Η Εθνική Ασφάλεια έχει κυρίως δύο άξονες: Την αποτροπή και την άμυνα. Αποτροπή είναι η διασφάλιση με πολιτικά-διπλωματικά, στρατιωτικά και άλλα μέσα (στο σύνολό τους συνθέτουν την εθνική ισχύ) ότι ένα κράτος δεν θα εξαναγκαστεί στην παραχώρηση κυριαρχικών του δικαιωμάτων υπό την απειλή πολέμου. Η υποστήριξη των κυριαρχικών δικαιωμάτων με στρατιωτικά μέσα-σε περίπτωση απώλειας της αποτροπής-συνιστά την άμυνα. Στη βάση αυτή, το ελληνικό στρατηγικό δόγμα ήταν και παραμένει καθαρά αμυντικό.

Γράφει ο ΑΛΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΛΛΙΑΣ για το SL PRESS

Έχει ως κεντρικό άξονα την αποτροπή, η οποία υποστηρίζεται με το σύνολο της εθνικής ισχύος της χώρας και ιδιαίτερα με πολιτικοδιπλωματικά μέσα στη βάση του ευρωπαϊκού πολιτικού και νομικού κεκτημένου, καθώς φυσικά και με την στρατιωτική ισχύ. Συγκεκριμένα, το ελληνικό στρατηγικό δόγμα, όπως προκύπτει από την μέχρι σήμερα ακολουθούμενη πρακτική, είναι αμυντικό και διπλωματικό.

Είναι αμυντικό, επειδή χαρακτηρίζεται από τη βούληση και την ικανότητά μας να προστατεύσουμε τον εθνικό μας χώρο και την κυριαρχία μας επ’ αυτού. Κινείται σε δύο επίπεδα: Το πολιτικό-διπλωματικό και το στρατιωτικό-επιχειρησιακό. Ο πολιτικός και διπλωματικός παράγων διαμορφώνει και προωθεί τις θέσεις που επιβάλλουν τα συμφέροντά μας. Τα εθνικά συμφέροντα είναι μεν μόνιμα, αλλά δεν σημαίνει ότι έχουν πάντοτε την ίδια ιεράρχηση και ένταση στον χρόνο. Άλλωστε, η ιεράρχηση εξαρτάται επίσης από τις περιφερειακές συνθήκες και τη μεταβολή των ισορροπιών συμφερόντων των μεγάλων παικτών.

Η δυνατότητά μας να προωθήσουμε το εθνικό μας συμφέρον συναρτάται ευθέως και άμεσα, πέρα των άλλων, με την κοινωνική και πολιτική συνοχή. Η επισήμανση αυτή έχει βαρύνουσα σημασία για την Ελλάδα λόγω της κοινωνικής και πολιτικής κρίσης. Η οικονομική κρίση είναι το σύμπτωμα και η εκδήλωση των βαθύτερων και μονιμότερων εστιών κρίσεων. Οι εστίες αυτές, παρά την οικονομική καταστροφή που έχουμε υποστεί, δεν φαίνεται να έχουν εκλείψει. Σοβαρότερη ακόμη είναι η κοινή διαπίστωση ότι το πολιτικό σύστημα δεν δείχνει σημεία ωρίμανσης, κυρίως δεν υπάρχει η αίσθηση της σημασίας συνεργασίας για το παρόν και το μέλλον.

Οι πολιτικοί μας ταγοί εξακολουθούν να θεωρούν ο ένας μετά τον άλλο εαυτούς δικαιωμένους από τις εξελίξεις. Ταυτόχρονα, όμως, εξακολουθεί να κυριαρχεί η αντιπαράθεση ως προς το ποιος έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση και τα αδιέξοδα, στα οποία έχει περιέλθει η χώρα. Απουσιάζει, δυστυχώς, η απολύτως αναγκαία για την αντιμετώπιση συνθηκών κρίσης πολιτική συνεννόηση και κοινωνική συνοχή.

Κινήσεις πριν το κατώφλι της σύγκρουσης

Η πειθώ και η αξιολόγηση της ισχύος μιας χώρας δεν εξαντλείται μόνο στις αποφάσεις, τις οποίες θα λάβει σε στιγμές κλιμάκωσης και κορύφωσης μιας κρίσης, που υποχρεώνουν και απαιτούν ως ύστατο και αναπόφευκτο μέσο την προσφυγή και στην στρατιωτική εμπλοκή.

Η αποτροπή, ο περιορισμός, η ανάσχεση και η ανταπόδοση πρέπει να αποτελούν το πλαίσιο της αμυντικής μας πολιτικής έναντι της Τουρκίας. Οι δύο πρώτοι όροι χρησιμοποιήθηκαν για τη διαμόρφωση του Δόγματος των ΗΠΑ έναντι της Σοβιετικής Ένωσης στον Ψυχρό Πόλεμο.

Τότε, είχαμε την ανταγωνιστική συνύπαρξη των δυο πυρηνικών υπερδυνάμεων που αναγκαστικά είχαν κινηθεί στον αμοιβαίως οριζόμενο και επιτρεπόμενο χώρο που τοποθετείται σε ένα σύνολο μεταξύ «καρότου και μαστιγίου». Όσο και αν ακούγεται παράξενο, αυτό το πεδίο αντιπαράθεσης και ανταγωνισμού μεταξύ των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων, μεταξύ ΝΑΤΟ και Συμφώνου της Βαρσοβίας, ήταν γεωγραφικά προσδιορισμένο στην Ευρώπη. Η μετάβαση από τον Ψυχρό Πόλεμο στην «ύφεση» και στη συνεργασία, όπως επικυρώθηκε από την Τελική Πράξη του Ελσίνκι, τον Αύγουστο του 1975.

Η αποτροπή, ο περιορισμός και η ανάσχεση-με την ευρεία έννοια-είναι αρχές αναπόφευκτες και αναγκαίες. Δεν είναι, όμως ,αποτελεσματικές εφόσον χρησιμοποιούνται μόνο όταν βρεθούμε στο κατώφλι της σύγκρουσης. Περιορισμός και ανάσχεση του αντιπάλου –όροι διαφορετικοί μεταξύ τους– σημαίνει, ή πρέπει να σημαίνει, επίσης και την σταδιακή και προοδευτική προβολή εμποδίων, ώστε να μην επαναλαμβάνει καθημερινά τις επιθετικές του ενέργειες. Δεν περιορίζονται, λοιπόν, μόνο στον αμυντικό-επιχειρησιακό τομέα. Πριν φτάσουμε εκεί, θα πρέπει να έχουμε σχεδιασμένο πίνακα πολιτικών και διπλωματικών δράσεων.

Κατευνασμός στο όνομα της ειρηνικής επίλυσης

Σωρευτικά, λοιπόν, τα στοιχεία αυτά θα πρέπει να αποτελούν υποσύνολο της σταθερής εθνικής πολιτικής την οποία, παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις, έχουν ακολουθήσει όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις. Η πολιτική αυτή συνίσταται στις συνεχείς προσπάθειες κατευνασμού, συνεννόησης, συνεργασίας και διαλόγου-στη βάση του διεθνούς δικαίου-με την Τουρκία, με βάση την αρχή της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών.

Η Ελλάδα κατά κανόνα προτάσσει το διεθνές δίκαιο πρωτογενές και παράγωγο. Η Τουρκία κατά παράδοση, επίσης, ήδη από το 1973, προτάσσει τη βία και τη συνειδητή απειλή πολέμου σε ποικίλους τόνους και με διαφορετικά κατά περίοδο χρώματα και αποχρώσεις.

Ως εφικτή επιλογή μας εφαρμόζεται η πολιτική της υπομονής και επιμονής. Κάποιοι την ονομάζουν «στρατηγική υπομονή και ψυχραιμία».

Η γενικευμένη κατάσταση απώλειας ψυχραιμίας των ηγητόρων της Τουρκίας, η έλλειψη θεσμικού πολιτικού αντίβαρου και δημοκρατικού αντίλογου στη γειτονική μας χώρα και η ψυχολογική ετοιμότητα του προέδρου Ερντογάν να κάνει ακόμη και την πιο απρόβλεπτη κίνηση, προκειμένου να πετύχει τους προσωπικούς του πολικούς στόχους, επιβάλλει την εξάντληση όλων των υπαρκτών διαύλων επικοινωνίας μας με την Τουρκία. Θεωρώ χρήσιμη και σκόπιμη την άμεση και συνεχή επικοινωνία στο υψηλότερο πολιτικό επίπεδο. Ειδικά, στην περίοδο αυτή που από τη δική μας πλευρά απαιτείται αποφασιστικότητα συνάμα δε ηρεμία και σύνεση.

Η στρατιωτική εμπλοκή

Η στάση μας δεν είναι δυσνόητη και περίπλοκη. Η στρατιωτική εμπλοκή δεν ήταν και δεν είναι επιλογή της Ελλάδος. Εάν όμως καταστεί αναπόφευκτη με πρωτοβουλία της γειτονικής Τουρκίας, η Ελλάδα διαθέτει τη θέληση και την επιχειρησιακή ετοιμότητα να απαντήσει. Πέραν των όσων αναφέρθηκαν ήδη, καλόν είναι να προσθέσουμε επίσης και την αρχή της αναλογικότητας, η οποία φαίνεται ότι διέπει τη δέσμη των δικών μας απαντήσεων στις καθημερινές επιθετικές οχλήσεις και ενέργειες των Τούρκων στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

Ας σημειώσουμε, όμως, ότι η επίκληση της εν λόγω αρχής δεν είναι απολύτως ακριβής. Αναλογικότητα σημαίνει ανάλογη με την πρόκληση απάντηση. Αναχαιτίζουμε μεν τις επιχειρήσεις του αντιπάλου στο καθημερινό αεροναυτικό θέατρο επιχειρήσεων στο Αιγαίο, αλλά δεν προβαίνουμε σε παραβιάσεις του τουρκικού εναερίου χώρου. Η αρχή της αναλογικότητας ως θέση αφορά κυρίως στην ευέλικτη αντίδραση στη διάρκεια μιας κρίσης με πολιτικό στόχο την επίτευξη ανταπόδοσης αντίστοιχης με την εχθρική ενέργεια, ώστε το πολιτικό αποτέλεσμα να ακυρώνει κάθε προσπάθεια επιβολής τετελεσμένων.

Η συμμετρία και η αναλογία υπάρχουν, ισορροπούν θα έλεγα καλύτερα, μεταξύ ισοδύναμων. Ή έστω μεταξύ δυο παικτών ενός παιγνίου, οι οποίοι θεωρούν ότι έχουν ίσες ευκαιρίες προώθησης και εν τέλει επιβολής των θέσεών τους. Ο θεωρούμενος ότι αντιδρά αμυντικά κατ’ αναλογία, έχει παγιωμένα και προβλέψιμα κατά τεκμήριο αντανακλαστικά.

ΠΗΓΗ: SL PRESS

Comments

  1. Άραγε τι είδους αποτροπή είναι αυτή που βλέπουμε από την χώρα μας εδώ και χρόνια; Βαφτίστηκε ο ενδωτισμός και η υποχωρητικότητα ως αποτροπή; Έχασαν και οι λέξεις το νόημά τους! Ιδού η αποτροπή (κατ’ ευφημισμό!):

    https://slpress.gr/snews/o-erntogan-mprosta-se-charti-poy-deichnei-toyrkiko-to-miso-aigaio/

    Τι απέτρεψε δηλαδή η πολιτική που ακολουθήθηκε τόσες δεκαετίες; Το να μην δείχνει ο χάρτης πίσω από τον ερντογάν την…Αθήνα ως τουρκική;!

    Ποιον κοροϊδεύουμε πέρα από τον εαυτό μας;

    1. Στις εθνικές εορτές ένα πατριωτικό λογίδριο για τους χαχόλους περί αποτρεπτικής ισχύς και το αξιόμαχο των ενόπλων δυνάμεων από πρόεδρο δημοκρατίας πολιτικάντηδες τσαρλατάνους και αμέσως μετά βουρ στο φαΐ.
      Τον ενδοτισμό τον έχουν βαπτίσει ψυχραιμία και τον ενδοτισμό σοφή κίνηση.
      Εξάλλου υπάρχουν και σοβαρότερα θέματα να λύσουν όπως το να δοθεί το φιλέτο του Ελληνικού στο Λάτση η ΔΕΗ στους γερμανούς ήδη έχουν το μονοπώλιο του ΟΤΕ και τα αεροδρόμια της χώρας.
      Κανένας σχεδιασμός κανένα σοβαρό εξοπλιστικό πρόγραμμα όλα στο πόδι και βλέποντας και κάνοντας.

  2. Ο Διεθνής Νόμος δεν είναι υπερεθνικός και δεν υπάρχει δυνατότητα επιβολής του. Η ισορροπία ισχύος είναι ο μόνος αξιόπιστος δρόμος διατήρησης της ειρήνης. Η διπλωματία έχει τον ρόλο της αλλά η στρατιωτική ισχύς είναι αυτή που εξασφαλίζει την αποτροπή. Ο αντίπαλος δεν θα επιχειρήσει αν το κόστος είναι απαγορευτικό γι αυτόν. Η πολιτική της συνεννόησης και της οικοδόμησης «εμπιστοσύνης» στο μόνο που μπορούν να οδηγήσουν είναι σε ανέξοδες παραχωρήσεις του υποτιθέμενου λιγότερου ισχυρού προς τον τσαμπουκά της γειτονιάς.

  3. Το «δόγμα» του ραγιά είναι αυτό που κυριαρχεί και δυστυχώς στο μέλλον θα μας κοστίσει και σε Αιγαίο και σε Θράκη. Η Ελλάδα για λίγο καιρό ακόμη θα διατηρεί το πλεονέκτημα ενός αιφνιδιαστικού χτυπήματος!

  4. Aερολογιες ..
    Χωρις εξοπλισμους ,αμυντικη βιομηχανια και κονδυλια και κυριως εθνικο σχεδιο διεκδικησεων ολα ειναι απλα αερας κοπανιστος ..
    Η Ελλαδα ειχε και εχει ακομη απειρες ευκαιριες να διεκδικησει απο την Τουρκια ..
    Απο την Ιμβρο και την Τενεδο μεχρι την παρουσια Ελληνων στην Κωνσταντινουπολη απο παλαιοτερες συνθηκες που η Αγκυρα φυσικα εγραψε στα παλαιοτερα των υποδηματων της καταπατωντας τις ..
    Αντι αυτου διεκδικουν οι Τουρκοι προαιωνια Ελληνικα εδαφη με οχημα τον αναθεωρητισμο και τον μουσουλμανικο πληθυσμο στην Θρακη απο τον οποιο επρεπε να ειχαμε απαλλαγει απο τα πρωτα πογκρομ του 55 στην Πολη αφου αλλωστε ισχυει η αρχη της αμοιβαιοτητας στην οποια βασιστηκε η συνθηκη που επετρεψε την παρουσια τους καταχρηστικα ..
    Τωρα καληνυχτα σας ..

    1. Αλλο κεφάλαιο πάλι αυτό σχετικά με το τι θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε! Όπως και το πως θα μπορούσαμε να είχαμε εκμεταλλευτεί τις μεγάλες μειονότητες της Τουρκίας στα πλαίσια υβριδικού πολέμου! Ποιός όμως να τι κάνει? Αυτοί που χωρίς να ερωτηθούν μας φοράνε την ταμπέλα του μοναχοφάη και του ντε και καλά φίλου του Τούρκου!

  5. Οι Πατριδοκάπηλοι του «δώστε μας όπλα//να πάρουμε τα Σκόπια» μπροστά στον Ερντογάν και τον Χάρτη με το μισό Αιγαίο Τουρκικό, το παίζουν «σοβαρές» κότες. Γαργάρα !!! Ας τολμήσει ο κος Μητσοτάκης να εμφανιστεί, a la Ερντογάν, σε μιά ανάλογη φωτογραφία με την Ελληνική ΑΟΖ που ενώνεται με την Κύπρο. Έστω και χωρίς κανένα σχόλιο. Δεν τολμά. Ακόμα και τον (πεζοναυτικό) Παρμενίωνα , που κάθε χρόνο γίνονταν σε Χίο ή Ρόδο, φέτος θα τον κάνουν στη Σαμοθράκη. Τόσο κότες είναι!!!! Μα αν δεν γίνει σε Χίο ή Ρόδο είναι σα να λένε ότι και το μισό Αιγαίο είναι διαπραγματεύσιμο. Αυτά προς το παρόν και οψόμεθα.

  6. Χαιρομαι που υπαρχουν φωνες εθνικης αντιστασεως. Ειναι ρυακια που πρεπει να ενωθουν, να γινουν πλατυ ποταμι. Γρηγορα , γιατι καθε μερα που περναει βουλιαζουμε περισσοτερο. Και τα περι «σκληρων απαντησεων» δεν τα καταπινουμε καθως το συνολο δηλωσεων αρμοδιων , μαλλον ανευρο κ συγκεχυμενο ειναι, κατι που εκλαμβανεται ως ελλειψη αυτοπεποιθησης και γνωσης.Δειτε τα κειμενα του Αλ. Μαλλια. Ενος πολυπειρου, ατλαντικου βεβαιως διπλωματη. Ομως τωρα εξεγειρεται και προειδοποιει.
    Ας στρεψουμε το βλεμμα 360 μοιρες. Χωρις ταμπου. Ας μιλησουμε καθαρα. Και ας θυμηθουμε τους ηγετες μας της συγχρονης εποχης , που παρα τις αδυναμιες τους , ασκησαν προβλεπτικη, επιτυχή εθνικη πολιτικη: τοσο τον Κων.Καραμανλη, οσο και τον Ανδρεα Παπανδρεου. Ο νοων νοειτω.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *