Στη διάρκεια της επιχείρησης «Epic Fury», κατά του Ιράν, ένας (1) αμερικανικός πολλαπλός εκτοξευτής M-142 HMARS (High Mobility Artillery Rocket System) εκτόξευσε τακτικούς πυραύλους ATACMS (Army Tactical Missile System) εναντίον ιρανικών πολεμικών πλοίων. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Αμερικανικής Κεντρικής Διοίκησης (CENTCOM : US Central Command) οι ATACMS «βύθισαν πολλά πλοία, συμπεριλαμβανομένου και ενός υποβρυχίου». Η είδηση αυτή έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και για την Ελλάδα, ως χρήστη των ATACMS, ενώ καταδεικνύει και την πιθανή αξιοποίηση των συγκεκριμένων πυραύλων σε έναν (1) ρόλο (κατά πλοίων) που δεν κατασκευάστηκε για να έχει. Να σημειωθεί ότι ο Ελληνικός Στρατός (ΕΣ) διατηρεί σε υπηρεσία 36 πολλαπλούς εκτοξευτές M-270 MLRS (Multiple Launch Rocket System) και 153 πυραύλους ATACMS. Αμφότερα τα συστήματα αποκτήθηκαν στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990 και, μέχρι σήμερα, αποτελούν το βαρύ πυροβολικό του ΕΣ.
Η ανάπτυξη του βλήματος ATACMS ξεκίνησε το 1978, στα πλαίσια του προγράμματος επίδειξης τεχνολογίας «Assault Breaker». Στις 30 Ιουνίου του 1982 το πρόγραμμα κωδικοποιήθηκε ως JTACMS (Joint Tactical Missile System), με την συμμετοχή του Αμερικανικού Στρατού και της Αμερικανικής Αεροπορίας. Τον Σεπτέμβριο 1984 όμως η Αμερικανική Αεροπορία αποσύρθηκε από την χρηματοδότηση του προγράμματος το οποίο μετονομάστηκε σε ATACMS (τον Ιουλίου του 1985). Τον Μάιο του 1986 η εταιρία Ling-Temco-Vought (αργότερα Lockheed Martin Vought Systems, νυν Lockheed Martin) ανέλαβε συμβόλαιο ύψους $ 180,3 εκατομμυρίων για την ανάπτυξη του πρωτότυπου. Η πρώτη πτήση του πυραύλου πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 1988, ενώ τον Δεκέμβριο του 1988 άρχισε η παραγωγή χαμηλού ρυθμού. Ο πύραυλος κρίθηκε επιχειρησιακό τον Ιανουάριο του 1991. Να σημειωθεί ότι οι ATACMS αναπτύχθηκαν για να αντικαταστήσουν τους MGM-52C Lance.
Οι ATACMS χρησιμοποιούνται για προσβολή στόχων σε βάθος, κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, ημέρα και νύκτα, όπως εγκαταστάσεις διοικήσεως και ελέγχου, αντιαεροπορικά συστήματα, πυραυλικά συστήματα εδάφους-εδάφους, κέντρα συλλογής πληροφοριών, κέντρα ηλεκτρονικού πολέμου, στρατιωτικές εγκαταστάσεις (λιμένες, αεροδρόμια, στρατόπεδα κ.α.), δίκτυα και αποθήκες ανεφοδιασμού, περιοχές συγκέντρωσης αποβατικών δυνάμεων κ.α. Σε όλες του τις εκδόσεις ο ATACMS διατηρεί την ίδια δομή σχεδίασης και κατασκευής. Δηλαδή αποτελούνται από τέσσερα (4) τμήματα. Το τμήμα καθοδήγησης και ελέγχου εκτελεί όλες τις λειτουργίες πλοήγησης, καθοδήγησης, αυτόματου πιλότου και επικοινωνιών. Στο τμήμα προώθησης συγκεντρώνεται η ενέργεια που χρειάζεται ο πύραυλος για να κατευθυνθεί στον στόχο. Το τμήμα ελέγχου παρέχει την απαιτούμενη ηλεκτρική ενέργεια και ευθύνεται για την σωστή τοποθέτηση των τεσσάρων (4) ουραίων πτερυγίων του πυραύλους. Το τέταρτο και τελευταίο τμήμα είναι η πολεμική κεφαλή.
Ο πύραυλος M-39 (Block.1) έχει διαστάσεις (μήκος x διάμετρος ατράκτου x βάρος x βάρος κεφαλής) 3,98 μέτρα x 61 εκατοστά x 1.673 κιλά x 560,5 κιλά (πρόκειται για την αρχική έκδοση). Φέρει πολεμική κεφαλή με 950 βομβίδια κατά προσωπικού και υλικού Μ-74 APAM (Anti-Personnel Anti-Material) διαμέτρου έξι εκατοστών και βάρους 590 γραμμαρίων έκαστο. Ο M-39 επιτυγχάνει μέγιστο βεληνεκές της τάξεως των 165 χιλιομέτρων και ελάχιστο 25 χιλιόμετρα. Ενσωματώνει αδρανειακό σύστημα πλοήγησης (INS : Inertial Navigation System) και μόλις προσεγγίσει τον στόχο περιστρέφεται προκειμένου να υπάρξει η βέλτιστη δυνατή, και ομοιόμορφη, διασπορά των Μ-74 APAM. Η Πιθανότητα Κυκλικού Σφάλματος (CEP : Circular Error Probability) του πυραύλους είναι της τάξεως των 225 μέτρων στο μέγιστο βεληνεκές. Τα 950 βομβίδια Μ-74 ΑΡΑΜ καλύπτουν μια έκταση εμβαδού 33.000 τετραγωνικών μέτρων.
Η έκδοση M-39A1 (Block.1A) άρχισε να αναπτύσσεται τον Απρίλιο του 1994 και ολοκληρώθηκε το 1998. Παρουσιάζει περιορισμένο βάρος σε σχέση με την προηγούμενη έκδοση (1.321 κιλά αντί των 1.673 κιλών) ενώ ενσωματώνει πολεμική κεφαλή βάρους 162,25 κιλών. Κάθε κεφαλή ενσωματώνει 275 βομβίδια Μ-74 APAM ενώ ο πύραυλος έχει ενσωματώσει και σύστημα καθοδήγησης INS/GPS (Global Positioning System). Ο περιορισμός του βάρους έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση του βεληνεκούς στα 300 χιλιόμετρα αλλά και την βελτίωση της ακρίβειας προσβολής, λόγω του GPS. Η έκδοση M-39A2 (Block.2) είναι η προηγούμενη έκδοση, αλλά με 13 αντιαρματικά υπό-πυρομαχικά BAT (Brilliant Anti-armor Technology), αντί των 275 M-74 APAM. Η έκδοση Μ-48 (Block.1 Unitary) φέρει μονοκόμματη πολεμική κεφαλή υψηλής εκρηκτικότητας, βάρους 475 κιλών, με εκρηκτική γόμωση βάρους 265 κιλών. Το μέγιστο βεληνεκές διατηρείται στα 300 χιλιόμετρα (η συγκεκριμένη έκδοση αναπτύχθηκε για χρήση σε αστικές περιοχές).
Η έκδοση M-57 (Block.1A Quick Reaction Unitary) είναι πύραυλοι M-48, αλλά με μειωμένο κόστος παραγωγής (κατά $ 100.000 ανά πύραυλο), λόγω της εφαρμογής του προγράμματος TACMS-2000. Κατά τα λοιπά πρόκειται για πυραύλους της έκδοσης M-39A1. Όσοι πύραυλοι αναβαθμίστηκαν, στο πλαίσιο του προγράμματος επέκτασης της επιχειρησιακής ζωής τους, που εφάρμοσε ο Αμερικανικός Στρατός, ονομάστηκαν M-57E1. Το πρόγραμμα, το οποίο είναι διαθέσιμο σε όλες τις χώρες που χρησιμοποιούν τους ATACMS, επιτρέπει στους χρήστες να αναβαθμίσουν πυραύλους παλαιότερων εκδόσεων (M-39/48/57) με νέα υποσυστήματα, προς αντικατάσταση όσων έχει πάψει η υποστήριξη τους. Με την ολοκλήρωση της αναβάθμισης οι ATACMS κερδίζουν 10 χρόνια επιχειρησιακής ζωής. Κατά την εφαρμογή του προγράμματος αναβάθμισης, ο πύραυλος λύνεται ολοκληρωτικά, πρώτα αντικαθίσταται ο κινητήρας και στη συνέχεια ο πύραυλος συναρμολογείτε ξανά με παράλληλη τοποθέτηση των νέων ηλεκτρονικών συστημάτων.
