Την περασμένη Τρίτη υπογράφηκε συμφωνία οριοθέτησης των ΑΟΖ Ελλάδας – Ιταλίας, 43 χρόνια μετά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ των δύο χωρών. Αυτή η εξέλιξη είναι ιδιαίτερα σημαντική για δύο βασικούς λόγους: πρώτον, καταδεικνύει (πρώτα με το μακεδονικό και τώρα με την Ιταλία) ότι η Ελλάδα έχει μπει σε μια φάση άσκησης πιο ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής η οποία ελπίζουμε, αν συνεχιστεί μεθοδικά με σωφροσύνη και λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες και τα νόμιμα συμφέροντα και των όμορων χωρών, ότι κάποια μέρα θα τακτοποιήσει όλα τα ανάλογα ζητήματα που μας ταλανίζουν στην Ανατολική Μεσόγειο.

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΝΕΣΙΑΝ, Διεθνολόγος, για το LIBERAL

Ελπίδα του ελληνικού λαού είναι να δει κάποια μέρα μια λογική και εθνικά αξιοπρεπή συμφωνία με την Τουρκία, αν η χώρα αυτή σταδιακώς λογικευτεί. Δεύτερον, αποκαθιστά την θέση της Ελλάδας ως της χώρας η οποία δεν περιορίζεται μονάχα στην ρητορική περί προάσπισης του διεθνούς δικαίου, αλλά ενεργεί και δρα σύμφωνα με αυτό συνεργαζόμενη μάλιστα με μία από τις μείζονες χώρες της ΕΕ και της Μεσογείου.

Τα ελληνοτουρκικά βρίσκονται στην κορυφή του ενδιαφέροντος του πολιτικού διαλόγου και αυτό είναι απολύτως κατανοητό. Η Τουρκία έχει κλιμακώσει την ένταση τόσο στα χερσαία όσο και στα θαλάσσια σύνορά μας. Παρά την πεποίθηση της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων ότι το διεθνές δίκαιο είναι σε όλα με το μέρος μας, μια μεγάλη μερίδα των συμπολιτών μας τάσσεται υπέρ μονομερών δράσεων στην εξωτερική πολιτική (όπως λ.χ. τη μονομερή κήρυξη ΑΟΖ, που ως γνωστόν, σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, δεν είναι δυνατή στην περίπτωση της Μεσογείου, καθώς υπάρχουν περισσότερα του ενός όμορα κράτη).

Επίσης, υπάρχουν και φωνές οι οποίες πιστεύουν στην ανάγκη μιας στρατιωτικής λύσης για τα προβλήματά μας με την Τουρκία. Αυτές οι φωνές παραβλέπουν τα σοβαρά προβλήματα που έχουμε ως χώρα στον τομέα της άμυνας και αγνοούν το γεγονός ότι σε περίπτωση θερμού επεισοδίου, κρίσης ή σύντομης πολεμικής αναμέτρησης θα καταρρεύσει η οικονομία μας, ιδίως ο τουρισμός, το χρηματοπιστωτικό σύστημα κλπ. και θα απειληθεί η πολιτική και κοινωνική συνοχή της χώρας, αλλά ίσως ακόμα και ακεραιότητά της.

Αντιθέτως, με το να διευθετήσουμε τα ζητήματα θαλασσίων ζωνών και τα λοιπά εκκρεμή προβλήματα με τους γείτονές μας, πιέζουμε διεθνώς και περιφερειακά την Τουρκία και υπάρχει πιθανότητα να την φέρουμε πιο κοντά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και του διαλόγου.

Προς τα πού πρέπει να κατευθυνθεί η ελληνική εξωτερική πολιτική μετά τη Συμφωνία Ελλάδας-Ιταλίας;

Από τη μία πλευρά, η Ελλάδα πρέπει, με αφορμή την συμφωνία, να εντείνει τις διαπραγματεύσεις με την Αίγυπτο και να επιδιώξει την επανέναρξή τους με την Αλβανία. Η Αίγυπτος αντιμετωπίζει ένα δίλημμα ασφαλείας εξαιτίας της τουρκικής παρουσίας στην Λιβύη, καθώς και της επικράτησης του Sarraj στο δυτικό τμήμα της χώρας. Αυτό αποτελεί την καταλληλότερη αφορμή για να πείσουμε την Αίγυπτο να εργαστούμε για μία συμφωνία, έστω και μερική. Αν το καταφέρουμε αυτό, τότε το τουρκολιβυκό Μνημόνιο Συνεργασίας θα δεχτεί ένα ισχυρό πλήγμα, καθώς διασπάται η συνέχεια των δύο υποτιθέμενων ΑΟΖ που προβλέπει το σύμφωνο. Η περίπτωση της Αλβανίας είναι διαφορετική. Η Αλβανία είναι σύμμαχος μας στο ΝΑΤΟ και με ευρωπαϊκή προοπτική. Γι’ αυτό θα πρέπει να την κάνουμε να κατανοήσει ότι θα πρέπει να εργαστεί μαζί μας, όπως η Ιταλία δηλαδή όπως μια ευρωπαϊκή χώρα. Ακολουθώντας την λογική αυτή, ήρθε η ώρα στο πλαίσιο και των ενταξιακών διαπραγματεύσεων Αλβανίας-ΕΕ και της μελλοντικής εταιρικής και συμμαχικής μας σχέσης, να τακτοποιήσουμε και το ζήτημα των θαλασσίων ζωνών Ελλάδας-Αλβανίας.

Ένα άλλο θέμα με το οποίο πρέπει κάποια στιγμή να ασχοληθούμε είναι και η επίλυση του λιβυκού προβλήματος με την προσέγγιση όλων των αντιμαχομένων και την συμβολή μας στην προσπάθεια να τους βάλουμε να συνεννοηθούν. Η κυβέρνηση Sarraj δεν θα πέσει και θα συνεχίσει να στηρίζεται πολιτικά από τον ΟΗΕ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Είναι γνωστό, ότι η εν λόγω κυβέρνηση αποτελεί στενό σύμμαχο της Τουρκίας και ότι στους κόλπους της υπάρχουν ακραία ισλαμιστικά στοιχεία. Όμως πρέπει να επικρατήσει ο ρεαλισμός. Μπορούμε να έχουμε διαύλους επικοινωνίας τόσο με την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας (al-Sarraj) όσο και με την Βουλή των Αντιπροσώπων η οποία στηρίζει τον Haftar και πρέπει να ζητήσουμε την παραπομπή της οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών Ελλάδας-Λιβύης στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Εφόσον έχουμε προχωρήσει στα ανωτέρω, τότε θα μπορέσουμε να ξεκινήσουμε τον διάλογο με την Τουρκία, ενισχυμένοι πολιτικά και νομικά από τις οριοθετήσεις με Ιταλία, Αίγυπτο και Αλβανία και έχοντας ξεκινήσει τον διάλογο για την οριοθέτηση με την Λιβύη.

Τέλος, οφείλουμε να προχωρήσουμε και σε περαιτέρω ενέργειες: όπως επισημαίνει ο Δρ. Κωνσταντίνος Φίλης, η οριοθέτηση μεταξύ Ελλάδας-Ιταλίας θα αποκτήσει ουσία όταν επεκτείνουμε την αιγιαλίτιδα ζώνη στα 12 ν.μ. στο Ιόνιο, με κλείσιμο των κόλπων και ευθείες γραμμές βάσης. Το ίδιο πιστεύω προς πρέπει να γίνει και στην Κρήτη, αλλά και στην ηπειρωτική Ελλάδα. Είναι καλύτερο να κάνουμε σταδιακά και μάλιστα μεγάλα βήματα, παρά να μιλάμε για κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα τα οποία εμπράκτως δεν ασκούμε.

Κλείνοντας, θα ήθελα να τονίσω ξανά την σημασία της οριοθέτησης μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας. Το ιστορικό αυτό γεγονός αποτελεί αφορμή και έμπνευση για αντίστοιχες διευθετήσεις και με τους υπόλοιπους γείτονές μας προωθώντας την σταθερότητα στην περιοχή, ιδιαίτερα σε περίπτωση που από την εμπειρία των άλλων χωρών διδαχτεί κάποια μέρα και η Τουρκία.

ΠΗΓΗ: LIBERAL

Comments

  1. Τo liberal.gr ειναι μια ιστοσελιδα κουλικών φιλελέδων, που παριστανουν τους «αμεροληποτυς», αλλα στην πραγματικοτητα ειναι οι πρωτες μαζορέττες του Κουλού.

    Απο ολες τις απεριγραπτες αρλούμπες του κειμενου, θα σχολιασω μονο αυτες που εχουν σχεση με το ξεβρακωμα του Κουλού στους Ιταλους στο θεμα της ΑΟΖ.

    πρέπει να ζητήσουμε την παραπομπή της οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών Ελλάδας-Λιβύης στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
    Και γιατι ο Κουλός δε επεμεινε και στην παραπομπη της ελληνοϊταλικης οριοθετησης στη Χαγη; Γιατι βεβαια η Χαγη αποκλειεται να εδινε στους Ιταλους ψαραδες δικαιωμα αλιείας στην ελληνικη ΑΟΖ, λόγω» ιστορικων δικαιωματων «. Δεν εχει ξαναγινει ποτε και πουθενα αυτο, και δεν υπαρχει πουθενα τετοιο εξωφρενικο προηγουμενο.

    Αντιθέτως, με το να διευθετήσουμε τα ζητήματα θαλασσίων ζωνών και τα λοιπά εκκρεμή προβλήματα με τους γείτονές μας, πιέζουμε διεθνώς και περιφερειακά την Τουρκία και υπάρχει πιθανότητα να την φέρουμε πιο κοντά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και του διαλόγου.
    Απο τις δηλωσεις του ΥΠΕΞ Τσαβουσογλου διαφαινεται οτι η Τουρκια οχι μονο δεν αισθανεται την παραμικρη πιεση απο την ελληνοϊταλικη συμφωνια, αλλα της ψιλοαρέσει κιολας, αφου της δινει επιχειρηματα.

  2. Τα έχω πει χίλιες φορές για τους ψαράδες, μην γίνεστε εμμονικοί, οι ψαράδες, όπως και οι υδραυλικοί και οι χτίστες και όποιος γουστάρει πάει σε όποια χώρα της ΕΕ θέλει και ασκεί το επάγγελμα. Στην αλιεία ισχύουν κάποιες μεταβατκές διατάξεις με μισοπροστασία αυτού επιτρέποντας ως τότε μόνο στους ντόπιους και όσους ξένους ιστορικά ψαρεύανε εκεί, και μετά το 22 όποιος θέλει.

    https://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2013:354:0022:0061:EN:PDF
    https://ec.europa.eu/fisheries/cfp/fishing_rules/access-to-waters_en
    αντιγραφή από φρέσκο σχόλιο αναγνωστών σε άλλο σαιτ¨

    Πρόσβαση στα ύδατα
    Διαχείριση της αλιείας
    Κατά γενικό κανόνα, τα αλιευτικά σκάφη που είναι νηολογημένα στο μητρώο αλιευτικού στόλου της ΕΕ έχουν ίση πρόσβαση σε όλα τα ύδατα και τους πόρους της ΕΕ που υπόκεινται σε διαχείριση βάσει της ΚΑΠ. Η πρόσβαση στην αλιεία συνήθως επιτρέπεται μέσω αλιευτικής άδειας.

    Ισχύουν, ωστόσο, δύο προσωρινές εξαιρέσεις από τον κανόνα για την ίση πρόσβαση.

    Στα ύδατα μέχρι 12 ναυτικά μίλια από τις ακτές τους, τα κράτη μέλη μπορούν να επιτρέπουν την πρόσβαση μόνο σε αλιευτικά σκάφη που κατά παράδοση αλιεύουν στα ύδατα αυτά από παρακείμενα λιμάνια, στο πλαίσιο υφιστάμενων σχέσεων γειτονίας, και σε σκάφη που εμπίπτουν στις ρυθμίσεις που περιέχονται στην ΚΑΠ (παράρτημα IΑναζητήστε διαθέσιμες μεταφράσεις του συνδέσμου αυτού•••). Οι περιορισμοί αυτοί συνήθως δίνουν προτιμησιακή πρόσβαση σε σκάφη που κατά παράδοση αλιεύουν στα συγκεκριμένα ύδατα από παρακείμενα λιμάνια.
    Στα ύδατα μέχρι 100 ναυτικά μίλια από τις ακτές των εξόχως απόκεντρων περιοχών της Ευρώπης, πρόσβαση μπορεί να παρέχεται μόνο σε σκάφη νηολογημένα στα λιμάνια αυτών των περιοχών και σε σκάφη που κατά παράδοση αλιεύουν στα ύδατα αυτά.
    Οι εξαιρέσεις παύουν να ισχύουν στο τέλος του 2022.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *