Η παρούσα αποσκοπεί στη διατύπωση ενιαίου δόγματος αεροναυτικής ισχύος, ικανού να υπερκεράσει τον εξελισσόμενο τουρκικό σχεδιασμό στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, σε ορίζοντα δεκαετίας. Η βασική παραδοχή είναι ότι η Ελλάδα, ως χώρα με ΑΕΠ της τάξεως των 250 δις € και με πολιτική απόφαση για αμυντικές δαπάνες μεταξύ 3,5% και 5% του ΑΕΠ, δεν υστερεί σε πόρους, αλλά κινδυνεύει να υστερήσει σε δομική συνοχή και δογματική κατεύθυνση. Η Πολεμική Αεροπορία διαθέτει σήμερα αξιόλογες πλατφόρμες, αλλά δεν διαθέτει ακόμη πλήρως ανεπτυγμένο ενιαίο φονικό ιστό (kill web), δηλαδή ένα συνεκτικό σύστημα αισθητήρων, διοίκησης, φορέων πυρός και υποστήριξης, ικανό να λειτουργεί υπό συνθήκες κορεσμού, ηλεκτρονικού πολέμου και παρατεταμένης κρίσης.
Το ενιαίο σύστημα ισχύος δεν είναι άθροισμα αεροσκαφών, λίστα εξοπλισμών, απάντηση «καθρέφτης» στην Τουρκία. Είναι δυναμικό πλέγμα αισθητήρων – φορέων – διοίκησης – πυρών – αναπλήρωσης, που επιτρέπει ταχεία ανίχνευση, απόφαση, ανάθεση και εκτέλεση πυρός με αποσπασμένη φονικότητα (distributed lethality) και αντοχή σε απώλειες. Ο τουρκικός σχεδιασμός δεν εστιάζει μόνον στην αριθμητική υπεροχή πλατφορμών, αλλά στην πολυεπίπεδη άρνηση περιοχής και στη διανεμημένη επιβολή κόστους. Η Τουρκία επενδύει συστηματικά σε τέσσερις άξονες, εκτεταμένο δίκτυο αισθητήρων και UAV, οργανικό ηλεκτρονικό πόλεμο, μεγάλη ποικιλία πυραυλικών συστημάτων και ανθεκτικότητα διοίκησης μέσω αποκεντρωμένων κόμβων. Αντιθέτως, ο ελληνικός σχεδιασμός μέχρι σήμερα παραμένει κατά βάση πλατφορμοκεντρικός.
Διαθέτουμε 120 F-16 εκ των οποίων 83 αναβαθμίζονται σε διαμόρφωση Viper, 24 Rafale, 24 Mirage 2000-5 Mk2 και αναμένουμε την ένταξη 20 F-35. Όμως η ύπαρξη αυτών των αεροσκαφών δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε υπεροχή, εάν δεν υποστηρίζονται από επαρκή έγκαιρη προειδοποίηση, ηλεκτρονικό πόλεμο, εναέριο ανεφοδιασμό και επαρκή αποθέματα σύγχρονων όπλων. Η τουρκική πλευρά έχει αντιληφθεί ότι η αβεβαιότητα του αντιπάλου είναι ισοδύναμη με πυρά. Ο ελληνικός σχεδιασμός οφείλει να κινηθεί στην ίδια λογική, όχι μιμούμενος, αλλά υπερβαίνοντας. Κεντρικό στοιχείο του ελληνικού σχεδιασμού οφείλει να είναι η απόκτηση και επιχειρησιακή ενσωμάτωση τουλάχιστον τεσσάρων έως πέντε σύγχρονων αεροσκαφών έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου. Χωρίς αυτά, τα F-35 περιορίζονται σε ρόλο τοπικού αισθητήρα και τα Rafale και F-16 σε αποσπασματικές εμπλοκές.
Η Τουρκία, παρότι υστερεί ποιοτικά σε αεροσκάφη, αντισταθμίζει με μαζική χρήση UAV επιτήρησης και επίγειων ραντάρ. Η ελληνική απάντηση δεν μπορεί να είναι η αριθμητική εξίσωση, αλλά η ανώτερη ποιότητα διοίκησης, με ενιαία αναγνωρισμένη αεροναυτική εικόνα και ταχεία ανάθεση αποστολών. Η τουρκική υπεροχήποιοτικά σε αεροσκάφη, αντισταθμίζει με μαζική χρήση UAV επιτήρησης και επίγειων ραντάρ. Η ελληνική απάντηση δεν μπορεί να είναι η αριθμητική εξίσωση, αλλά η ανώτερη ποιότητα διοίκησης, με ενιαία αναγνωρισμένη αεροναυτική εικόνα και ταχεία ανάθεση αποστολών. Η τουρκική υπεροχή στον τομέα των UAV δεν έγκειται μόνο στον αριθμό, αλλά στη δογματική τους ένταξη ως οργανικό τμήμα της επιχειρησιακής εικόνας.
Η Ελλάδα οφείλει να αναπτύξει δίκτυο μη επανδρωμένων μέσων επιτήρησης και συλλογής σημάτων, συμπληρωματικό προς τα επανδρωμένα μέσα και όχι ανταγωνιστικό. Ο ελληνικός σχεδιασμός οφείλει να προβλέπει σαφώς αριθμητικά επαρκή UAV ISR, με διασύνδεση με τα ΑΣΕΠΕ και τα κέντρα διοίκησης, ώστε να μην εξαρτάται αποκλειστικά από επανδρωμένα μέσα σε περιβάλλον αυξημένου κινδύνου. Η μεγαλύτερη ασυμμετρία σήμερα εντοπίζεται στον ηλεκτρονικό πόλεμο. Η Τουρκία έχει επενδύσει σε επίγεια, εναέρια και ναυτικά συστήματα παρεμβολών, ενσωματωμένα σε κάθε επιχειρησιακό σχέδιο. Η Ελλάδα, αντιθέτως, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τον ηλεκτρονικό πόλεμο ως υποστηρικτικό ρόλο και όχι ως πρωτεύοντα παράγοντα μάχης. Χωρίς οργανικά αεροσκάφη ή ατρακτίδια ηλεκτρονικού πολέμου, κάθε επιχείρηση βασίζεται στην ελπίδα ότι ο αντίπαλος δεν θα παρεμβάλει αποτελεσματικά.
Η εισήγηση προβλέπει σαφή επένδυση σε ατρακτίδια ηλεκτρονικού πολέμου για Rafale και F-16, καθώς και σε ειδικευμένα αεροσκάφη SIGINT/ELINT, ώστε να αποκατασταθεί η ισορροπία. Η Τουρκία έχει κατανοήσει ότι ο χρόνος παραμονής στον αέρα ισοδυναμεί με πολιτική πίεση. Η Ελλάδα, χωρίς οργανικό εναέριο ανεφοδιασμό, περιορίζεται γεωγραφικά και χρονικά. Η απόκτηση τριών έως τεσσάρων αεροσκαφών ανεφοδιασμού δεν αποτελεί πολυτέλεια αλλά προϋπόθεση στρατηγικής αυτονομίας. Η τουρκική φαρέτρα χαρακτηρίζεται από ποικιλία, αριθμό και δυνατότητα κορεσμού. Η ελληνική φαρέτρα χαρακτηρίζεται από ποιότητα αλλά περιορισμένη ποσότητα. Η αποτροπή, όμως, δεν μετριέται σε ποιότητα ανά μονάδα, αλλά σε ικανότητα διατήρησης επιχειρήσεων. Ο ελληνικός σχεδιασμός οφείλει να διασφαλίσει επάρκεια σύγχρονων όπλων αέρος-αέρος, όπλων κρούσης ακριβείας και όπλων καταστολής αεράμυνας, ώστε να υποστηρίζονται επιχειρήσεις διάρκειας εβδομάδων και όχι ημερών.
Συνοψίζοντας⬇️
Κρίσιμες ελλείψεις (δομικές):❌ ανεπαρκής εναέρια έγκαιρη προειδοποίηση (ΑΣΕΠΕ) ❌ ανυπαρξία οργανωμένου ηλεκτρονικού πολέμου (SIGINT / ELINT / ECM) ❌ μηδενικός εναέριος ανεφοδιασμός ❌ φτωχή και ασύμμετρη φαρέτρα όπλων ❌ απουσία δογματικής μετάβασης σε διανεμημένη φονικότητα ❌ ανυπαρξία μη επανδρωμένων συνοδευτικών φορέων (loyal wingman). Χρειαζόμαστε όπλα για 60–90 ημέρες υψηλής έντασης, όχι για ασκήσεις. Πρέπει να δωθεί προτεραιότητα σε σύγχρονα όπλα αέρος-αέρος μεγάλης εμβέλειας, όπλα κρούσης ακριβείας (AASM κ.λπ.), όπλα καταστολής αεράμυνας, σε διατήρηση και αναπλήρωση αποθεμάτων SCALP-EG. Η μετάβαση σε Διανεμημένη Φονικότητα επιτάσσει μη επανδρωμένους συνοδευτικούς φορείς, αισθητήρων, παρεμβολών, φθηνών πυρών, μείωση έκθεσης επανδρωμένων πλατφορμών, αύξηση κορεσμού και αβεβαιότητας για τον αντίπαλο.
Αυτό υπερκεράζει την Τουρκική αριθμητική υπεροχή. Βραχυπρόθεσμα (2026–2029) πρέπει να κινηθούμε για ΑΣΕΠΕ, εναέριο ανεφοδιασμό, όπλα πρώτης ανάγκης. Μεσοπρόθεσμα (2029–2033) πρέπει να κινηθούμε σε Ηλ. Πόλεμο, ISR / μη επανδρωμένα, αναπλήρωση φαρέτρας Μακροπρόθεσμα (2033–2036). Σε πλήρη ωρίμανση kill web, ευρωπαϊκές συνέργειες και σταθεροποίηση στο 4-4,5% του ΑΕΠ. Η Τουρκία δεν επιδιώκει την αποφασιστική μάχη. Επιδιώκει τη σταδιακή μετατόπιση του ορίου ανοχής μέσω κρίσεων χαμηλής έντασης. Η Ελλάδα δεν μπορεί να απαντήσει με αποσπασματικές αγορές ή με επίκληση της συμμαχικής ιδιότητας. Η επιλογή είναι σαφής, είτε η ΠΑ μετασχηματίζεται σε ενιαίο σύστημα ισχύος, είτε οι υπάρχουσες πλατφόρμες θα φθαρούν επιχειρησιακά χωρίς να αποδώσουν το στρατηγικό τους βάρος. Η αποτροπή δεν είναι συνάρτηση προθέσεων, αλλά συνάρτηση ικανότητας και αποφασιστικότητας. Και η αποφασιστικότητα προϋποθέτει σχεδιασμό… (https://x.com/SWCrafted)
