Η σημερινή φωτογραφία από εκτοξευτή M-270 MLRS (Multiple Launch Rocket System) στη Περιοχή Ευθύνης της ΑΣΔΕΝ (Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Εσωτερικού και Νήσων) είναι από μόνο του ένα (1) εξαιρετικά σημαντικό γεγονός. Το «DefenceReview» γνώριζε για την ύπαρξη αυτών των νευραλγικών συστημάτων εδώ και αρκετούς μήνες δεδομένου ότι τα είχαμε δει εκ του σύνεγγυς παρακολουθώντας εκπαιδευτικές δραστηριότητες της ΑΣΔΕΝ. Είχαμε άλλωστε αναφερθεί σχετικά στο θέμα στο άρθρο μας «Αποτιμώντας το έργο του Α/ΓΕΣ Αλκιβιάδη Στεφανή, μέσω μιας συνολικής ανασκόπησης» όταν γράφαμε: «Το όπλο του Πυροβολικού με καταλυτική δράση στο σύγχρονο πεδίο επιχειρήσεων απέκτησε νέες δυνατότητες ικανό να προσβάλει στόχους σε στρατηγικό βάθος στα μικρασιατικά παράλια μέσω της μεταφοράς ικανού αριθμού πυραυλικών συστημάτων στη περιοχή ευθύνης της ΑΣΔΕΝ».

Φυσικά για ευνόητους λόγους επιλέξαμε να μην αναφερθούμε σε περισσότερα στοιχεία ούτε για συγκεκριμένους αριθμούς ούτε για κάτι περισσότερο. Στο παρόν άρθρο προχωρούμε σε τακτική ανασκόπηση όλων εκείνων των στοιχείων που δίνουν μια καλή εικόνα για τις δυνατότητες των εκτοξευτών. Όπως είναι κοινώς παραδεκτό το Πυροβολικό είναι η επέμβαση του τακτικού διοικητή στη Μάχη. Οι μοίρες Πυροβολικού στη περιοχή ευθύνης της ΑΣΔΕΝ χωρίζονται σε μικτές μοίρες (βαρέως και πεδινού πυροβολικού ή μόνον πεδινού πυροβολικού). Οι πρώτες είναι συνδυασμός πυροβόλων Μ-110, των 203 χιλιοστών, με πολλαπλούς εκτοξευτές RM-70, των 122 χιλιοστών, και οι δεύτερες μοίρες με πυροβόλα Μ-109, των 155 χιλιοστών. Με τη πλέον πρόσφατη μεταφορά συστημάτων MLRS η ΑΣΔΕΝ δύναται:

1/ Να προσβάλει στόχους βαθιά στη τουρκική ενδοχώρα.

2/ Να εκτελεί πυρά κατά τουρκικών ναυστάθμων, συγκεντρώσεων προσωπικού και υλικού εγγύς των μικρασιατικών παραλίων, και

3/ Να υποστηρίζει τον αγώνα σε μικρονήσια και βραχονησίδες

Οι πολλαπλοί εκτοξευτές (ΠΕΠ) Μ-270 MLRS και RM-70 αποτελούν συστήματα υψηλού βαθμού ευκινησίας, με υψηλό ρυθμό βολής πυραύλων εδάφους-εδάφους, ελευθέρας και κατευθυνόμενης πτήσεως. Έχουν σχεδιαστεί για να συμπληρώνουν το Πυροβολικό Μάχης, να προσβάλλουν τα μετόπισθεν του εχθρού, να εκτελούν βολές αντί-πυροβολικού, καταστολής αντιαεροπορικής άμυνας και βολές εναντίον στόχων μεγάλης σπουδαιότητας για τον εχθρό. Επιπλέον, δύνανται να ενισχύσουν τα φίλια πυρά, προσβάλλοντας πυκνές διατάξεις μηχανοκίνητων εχθρικών στόχων. Η Μοίρα Μ-270 MLRS και RM-70 είναι οργανική μονάδα του Σώματος Στρατού και μπορεί να διατεθεί στο σύνολο ή τμηματικά στις υφιστάμενες Μεραρχίες ή Ταξιαρχίες του. Η Πυρoβολαρχία (όταν διατίθεται ανεξάρτητα) είναι οργανική μονάδα Τεθωρακισμένης ή Μηχανοκίνητης Μεραρχίας/Ταξιαρχίας.

