Οι αποβατικές επιχειρήσεις μας έχουν απασχολήσει εκτενώς σε προγενέστερα άρθρα μας. Τα μέσα εκτέλεσης των αποβατικών επιχειρήσεων παραμένουν απαρχαιωμένα από κάθε άποψη. Στο παρόν κείμενο θα σταθούμε αποκλειστικά και μόνον στα μέσα αποβατικών ενεργειών από τα υφιστάμενα αρματαγωγά.

Όπως είναι γνωστό η Διοίκηση Αμφιβίων Δυνάμεων του Αρχηγείου Στόλου έχει συγκροτήσει επιτροπή για την μελέτη αντικατάστασης των ΑΒΑΚ. Σημειώνεται, ότι κάθε Αρματαγωγό φέρει τέσσερα ΑΒΑΚ. Δύο βρίσκονται στο κατάστρωμα και άλλα δύο είναι κρεμασμένα έτοιμα προς καθέλκυση.

Η υφιστάμενη κατάσταση είναι γνωστή. Περιλαμβάνει τις Αποβατικές Ακάτους (ΑΒΑΚ) καθώς και λέμβους ZODIAK. Παλαιότερα είχε γίνει γνωστή μια σκέψη να τοποθετηθεί μια υποτυπώδης θωράκιση επί των ΑΒΑΚ στο πάνω μέρος ώστε να υπάρχει μια σχετική προστασία αλλά η σκέψη αυτή εγκαταλείφθηκε.

Η 32 Ταξιαρχία Πεζοναυτών χρησιμοποιεί ως πρώτο κύμα εξόδου λέμβους ZODIAK αφού προσφέρουν μεγάλη ταχύτητα και συνδυαστικά τα ΑΒΑΚ απόρροια έλλειψης άλλου μέσου.
Μόνον με ιδανικές καιρικές συνθήκες…

Τα ΑΒΑΚ αποτελούν το τρίτο ή το τέταρτο κύμα των Πεζοναυτών προς την ακτή. Τα πρώτα κύματα εξέρχονται με λέμβους ZODIAK οι οποίες επιτυγχάνουν σχετικά υψηλές ταχύτητες άρα εξασφαλίζουν μειωμένο χρόνο πλεύσης προς την ακτή απόβασης. Το μειονέκτημα τους είναι πως σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες δεν μπορούν να πλεύσουν για προφανείς λόγους.

Σε δέκα ΑΒΑΚ το ΠΝ έχει εγκαταστήσει υδροπροωθητές και έτσι επιτυγχάνουν μια ταχύτητα έμφορτα περί τους 20 κόμβους (μέγιστη ταχύτητα). Τα ΑΒΑΚ αφήνονται περί τα 5 ναυτικά μίλια από την ακτή απόβασης ώστε τα αρματαγωγά να μην κινδυνεύουν από όπλα ευθυτενούς τροχιάς.

Τα ΑΒΑΚ τύπου LCVP έχουν εκτόπισμα 13 τόνους (φορτωμένο με προσωπικό) και έχουν μήκος 11 μέτρα.
Σημειώνεται, ότι το ΠΝ διαθέτει συνολικά 29 ΑΒΑΚ τύπου LCVP σχεδίασης του Β Παγκοσμίου Πολέμου εκ των οποίων τα 10 φέρουν υδροπροωθητές και μπορούν να αναπτύσσουν μέχρι και 20 κόμβους.

Δεδομένου πως οι Έλληνες πεζοναύτες έχουν ανάγκη μέσων αποβατικών ενεργειών σε τρεις άξονες είναι η προσέγγιση μας. Ο πρώτος άξονας είναι η απόκτηση των Μ12 Jurmo ή ενός σκάφους αντίστοιχων δυνατοτήτων και χαρακτηριστικών ώστε άμεσα να αξιοποιηθεί από τις υφιστάμενες υποδομές των αρματαγωγών (γερανός, κατάστρωμα). Ο γερανός των αρματαγωγών μπορεί να σηκώσει το Μ12 Jurmo αφού είναι αντίστοιχου βάρους με τις ΑΒΑΚ. Συνεπώς, καλύπτεται η ανυψωτική ικανότητα των γερανών χωρίς μετασκευές. Άρα μπορούν να υπάρξουν δύο έως τρία Μ12 Jurmo στο κατάστρωμα.

Ενδεχομένως να μπορούν να κρεμαστούν άλλα δύο Μ12 Jurmo στα καπόνια εκεί που βρίσκονται άλλα δύο ΑΒΑΚ. Εδώ πιθανόν να χρειάζονται νέα συρματόσκοινα.

Σκάφη όπως το M12 Jurmo μπορούν να μεταφέρουν το πρώτο κύμα στην ακτή με παράλληλη υποστήριξη πυρών. Τα σκάφη είναι κατάλληλα και για τους Αμφίβιους Καταδρομείς.
Το προσωπικό μεταφέρεται με απόλυτη ασφάλεια και προστασία.

 Τα γενικά χαρακτηριστικά του Μ12 περιλαμβάνουν: εκτόπισμα 14 τόνοι, μήκος 14,2 μέτρα, μέγιστη ταχύτητα 37 κόμβοι, μεταφορική ικανότητα 20 άνδρες μετά φόρτου, οπλισμός ένα πολυβόλο των 12,7 χιλιοστών, ένας όλμος τύπου Nemo των 120 χιλιοστών ή τέλος ένας εκτοξευτής βομβίδων των 40 χιλιοστών. Όλες οι επιφάνειες του σκάφους είναι καλυμμένες από υλικό κέβλαρ. Το Φιλανδικό σκάφος της εταιρίας Μarine Alutech έχει αυτονομία 180 ναυτικά μίλια. 

Εντυπωσιακός είναι ο οπλισμός του σκάφους που περιλαμβάνει όλμο των 120 χιλιοστών τύπου AMOS. Ο τελευταίος είναι Σουηδικής κατασκευής και προέλευσης έχει τεθεί σε υπηρεσία του 2007, έχει δύο κάνες βολής η κίνηση των οποίων επιτυγχάνεται με υδρόψυκτο μηχανισμό, έχει μέγιστο βεληνεκές 10 χιλιόμετρα ενώ μπορεί να εκτελέσει και ευθείς βολές από 1.550 μέτρα έως και 150 μέτρα, ο ρυθμός βολών περιλαμβάνει μέγιστες 16 βολές το λεπτό ενώ ο μέσος ρυθμός είναι 12.

Σε άλλη περίπτωση θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν ταχύπλοα κατηγορίας RHIB στα 11 μέτρα (ίδια με τις διαστάσεις των ΑΒΑΚ). Ιδανικά θα μπορούσε να αποκτηθεί ένα RHIB στα 11 μέτρα κλειστού τύπου με μια στοιχειώδη θωράκιση. Χωρίς καμία μετασκευή τα καπόνια των αρματαγωγών δέχονται νέα RHIB. Τα RHIB θα προσφέρουν μεγάλη ταχύτητα αλλά και πάλι θα στερούνται επαρκούς προστασίας.

Κατά την αποβίβαση ορισμένες πλάκες θωράκισης πέφτουν και το προσωπικό αποβιβάζεται.
Σκάφος ORC-L με πλάκες θωράκισης για προστασία από μικρά διαμετρήματα.

Συνδυαστικά με τα παραπάνω θα μπορούσε να τρέξει ένα πρόγραμμα για αμφίβιες συλλογές για τα M113 και απόκτησης των αμερικανικών AAV-7.

Η πρόταση της ARIS βασίζεται σε μια τροποποιημένη έκδοση του τεθωρακισμένου οχήματος Μ-113. Η ιταλική εταιρεία έχει εξειδικευτεί στη μετατροπή, την τροποποίηση, αλλά και τον εκσυγχρονισμό οπλικών συστημάτων, τα οποία βρίσκονται σε υπηρεσία. Έτσι σχεδίασε και ανέπτυξε μια διαδικασία τροποποίησης του οχήματος Μ-113 από συμβατικό τεθωρακισμένο όχημα σε αμφίβιο.

