην το παίρνει κανείς

  2. ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ Ο ΘΥΜΟΣΟΦΟΣ ΛΑΟΣ:»ΣΤΗΝ ΒΡΑΣΗ ΚΟΛΛΑΕΙ ΤΟ ΣΙΔΕΡΟ»!!!
    ΤΩΡΑ;;;ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΜΕ!!!

  3. https://belisarius21.wordpress.com/2019/02/02/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CE%BF%CE%B6-%CF%88%CE%AC%CF%87%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1/

    https://www.tanea.gr/2019/12/09/politics/ta-aporrita-arxeia-gia-tis-thalassies-zones-o-rolos-tis-livyis-i-adraneia-tis-elladas-i-tourkiki-eisvoli/
    Ο βασικότερος λόγος είναι ότι το Κάιρο δεν θέλει να αναγνωρίσει πλήρη δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες στο νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελλορίζου. Αυτό είναι ένα πάγιο αιγυπτιακό επιχείρημα και η Αγκυρα, όπως φάνηκε και από την πρόσφατη κατάθεση, με ημερομηνία 13 Νοεμβρίου 2019, επιστολής στα Ηνωμένα Εθνη από τον Μόνιμο Αντιπρόσωπο της Τουρκίας στον Οργανισμό, τον Φεριντούν Σινιρλίογλου (πρόκειται για έναν από τους εμπειρότερους τούρκους διπλωμάτες και επί χρόνια συνομιλητή της ελληνικής πλευράς στο πλαίσιο των διερευνητικών επαφών), επιδιώκει να το εκμεταλλευθεί.
    Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς είχε μεταβεί πολλάκις στο Κάιρο με σκοπό την εξεύρεση λύσης επί του θέματος των θαλασσίων ζωνών. Οι ιδέες του όμως περί μερικής οριοθετήσεως, με την οποία ουσιαστικά η Ελλάδα θα αναγνώριζε ειδικές περιστάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο καθώς θα άφηνε εκτός μιας συμφωνίας το σύμπλεγμα του Καστελλορίζου, δεν ευδοκίμησαν. Και τούτο διότι στις συνομιλίες ανέκυψαν κι άλλα προβλήματα που δεν ήταν και τόσο νέα: οι αιγυπτιακοί δισταγμοί δεν περιορίζονταν στο Καστελλόριζο αλλά και προς άλλες κατευθύνσεις, τόσο νοτιοανατολικά όσο και νοτιοδυτικά αυτού, προς νησίδες που βρίσκονται νοτίως της Κρήτης!
    Σε απόρρητο τηλεγράφημα που είχε σταλεί από την ελληνική πρεσβεία στην Αγκυρα με ημερομηνία 16 Μαρτίου 2011 και οι λεπτομέρειές του είχαν παρουσιαστεί στο «Βήμα» («Η Αγκυρα θέλει το Καστελλόριζο “ιπτάμενο νησί”», 3 Απριλίου 2011), ο τότε πρέσβης της Ελλάδας στην τουρκική πρωτεύουσα Φώτης Ξύδας είχε ξεκάθαρα αναφέρει ότι κατά την επίδοση διαβήματός του στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, με αφορμή την παρενόχληση του ιταλικού ερευνητικού σκάφους «OGS Explora» από τουρκική κορβέτα σε περιοχή εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας νοτίως της Καρπάθου και του Καστελλορίζου, ο συνομιλητής του είχε τονίσει ότι η υφαλοκρηπίδα περιορίζεται στα όρια των χωρικών του υδάτων. Ηταν τότε αρκετά «φρέσκια» η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών Ρουμανίας και Ουκρανίας (3 Φεβρουαρίου 2009) και η ετυμηγορία του ότι η «Νήσος των Οφεων» (ανήκουσα στην Ουκρανία αλλά κοντά στις ρουμανικές ακτές) δεν έχει ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε ΑΟΖ, αλλά μόνο χωρικά ύδατα.

    ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΜΑ

    Στην περίπτωση των συζητήσεων με την Αίγυπτο, αφενός αυτή αφορά τμηματική οριοθέτηση (Ρόδο – Κάσο – Κάρπαθο – Ανατολική Κρήτη), αφετέρου γίνονται με βάση την σύγκριση της ηπειρωτικής ακτής που αντιπροσωπεύει η βορειοαφρικανική χώρα και των αντικείμενων ελληνικών νήσων. Ακόμα και αν η Αθήνα επιτύγχανε την καλύτερη δυνατή συμφωνία, αυτή θα ήταν παρασάγγας μακριά από το «50-50» που ονειρεύονται αρκετοί και προωθούν στο εσωτερικό αναπαράγοντας χάρτες που παρουσιάζουν την Ρόδο ή την Κρήτη να έχει ακριβώς την ίδια επήρεια με την Αίγυπτο. Πρέπει λοιπόν να καταστεί σαφές για τι ακριβώς μιλάμε και για ποιο λόγο οι επαγγελματίες «ΑΟΖολόγοι» πρέπει να πάρουν ένα μικρό «ρεπό» από τη συνήθη δραστηριότητά τους.
    https://www.kathimerini.gr/1082034/article/epikairothta/politikh/analysh-aoz—ti-esti-kalh-kai-ti-kakh-symfwnia

  4. Μια απορία, αυτό το άρθρο μόνο εγώ δεν το βρίσκω στην σελίδα ή για κάποιο λόγο δεν φαίνεται? Πρέπει να μπω σε διπλανό άρθρο της ιδίας μέρας και να πάω σε next κτλ

  5. Και επειδή έγραψα μερικά ανησυχητικά σε προηγούμενο σχόλιο, ας γράψω και ένα ωραίο.

    Μπήκα σε διεθνές database με τις ΑΟΖ κάθε χώρας, και πολύ ενδιαφέρον ότι σε εμάς έχει ακριβώς την φουλ ΑΟΖ που θέλουμε, και στην Τουρκία έχει αυτή που πιστεύουμε ότι της ανήκει:

    https://www.marineregions.org/eezdetails.php?mrgid=5679&zone=eez
    https://www.marineregions.org/eezdetails.php?mrgid=5697&zone=eez

    Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν δείχνει να είναι κάτι disputed, σε αντίθεση με το τι έχει για τα Φώκλαντς
    https://www.marineregions.org/eezdetails.php?mrgid=8389&zone=eez

    Νομίζω στο ΥΠΕΞ θα έπρεπε να μαζέψουν και να κάνουν download όλους τους παλιούς χάρτες για να δείξουν αύριο μεθαύριο, ότι πριν αρχίσει την πειρατική πρακτική η Τουρκία, όλοι θεωρούσαν αυτονόητο ότι η ΑΟΖ είναι δική μας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *