Σε έκθεση της, η Υπηρεσία Μελετών του Κογκρέσου (CRS : Congressional Research Service), για το πρόγραμμα νέου μαχητικού της Αμερικανικής Αεροπορίας (NGAD : Next Generation Air Dominance), αναφέρει τα κύρια χαρακτηριστικά που θα πρέπει να έχει το νέο, 6ης γενιάς, μαχητικό αεροσκάφος της Αμερικανικής Αεροπορίας. Αυτά είναι η επιβιωσιμότητα, η φονικότητα και δυνατότητα μακράς παραμονής στο πεδίο της μάχης. Η αποκάλυψη σχετικά με το πρόγραμμα NGAD, το οποίο αποσκοπεί στην αντικατάσταση των F-22 Raptor, έγινε τον περασμένο Σεπτέμβριο από την ίδια την Αμερικανική Αεροπορία

Με τον όρο επιβιωσημότητα νοείτε ο μη εντοπισμός του αεροσκάφους, τουλάχιστον όχι από μεγάλες αποστάσεις (Stealth), μέσω της υιοθέτησης υλικών απορρόφησης της ακτινοβολίας των ραντάρ ή μείωσης του υπέρυθρου ίχνους του αεροσκάφους. Η φονικότητα αφορά στην ικανότητα επικράτησης στην αερομαχία και να καταρρίπτει εχθρικά μαχητικά από μεγάλες αποστάσεις, με το νέο, υπό ανάπτυξη, βλήμα αέρος-αέρος AIM-260 ή με τη χρήση λέιζερ. Τέλος, μακρά παραμονή στο πεδίο, σημαίνει ικανότητα παραμονής στον αέρα περισσότερο από τα εχθρικά αεροσκάφη, χωρίς τη χρήση εξωτερικών δεξαμενών καυσίμου, οι οποίες αυξάνουν το αποτύπωμα ραντάρ του αεροσκάφους.

Comments

  1. Καλημέρα. Η έκθεση του CRS (Υπηρεσίας Μελετών του Κογκρέσου) είναι η εξής:
    https://crsreports.congress.gov/product/pdf/IF/IF11659

    Η έκθεση γράφει ότι το πρόγραμμα NGAD υπάρχει για να εξετάσει 5 κύριες νέες τεχνολογίες που πιθανότατα θα εμφανιστούν στα αεροσκάφη της επόμενης γενιάς με σκοπό να ενισχυθεί η επιβιωσιμότητα, η φονικότητα και δυνατότητα μακράς παραμονής στο πεδίο της μάχης.

    Γράφει επίσης ότι με πρόγραμμα NGAD η USAF επανασχεδιάζει τον τρόπο που θα αποκτά αεροσκάφη. Σημειώνουμε ότι δεν μιλάει για βελτίωση, μιλάει για… επανασχεδίαση δηλαδή κάτι ριζικά διαφορετικό. Προφανώς γιατί κάτι δεν δουλεύει σωστά με τον υπάρχοντα τρόπο (βλέπε Lockheed/F-35).

    Ένας από τους στόχους γράφεται πως είναι να μοιράζεται η σχεδίαση, η παραγωγή και η υποστήριξη σε διαφορετικές εταιρίες, με απώτερο σκοπό να υπάρχουν εταιρίες εξειδικευμένες στην σχεδίαση που θα παρέχουν ψηφιακά τεχνικά σχέδια σε υψηλής τεχνολογίας κατασκευαστικά κέντρα ικανά να κατασκευάσουν οτιδήποτε αντί να χρησιμοποιούνται εργοστάσια αφιερωμένα στην παραγωγή ενός αεροσκάφους. Τέλος εταιρίες με διεθνείς αλυσίδες logistics θα αναλάβουν την υποστήριξη.

    Πάλι βλέπουμε να προάγεται το ακριβώς αντίθετο μοντέλο από αυτό της Lockheed με το F-35, όπου η εταιρία κατέχει αποκλειστικά τα πνευματικά δικαιώματα της σχεδίασης και του λογισμικού, ενώ είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την παραγωγή, την διαχείριση των ανταλλακτικών, την εκπαίδευση και την συντήρηση. Όλα αυτά που καθιστούν το F-35 ένα προβληματικό πρόγραμμα και απελπιστικά συγκεντρωτικό τύπου «black box» (μαύρο κουτί), όπου η εταιρία έχει τους πάντες (ακόμα και την USAF, πόσο μάλλον την ΠΑ δυνητικά) σε ένα ιδιότυπο καθεστώς βιομηχανικής και επιχειρησιακής ομηρίας. Η USAF με το F-35 πραγματικά δεν ξέρει και δεν μπορεί να ελέγξει που πηγαίνουν τα δισεκατομμύρια που δίνει, π.χ πόσα ανταλλακτικά υπάρχουν, πόσο κοστίζουν και που αυτά βρίσκονται.

    Το NGAD έχει επίσης σκοπό να απομακρυνθεί η USAF από προγράμματα μεγάλου κύκλου και να πάει σε σχεδιάσεις μικρού κύκλου και ευέλικτες γραμμές παραγωγής. Κάτι τέτοιο υπολογίζεται ότι θα μειώσει τα κόστη υποστήριξης/αναβάθμισης με την εισαγωγή νέων σχεδιάσεων αντί να κρατιούνται αεροσκάφη σε υπηρεσία για μεγάλες περιόδους, μια διαδικασία γνωστή πλέον ως «digital Century series».

    Και εδώ είναι εμμέσως μεν αλλά εμφανής ο προβληματισμός με προγράμματα όπως το F-35 που θα χρειαστεί τουλάχιστο 25 χρόνια (2001-2026) μέχρι να αποδώσει ένα στοιχειωδώς ετοιμοπόλεμο μαχητικό με την έκδοση Block 4, με σκοπό να υπηρετήσει άλλα 40 χρόνια στο μέλλον. Το διάστημα των 25 χρόνων είναι απλά τεράστιο, δεδομένης της εξέλιξης της τεχνολογίας και πόσο συγκριτικά σύντομα αναπτύσσουν και βάζουν σε υπηρεσία άλλες χώρες (όπως η Κίνα) τα μαχητικά τους. Με αυτούς τους ρυθμούς απλά δεν μπορεί κανείς να αντιδράσει εγκαίρως στις κινήσεις των αντιπάλων του, πόσο μάλλον να έχει και την πρωτοβουλία κινήσεων που μια χώρα σαν τις ΗΠΑ απαιτεί για να εξυπηρετήσει το δόγμα της.

    Και τέλος γράφεται πως αν και το πρόγραμμα NGAD (Next Generation Air Dominance) δεν δηλώνεται ως ανταγωνιστικό αυτού του F-35 (αναγνωρίζοντας εμμέσως ότι το F-35 δεν προβλέπεται για τον ρόλο Air Dominance όπως πολλοί φαντασιώνονται), χρηματοδοτείται παρόλα αυτά από τον ίδιο προϋπολογισμό άρα μπορεί παρόλα αυτά να οδηγήσει σε πιέσεις να επιλεγεί αυτό το πρόγραμμα έναντι άλλων. Άρα η χρηματοδότηση της μαύρης τρύπας του προγράμματος του F-35 δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη απ’ άπειρον.

  2. Είναι αστείο να αναφέρεται στο άρθρο ότι, το μαχητικό 6ης γενιάς θα αντικαταστήσει το F22! Κάποιος να πει στον αρθρογράφο πως το F22 απαριθμεί κάτι λιγότερο από 200 μονάδες στην πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ. Όπως διαφαίνεται, το F22 είναι το τελευταίο που θα αντικατασταθεί, αφού είναι και το μοναδικό πλήρως λειτουργικό αεροσκάφος 5ης γενιάς, παρά τις χαμηλές κι ανεπαρκείς διαθεσιμότητές του. Το πιθανότερο προς αντικατάσταση είναι το προβληματικό και πανάκριβο F35, όπως πολύ σωστά αναφέρει και τεκμηριώνει ο Spiral παραπάνω.
    Οι ουσαίοι της LM, σε συνεργασία με όλες τις εμπλεκόμενες στην παραγωγή του F35 χώρες, προσπαθούν να ξεπουλήσουν στους υπόλοιπους πελάτες τους το προβληματικό αυτό οπλικό σύστημα, ώστε να μειώσουν τις ζημιές απ’τον εκτροχιασμό του προϋπολογισμού και να αντλήσουν κεφάλαια για την χρηματοδότηση νέου προγράμματος. Κατά τα λοιπά, ας ελπίσουμε να μην είμαστε για μία ακόμη φορά χώρα «αιμοδότης»…

    1. Για αυτό η USAF έχει και άλλα τόσα F-15 τα οποία ποτέ δεν αντικαταστάθηκαν από F-22 λόγω κόστους αλλά πήραν σημαντικές βελτιώσεις ώστε να συνεχίσουν μαζί με τα stealth να προσφέρουν εναέρια υπεροχή σε low-high μίξη. Οπότε το NGAD πρέπει να αντικαταστήσει τουλάχιστον 400 μαχητικά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *