Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι μια δύσκολη εξίσωση για την οποία δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις.

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ για το LIBERAL

Η Ελλάδα προέρχεται από μια δεκαετή οικονομική κρίση η οποία έχει πλήξει σοβαρά την κοινωνική συνοχή, την αξιοπιστία της χώρας αλλά και τα εξοπλιστικά προγράμματα των Ενόπλων Δυνάμεων, παρά το γεγονός ότι η αποτρεπτική ισχύς παραμένει ακόμη σε στοιχειωδώς ικανοποιητικό επίπεδο.

Το πρώτο που θα πρέπει να συμφωνήσουμε είναι ότι ο εγκλωβισμός της Ελλάδας σε μια διαπραγμάτευση με τους όρους της Τουρκίας ή μια πολεμική σύγκρουση με την Τουρκία, δεν εξυπηρετούν τα στρατηγικά συμφέροντα της Ελλάδας και θα πρέπει να αποφευχθούν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνουν άλλες κινήσεις για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων και ότι θα πρέπει να αφεθεί η απειλή πολέμου να μετατρέψει την Ελλάδα σε προτεκτοράτο.

Η ισορροπία μεταξύ των ψύχραιμων και μεθοδικών κινήσεων για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων και υπολογισμού της σχέσης οφέλους και ενδεχόμενου κόστους, με τον κατευνασμό και την υποχωρητικότητα είναι πάντοτε λεπτή.

Εργαλεία για την προάσπιση και προώθηση των εθνικών συμφερόντων υπάρχουν και δεν είναι κατ’ ανάγκη του ύφους και της έντασης του νταηλικιού που υιοθετεί ο αντίπαλος με το αλαζονικό αίσθημα υπεροχής.

Η Ελλάδα, παρά την κριτική που ασκείται, από μια κουρασμένη και αγανακτισμένη κοινή γνώμη, έχει κάνει βήματα τα τελευταία χρόνια έστω και μικρά.

Η «τροπολογία Μανιάτη» το 2011 που έχει κατατεθεί στον ΟΗΕ και προβλέπει ότι με χώρες που δεν έχει ολοκληρωθεί η οριοθέτηση θαλασσίων Ζωνών η Ελλάδα θεωρεί ως εξωτερικό όριο των θαλασσίων ζωνών της την Μέση Γραμμή, ήταν ένα σημαντικό βήμα καθώς πρακτικά, αν και χωρίς την κατάθεση συντεταγμένων και χαρτών αποτελεί πρώτο βήμα μονομερούς οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας.

Βάσει αυτής της τροπολογίας η Ελλάδα χάραξε τα Οικόπεδα σε Ιόνιο και Νοτιοδυτικά της Κρήτης τα οποία μάλιστα παραχώρησε σε μεγάλες πετρελαϊκές εταιρίες για έρευνες. Και αυτό είναι ένα ακόμη σημαντικό βήμα.

Δυστυχώς άλλα σημαντικά βήματα έμειναν σε εκκρεμότητα. Η Αθήνα λόγω και της λανθασμένης τακτικής που ακολούθησε στη διαπραγμάτευση με την Αλβανία η προηγουμένη κυβέρνηση έναντι της παρελκυστικής πολιτικής του Ε. Ράμα, δεν πέτυχε να πιέσει τα Τίρανα να αποδεχθούν έστω και τροποποιημένη την Συμφωνία οριοθέτησης Θαλασσίων Ζωνών που θα δημιουργούσε ένα θετικό προηγούμενο για τις οριοθετήσεις στην περιοχή καθώς δέχονταν πλήρως τις προβλέψεις της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Σε εκκρεμότητα έχει μείνει η τελική συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών με την Ιταλία για λόγους που οφείλονται στην Ρώμη.