Το όχημα έχει μεταφορική ικανότητα δέκα ατόμων (δύο άτομα πλήρωμα και οκτώ πλήρως εξοπλισμένοι πεζοναύτες). Οι διαστάσεις του είναι (μήκος x πλάτος x ύψος) 7,2 μέτρα x 2,9 μέτρα x 2,4 μέτρα, ενώ το βάρος μάχης ανέρχεται στους 13 τόνους. Η μέγιστη ταχύτητα που επιτυγχάνει το όχημα στην ξηρά είναι τα 60 χιλιόμετρα την ώρα, ενώ έχει αυτονομία 500 χιλιόμετρα (όταν κινείται στην ξηρά). Στη θάλασσα, η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης είναι 11 χιλιόμετρα την ώρα. Ο εξοπλισμός μάχης αποτελείται από ένα πολυβόλο των 12,7mm ή από έναν αυτόματο εκτοξευτή βομβίδων των 40mm. Ο πύργος ελέγχεται από το εσωτερικό του οχήματος. Στον ηλεκτρονικό εξοπλισμό περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, σύστημα νυχτερινής όρασης, αποστασιόμετρο laser κ.ά. Η θωράκιση του οχήματος επιτρέπει την ολόπλευρη προστασία του από φυσίγγια των 7,62mm, που βάλλονται από απόσταση 30 μέτρων ή μεγαλύτερη.

Το όχημα ολοκλήρωσε την ανάπτυξή του το 1998. Τα βασικότερο σημείο του προγράμματος μετατροπής είναι η εγκατάσταση ενός ρύγχους από κράμα αλουμινίου προκειμένου να βελτιωθούν τα χαρακτηριστικά και η δυνατότητα πλεύσης του οχήματος, αφού στο συμβατικό Μ-113 το έμπροσθεν τμήμα είναι επίπεδο, με αποτέλεσμα να παρουσιάζει μεγάλη αντίσταση στο νερό. Στο πίσω μέρος του οχήματος εγκαθίστανται δύο μεταλλικές προεκτάσεις, οι οποίες διαθέτουν από ένα, ανεξάρτητα ελεγχόμενο, υδροπροωθητή, ο οποίος λειτουργεί υδραυλικά. Επίσης, στο χώρο της καμπίνας, εγκαθίσταται μια αντλία λαδιού υψηλής πίεσης, η οποία επεξεργάζεται την κινητική ενέργεια που απελευθερώνεται από τον κινητήρα.

Άλλες τροποποιήσεις αφορούν στην εγκατάσταση προεκτάσεων στο σύστημα εισαγωγής του αέρα ψύξης και λειτουργίας του κινητήρα, έτσι ώστε να απαγορευτεί η είσοδος του νερού κατά τη διάρκεια της πλεύσης, στη στεγανοποίηση όλων των εσωτερικών χώρων και στην εγκατάσταση συστήματος εξαερισμού προκειμένου να ανανεώνεται, κατά τον προβλεπόμενο τρόπο, ο αέρας στη στεγανοποιημένη καμπίνα. Το ARISgator ενσωματώνει κινητήρα συνολικής ισχύος 340 ίππων και μπορεί να επιχειρεί σε κατάσταση θαλάσσης 3. Ο κινητήρας των 340 ίππων, δεδομένου ότι το βάρος μάχης του οχήματος είναι 13 τόνοι, προσδίδει λόγο βάρους/ισχύος 26,15 ίππους ανά τόνο.

Η πρόταση της ARIS βασίζεται σε μια τροποποιημένη έκδοση του τεθωρακισμένου οχήματος Μ-113.

Κατά τη διάρκεια της πλεύσης, το όχημα παρουσιάζει χαμηλή σιλουέτα, ενώ μπορεί να αφεθεί και να περισυλλεγεί από τα αποβατικά σκάφη με ευκολία. Στα πλεονεκτήματα του ARISgator συμπεριλαμβάνεται και το χαμηλό κόστος μετατροπής ανά όχημα, το οποίο ανέρχεται στα € 500.000 περίπου ανά μονάδα. Η διάθεση, από τον ΕΣ, πάνω από 1.700 οχήματα τύπου Μ-113 σημαίνει ότι η πρόταση της ARIS δίνει τη δυνατότητα αξιοποίησης ενός παλαιού οπλικού συστήματος και μετατροπής του σε ένα αμφίβιο τεθωρακισμένο όχημα και μάλιστα με πολύ χαμηλό κόστος.

Οι λύσεις λοιπόν, κατά την άποψη μας, είναι ακόλουθες: Απόκτηση τεθωρακισμένων αμφίβιων οχημάτων εφόδου και ταχέων σκαφών αμφίβιας κρούσης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζονται τα εξής πλεονεκτήματα: Οι πεζοναύτες αποκτούν οργανικά μέσα εκτέλεσης αποβάσεων ιδανικά για πρώτο κύμα (ταχέα σκάφη αμφίβιας κρούσης). Τα σκάφη αυτά θα μπορούν να αναπτυχθούν ταχέα ενώ διαθέτουν την απαραίτητη ισχύ πυρός για καταστολή του εχθρικού πυρ και την ενδεδειγμένη προστασία- θωράκιση για περίπτωση που χρειαστεί να γίνε βίαιη απόβαση.

Φυσικά θα μπορούσε να υπάρξει και εγχώρια σχεδίαση βασισμένη στο σκάφος της φωτογραφίας…

Comments

  1. Δεν θα μπορουσα να συμφωνησω περισσότερο.
    Το Μετσοβιο που σχεδιασε τα Jadon class (οι κακες γλωσσες λενε προσαρμοσε το σχεδιο για το ΠΝ) θα μπορουσε για πλακα σε συνεργασία με το ναυσταθμο να αναπτυξουν συλλογη αναλογη του Αrisgator στο κλασμα του κοστους.
    Αντιστοιχα και οι εδω κατασκευαστες σκαφων κατι αναλογο του Watercraft.
    Oμως για κάποιο λογο εχουν απεχθεια ολοι ανεξερετως στο αυτονοητο (ραμπα αποβιβασης στην πλωρη)…

    1. Συμφωνώ με τα γραφόμενα σου.επισης θα μπορούσαμε να βασιστούμε σε μια δική μας σχεδίαση (αναφερομαι σε δικο μας σκαρι)από το τμήμα ναυπηγων του Ε.μ.π.,σε συνεργασία με το Π.ν.,γρήγορα μπορεί να φέρει αποτέλεσμα και εάν το παίξουμε και λίγο πονηροί ίσως το κόστος ανάπτυξης το εντάξουμε σε κανένα πρόγραμμα της ε.ε.
      Σε κάθε όμως περίπτωση πρέπει τα αρματαγωγα, να υποστούν ένα πρόγραμμα εκσυγχρονισμόυ,με έμφαση στην επιβιωσημοτητα,γιατί σε ένα Αιγαίο που θα βρέχει πυραύλους είναι εγκληματικό τα πλοία αυτά να μην έχουν ένα αντιπυραυλικο (π.χ. ram. )

      1. Στον αρχικό σχεδιασμό των ΙΑΣΩΝ υπήρχε πρόβλεψη για εγκατάσταση δύο πυργίσκων του συστήματος Dardo σε συνδυασμό με FCS αλλά το έφαγε η οικονομία και αυτό. Για εμένα κάθε ΙΑΣΩΝ πρέπει να λάβει CMS, πυροβόλο των 127 στην θέση του 76, αντικατάσταση των πυργίσκων 40 και 20 mm με 4 OTO Melara Single 30 τους αντίστοιχους των ΡΟΥΣΣΕΝ συνδεδεμένων στο cms συν Ε/Ο. αντικατάσταση των ΑΒΑΚ με ένα αντίστοιχο σχέδιο όπως το Μ12 και RHIB νέα γενιάς. Προσθήκη UAV.Τέλος εγκατάσταση πτυσσόμενου υποστέγου για μεταφορά ενός μεταφορικού ΑΒ-212(θέλω να πιστεύω ότι αν έρθουν τα romeo θα γίνουν μεταφορικά)

      2. Σίγουρα πρέπει να αναβαθμιστούν κ τα ΙΆΣΩΝ όπως κ τα υπόλοιπα πλοία του στόλου, αλλα RAM στα ΙΆΣΩΝ;
        ΡΕ ΑΔΕΡΦΈ ΕΔΩ ΔΕΝ ΈΧΟΥΝ RAM στις ΜΕΚΟ200 θα βάλουμε στα ΙΆΣΩΝ;;
        Τα ΙΆΣΩΝ με μια τοποθέτηση STRALES στο OTO76 που ήδη έχουν συν ένα ακόμα OTO76 πάλι με τοποθέτηση STRALES κ ένα Phalanx όταν αποσυρθούν οι S κ αντίμετρα πιστεύω θα είναι οκ.
        Τώρα πατέντες πιστεύω θα μπορούσαν να γίνουν κ με άλλα συστήματα είτε από τις S είτε από αλλά συστήματα που έχουν οι Ε.Δ (ASRAD HELLAS ).
        Κανονικά το STRALES μαζί με τα αντίστοιχα πυρομαχικά θα έπρεπε να τοποθετηθεί σε όλα τα OTO-76 που είναι τοποθετημένα στα πλοία του πολεμικού Ναυτικού.
        Το κόστος είναι ασήμαντο σε σχέση με τις δυνατότητες που θα έδινε μια τέτοια αναβάθμιση στα πυροβόλα.
        Ακόμα κ τα δυο πλοία που δώρισε αυτόν τον καιρό το ίδρυμα Λασκαριδη θα πρέπει να πάρουν κάποια στρατιωτικά σύστηματα επάνω τους τουλάχιστον για την αυτοάμυνα τους.

  2. Εγώ θα ξεκινήσω από αλλού αυτά τα San Giorgio που αποσύρονται, δεν μας ενδιαφέρουν;

    Τώρα αν μπορεί να σηκώσει Μ12 Jurmo οι γερανοί των αρματαγωγών δε υπάρχει σύγκριση με τα ΑΒΑΚ, αν μάλιστα τοποθετηθεί και RWS Chain Gun των 30mm θα υπάρχει και σημαντική υποστήριξη. Θα έλεγα και εδώ μήπως να το πάμε ένα βήμα παρακάτω και να πάμε στα Μ22 που κατατασκευάζεται ώστε να γίνει πλήρης απεξάρτηση από τα αρματαγωγά;

    1. San Giorgio?
      Αυτά εδώ αναφέρεσαι?
      https://en.wikipedia.org/wiki/San_Giorgio-class_amphibious_transport_dock

      Το άρθρο γραφει πως τα σκάφη τύπου ZODIAC έχουν πρόβλημα σε καιρό που είναι και η δίκια μου αντίληψη από όσες φορες έχω ταξιδεύσει με τέτοιο

      Εσύ γραφεις πως έχουν καλύτερη συμπεριφορά λόγω V-γάστρας? από σκάφη τύπου CB-90???
      Μπορείς να το ξανά αναλύσεις αυτό?

      Με όλη αυτή τη πολυτυπία σαμπρέλων για ειδικές επιχειρήσεις είμαστε για τα πανηγύρια!

      1. 1) Ναι σε αυτά τα San Giorgio αναφέρομαι.

        2) Εγώ μίλησα για τα μεγάλα Military RIB 12-18 μέτρων για αντικατάσταση των Magna 960. Ειναι απαραίτητα έχουν πολύ καλή πλεύση στον άσχημο καιρό, χαμηλότερο ιχνος στα ραντάρ κοκ. Αυτά τα σκάφη ειναι πολύ καλύτερα από τα CV-90.
        Για τα ZODIAK ειναι ένα θέμα γενικότερα, αν και δεν ειναι ακριβώς πρώτο κύμα, γιατί βγαίνουν πρώτα αυτόνομα με μπουκάλες ΜΥΚ… σίγουρα χρειάζεται κάτι καλύτερο, η τεχνολογία έχει προχωρήσει ίσως υπάρχουν και καλύτερες επιλογές και με μικρότερο ακουστικό ίχνος, αν και με αρκετά μεγαλύτερο κόστος.

        3) Οι επιχειρήσεις με «σαμπρέλες» υπάρχουν πολλών ειδών και χρησιμοποιούνται από τους καλύτερους στρατούς του κόσμου. Κάθε τι έχει την χρησιμότητα του. Ακόμα και τα MARK V, «σαμπρέλες» κουβαλούσαν στην γλίστρα.

  3. Πολύ σωστό το άρθρο και η προτεραιοποίηση. Ειδικά τέτοιου τύπου σκάφη ή παρόμοια θα μπορούσαν να συνδυαστούν και με άλλες ανάγκες (πολιτική προστασία για παράδειγμα) και έτσι να λάβουν ευρωπαϊκά κονδύλια και να εκμεταλλεύεται την υποδομή και ο ΣΞ.

  4. Τα arisgator θα μπορούσαν να μεταφέρονται και από οχηματαγωγά του εμπορικού ναυτικού, και να αφήνονται από μια μεγαλύτερη απόσταση. Οι παλιές «παντόφλες» που υπήρχαν στον Αργοσαρωνικό, συμμετείχαν σε όλες τις αποβατικές ασκήσεις.

  5. Οι Έλληνες Πεζοναύτες δεν μπορούν καν να δράσουν σε απόβαση εντός εχθρικού εδάφους. Δεν έχουν ούτε τα μέσα, ούτε τους αριθμούς με την 9μηνη θητεία.
    Αν τώρα υποθέσουμε πως ο ρόλος τους είναι η ενίσχυση νήσου που δέχεται επίθεση και πάλι δεν έχουν τα μέσα. Τη χρήση ΑΒΑΚ την ξεχνάμε. Τα M113 και τα AAV καλό είναι να περάσουν επιτέλους στο μουσείο εκτός αν τα δεύτερα πάνε σε ακτή που είναι 100% διασφαλισμένο πως δεν θα δεχτούν πυρά. Με αρματαγωγά σε περίοδο πολέμου είναι τεράστιο το ρίσκο. Με Zodiac μπορούν να προσφέρουν μια μικρή ενίσχυση αλλά με ελαφρύ οπλισμό και σε μικρούς αριθμούς.
    Το μοναδικό μέσο που έχει σοβαρές πιθανότητες να προσφέρει είναι το Zubr το οποίο έχει εξαφανιστεί, ενώ αγνοείται και η τύχη του τέταρτου σκάφους.
    Άλλο μέσο που θα μπορούσε να προσφέρει ήταν το BMP3 -F το οποίο και ακυρώθηκε. Αν και ήμουν κατα της αγοράς BMP3 η αμφίβια διαμόρφωση είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Αλλά και για αυτό είναι πια αργά.
    Η μοναδική ρεαλιστική λύση βλέποντας και τα οικονομικά είναι τα Zodiac για ενίσχυση με μικρό αριθμό αντρών με ελαφρύ οπλισμό σε συνδυασμό με τα Zubr για μικρή ενίσχυση σε βαρύ οπλισμό.

  6. Το σημαντικότερο πρόβλημα των ΑΒΑΚ είναι ότι πέφτουν στο νερό άφορτα – οι πεζοναύτες κατεβαίνουν μετά, από το πλάι των πλοίων, διαδικασία πολύ αργή κι επικίνδυνη, στη διάρκεια της οποίας πλοίο και προσωπικό μένουν εκτεθιμένα στον εχθρό
    https://hellenicmarines.com/2008/11/05/%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8E%CE%BD/
    Η πρότασή σας για απόκτηση Μ12 Jurmo ΔΕΝ λύνει αυτό το πρόβλημα.
    Επιπλέον, το Μ12 Jurmo δεν χωράει στα καπόνια λόγω μεγέθους και είναι βαρύτερο από 10 τόννους (άφορτο και χωρίς οπλισμό) για να μπορεί να το σηκώσει ο γερανός.

    Το σκάφος με τον όλμο δεν μεταφέρει προσωπικό, είναι σκάφος υποστήριξης με πυρά.

    Η ιδανική λύση θα ήταν ένα μικρότερο σκάφος με μέγιστο βάρος 10 τόννους ή η αλλαγή του γερανού. Φρούδες ελπίδες…

    1. Γενικώς η παρουσία αρματαγωγού είναι επικίνδυνη, για κατά την γνώμη μου θα έπρεπε οι πεζοναύτες να σταματήσουν να μεταφέρονται με αυτό τον τρόπο και να έχουν αυτονομία με μεγαλύτερα σκάφη από το Μ12, η πλέον ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι το υπό ανάπτυξη Μ22 WaterCat, ιδανικό θα ήταν ένα FSD-150 στα 22-25 μέτρα αλλά μιλάμε θεωρητικά, τέτοια δαπάνη αποκλείεται να καλυφθεί ποτέ…

  7. Ολα ειναι θεμα δογματος και νοοτροπιας:
    Πεζοναυτες σε Βολο και Χαλκιδα και τα μεσα μεταφορας στη Σαλαμινα.
    Μεγαλο ποσοστο της δυναμης εφεδρειας των π/ν στη θεσσαλια.
    Τι σχεδιασμο εξηπηρετουν οι π/ν αμυντικο ή επιθετικο.
    Αν δεν κανω λαθος στα μεγαλα νησια υπαρχουν ΗΔΗ αρματα μαχης και προσωπικο επιπεδου Ταξιαρχιας (μαζι με τους εφεδρους).
    Για ανακαταληψη βραχων εχουμε τον «αφρο» και τις ΜΑΚ.
    Οποτε ποιος ο ρολος τους;
    Αποβαση σε ΗΔΗ καταληφθεν μεγαλο νησι ή αποβαση στα απεναντι παραλια;
    Σφαγη και στη μια και στην αλλη περιπτωση.
    Περα απο φωτογραφιες σε ασκησεις και υποστηριξη ΝΑΤΟΙΚΩΝ επιχειρησεων δεν μπορω να διακρινω καποιον αλλο ρολο για τους π/ν.

    1. Τα ίδια έχω γράψει και εγώ:

      Υποτίθεται πως θα πάνε να ενισχύσουν νησί που βρίσκετε υπό απειλή επίθεση

      Βεβαια δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει τέτοια νηοπομπή έτσι και αρχίσει το πιστολίδι
      Εκτος εάν χάσουμε το μισό ναυτικό και τη μιση αεροπορία προστατεύοντας τη

      Επιπλέον ο χρόνος κινητοποίησης με τα αρματαγωγά στη Σαλαμίνα τους πεζοναύτες εκεί που είναι είναι τέτοιος που καθιστά το όλο επιχείρημα μάλλον άτοπο από επιχειρησιακής άποψης

      1. Ένα πράγμα που έχει αποδείξει η ιστορία είναι πως κανένας δεν μπορεί να προεξοφλήσει την έκβαση ενός θερμού επεισοδίου ή μιας ένοπλης σύρραξης… Έχει λογική η σκέψη σου, αλλά…

        Από εκεί και πέρα όμως είναι θέμα επιλογών που έχεις…
        Μπορεί για παράδειγμα για κάποιον λόγο η ΠΑ να κυριαρχήσει τις πρώτες 24ώρες… μπορεί και όχι… Μια ενίσχυση νησιού μπορεί να είναι δυνατή για κάποιον άλλο λόγο, ακόμα και με τον χρόνο που απαιτεί… μπορεί και όχι… Το θέμα είναι να έχεις την επιλογή να το κάνεις αν χρειαστεί και μπορεί…

        Το ’74 για παράδειγμα αυτό που έγινε με το Α/Γ Λέσβος (πλοίο 2ου ΠΠ) που πήγε μόνο του στην Κύπρο, και ψάχνοντας τον Χανδρινό, τα τούρκικα αεροπλάνα, νομίζοντας ότι πρόκειται για Ελληνικά πλοία, βούλιαξαν ένα δικό τους αντιτορπιλικό, το «Κοτζάτεπε», έβγαλαν εκτός μάχης δύο άλλα, το «Αντάτεπε» και το «Τσακμάκ» και πυροβόλησαν όλους τους ναυαγούς…
        Αυτό δεν μπορείς να πεις ότι είναι λογικό, αλλά έγινε…

        1. Δεν είναι μονο η τουρκικη αεροπορία:
          Ξεχνάμε πως οι γείτονες έχουν ένα μεγάλο στόλο σύχρονων υποβρυχιων με σύχρονες τορπίλες
          Ας δούνε τις εμβέλειες και τις ταχύτητες των τορπιλών αυτών και ας τις συγκρίνουν με τους 12-13-14? knots που πλέι ένα φορτωμένο JASON!!

    1. Χαίρεσαι να ακούν παλιές καραβάνες… από εκεί και πέρα για να υπάρξει μια επιτυχία εμπορικά είναι πολυπαραγωντικό θέμα και η αγορά δύσκολη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *