Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρακολουθούμε τις συνεδριάσεις της Βουλής των τελευταίων ημερών με αφορμή το νομοσχέδιο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Με ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον και προσοχή παρακολουθούμε τις δηλώσεις των βουλευτών όλων των κομμάτων. Μεγάλο μέρος του παρόντος νομοσχεδίου αφορά ρυθμίσεις επί στρατολογικών θεμάτων, θητείας και εφεδρείας. Στη σωστή κατεύθυνση ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας (ΥΕΘΑ) Νίκος Δένδιας ανέφερε το τεράστιο πρόβλημα των ανυπότακτων και των φυγόστρατων επικαλούμενοι δήθεν ψυχολογικά προβλήματα και σωματικά προβλήματα. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε Υπουργός Εθνικής Άμυνας (ΥΕΘΑ) Νίκος Δένδιας πάνω από 30000 συμπολίτες μας χαρακτηρίστηκαν ως ανίκανοι και ακατάλληλοι (Ι5) και απέφυγαν τη στράτευση αντί της εκπλήρωσης των στρατιωτικών τους υποχρεώσεων ως οφείλουν.
Τα νούμερα είναι τραγικά και δυστυχώς κανείς πολιτικός δεν τολμά να ψελλίσει λέξη απέναντι στο τεράστιο κύμα ανυπότακτων και των φυγόστρατων. Φυσικά ευθύνες φέρουν διαχρονικές και διακομματικές πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες των τελευταίων ετών που έβαζαν το πρόβλημα των ανυπότακτων και των φυγόστρατων κάτω από το χαλί καθαρά για ψηφοθηρικούς λόγους. Αυτοί είναι υπεύθυνοι για τα χαμηλά ποσοστά επάνδρωσης και στελέχωσης. Κύριοι κακά τα ψέματα αλλά μαγικές λύσεις για την αύξηση της επάνδρωσης και στελέχωσης των Μονάδων και Σχηματισμών του Στρατού Ξηράς και των λοιπών κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων δεν υπάρχουν. Η αύξηση της θητείας είναι μονόδρομος και κανείς πολιτικός δεν τολμά να το αναφέρει. Και τούτο διότι όπως προαναφέραμε μαγικές λύσεις για την επάνδρωση δεν υπάρχουν. Είτε θα γίνουν μαζικές προσλήψεις επαγγελματικού προσωπικού κάτι που έχει τεράστιο οικονομικό κόστος είτε θα αυξηθεί η θητεία.
Δυστυχώς, όπως σοφά λέει η λαϊκή ρήση: το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Αρκεί κανείς να δει που έχουν υπηρετήσει οι Έλληνες πολιτικοί και τα παιδιά τους. Οι εξαιρέσεις ελάχιστες. Να δει τι επάνδρωση έχουν τα Πολεμικά Μουσεία, τα ΚΑΑΥ, οι Λέσχες Αξιωματικών, τα Στρατιωτικά Πρατήρια. Ο Στρατός Ξηράς υποφέρει από λειψανδρία και μειωμένη στελέχωση επειδή διαδοχικές κυβερνήσεις δεν παίρνουν απόφαση να αυξηθεί η θητεία κατ’ ελάχιστον στους 14 μήνες. Την ίδια στιγμή η εφεδρεία έχει παντελώς εγκαταλειφθεί. Πράγματι υπάρχουν όπως δηλώνει ο ΥΕΘΑ Νίκος Δένδιας: λοχαγοί χωρίς λόχους και ταγματάρχες χωρίς τάγματα. Γιατί όμως κ. Υπουργέ; Γιατί υπάρχει λειψανδρία και μειωμένη στελέχωση λόγω απανωτών και διαδοχικών μειώσεων θητείας, κύματος φυγόστρατων και ανυπότακτων (σωστά το αναφέρατε) και λόγω βυσματικών μεταθέσεων και αποσπάσεων. Πόσες χιλιάδες έφεδροι κ. Υπουργέ κλήθηκαν για εκπαίδευση ετησίως; Γιατί κ. Υπουργέ δεν εφαρμόζεται μέριμνα ώστε ακόμη και άτομα με σοβαρά προβλήματα υγείας (πχ σωματικά) να υπηρετούν σε βοηθητικές θέσεις εξοικονομώντας προσωπικό για άλλες; Υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα ξένων στρατών όπου άτομα με αναπηρία και σοβαρά κινητικά προβλήματα υπηρετούν κανονικά. Γιατί δεν τα εφαρμόζουμε;