Με την Αίγυπτο δεν είναι η Αθήνα που δεν προσπάθησε, αλλά το Κάιρο που διαρκώς υπεκφεύγει και δεν τηρεί την υπόσχεση που δίνεται σε πολιτικό επίπεδο για υπογραφή Συμφωνίας οριοθέτησης. Η προηγούμενη κυβέρνηση μάλιστα κατά τις συνομιλίες που είχαν οι κ. Τσίπρας και Κοτζιάς με τον πρόεδρο Σίσι πριν δυο χρόνια στο Κάιρο είχε εξετάσει και το ενδεχόμενο ακόμη και μερικής οριοθέτησης με την Αίγυπτο, ώστε να ξεπερασθούν οι ενστάσεις της Αιγύπτου που αφορούσαν κυρίως τα σημεία εκείνα τα οποία αμφισβητούσε τότε η Τουρκία. Γιατί μια συμφωνία έστω και μερικής οριοθέτησης με την Αίγυπτο θα είχε κεφαλαιώδη σημασία για την Ελλάδα, καθώς θα απέκλειε σενάρια σαν αυτό που αντιμετωπίζουμε τις τελευταίες ημέρες και την προσπάθεια της Τουρκίας να μπει σφήνα μέχρι την Λιβύη.

Με την Κύπρο, η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική, καθώς η υπογραφή συμφωνίας για οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών με την Ελλάδα που θα στηρίζεται στην πιο μαξιμαλιστική ελληνική θέση για πλήρη επήρεια όλων των νησιών, χωρίς συνυπολογισμό της Αρχής της Αναλογικότητας που αποτελεί πάγια νομολογία του ΔΔ της Χάγης, είναι προφανές ότι θα οδηγούσε στην άμεση υποχρέωση προστασίας αυτού του θαλάσσιου χώρου από τις έμπρακτες ενέργειες αμφισβήτησης του από την Τουρκία. Παρά τους κινδύνους που ενέχει μια τέτοια αντιπαράθεση, με πιθανές επιπτώσεις και στο ενεργειακό πρόγραμμα της Κύπρου, οι συνομιλίες με την Λευκωσία θα πρέπει να ξεκινήσουν άμεσα.

Το επόμενο διάστημα θα πρέπει να υπάρξει ένταση της προσπάθειας για συμφωνίες με την Αίγυπτο και την Αλβανία και ακύρωσης της υπογραφής της μεταβατικής κυβέρνησης της Λιβύης στο Μνημόνιο που υπεγράφη.

Η Ελλάδα θα έπρεπε να εξετάσει και σε αυτό υπάρχει σοβαρή υστέρηση, και την δυνατότητα επέκτασης των χωρικών υδάτων της όχι μόνο στο Ιόνιο αλλά και σε όλο το μήκος της Ηπειρωτικής ακτής, κάτι που θα αποτελούσε έστω και μερική αλλά πάντως ουσιαστική άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων βάσει του Δικαίου της Θάλασσας.

Ορισμένες φορές δημιουργείται η εντύπωση λόγω των ακραίων και παράλογων τουρκικών διεκδικήσεων ,ότι το «δίκιο» της Ελλάδας είναι αυταπόδεικτο και η χώρα θα δικαιωθεί όπου κι αν προσφύγει επικαλούμενη το Δίκαιο της Θάλασσας.

Απλώς επισημαίνω:

Το κεφάλαιο VI περί ειρηνικής διευθέτησης των διαφορών του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ στο άρθρο 33 αναφέρει:

«Τα ενδιαφερόμενα μέρη εις πάσαν διαφοράν ήτις δια της παρατάσεως της δύναται να θέση εν κινδύνω την διατήρησιν της διεθνούς ειρήνης και ασφαλείας, θα επιζητούν πρωτίστως την λύσιν της διαφοράς δια διαπραγματεύσεως, ερεύνης, μεσολαβήσεως, συνδιαλλαγής, διαιτησίας, δικαστικού διακανονισμού, προσφυγής εις τοπικάς οργανώσεις ή διευθετήσεις ή άλλων ειρηνικών μέσων της εκλογής των»

Σε ότι αφορά το Δικαστήριο της Χάγης στο άρθρο 38 του Καταστατικού του αναφέρει ότι το Δίκαιο βάσει του οποίου δικάζει δεν περιορίζεται μόνο στις Συμβάσεις όπως είναι το Δίκαιο της Θάλασσας:

«Άρθρο 38.- 1. Το Δικαστήριο, που έργο του έχει να εκδικάζει, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, τις υποθέσεις που υποβάλλονται σ’ αυτό, θα εφαρμόζει:

α. τις διεθνείς συμβάσεις, γενικές ή ειδικές, που θέτουν κανόνες οι οποίοι αναγνωρίζονται ρητά από τα αντίδικα κράτη,

β. το διεθνές εθιμικό δίκαιο, ως απόδειξη γενικής πρακτικής, που γίνεται δεκτή ως κανόνας δικαίου,

γ. τις γενικές αρχές του δικαίου που αναγνωρίζονται από τα πολιτισμένα έθνη,

δ. με την επιφύλαξη όσων προβλέπουν οι διατάξεις του άρθρου 59, τις δικαστικές αποφάσεις και τα διδάγματα των πιο αναγνωρισμένων δημοσιολόγων των διάφορων εθνών, ως βοηθητικά μέσα για τον καθορισμό των κανόνων δικαίου».

Στα άρθρα αυτά είναι που η Τουρκία στηρίζει την αξίωση της για διάλογο και διαπραγμάτευση για επίτευξη «δίκαιης» λύσης και ανερυθρίαστα ομιλεί γενικώς περί Διεθνούς Δικαίου και επικαλείται την νομολογία η οποία σε ορισμένες περιπτώσεις μικρών νησιών έναντι ηπειρωτικής ακτής αποδέχεται την αρχή της αναλογικότητας.

ΠΗΓΗ: LIBERAL

Comments

  1. Η Τουρκία καταλαβαίνει μόνο την ισχύ των όπλων. Είναι ιστορικά τεκμηριωμένο. Εκ των πραγμάτων θα συγκρουστούμε. Είναι νομοτελειακό! Το θέμα είναι να ανακόψουμε την δυναμική της που στηρίζεται στην έπαρση και μόνο. Μία στρατιωτική ταπείνωση (για όσο ακόμα μπορεί ο στρατός μας) στη Λιβύη από ελληνικά στρατεύματα είναι θεμιτή, ενώ ένα αιφνιδιαστικό προληπτικό χτύπημα μεγάλης ισχύος κι εύρους με την πρώτη αφορμή, θα ήταν ιδανικό. Το ΝΑΤΟ μόνο έτσι θα μας πάρει σοβαρά κι αν θέλει ας μας διώξει. Δε νομίζω να θέλει. Ρωσία και Κίνα καραδοκούν. Μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι πολεμοχαρής, είμαι όμως ρεαλιστής.

    1. Μαζι σου. Ενσταση μονο στο Ρωσια και Κινα καραδοκουν. Η αγορα της Τουρκιας ειναι τεραστια, εμας δεν μας λογαριαζει κανεις

      1. Αδελφέ, φροντίσαμε εμείς να μη μας λογαριάζουν. Σαφώς και η αγορά της Τουρκίας είναι οκταπλάσια απ’την δική μας, σαφώς και είναι καταλυτικός παράγων αυτός, αλλά έχουμε μία χώρα σε καίριο γεωγραφικό σημείο κι ένας λαός με συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία. Αν η Κίνα δεν μας υπολόγιζε θα πήγαινε σε κάποιο λιμάνι της Τουρκίας να χρησιμοποιήσει ως πύλη. Αντ’αυτού ήρθε στον Πειραιά. Αν η Ρωσία δεν μας υπολόγιζε δεν θα προσπαθούσε επί σειρά ετών να κάνει εμπορικές συνεργασίες με μας και όχι μόνο.
        Αυτή την περίοδο, υπάρχουν κάποιες συγκυρίες που αν τις εκμεταλλευθούμε θα βάλουμε τις βάσεις για μελλοντική επιβίωση του Έθνους μας με πολύ καλές οικονομικές και όχι μόνο προϋποθέσεις για σταθερότητα και ανάπτυξη χωρίς εδαφικό ακρωτηριασμό. Κι εξηγούμε :
        1) Στον πλανήτη δεν υπάρχει πλέον Μπους ή Ομπάμα, ενώ υπάρχει Τραμπ και θα συνεχίσει γιατί το πιθανότερο είναι να κερδίσει τις εκλογές του 2020.Επίσης, υπάρχει Πούτιν και είναι ισχυρότερος από ποτέ.Αυτοί οι δύο είναι ομοϊδεάτες κι αν φροντίσουμε να καλυτερεύσουμε τις σχέσεις μας χωρίς να είμαστε καρπαζοεισπράκτορες, θα κερδίσουμε σταθερότητα. Οι σχέσεις μας με τη Ρωσία πρέπει οπωσδήποτε να φροντίσουμε να τις φτιάξουμε. Η Αμερική θα τσινίσει λίγο αλλά μέχρι εκεί. Δεν πρόκειται να μας επιβάλλει κυρώσεις, βλέπε Τουρκία κι S400. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι Αμερικανοί βολεύονται στην αναταραχή στο Αιγαίο και όχι οι Ρώσοι ή οι Κινέζοι.Αν η Ρωσία εξασφαλίσει όφελος απ’τα ενεργειακά της χώρας μας θα πάψει να μας βλέπει ως μελλοντικό ανταγωνιστή και θα περιορίσει την Τουρκία εκτός Αιγαίου κι Αν. Μεσογείου, απλά και μόνο γιατί θα έχει οικονομικό όφελος.
        2)Η Γερμανική κυβέρνηση είναι υπό κατάρρευση, η Ιταλία ψάχνει το δρόμο της, η Αγγλία βγαίνει απ’την κοινότητα, η Ισπανία ταλαιπωρείται στη δίνη της απλής αναλογικής και η Γαλλία του κου Μακρόν έχει επιδημία διαδηλώσεων με τον τελευταίο να ψάχνει μία επιτυχία μεγάλης εμβέλειας προκειμένου να φτιάξει την τσαλακωμένη του εικόνα. Συγκυριακά η κόντρα του με Γερμανία και Αμερική μας δίνει αέρα να φρενάρουμε αν όχι γκρεμίσουμε το άθλιο αφήγημα των Πρεσπών και να πιάσουμε του Γερμανούς στον ύπνο.Η Ελλάς έχει μετά από χρόνια σταθερή και δυνατή κυβέρνηση.Το αν είναι καλή θα το δούμε.
        3) Θα βάλω και την Ινδία στο κάδρο.Μην ξεχνάμε ότι είναι ορκισμένος εχθρός του Πακιστάν και βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση. Το Πακιστάν έχει ανέβει στην Αν.Μεσόγειο και κάνει πλάτες στην Τουρκία.Μήπως μία καλή συνεργασία και προσέγγιση με την Ινδία (έχουμε κι από δαύτους κάμποσες χιλιάδες εντός) θα μπορούσε να μας δώσει και στρατιωτικά οφέλη;Έχουν και κάμποσα μιράζ για πούλημα, έχουμε και εμπορικά ενδιαφέροντα κλπ κλπ. Δεν είναι αμελητέα δύναμη αν αναλογιστούμε τις επενδύσεις που έχει κάνει στην κεντρική Ευρώπη και δη στην Αγγλία.
        4) Η Αμερική προσπαθεί να μας πουλήσει κι άλλα όπλα. Πρέπει να τους αποκλείσουμε όσο κρατούν αυτή την στάση και υπογράψουμε με τη Ρωσία τις αναβαθμίσεις για τα υφιστάμενα οπλικά συστήματα με βλέψεις ακόμη και για νέα.Επίσης η Τουρκία άνοιξε το δρόμο και θα μας δουν διαφορετικά.
        Δεκτή η ένστασή σου λοιπόν αδελφέ, αλλά είμαστε στο 2020, ναι ανήκουμε στη Δύση, αλλά ο σοσιαλισμός είναι παρελθόν, η πόλοι είναι τρεις κι όχι ένας, οι σύμμαχοι δεν μας υποστηρίζουν επί της ουσίας κι όπως έχω ξαναγράψει, τα επόμενα χρόνια θα πολεμήσουμε για την επιβίωσή μας ως Χώρα κι ως Έθνος με όλα τα μέσα.Είναι θέμα επιβίωσης σε όλα τα επίπεδα.Η εξωτερική πολιτική πρέπει επιτέλους να γίνει πολυδιάστατη κι εθνική, με σταθερό πυλώνα, βραχυπρόθεσμες, μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιδιώξεις.Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη, αλλά νομίζω έγινα κατανοητός.

    2. Η Τουρκία δυστυχώς έχει καταλάβει πολύ καλά οτι σε πολιτικό επίπεδο έχει να αντιμετωπίσει απο ραγιάδες εως και ευνούχους. Ο ραγιαδισμός-τουρκισμός του ελληνικού πολιτικού συστήματος είναι αυτός που ανησυχεί και την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Όταν ο Τούρκος ασκεί υβριδικό πόλεμο μέσω λαθρομεταναστών στην Ελλάδα και αντί για αντίδραση, εισπράττει μια εικόνα όπου η κυβέρνηση της ΝΔ τους επιβάλλει στην ελληνική κοινωνία, τότε όχι μόνο ΑΟΖ με την Λιβύη αλλά και με την Ιταλία θα οριοθετήσει! Ασφαλώς μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει και ο πατριωτικός (οχι πατριδεμπορικός) χώρος που παρά τις εκκλήσεις του ελληνικού λαού για δημιουργία σοβαρού πατριωτικού φορέα τα τελευταία χρόνια, οι εκπρόσωποί του αρκούνται σε αναλύσεις αφήνωντας το μπλοκ του εθνομηδενισμού να αλωνίζει σε όλα τα κέντρα λήψης αποφάσεων.

  2. Η αλλοπροσαλλη πολιτικη μας δεν ειναι καν «κατευνασμος». Ειναι η πολιτικη του προτεκτορατου.

    Η πολιτικη μας ειναι «κανουμε οτι μας λενε οι Αμερικάνοι και οι γαλλογερμανοι, και ελπιζουμε να ελθουν μετα να μας σωσουν αυτοι»

    Διοτι ο συνεπης κατευνασμος θα υπαγορευε να παραχωρησουμε αυτα που δεν μας κοστιζει τιποτα να παραχωρηθουν, με την ελπιδα να εξευμενισουμε εχθρο. Για ποιο λογο πχ δεν παραδωσαμε τους 8 Τουρκους λιποτακτες, κατι που δεν μας κοστζε τιποτα, με αποτελεσμα να εξαγριωσουμε ανευ λογου το Σουλτανο;
    Διοτι αυτη τη γραμμη μας εδωσαν οι Αμερικανοι. Οπερ εδει δειξαι.

    1. Η ιστορία έχει αποδείξει ό,τι δεν υπάρχει κατευνασμός, υπάρχει υποχώρηση. Η Τουρκία είναι διαχρονικά σταθερή στην εκτέλεση του σχεδίου της Εθνοσυνέλευσης. Δεν ψεύδεται, ανακοινώνει τις προθέσεις της και δρομολογεί την υλοποίησή τους. Η συνθήκη της Λωζάνης καθορίζει τα σύνορά της με τις γειτονικές χώρες. Προ διετίας ο Ερντογάν κλήθηκε (για αδιανόητους λόγους) απ’την τότε κυβέρνηση της Ελλάδος, ήρθε, ούτε λίγο ούτε πολύ μας κήρυξε τον πόλεμο κι έφυγε. Ξεκίνησε απ’την Συρία, θα πάει στην Κύπρο και θα έρθει στο Αιγαίο.Όποιος εκπλαγεί, απλά, ζει σε άλλο κόσμο. Το δυσκολότερο για εμάς θα είναι όταν φύγει ο Ερντογάν απ’την εξουσία. Οι κεμαλικοί που θα αναλάβουν θα έχουν ακραία θέση και ωμή επιθετικότητα απέναντι στον Ελληνισμό. Μακάρι να γράφω χαζομάρες και να διαψευσθώ απ’τις εξελίξεις αδελφέ, αλλά πολύ φοβούμαι ό,τι έτσι είναι και κάπως έτσι θα γίνει.Το κλειδί σε όλα είναι η ιστορία…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *