19 Μαΐου 1919. Μια ημερομηνία-εφιάλτης για εκατομμύρια Πόντιους του χθες, του σήμερα και του αύριο, που συνδέεται όχι μόνο με τη βίαιη αλλαγή της ανθρωπογεωγραφίας του Πόντου, αλλά και τη σχεδιασμένη εξόντωση κάθε ελληνικού και χριστιανικού στοιχείου της περιοχής. Τα εργαλεία της Γενοκτονίας ήταν προσεκτικά επιλεγμένα και δοκιμασμένα από τους θύτες και τους συνεργούς τους, φυσικούς ή ηθικούς αυτουργούς. Οι αναγκαστικοί εκτοπισμοί των Ελλήνων από τα παράλια προς την ενδοχώρα της Ανατολίας, οι ατελείωτες πορείες με προορισμό το θάνατο, οι επιθέσεις παραστρατιωτικών ομάδων στα ελληνικά χωριά του Πόντου αλλά και τα τάγματα καταναγκαστικής εργασίας εξαφάνισαν γενιές και γενιές Ποντίων.

Το προσχεδιασμένο έγκλημα των Νεότουρκων και των κεμαλικών απέδωσε καρπούς, αφού μέχρι τον Μάρτιο του 1924, 353.000 Έλληνες του Πόντου έχασαν τη ζωή τους και άλλοι τόσοι εκτοπίστηκαν.

Εκτέλεσαν, κρέμασαν, βίασαν, βασάνισαν και απήγαγαν. Το μαχαίρι δεν έκανε διακρίσεις: Άνδρες, γυναίκες, παιδιά, νέοι και ηλικιωμένοι σφαγιάζονταν. Όσο πιο φρικτός ο θάνατός τους τόσο πιο επιτυχημένοι θεωρούνταν οι φονιάδες από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Εξαργύρωσαν τα εγκλήματά τους με χρήματα, αξιώματα, και τις περιουσίες των Ελλήνων. Και η ανταμοιβή έκανε ευκολότερο το έργο της καταστροφής και εξαφάνισης κάθε ίχνους ελληνικότητας από τις πόλεις και τα χωριά που ευημερούσαν μέχρι τότε, λόγω του δαιμόνιου πνεύματος των Ελλήνων του Πόντου.

Η εντολή ήταν σαφής: Καταστρέψτε καθετί ελληνικό και προστατέψτε την πατρίδα μας από τους Έλληνες και χριστιανούς.

Μια εντολή που όπως αποδείχθηκε υλοποιήθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και επηρέασε και όλους όσοι επέζησαν, αφού απέμειναν πίσω να κλαίνε τους νεκρούς τους και αντιμέτωποι με την απόρριψη της μητέρας πατρίδας.

Μετά την Ανταλλαγή έφτασαν στην Ελλάδα μόνο 190.000 Πόντιοι, και αυτοί σε άθλια κατάσταση. Οι ιστορίες από εκείνη την περίοδο φέρνουν και πάλι δάκρυα στα μάτια. Οι άνθρωποι έφτασαν στην Ελλάδα και η πατρίδα τούς γύρισε την πλάτη. Ελάχιστοι τους αντιμετώπισαν ως εκδιωγμένους από τα εδάφη τους Έλληνες. Οι περισσότεροι τους αγνόησαν, τους λοιδόρησαν, τους περιθωριοποίησαν. Ξαφνικά οι Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας από ομογενείς καλλιεργημένοι, μιας άλλης κουλτούρας και σημαντικής οικονομικής επιφάνειας, είχαν μετατραπεί σε «βρομερούς και γεμάτους ασθένειες πρόσφυγες, που ήρθαν στην Ελλάδα για να κάνουν κακό».