Πράγματι ως προς το ζήτημα της εκπαίδευσης υπάρχει πρόβλημα. Κανείς όμως δεν επισημαίνει πως προκειμένου να πραγματοποιηθεί μια εκπαίδευση χρειάζεται επάρκεια προσωπικού ώστε άλλες ανάγκες όπως οι «υπηρεσίες» (σκοπιές, περίπολα κτλ) καθώς και οι καθημερινές υποχρεώσεις των Μονάδων να καλυφθούν (καθαριότητες κτλ). Πως να βρεθεί προσωπικό για εκπαίδευση όταν οι στρατιώτες σε πολλές μονάδες αρκούν μετά βίας για τη κάλυψη των υπηρεσιών φύλαξης των Μονάδων και των υπολοίπων καθημερινών υποχρεώσεων;
Ουδείς στη Βουλή τολμά να διατυπώσει τη φράση πως η αύξηση της θητείας είναι μονόδρομος ταυτόχρονα με την ύπαρξη μιας εφεδρείας. Το ίδιο και ο δραστικός περιορισμός ανυπότακτων εξωτερικού και φυγόστρατων. Το ίδιο και οι μετακινήσεις στρατευσίμων σε Πολεμικά Μουσεία, Λέσχες Αξιωματικών κτ. Ελάχιστοι στη Βουλή έχουν τη γνώση και την αντίληψη να αντιληφθούν πως οι πολεμικές επιχειρήσεων ενός συμβατικού πολέμου υψηλής εντάσεως απαιτούν ποσότητα και επάρκεια έμψυχου δυναμικού και υλικού. Η διοικητική πυραμίδα έχει πράγματι αναστραφεί επειδή δεν υπάρχει κατώτερο προσωπικό (οπλίτες είτε επαγγελματίες είτε υπαξιωματικοί) ενώ εξίσου προβληματική είναι και η κατανομή του προσωπικού μεταξύ Μονάδων και Σχηματισμών πρώτης γραμμής και λοιπών ευνοϊκών μεταθέσεων (επιτελεία και άλλες θέσεις). Εξίσου προβληματικό είναι το γεγονός πως όλες οι Σχολές Υπαξιωματικών δέχονται αριθμό σπουδαστών ίσο και ανάλογο με τις Σχολές Αξιωματικών… Εξίσου λάθος ήταν και η μαζική και άκριτη απόδοση βαθμών υπαξιωματικών σε επαγγελματίες οπλίτες. Το πρόβλημα είναι πολυπαραγοντικό και έχει κοινό παρονομαστή την απαξίωση της θητείας και εφεδρείας συνάμα με τον μύθο που καλλιεργήθηκε περί επαγγελματικού στρατού βασισμένο σε επαγγελματίες οπλίτες… Και τούτο διότι ο επαγγελματικός στρατός αναφέρεται σε άλλου είδους απειλή εντελώς διαφορετική από αυτή που αντιμετωπίζουμε εμείς που εξ ανάγκης οφείλουμε να διατηρούμε όγκο και επάρκεια δυνάμεων.
Εξίσου λάθος προσέγγιση είναι και ο συνδυασμός ευθυνοφοβίας και βολέματος των αξιωματικών που οι ίδιοι με τη στρεβλή αντίληψη τους (προφανώς και υπάρχουν και εξαιρέσεις) βασίστηκαν στους επαγγελματίες οπλίτες αφού γνώριζαν τις ειδικότητες τους λόγω καθημερινής ρουτίνας και τριβής. Οπότε οι οπλίτες θητείας αναλώθηκαν (ελέω και περιορισμένου χρόνου) σε καθήκοντα «αγγαρειών» και σκοπιάς…
Πραγματικά θα είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον μια μελέτη σε επίπεδο ΓΕΣ/ ΓΕΕΘΑ για την επάρκεια προσωπικού που χρειάζεται και χρειάστηκε ο Ουκρανικός Στρατός προκειμένου να υλοποιηθεί ο αμυντικός σχεδιασμός της Ουκρανίας και τα διδάγματα που υπάρχουν ως προς την σύνθεση – επάνδρωση των Μονάδων, των Σχηματισμών καθώς και των αναγκαίων εφεδρειών που απαιτούνται. Και θα είχε ενδιαφέρον διότι θα έπρεπε κ. Υπουργέ αυτή η μελέτη (ένα σύντομο ενημερωτικό σημείωμα μερικών σελίδων) να μοιραστεί σε όλους τους Βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου καθώς ενδεχομένως και στα ΜΜΕ. Εκτός και εάν το πολιτικό προσωπικό πιστεύει πως η όποια κρίση θα είναι περιορισμένη τοπικά και χρονικά οπότε αρκούν μερικές εκατοντάδες επίλεκτοι των Ειδικών Δυνάμεων… Γιατί έχει καλλιεργηθεί και αυτή η «λογική» περί σημειακής κρίσης… Ο πόλεμος δεν είναι οι παρελάσεις και οι επιδείξεις τελικών φάσεων ασκήσεων. Το πολιτικό προσωπικό οφείλει να προβληματιστεί. Και κάτι τελευταίο: αντί της ολικής συζήτησης για τον αμυντικό σχεδιασμό και την επάρκεια του προσωπικού (που είναι το βασικό ζητούμενο) τεχνηέντως η συζήτηση των πολιτικών εστιάζεται καθαρά στο βαθμολογικό των υπαξιωματικών.