Οι δυνατότητες των ΠΕΠ τους καθιστούν ως ένα (1) από τα πλέον ευπροσάρμοστα συστήματα Πυροβολικού Μάχης, τόσο για τις κοινές όσο και για τις συνδυασμένες επιχειρήσεις. Λόγω του βεληνεκούς, της ευκινησίας και της δραστικότητας των πυρών του, έχει τη δυνατότητα να παρέχει ένα ευρύ φάσμα πυρών υποστηρίξεως, παρέχοντας εγγύς υποστήριξη στις μονάδες ελιγμού, προστατεύοντας τις φιλίες δυνάμεις με πυρά αντί-πυροβολικού και προσβάλλοντας ζωτικούς στόχους και συγκεντρώσεις του εχθρού για την υποστήριξη του ελιγμού του υποστηριζόμενου Διοικητού. Οι Μ-270 MLRS, με το βεληνεκές των 32 χιλιομέτρων, για τους συμβατικούς πυραύλους, και των 165 χιλιομέτρων, με τους ATACMS (Army Tactical Missile System), παρέχουν στον υποστηριζόμενο Διοικητή, τη δυνατότητα προσβολής στόχων σε μεγάλο βάθος.

Για να υποστηρίξουν επιχειρήσεις σε μεγάλο βάθος, οι μονάδες πυρός ΠΕΠ αναπτύσσονται εγγύς του Πρόσθιου Όριου Τοποθεσίας, (ΠΟΤ) ώστε να δύνανται να προσβάλλουν στόχους μέχρι το μέγιστο βεληνεκές τους και να συνεχίζουν την προσβολή σε όλο το βάθος του πεδίου της μάχης. Οι μονάδες, στις οποίες έχει ανατεθεί η αποστολή να βάλλουν ATACMS για την υποστήριξη των σε βάθος επιχειρήσεων μιας Μικτής Δύναμης, ενεργούν στη ζώνη επιχειρήσεων της δυνάμεως ελιγμού (Μεραρχία ή Ταξιαρχία). Λόγω της ανάπτυξης στην ίδια περιοχή μονάδων ελιγμού και άλλων μονάδων Πυροβολικού, οι μονάδες ΠΕΠ θα πρέπει να συντονίζουν συνεχώς τις μετακινήσεις τους για τις περιοχές αναπτύξεως τους, οι οποίες ευρίσκονται μέσα στον τομέα της δυνάμεως ελιγμού. 

Εξαιρετικά σημαντικό είναι το ζήτημα της απόκρυψης αυτών των συστημάτων καθώς αποτελούν στόχους πρώτης προτεραιότητας για τον εχθρό. Οι χώροι και οι θέσεις αποκρύψεως θα πρέπει να διαθέτουν κάλυψη και απόκρυψη και να υπάρχει δυνατότητα ικανοποιητικής διασποράς του συνόλου των εκτοξευτών και των λοιπών τμημάτων της Μοίρας και των Πυροβολαρχιών. Οι μοίρες ΠΕΠ λόγω υψηλού ρυθμού βολής υιοθετούν με απόλυτη επιτυχία τη τακτική βάλλω και μετακινούμαι. Εφόσον είναι δυνατόν, προσβάλλονται οι εχθρικές δυνάμεις στα λιμάνια εξορμήσεως και στις απέναντι της νήσου ακτές. Επιδιώκεται η προσβολή των μεταγωγικών και των ΑΒΑΚ κατά την ανάπτυξή τους. Οι ΠΕΠ συμμετέχουν στους κινητούς φραγμούς μόνο όταν το πυροβολικό αμέσου υποστήριξης δεν είναι επαρκές. Επίσης, γίνεται ευρεία συμμετοχή των ΠΕΠ στους σταθερούς φραγμούς και κατά την απόβαση.

Η χρήση τόσο των ΠΕΠ όσο και των βομβιδοφόρων βλημάτων των πυροβόλων των 155 και των 203 χιλιοστών, καθώς και των όλμων των 107 χιλιοστών, λόγω της μεγάλης διασποράς τους και της αποτελεσματικότητάς τους, αποτελούν ένα (1) καθοριστικό παράγοντα της όλης αμύνης της νήσου. Στα παραπάνω πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά και συνεχώς υπόψη η επάρκεια των πυρομαχικών για την κάλυψη μελλοντικών αναγκών και συνέχισης του αγώνα. Ο Ελληνικός Στρατός (ΕΣ) διατηρεί σε υπηρεσία 36 M-270 MLRS και 153 πυραύλους ATACMS. Αμφότερα τα συστήματα αποκτήθηκαν στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990 και αποτελούν το βαρύ πυροβολικό του ΕΣ. Τα συστήματα υπηρετούν στις 193 και 194 Μοίρες. Οι δύο (2) αυτές Μοίρες υπάγονται απευθείας στη Διοίκηση Πυροβολικού της 1ης Στρατιάς ενώ σε περίοδο επιχειρήσεων διαθέτουν ικανό αριθμό από εκτοξευτές στους σχηματισμούς του Δ’ Σώματος Στρατού και της ΑΣΔΕΝ. Οι πύραυλοι ATACMS είναι υπό τον έλεγχο του Α/ΓΕΕΘΑ.

Το 1994, ο ΕΣ προμηθεύτηκε 18 συστήματα Μ-270. Η παράδοσή τους έγινε σε δύο παρτίδες με την πρώτη παρτίδα των εννέα συστημάτων να παραδίδεται στις αρχές του 1996, ενώ τα υπόλοιπα εννέα συστήματα παραδόθηκαν στα μέσα του 1997. Τα 18 συστήματα Μ-270 εξόπλισαν την 193η Μοίρα Πολλαπλών Εκτοξευτών Πυραύλων (193 ΜΠΕΠ). Στις 22 Σεπτεμβρίου 1998 η Ελλάδα προχώρησε στην παραγγελία 18 επιπλέον συστημάτων M-270, τα οποία εντάχθηκαν στην 194 ΜΠΕΠ. Κάθε ΜΠΕΠ αποτελείται από μια Πυροβολαρχία Διοίκησης και τρεις Πυροβολαρχίες Βολής. Η κάθε Πυροβολαρχία Βολής αποτελείται από τον Ουλαμό Διοίκησης και δύο Ουλαμούς Βολής. Κάθε Ουλαμός Βολής εξοπλίζεται με τρεις εκτοξευτές Μ-270 και τέσσερα οχήματα μεταφοράς πυρομαχικών Μ-985 Oshkosh HEMTT. Συνολικά κάθε ΜΠΕΠ διαθέτει 18 εκτοξευτές M-270, 24 οχήματα Μ-985 Oshkosh HEMTT (Heavy Expanded Mobility Tactical Truck) και 11 Κέντρα Διεύθυνσης Πυρός (ΚΔΠ) Μ-577Α2 CPC (Command Post Carrier).

Ο εκτοξευτής Μ-270 SPLL υπηρετείτε από τρία άτομα (αρχηγός στοιχείου, πυροβολητής και οδηγός) και μπορεί να εκτοξεύσει 12 ρουκέτες (δυο κάλαθοι των έξι ρουκετών έκαστος) ή δύο (2) πυραύλους MGM-140. Ο εκτοξευτής M-270 SPLL αποτελείται από τον φορέα οχήματος Μ-993, το μηχανικό σύστημα εκτόξευσης M-269 LLM (Launch Loader Module), τον κάλαθο ρουκετών LPC (Launch Pod Container) ή το σύστημα εκτόξευσης GMLA (Guided Missile Launch Assemblies) και το σύστημα ελέγχου πυρός. Το απόθεμα των 153 βλημάτων ATACMS δημιουργήθηκε μετά από τρεις (3) διαδοχικές παραγγελίες, στις 23 Απριλίου του 1996 (41 βλήματα με κόστος $ 28,6 εκ), στις 11 Οκτωβρίου του 1997 (31 βλήματα με κόστος $ 31 εκ) και στις 22 Σεπτεμβρίου του 1998 (81 βλήματα με κόστος $ 105,3 εκ). Θα πρέπει να σημειωθεί ότι δύο (2) βλήματα είναι εκπαιδευτικά και δεν φέρουν πολεμική κεφαλή. Επίσης, κάθε ΜΠΕΠ έχει στην διάθεση της και σύστημα συλλογής και επεξεργασίας μετεωρολογικών δεδομένων Vaisala. Από την άλλη πλευρά η Τουρκία διαθέτει 12 Μ-270 και 72 ATACMS.

Ο εκτοξευτής M-270 έχει τη δυνατότητα να εκτοξεύσει σειρά πυρομαχικών αλλά και πυραύλων με διαφορετικές επιχειρησιακές δυνατότητες με στόχο την βέλτιστη δυνατή αξιοποίηση του συστήματος στο πεδίο της μάχης. Οι ρουκέτες χρησιμοποιούνται κυρίων κατά συγκεντρωμένου προσωπικού ή τεθωρακισμένων και μηχανοκίνητων δυνάμεων ενώ τα βλήματα MGM-140 κατά σταθερών στόχων μεγάλης στρατηγικής σημασίας όπως στρατιωτικές εγκαταστάσεις, κέντρα διοικήσεως κ.α. To σύστημα μπορεί να εκτοξεύσει τους εξής τύπους πυρομαχικών:

Ρουκέτες Μ-26 με ελάχιστο βεληνεκές 10 χιλιόμετρα και μέγιστο 32,2 χιλιόμετρα: Κάθε ρουκέτα φέρει πολεμική κεφαλή με 644 βομβίδια κοίλου γεμίσματος Μ-77 DPICM (Dual-Purpose Improved Conventional Munitions) η οποία μπορεί να διαπεράσει θωράκιση μήκος 6,34-10,15 εκατοστών. Κατά προσωπικού η διάμετρος δράσης κάθε ρουκέτας είναι τα τέσσερα μέτρα. Η άφεση των βομβιδίων από τον πυροσωλήνα Μ-445 γίνεται 700 μέτρα πάνω από τον στόχο. Οι 12 ρουκέτες καλύπτουν έκταση εμβαδού 5.000 τετραγωνικών μέτρων στα 10 χιλιόμετρα, 15.000 τετραγωνικών μέτρων στα 20 χιλιόμετρα ή 40.000 τετραγωνικών μέτρων στα 31,8 χιλιόμετρα. Στο μέγιστο βεληνεκές η πιθανότητα κυκλικού σφάλματος (CEP = Circular Error Probability). Το μήκος της ρουκέτας Μ-26, όπως και όλων των άλλων εκδόσεων, είναι 3,94 και όλες οι ρουκέτες ανήκουν στο διαμέτρημα των 227 χιλιοστών. Το βάρος της είναι 306 κιλά ενώ το βάρος των ρουκετών νεότερων εκδόσεων είναι 296 κιλά. Η διάρκεια ζωής της ρουκέτας M-26 είναι τα 20 χρόνια.

Ρουκέτα αυξημένου βεληνεκούς M-26A1/A2 ERR (Extended Range Rocket) με ελάχιστο βεληνεκές 8 χιλιόμετρα και μέγιστο 45 χιλιόμετρα: Κάθε ρουκέτα M-26A1 φέρει πολεμική κεφαλή με 518 βομβίδια M-85 DPICM ενώ κάθε ρουκέτα M-26A2 φέρει πολεμική κεφαλή με 518 βομβίδια Μ-77 DPICM. Ο περιορισμός του συνόλου των βομβιδίων καθώς και η υιοθέτηση ισχυρότερου κινητήρα ήταν αναγκαία για την αύξηση του μέγιστου βεληνεκούς. Η διάρκεια ζωής των ρουκετών M-26A1/A2 ERR είναι 10 χρόνια.

Ρουκέτες αυξημένης ακρίβειας XM-30 GMLRS (Guided Multiple Launch Rocket System) με βομβίδια και XM-30 GUMLRS με μια μονοκόμματη πολεμική κεφαλή: Αμφότερα τα βλήματα ενσωματώνουν συστήματα GPS (Global Positioning System) και IMU (InertialMeasurementUnit) και φέρουν 402 βοβμίδια M-85 DPICM ( Dual-Purpose Improved Conventional Munition). To μέγιστο βεληνεκές τους είναι της τάξεως των 59,5 χιλιομέτρων ενώ το ελάχιστο είναι 10 χιλιόμετρα.

Αντιαρματικές νάρκες AT-2 Scarmin: Κάθε ρουκέτα Μ-26 ενσωματώνει 28 νάρκες.

Εκπαιδευτικές ρουκέτες Μ-28: Με βεληνεκές από 10 έως 32,2 χιλιόμετρα και Μ-28A1 RRPR (Reduced Range Practice Rocket) με βεληνεκές από 8 έως 15 χιλιόμετρα. Η διάρκεια ζωής των ρουκετών M-28/28A1 RRPR είναι 22 χρόνια.

Η ανάπτυξη του βλήματος ATACMS (MGM-140) ξεκίνησε το 1978 στα πλαίσια του προγράμματος επίδειξης τεχνολογίας “Assault Breaker”. Στις 30 Ιουνίου 1982 το πρόγραμμα κωδικοποιήθηκε ως JTACMS (Joint Tactical Missile System) με την συμμετοχή του US Army και της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας (US Air Force = USAF). Τον Σεπτέμβριο 1984 όμως η USAF αποσύρθηκε από την χρηματοδότηση του προγράμματος το οποίο μετονομάστηκε σε ATACMS (25 Ιουλίου 1985). Τον Μάιο 1986 η εταιρία Ling-Temco-Vought (αργότερα Lockheed Martin Vought Systems, νυν Lockheed Martin Missiles and FireControl) ανέλαβε συμβόλαιο ύψους $ 180,3 εκ για την μηχανολογική ανάπτυξη του πρωτότυπου.

Η πρώτη πτήση του MGM-140 πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο 1988. Τέλος, τον Δεκέμβριο 1988 άρχισε η παραγωγή χαμηλού ρυθμού. Το βλήμα κρίθηκε επιχειρησιακό τον Ιανουάριο 1991. Τα βλήματα MGM-140 αναπτύχθηκαν για να αντικαταστήσουν τα βλήματα MGM-52C Lance. Τα MGM-52C Lance έφεραν πολεμική κεφαλή M-251 βάρους 454 κιλών και είχαν μέγιστο βεληνεκές 70 χιλιόμετρα. Κάθε πολεμική κεφαλή M-251 ενσωματώνει 836 βομβίδια κατά προσωπικού-κατά υλικού BLU-43 APAM (Anti-Personnel Anti-Material) βάρους 430 γραμμαρίων έκαστο.

Το βλήμα MGM-140 είναι αυτόνομο πυραυλικό σύστημα εδάφους-εδάφους νέας γενιάς, το οποίο βάλλεται από τους εκτοξευτές M-270A1 και χρησιμοποιείται για προσβολή στόχων σε βάθος, κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, ημέρα και νύκτα (το κάνιστρο εκτόξευσης ονομάζεται Μ-39). Κατάλληλοι στόχοι προσβολής για το βλήμα MGM-140 είναι μια ποικιλία θωρακισμένων, στατικών στόχων όπως εγκαταστάσεις διοικήσεως και ελέγχου, αντιαεροπορικά συστήματα, πυραυλικά συστήματα εδάφους-εδάφους, κέντρα συλλογής πληροφοριών, κέντρα ηλεκτρονικού πολέμου, στρατιωτικές εγκαταστάσεις (λιμένες, αεροδρόμια, στρατόπεδα κ.α.), δίκτυα και αποθήκες ανεφοδιασμού, περιοχές συγκέντρωσης αποβατικών δυνάμεων κ.α.

Μέχρι σήμερα έχουν αναπτυχθεί έξι εκδόσεις του βλήματος. Πρόκειται για την MGM-140 Block Ι, MGM-140 Block ΙΑ, MGM-140 Block ΙΑ Unitary, MGM-140 Block ΙΙ, MGM-140 Block ΙΙΑ, MGM-140 Block ΙΙΙ. Σ’ όλες τις εκδόσεις τα βλήματα MGM-140 διατηρούν την ίδια δομή σχεδίασης και κατασκευής. Δηλαδή αποτελούνται από τέσσερα τμήματα. Το τμήμα καθοδήγησης και ελέγχου GCS (Guidanceand Control Section) εκτελεί όλες τις λειτουργίες πλοήγησης, καθοδήγησης, αυτόματου πιλότου και επικοινωνιών. Στο τμήμα προώθησης συγκεντρώνεται η ενέργεια που χρειάζεται το βλήμα για να κατευθυνθεί στον στόχο. Το τμήμα ελέγχου παρέχει την απαιτούμενη ηλεκτρική ενέργεια στο βλήμα και ευθύνεται για την σωστή τοποθέτηση των τεσσάρων (4) ουραίων πτερυγίων του βλήματος. Τέλος η πολεμική κεφαλή μεταφέρει, προστατεύει και διασπείρει το πολεμικό φορτίο.

Το βλήμα MGM-140 Block Ι ή MGM-140A (η ανάπτυξη του ολοκληρώθηκε το 1989) έχει διαστάσεις (μήκος x διάμετρος ατράκτου x βάρος x βάρος κεφαλής) 3,98 μέτρα x 61 εκατοστά x 1.673 κιλά x 560,5 κιλά. Φέρει πολεμική κεφαλή με 950 βομβίδια Μ-74 APAM διαμέτρου έξι εκατοστών και βάρους 590 γραμμαρίων έκαστο. Το MGM-140 BlockI επιτυγχάνει μέγιστο βεληνεκές της τάξεως των 165 χιλιομέτρων και ελάχιστο 25 χιλιόμετρα. Ενσωματώνει σύστημα INS και μόλις προσεγγίσει τον στόχο περιστρέφεται προκειμένου να υπάρξει η βέλτιστη δυνατή, και ομοιόμορφη, διασπορά των Μ-74 APAM. Το CEP του βλήματος είναι της τάξεως των 225 μέτρων στο μέγιστο βεληνεκές. Τα 950 βομβίδια Μ-74 ΑΡΑΜ καλύπτουν μια έκταση εμβαδού 33.000 τετραγωνικών μέτρων.

Το βλήμα MGM-140 BlockIA ή MGM-140B άρχισε να αναπτύσσεται τον Απρίλιο 1994 και ολοκληρώθηκε το 1998. Παρουσιάζει περιορισμένο βάρος σε σχέση με την προηγούμενη έκδοση (1.321 κιλά αντί των 1.673 κιλών) ενώ ενσωματώνει πολεμική κεφαλή βάρους 162,25 κιλών. Κάθε κεφαλή ενσωματώνει 275 βομβίδια Μ-74 APAM ενώ στο βλήμα έχει ενσωματωθεί σύστημα. Ο περιορισμός του βάρους έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση του βεληνεκούς στα 300 χιλιόμετρα αλλά και την βελτίωση της ακρίβειας προσβολής λόγω του συνδυασμού GPS/INS. Για την εκτόξευση των βλημάτων MGM-140 Block-1A αλλά και νεότερων εκδόσεων το σύστημα M-270 θα πρέπει να αναβαθμιστεί στο επίπεδο M-270A1.

Στην διαμόρφωση MGM-140 Block ΙAUnitary ή MGM-140E (συχνά αναφέρεται και ως MGM-140 BlockIVA) το βλήμα φέρει μονοκόμματη πολεμική κεφαλή υψηλής εκρηκτικότητας. Στα πλαίσια του προγράμματος TACMS-2000 (Tactical Missile System-2000) έλαβε την ονομασία MGM-168A. Το μέγιστο βεληνεκές διατηρείται στα 300 χιλιόμετρα. Η διαμόρφωση MGM-140 Block-1Α Unitary αναπτύχθηκε για χρήση σε αστικές περιοχές όπου η διασπορά των Μ-74 APAM θα δημιουργούσε προβλήματα παράπλευρων απωλειών. Το βάρος της πολεμικής κεφαλής είναι 475 κιλά και της εκρηκτικής γόμωσης 265 κιλά.

Η ανάπτυξη του MGM-140 Block ΙΙ ή MGM-140C άρχισε τον Ιούλιο 1995 και ολοκληρώθηκε το 1997. Μετά το 2000, στα πλαίσια του προγράμματος TACMS-2000 η έκδοση MGM-140 Block II μετονομάστηκε σε MGM-164A. Έχει βάρος 1.483 κιλά και φέρει κεφαλή βάρους 268 κιλών. Η πολεμική κεφαλή ενσωματώνει 13 υπό-πυρομαχικά ΒΑΤ τερματικής καθοδήγησης (Brilliant Anti-Tank). Το MGM-140 Block II αναπτύχθηκε με στόχο την προσβολή κινούμενων στόχων όπως άρματα μάχης, τεθωρακισμένα οχήματα, αυτοκινούμενα πυροβόλα κ.α. Επιτυγχάνει μέγιστο βεληνεκές 140 χιλιόμετρα. Τα υπό-πυρομαχικά ΒΑΤ έχουν μήκος 91 εκατοστά και βάρος 20 κιλά. Διαθέτουν διπλή πολεμική κεφαλή, υπέρυθρο ερευνητή και τέσσερις ακουστικούς αισθητήρες. Έτσι εξασφαλίζεται η αυτονομία του συστήματος στις διαδικασίες έρευνας, πρόσκτησης, αναγνώρισης και προσβολής του στόχου. Για το μέλλον η Lockheed Martin εξετάζει το ενδεχόμενο ενσωμάτωσης ισχυρότερου κινητήρα έτσι ώστε το μέγιστο βεληνεκές να αυξηθεί στα 495 χιλιόμετρα.

Στην διαμόρφωση MGM-140 BlockIIA ή MGM-140F το βλήμα φέρει πολεμική κεφαλή με έξι βελτιωμένα υπό-πυρομαχικά ΒΑΤ Ρ3Ι (Pre-Programmed Product Improvement) και επιτυγχάνει βεληνεκές της τάξεως των 300 χιλιομέτρων. Κάθε υπό-πυρομαχικό BATP3I θα ενσωματώνει ενεργό ραντάρ χιλιομετρικού κύματος προκειμένου να ενισχυθεί η ακρίβεια βολής κατά μη-θερμικών στόχων. Στην έκδοση MGM-140 Block ΙΙΙ ή TACMS-P (Tactical Missile System-Penetrator) το βλήμα επιτυγχάνει βεληνεκές της τάξεως των 220 χιλιομέτρων και αναπτύχθηκε προκειμένου να προσβάλει ισχυρά προστατευμένους στόχους. Η ανάπτυξη του άρχισε το 2001 και ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο 2004. Στα πλαίσια του προγράμματος ανάπτυξης της έκδοσης MGM-140 Block III προτάθηκε και η ανάπτυξη της έκδοσης NATACMS (Navy Tactical Missile System) για το ναυτικό των ΗΠΑ αλλά τελικά το πρόγραμμα ακυρώθηκε.

Είναι προφανές ότι η χώρα μας διατηρεί μεγάλο πλεονέκτημα με την μεταφορά ΜLRS στην ΑΣΔΕΝ. Ένα πλεονέκτημα, το οποίο θα μπορούσε να διευρυνθεί με την αναβάθμιση των Μ-270 στο επίπεδο Μ-270A1 και την προμήθεια βλημάτων MGM-140 νεότερων εκδόσεων με μεγαλύτερο βεληνεκές και αυξημένη ακρίβεια στην βολή. Μια προμήθεια βλημάτων της έκδοσης MGM-140 BlockIA θα προσέφερε στον ΕΣ την δυνατότητα προσβολής στόχων μεγάλης επιχειρησιακής αξίας βαθειά στην τουρκική ενδοχώρα. Υπενθυμίζουμε πάντως ότι η Ελλάδα έχει εκφράσει την πρόθεση της για την προμήθειας 18 συστημάτων HIMARS, τα οποία μπορούν να μεταφερθούν από αεροσκάφη C-130 Hercules, άρα μπορούν να ενισχύσουν, εάν αυτό χρειαστεί, την άμυνα της Κύπρου εξουδετερώνοντας έτσι το πλεονέκτημα της Τουρκίας.

Τέλος, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι υπάρχει και μια άλλη λύση, ποιο πρακτική, η οποία θα δημιουργούσε έναν μόνιμο πονοκέφαλο στους Τούρκους επιτελείς. Πρόκειται για την λύση της αναβάθμισης των 116 συστημάτων RM-70 στο επίπεδο RM-70 Modular. Στην έκδοση αυτή τα RM-70 θα έχουν την δυνατότητα εκτόξευσης 40 ρουκετών διαμετρήματος 122mm ή έξι ρουκέτες M-26 (ένας κάλαθος). Έτσι όλα τα ελληνικά συστήματα MLRS θα μπορούν να πλήξουν στόχους σε αποστάσεις έως και 45 χιλιόμετρα (με τις ρουκέτες M-26). Το βεληνεκές αυτό είναι μεγαλύτερο από το μέγιστο βεληνεκές οποιουδήποτε πυροβόλου, το οποίο βρίσκεται σε υπηρεσία στην Τουρκία.

Βέβαια ένα πολύ κομβικό ζήτημα είναι πως γίνεται στοχοποίηση σε τέτοιες αποστάσεις. Η απάντηση είναι κατά βάση με Μη-Επανδρωμένα Αεροσκάφη (υπάρχει σχετική θέση αξιωματικού συνδέσμου του Πυροβολικού στα Sperwer του ΕΣ) ή με Ειδικές Δυνάμεις. Άλλη περίπτωση είναι με Κλιμάκια Ηλεκτρονικού Πολέμου. Τα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου μπορούν να εντοπίζουν στόχους είτε με ανάλυση ηλεκτρονικών εκπομπών ή με ραδιογωνιομέτρηση. Επίσης, δεδομένα στοχοποίησης μπορούν να ληφθούν από ελικόπτερα και αεροσκάφη. Εδώ να τονίσουμε πως η απόκτηση των OH-58D Kiowa Warrior, σε συνδυασμό με τα MLRS στα νησιά, είναι ιδιαίτερα πετυχημένος συνδυασμός με τα πρώτα να δρουν ως παρατηρητές του Πυροβολικού.