Άργησαν οι ντόπιοι να σκεφτούν πως οι άνθρωποι αυτοί όχι μόνο άφησαν πίσω λίπασμα τους νεκρούς τους, αλλά στερήθηκαν τη γλώσσα τους, την πατρίδα τους, τον πολιτισμό χιλιάδων ετών που είχαν δημιουργήσει οι πρόγονοί τους, κι αυτό όχι από επιλογή αλλά επειδή υποχρεώθηκαν. Το χειρότερο είναι πως ποτέ δεν σκέφτηκαν ότι όσοι επέζησαν ήταν το ίδιο θύματα με εκείνους που πέθαναν. Είχαν ζήσει τον όλεθρο, είχαν δει το αίμα των ανθρώπων τους να κυλάει και να ποτίζει τα χώματά τους, είχαν στερηθεί το δικαίωμα να γνωρίσουν τους συγγενείς που έμειναν πίσω, είχαν υποχρεωθεί στην ουσία να απαρνηθούν ένα μέρος της ταυτότητάς τους με την ελπίδα ότι κάπως έτσι θα προχωρήσουν. Αλήθεια, πόση ντροπή!

Όμως η ζωή τελικά ξέρει καλύτερα. Οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν το φονικό τους έργο. Οι Έλληνες του Πόντου που διασώθηκαν κατάφεραν να σταθούν στα πόδια τους και να κάνουν ξανά προκοπή όπου κι αν τους έριξε η ζωή. Μπορεί οι ιστορίες τους να είναι γεμάτες πόνο και βάσανα, όμως η ελπίδα είναι εκείνη που ξεχωρίζει.

Η ποντιακή λαλιά, η Ορθοδοξία, η αγάπη για εκείνους που ξαφνικά και βίαια αποχωρίστηκαν, οι χοροί και η μουσική κράτησαν όρθιους τους Πόντιους. Κι αυτό παρά τις… φιλότιμες προσπάθειες πολλών να τους λυγίσουν.

Παρά τις μεγάλες αλλαγές στο πώς αντιμετωπίζεται το Ποντιακό Ζήτημα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, είναι σαφές πως η υπόθεση της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας έχει μείνει πίσω. Παρόλο που το κοινό μυστικό δεν είναι πια μυστικό και όλοι γνωρίζουμε πως η Οθωμανική Αυτοκρατορία εκτέλεσε το ειδεχθές σχέδιο της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, το επίσημο ελληνικό κράτος στέκεται με αμηχανία απέναντι στο θέμα. Και σε αυτό προστίθεται και η πάγια αδυναμία μερίδας των Ποντίων να αφήσει κατά μέρος τη διχόνοια και να εργαστεί για την επίτευξη του ύψιστου σκοπού.

Η πολυπόθητη ενότητα των Ποντίων που όλοι ευαγγελίζονται, για την οποία όλοι κόπτονται αλλά δεν κάνουν βήμα πίσω για να την πετύχουν, είναι το μόνο επιχείρημα που θα πείσει τη διεθνή κοινότητα πως πρέπει επιτέλους, 100 χρόνια μετά την έναρξη της δεύτερης φάσης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, να υποχρεωθεί η Τουρκία να αναγνωρίσει το έγκλημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η διεθνής αναγνώριση της Γενοκτονίας είναι εθνική υπόθεση, και οι Έλληνες επιτέλους δεν μπορεί να επιλέγουμε άλλο δρόμο παρά εκείνο της εθνικής συνεννόησης.

Οι Έλληνες δεν έχουμε δικαίωμα να ξεχνάμε.

Πηγή:
http://www.pontos-news.gr

Comments

  1. Τα θύματα μιας γενοκτονίας σκοτώνονται δύο φορές. Τη μία όταν τους δολοφονούν οι γενοκτόνοι. Τη δεύτερη όταν δεν διατηρείται ζωντανή η μνήμη τους. Οι Έλληνες του Πόντου κατάφεραν μέσα από έναν δύσκολο προσωπικό αγώνα, να διατηρήσουν ζωντανή την μνήμη των θυμάτων και να επιβάλουν στο ελληνικό κράτος ημέρα μνήμης για τη γενοκτονία τους. Το γεγονός αυτό δείχνει ταυτόχρονα τη μεγάλη αποφασιστικότητα και αξία του αγώνα τους και από την άλλη την κατάντια του επίσημου ελληνικού κράτους.
    Επειδή όμως όπως είπαμε τα θύματα της γενοκτονίας πεθαίνουν δεύτερη φορά όταν σταματήσουν να μνημονεύονται επιτρέψτε μου να αναφέρω δύο τρία πράγματα ακόμα. Εκτός από τα θύματα του Πόντου, γενοκτονία υπέστησαν ελληνικοί πληθυσμοί και σε άλλα μέρη της οθωμανικής επικράτειας όπως είναι η Καππαδοκία, τα παράλια της Μικράς Ασίας, η Κωνσταντινούπολη και η Ανατολική Ρωμυλία. Από όλα αυτά τα μέρη ήρθαν στην Ελλάδα πρόσφυγες για να γλιτώσουν την εξόντωση αλλά και έμειναν θύματα των σχεδιασμών εξόντωσης των Τούρκων. Οι εκτιμήσεις μιλάμε για έναν αριθμό θυμάτων που μπορεί να φτάνει και το ένα εκατομμύριο αν περιληφθούν οι 350.000 Ελλήνων του Πόντου. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν να μνημονεύονται. Επίσης επειδή εμείς είμαστε ενάντια στη γενοκτονία όχι ως Έλληνες αλλά ως μέλη της ανθρώπινης οικογένειας θα πρέπει να θυμόμαστε και τη γενοκτονία που υπέστησαν άλλες εθνοτικές θρησκευτικές ομάδες όπως ήταν οι Αρμένιοι οι Ασσύριοι και οι Χαλδαίοι. Εκτιμήσεις μιλάνε για γύρω στα 3 εκατομμύρια θυμάτων στους χριστιανικούς πληθυσμούς της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το σχέδιο ήταν η εξόντωση όσων πληθυσμό λόγω εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας θεωρούνταν επικίνδυνοι για την ακεραιότητα του τουρκικού κράτος. Πρόκειται για μία πράξη προγραφής και προληπτικής εξόντωσης ολόκληρων λαών. Επί της ουσίας η γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών της Τουρκίας αποτελεί μία γενική πρόβα του ολοκαυτώματος που έλαβε χώρα στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Δεν είναι τυχαίο ότι οργανώθηκε και σχεδιάστηκε από Γερμανικά στρατιωτικά επιτελεία.
    Η αναγνώριση λοιπόν της γενοκτονίας από την Τουρκία είναι μία πράξη ηθικής και υλικής αποκατάστασης των θυμάτων. Πράξη ειλικρινούς συγνώμης και μεταμέλειας. Είναι μία ελάχιστη εγγύηση ότι δεν θα επαναληφθεί αυτή η συμπεριφορά στο μέλλον.
    Επειδή βλέπουμε ότι η άρνηση της γενοκτονίας από την Τουρκία συνοδεύεται από συνέχεια αυτής της συμπεριφοράς τόσο στην Κύπρο, στη Συρία, στο Ιράκ αλλά και στο εσωτερικό της Τουρκίας με τον εμφύλιο με τους Κούρδους, είναι επιτακτική ανάγκη για το ελληνικό κράτος η αναγνώριση της γενοκτονίας να είναι ένα από τα κυρίαρχα ζητήματα της εξωτερικής μας πολιτικής. Γιατί μόνο με ένα τέτοιο τρόπο μπορούν να διασφαλιστούν οι ελάχιστες προϋποθέσεις για ειρηνική συνύπαρξη της Τουρκίας με τις γειτονικές της χώρες. Και φυσικά για λόγους ηθικής υποχρέωσης του ελληνικού κράτους προς τους πολίτες του.
    Πιστεύω ότι η διεκδίκηση για την αναγνώριση της γενοκτονίας θα πρέπει να γίνει συνολικά για όλους τους ελληνικούς πληθυσμούς που καταδιώχθηκαν αλλά και συνολικά από όλους τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Τουρκίας που καταδιώχθηκαν περίοδο αυτή. Με την κυβέρνηση της Αρμενίας και τους αρμενίους συλλόγους θα μπορούσε να γίνει μία συνεννόηση για ένα κοινό αγώνα, ενώ πιστεύω ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να αναλάβει το βάρος της εκπροσώπησης στη διεθνή κοινότητα των ασσυρίων και χαλδαίων που δεν έχουνε εθνική-κρατική εκπροσώπηση και ισχυρή φωνή.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *