Οι γερμανικής σχεδίασης φρεγάτες ΜΕΚΟ 200 είναι από τις πιο πετυχημένες εμπορικά σχεδιάσεις και μάλιστα μια σχεδίαση η οποία δεν υπηρετεί στο ναυτικό της κατασκευάστριας χώρας. Τριάντα τρία πλοία είναι σήμερα σε υπηρεσία με οκτώ ναυτικές δυνάμεις. Το πρώτο πλοίο μπήκε σε υπηρεσία το 1987 με το τουρκικό ναυτικό (ΜΕΚΟ 200 ΤΝ Track1) ενώ μία ακόμη φρεγάτα βρίσκεται υπό ναυπήγηση για το Αιγυπτιακό ναυτικό (ΜΕΚΟ Α200 ΕΝ). Mετά από σαράντα χρόνια το γερμανικό ναυτικό υπέγραψε και αυτό για τη ναυπήγηση τριών φρεγατών για την αναπλήρωση μονάδων από το ακυρωθέν πρόγραμμα της φρεγάτας F-126.

Γεννεολογικά οι φρεγάτες MEKO 200 προέρχονται από τις φρεγάτες MEKO 360 των ναυτικών της Νιγηρίας και Αργεντινής όπου πρωτοχρησιμοποίηθηκε ο σχεδιασμός σύμφωνα με το πρότυπο MEKO (MEhrzweck KOmbination) που σημαίνει «Συνδυασμός Πολλαπλών Χρήσεων» και αποτελεί σήμα κατατεθέν της σειράς τυποποιημένων πλοίων των ναυπηγείων B+V με εναλλακτικά συστήματα πρόωσης και εξοπλισμού. Κάτι αντίστοιχο με την δανέζικη τυποποίηση STANFLEX. Οι ελληνικές φρεγάτες ανοίκουν στην Τρίτη γενιά Mod.3 των MEKO όπως και τα αντίστοιχα πλοία του τουρκικού ναυτικού ΜΕΚΟ 200 ΤΝ Track I/II, τα πλοία του πορτογαλικού ναυτικού MEKO 200 PN και τα τα πλοία του αυστραλιανού και Νεο Ζυλανδικού ναυτικού MEKO 200 ANZAC. Συνολικά εικοσιπέντε πλοία Mod.3 ναυπηγήθηκαν και για τα πέντε ναυτικά.

Οι φρεγάτες ΜΕΚΟ Α200 είναι εξελικτική σχεδίαση της δεκαετίας του 2000 όπου σύγχρονες σχεδιαστικές αντιλήψεις (στελθ) έχουν ενσωματωθεί στη σχεδίαση. Αναφερόμαστε στην υιοθέτηση της σχεδιαστικής γραμμής Χ που πρωτοεμφανίστηκε στις φρεγάτες F-124 του γερμανικού ναυτικού καθώς και στην μείωση του θερμικού ίχνους με την απάλειψη της τσιμινιέρας και την έξοδο των καυσαερίων κοντά στην ίσαλο γραμμή. Επίσης έχει γίνει αναβάθμιση του εξοπλισμού και του οπλισμού με νέας τεχονολογίας ηλεκτρονικά και με έως 32 αντιαεροπορικούς πυραύλους. Βασικό χαρακτηριστικό της σχεδίασης είναι η δυνατότητα ενσωμάτωσης ηλεκτρονικών και όπλων ανάλογα με τις επιθυμίες του πελάτη. Έτσι έχουμε παραδείγματος χάριν ΑΑ πύραυλους Umkhonto στις Νοτιαφρικάνικες και Αλγερινές φρεγάτες, MICA NG στις Αιγυπτιακές και ESSM στις Γερμανικές. Ένα επίσης σημαντικό χαρακτηριστικό είναι η δυνατότητα φιλοξενίας πυροβόλου των 127 χιλιοστών σε πλοία εκτοπίσματος μικρότερο των 4000 τόνων. Κάτι που διέπει όλα τα πλοία ΜΕΚΟ 200 /Α200 που έχουν κατασκευαστεί. Επίσης τα πλοία έχουν τη δυνατότητα εγκατάστασης έως 16 αντιπλοϊκών πυραύλων. Μία επιπλέον διαφορά των νεότερων ΜΕΚΟ Α200 είναι το σύστημα πρόωσης το οποίο ονομάζεται CODAG WARP και είναι συνδυασμός ντιζελομηχανών και αεροστρόβιλου (2x MTU 16V 1163 TB93 & 1x LM2500) που κινούν δύο προπέλες μεταβλητού βήματος και ενός waterjet. Σύμφωνα με την κατασκευάστρια εταιρία ο συνδυασμός αυτός προσφέρει πολύ χαμηλό ακουστικό ίχνος και είναι ιδανικός για ανθυποβρυχιακές επιχειρήσεις. Επιπροσθέτως τα νεότερα πλοία διαθέτουν υψηλό αυτοματισμό με αποτέλεσμα το πλοίο να επιχειρεί απρόσκοπτα με πλήρωμα 120 ατόμων. Ενδεικτικό κόστος των συγκεκριμένων πλοίων είναι γύρω στο 1 δις ευρώ.

Όλοι οι χρήστες των παλαιότερων εκδόσεων έχουν πραγματοποιήσει προγράμματα εκσυγχρονισμού στα πλοία τους πλην της Ελλάδας όπου το συγκεκριμένο πρόγραμμα έχει περάσει από δεκάδες αναθεωρήσεις τα τελευταία 15 χρόνια και παρ’ ότι έχει παρθεί απόφαση να πραγματοποιηθεί ακόμη και σήμερα τα επι μέρους μέρη του προγράμματος δεν έχουν συμβασιοποιηθεί.

ΕΛΛΑΔΑ

Οι φρεγάτες πρόκειται να υποβληθούν σε πρόγραμμα αναβάθμισης. Τα σενάρια ενός πλήρους πακέτου αναβάθμισης έχει αντικατασταθεί από ένα περιορισμένης έκτασης το οποίο θα περιλαμβάνει τα πιο κρίσιμα και απαραίτητα συσττήματα μαζί με την εμπειρία που αποκόμισαν τα στελέχει του Π.Ν. από την επιχείρηση ASPIDES. Το νέο πρόγραμμα θα περιλαμβάνει την αντικατάσταση του σύστημα τος μάχης STACOS Mod.2 από την τελευταία έκδοση του TACTICOS, αντικατάσταση του ραντάρ από ένα νέας γενιάς ραντάρ 3D AESA με πιο πιθανή επιλογή το NS110 της Thales και μια σειρά άλλων συστημάτων. Όσον αφορά τον οπλισμό θα αναβαθμιστεί το κύριο πυροβόλο του πλοίου το οποίο απέδειξε τη χρησιμότητά του κατά τις επιχειρήσεις στην Ερυθρά θάλασσα καθώς και τα δύο Mk15 Phalanx. Να προσθέσουμε εδώ ότι το τι τελικά θα περιέχει το πρόγραμμα δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και ως εκ τούτου θα πρέπει περιμένουμε ως τότε για την τελική διαμόρφωση του προγράμματος.

ΤΟΥΡΚΙΑ

Το τουρκικό πολεμικό ναυτικό έχει προχωρήσει στην αναβάθμιση των τεσσάρων νεότερων φρεγατών της κλάσης. Το πρόγραμμα αναβάθμισης των φρεγατών ΜΕΚΟ 200 ΤΝ Track IIA/B έχει προχωρήσει κανονικά και η πρώτη φρεγάτα ξεκίνησε τις δοκιμές αποδοχής. Το πρόγραμμα περιέχει την εγκατάσταση νέου συστήματος διαχείρισης μάχης ADVENT της Havelsan εξέλιξη του GENESIS που τοποθετήθηκε στις φρεγάτες O.H.Perry, νέο σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου ARES-2N της ASELSAN, νέο ραντάρ ελέγχου πυρός AKR-D, νέα Η/Ο συστήματα PIRI-100 IRST και Kirlangic, νεό σόναρ γάστρας FERSAH 100N/MF και σύστημα κατά τορπιλών Hizir όλα της ASELSAN. Αντικαταστάθηκε ο πλωραίος ιστός με νέο όπου τοποθετήθηκαν πλήθος ηλεκτρονικών συστημάτων και το ραντάρ Smart-S MK2 προσφέροντας καλύτερη θέαση σε σχέση με την προηγούμενη θέση. Ο πρυμναίος ιστός έχει αναδιαμορφώθηκε. Αυτός ο νέος λεπτότερος ιστός υποστηρίζει το ραντάρ αναζήτησης MAR-D. Το MAR-D έχει δομή κεραίας συστοιχίας ενεργής φάσης και μονάδες ενισχυτή ισχύος στερεάς κατάστασης. Είναι ένα αρθρωτό, ελαφρύ και χαμηλής ισχύος ραντάρ. Τα λειτουργικά χαρακτηριστικά του περιλαμβάνουν τρισδιάστατη αναζήτηση στόχων, παρακολούθηση και ταξινόμηση, αναζήτηση τομέα και υψηλή ακρίβεια τοποθεσίας στόχου. Έχει αυτονομία πάνω από 100 km. Λειτουργεί σε μια ζώνη Χ και μπορεί να παρακολουθήσει 200 στόχους. Όσον αφορά τον οπλισμό, αντικαταστάθηκαν όλα τα CIWS Sea Zenith και τη θέση τους πήραν δύο τηλεχειριζόμενοι σταθμοί STOP 25mm στην πρύμνη και ένα CIWS Gokdeniz στην πλώρη, επίσης προστέθηκε και ένα MK15 Phalanx Block 1B baseline 2 στην πρύμνη πάνω από το υπόστεγο του ελικοπτέρου. Τέλος θα αντικατασταθούν οι πύραυλοι Επ.-Επ. Harpoon από τους τουρκικούς Atmaca.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

Το πρόγραμμα αναβάθμισης στοχεύει κυρίως στα ηλεκτρονικά του πλοίου με καθόλου έως ελάχιστες επεμβάσεις στον οπλισμό. Ο κεντρικός πυλώνας της αναβάθμισης είναι η εγκατάσταση νέου σύγχρονου CMS, η αντικατάσταση του κύριου ραντάρ τριών διαστάσεων από νέας τεχνολογίας, η εγκατάσταση σύστημα πολλαπλών ζεύξεων δεδομένων Link 11/16/22, εγκατάσταση στρατιωτικών προδιαγραφών δορυφορικών επικοινωνιών, νέο σύστημα ESM, Συρρόμενη διάταξη σόναρ στην πρύμνη, εγκατάσταση Η/Ο συστήματος, εγκατάσταση νεόυ συστήματος IFF και τέλος νέου ραντάρ καταύσης στόχων. Προαιρετικά θα υπάρξουν επεμβάσεις και στο ραντάρ δύο διαστάσεων.

Από πλευράς οπλισμού θα προστεθεί ένα δεύτερο σύστημα CIWS Mk15 Block 2B Phalanx, προφανώς στην πλώρη όπως και στις ελληνικές φρεγάτες για κάλυψη τομέα 360 μοιρών, θα γίνει αναβάθμιση του εκτοξευτή Α/Α πυραυλων Mk29 ώστε να μπορεί να βάλει τους νέους ESSM Block 2 και τέλος θα προστεθούν δύο σταθμοί όπλων RWS 12.7 mm για ασύμμετρες απειλές.Επίσης μετά την αναβάθμιση οι φρεγάτες θα μπορούν να φέρουν και εξαπολύουν μη επανδρωμένα συστήματα όπως UAV/USV/UUV.

Το πρόγραμμα αναβάθμισης μέσης ζωής πρόκειται να λάβουν τα πλοία F331 Alvares cabral και F332 Corte-Real ενώ το πρώτο πλοίο της κλάσης F330 Vasco da Gama είναι εκείνο που μετατραπεί σε πλοίο  Command & Control για την υποστήριξη των αμφίβιων επιχειρήσεων του πορτογαλικού ναυτικού.

ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ – ΝΕΑ ΖΗΛΑΝΔΙΑ

Από το 2004 και πριν ακόμη παραδοθεί η τελευταία φρεγάτα στο Αυστραλιανό ναυτικό ξεκίνησε ένα πρόγραμμα σταδιακής αναβάθμισης των δυνατοτήτων των πλοίων της κλάσης. Το πρόγραμμα αυτό, (ASMD, Anti-Ship Missile Defense) περιλάμβανε την αντικατάσταση των ραντάρ έρευνας αέρος/θαλάσσης και πρόσκτησης στόχων Sea Giraffe και ναυτιλίας Krupp Atlas 9600 από το ραντάρ ενεργής διάταξης φάσης CEAFAR το οποίο λειτουργεί στη μπάντα -S, το ραντάρ ελέγχου πυρός CEAMOUNT το οποίο λειτουργεί στη μπάντα -Χ και το ραντάρ ναυτιλίας Sharp Eye της Kelvin Hughes. Παράλληλα τοποθετήθηκε αναγνώρησης φίλου ή εχθρού Cossor AIMS Mark XII IFF και το σύστημα IRST Vampir NG ενώ το σύστημα πληροφοριών μάχης του πλοίου SAAB 9LV Mk3 αναβαθμίστηκε στο επίπεδο 9LV Mk3E.

Από το 2016 οι φρεγάτες έχουν μπει σε δεύτερο κύκλο αναβάθμισης με το πρόγραμμα (AMCAP, Anzac Mid-life Capability Assurance Program) κάτω από το SEA 1448 Phase 4B, όπου αντικαθηστάτε το ραντάρ μεγάλης εμβέλειας SPS-49(v)8 από το CEAFAR2-L που λειτουργεί στη μπάντα L και παράλληλα αντικαθιστουνται και τα Cossar Mk XII IFF και το σύστημα ESM ES-3701. Να επισημάνουμε εδώ ότι το νέο σύστημα ραντάρ CEAFAR-1S, CEAFAR-2L και SEAMOUNT θεωρούνται καλύτερων επιδόσεων σε σύγκριση με το αμερικάνικο SPY-F και γι αυτό το λόγο θα εξοπλίσουν και τις νέες φρεγάτες Type 26 που βρίσκονται υπό κατασκευή. Επίσης αναβαθμίζεται το σύστημα ρυμουλκούμενου δολώματος κατά τορπιλών AN/SLR25C και αποκτάει αντίμετρα τύπου NULKA.

Από το  2004 όμως και παράλληλα με τον εκσυγχρονισμό των ηλεκτρονικών συστημάτων ξεκίνησε μια διαδικασία σταδιακής συμπλήρωσης του οπλισμού των φρεγατών με ενίσχυση της ισχύος πυρός σε όλους του τομείς. Πρώτα οι κάθετοι εκτοξευτές απέκτησαν Α/Α πυραύλους νέας γενιάς ESSM σε κάνιστρα Mk25 τετραπλασιάζοντας το απόθεμα των πλοίων και την απόσταση εμπλοκής του στόχου. Το 2005 ξεκίνησε η τοποθέτηση δύο τετραπλών εκτοξευτών Mk141 πλώρα στο επίπεδο 01 μπροστά από τη γέφυρα για πυραύλους επιφανείας RGM-84L Harpoon Block II. Επίσης τοποθετήθηκαν δύο πολυβολα M2HB .50 σε πύργους Mini Typhoon και δυο κατευθυντήρες TopLite EO για τον χειρισμό των όπλων από απόσταση.

Οι δύο φρεγάτες Νεοζηλανδικού ναυτικού αναβαθμίστηκαν στο πλαίσιο του Προγράμματος Αναβάθμισης Μελλοντικών Συστημάτων στο Ναυπηγείο Seaspan στη Βικτώρια της Βρετανικής Κολομβίας στον Καναδά. Οι αναβαθμίσεις περιελάμβαναν τον αντιαεροπορικό πύραυλο MBDA Sea Ceptor (20 πύραυλοι), νέα συστήματα αυτοάμυνας soft kill, το σύστημα διαχείρισης μάχης CMS 330 της Lockheed Martin Canada, νέα συστήματα επεξεργασίας σόναρ και ένα υποβρύχιο σύστημα επικοινωνιών.

Η TKMS έχει παρουσιάσει εδώ τα τελευταία χρόνια τη νέα μεγαλύτερη έκδοση των φρεγατών ΜΕΚΟ την ΜΕΚΟ Α300 η οποία πήρε μέρος και στον διαγωνισμό του πολωνικού ναυτικού. Πρόκειται για ένα μεγαλύτερου εκτοπίσματος πλοίου με στοιχεία από τις ΜΕΚΟ Α200 και την F125. Ένα πλοίο πολύ μεγαλύτερων δυνατοτήτων από πλευράς ηλεκτρονικών και οπλισμού σε σύγκριση με τις υπάρχουσες ΜΕΚΟ Α200 και φυσικά τις παλαιότερες ΜΕΚΟ 200. Ένα πλοίο θα μπορούσε να πει κανείς ερχόμενο από το μέλλον. Αναλυτική παρουσίαση μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ. Όμως για διάφορους λόγους η συγκεκριμένη σχεδίαση δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να κερδίσει κάποιο συμβόλαιο.

Εν κατακλείδι, οι φρεγάτες ΜΕΚΟ θεωρούνται μια τεράστια εμπορική επιτυχία για την γερμανική σχεδιαστική σχολή αφού πρόκειται ο αριθμός των πλοίων να φτάσει μέχρι και τα σαράντα πλοία σε υπηρεσία με εννεά ναυτικές δυνάμεις. Κάτι που μόνο αμερικανικές φρεγάτες τύπου ΚΝΟΧ και O.H.Perry έχουν καταφέρει να έχουν τέτοιους αριθμούς και κυρίως λόγω του μεγάλου αριθμού πλοίων με το αμερικάνικο ναυτικό. Η ΜΕΚΟ Α300 είναι ένα πλοίο που θα μπορούσε να μας απασχολήσει στο μέλλον από τη στιγμή που σήμερα βρίσκεται μόνο στα χαρτιά. Βέβαια θα πρέπει να λάβουμε υπόψη και το κόστος που μπορεί εύκολα να προσεγγίζει το 1,5 δις εάν για τις ΜΕΚΟ Α200 σήμερα το γερμανικό ναυτικό πρόκειτε να πληρώσει 1 δις ευρώ ανά μονάδα.

Το άρθρο Πολεμικό Ναυτικό: Οι Φρεγάτες ΜΕΚΟ-Η ιστορική εξέλιξη της σχεδίασης και τα προγράμματα εκσυγχρονισμού δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Όπως φαίνεται τα καλά νέα και οι εκπλήξεις από τη Naval Group και τις νέες φρεγάτες FDI δεν σταματάνε. Σύμφωνα με δημοσίευμα της γαλλικής ιστοσελίδας meretmarine.com, ο γαλλικός ναυπηγικός κολοσσός εδώ και κάποιο διάστημα εργάζεται για την αύξηση των φερόμενων αντιαεροπορικών πυραύλων από τις φρεγάτες αυτές. Η αφορμή όπως φαίνεται είναι το σουηδικό πρόγραμμα απόκτησης νέων φρεγατών στο οποίο συμμετέχει και η Naval Group με τις φρεγάτες FDI. Η γαλλική εταιρία δείχνοντας γρήγορα αντανακλαστικά και αφουγκραζόμενη τις ανάγκες που διέπουν μια ολοκληρωμένη λύση προσπαθεί να μετατρέψει το πλοίο της σε έναν πραγματικό αστακό προσφέροντας έτοιμες λύσεις απέναντι στον ανταγωνισμό. Μετά το σύστημα ESM το οποίο θα κουμπώσει πάνω στο υπάρχον σύστημα ECM για μια ολοκληρωμένη λύση, τον εκτοξευτή MPL πολλαπλών χρήσεων, τώρα έρχεται με ένα νέο σύστημα το οποίο πρόκειται να τριπλασιάσει τον μεταφερόμενο αριθμό αντιαεροπορικών πυραύλων στους εκτοξευτές A50 sylver. Όπως διαφημίζεται μια φρεγάτα FDI με τέσσερα VLS συστήματα A50 sylver θα είναι σε θέση να φέρει μέχρι 48 αντιαεροποτικούς πύραυλους μικρής-μέσης εμβέλειας CAMM / CAMM-ER της MBDA και 16 πύραυλους μεγάλης εμβέλειας ASTER 30.

Ένα τέτοιο γεγονός είναι μια πραγματικά τρομερή εξέλιξη η οποία επηρρεάζει άμεσα και το πολεμικό ναυτικό με τις νέες τέσσερις FDI HN που πρόκειται να παραλάβει τα επόμενα χρόνια. Με αυτόν τον τρόπο η FDI αποκτούν το απόθεμα αντιαεροπορικών όπλων που χρειάζεται μια σύγχρονη ναυτική μονάδα και δη με αυξημένες αντιαεροπορικές δυνατότητες προσδίδοντας πολυστρωματική άμυνα στο πλοίο και στα περιπλέοντα πλοία της ομάδας. Όπως έχει γίνει γνωστό η Naval Group εργάζεται επάνω σε έναν νέο μηχανισμό ψυχρής εκτόξευσης, ο οποίος θα επιτρέψει την τοποθέτηση τριών πυραύλων CAMM/CAMM-ER σε κάθε κελί, χωρίς να χρειάζεται να γίνει χρήση του συστήματος ExLS της Lockheed Martin. Με αυτόν τον τρόπο η γαλλική εταιρία αποκτάει πλήρη αυτοδυναμία στην ενσωμάτωση των CAMM στα δικά της VLS και να τα προσφέρει χωρίς περιορισμούς στους πελάτες της. Η επιλογή των CAMM δεν είναι καθόλου τυχαία και έχει γίνει πρωτίστως λόγω του ότι είναι ο κύριος αντιαεροπορικός πύραυλος του σουηδικού ναυτικού. Είναι ευρωπαϊκό προϊόν (της MBDA) και οι ιταλοί πρόκειται να τον ενσωματώσουν στις δικές τους φρεγάτες.

Επίσης ο συνδυασμός Α50 και CAMM πρόκειται να είναι ένας εκρηκτικός συνδυασμός από την άποψη ότι και τα δύο συστήματα λόγω τρόπου λειτουργίας τους θα προσφέρουν ικανότητα salvo χωρίς κανέναν περιορισμό. Όπως έχουμε ξανα-αναφέρει στο παρελθόν το κάθε κελί της σειράς Sylver διαθέτει δική του εξαγωγή των καυσαερίων της εκτόξευσης και γι αυτό χρειάζεται πολύ μικρό χρόνο μεταξύ διαδοχικών εκτοξεύσεων σε αντίθεση με τον αμερικάνικο Mk41 που διαθέτει κοινή εξαγωγή καυσαερίων ανά module των οκτώ κελιών. Επίσης, ο CAMM λόγω της ψυχρής εκτόξευσης (δηλαδή ο πύραυλος εκτινάσεται και μετά εκκινεί ο πυραυλοκινητήρας) μπορεί να εκτοξευθεί με δυνατότητα salvo ακόμη και απο τον Mk41. Επομένως, ο αριθμός εκτοξευόμενων πυραύλων σε κάθε φρεγάτα FDI θα περιορίζεται μόνο στις δυνατότητες παρακολούθησης και στόχευσης του Sea Fire.

CAMM / CAMM ER

Η σειρά CAMM (Common Anti-Air Modular Missile) είναι μια οικογένεια πυραύλων εδάφους-αέρος που αναπτύχθηκε από την MBDA για το Ηνωμένο Βασίλειο. Το CAMM μοιράζεται ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά και εξαρτήματα με τον πύραυλο αέρος-αέρος ASRAAM, αλλά με ενημερωμένα ηλεκτρονικά και ένα ενεργό σύστημα αναζήτησης ραντάρ. Ο Common Anti-Air Modular Missile προορίζεται να αντικαταστήσει τον πύραυλο Sea Wolf στις φρεγάτες Type 23 του Βασιλικού Ναυτικού, τον πύραυλο Rapier στην υπηρεσία του Βρετανικού Στρατούκαι συμβάλλει στην ενημέρωση του ASRAAM του MBDA σε υπηρεσία με τη Royal Air Force.

Χαρακτηριστικά:

O CAMM είναι ένας πύραυλος άμυνας σημείου και τοπικής άμυνας που έχει σχεδιαστεί για να ανταποκρίνεται σε εξελιγμένες επιθέσεις πυραύλων και έχει την ικανότητα να αμύνεται σε επιθέσεις κορεσμού υπερηχητικών αντιπλοίων πυραύλων κρουζ, αεροσκαφών και άλλων στόχων υψηλής απόδοσης. Αυτό το κάνει μέσω πολλαπλών καναλιών πυρός, παρέχοντας ταυτόχρονη κάλυψη 360 μοιρών και υψηλούς βαθμούς ικανότητας ελιγμών. Το MBDA δηλώνει ότι ο CAMM έχει «υψηλό ρυθμό πυρός εναντίον πολλαπλών ταυτόχρονων στόχων», παρέχοντας δυνατότητες συγκρίσιμες με τον πύραυλο Aster 15.

Τα χαρακτηριστικά σχεδιασμού επιτρέπουν το χαμηλό κόστος λόγω της αρθρωτής δομής και την ελαχιστοποίηση της ηλεκτρομηχανικής πολυπλοκότητας μέσω της εφαρμογής των περισσότερων λειτουργιών στο λογισμικό. Επιπλέον, το λογισμικό εντολών και ελέγχου επαναχρησιμοποιεί πάνω από το 75% αυτού που αναπτύχθηκε για το σύστημα PAAMS.

Ο CAMM έχει ελάχιστη λειτουργική εμβέλεια μικρότερη από 1 km και μέγιστη εμβέλεια μεγαλύτερη από 25 km. Έχει βάρος 99 κιλά, μήκος 3,2 μέτρα, διάμετρο 166 χιλιοστά και φτάνει σε υπερηχητική ταχύτητα 3 Mach (ή 1.020 μέτρα ανά δευτερόλεπτο).

Σύμφωνα με την MBDA τα πλεπνεκτήματα του CAMM περιλαμβάνουν:

• Το ψηφιακό ενεργό σύστημα αναζήτησης ραδιοσυχνοτήτων (RF) στερεάς κατάστασης επόμενης γενιάς που παρέχει πραγματική απόδοση παντός καιρού με εξαιρετικές δυνατότητες απόρριψης θορύβου υπόβαθρου (clutter rejection) και σημαίνει ότι δεν χρειάζονται πολύπλοκα και υψηλού κόστους ραντάρ ελέγχου πυρός/καταύγασης από τα πλοία φορείς καθώς το βλήμα είναι Fire and Forget.
• Υψηλό ρυθμό βολής εναντίων πολλάπλων εισερχόμενων απειλών.
• Μία αμφίδρομη ζεύξη δεδομένων (two-way datalink) που παρέχει εξαιρετική ακρίβεια και εξαιρετικά βελτιωμένη λειτουργικότητα. Το συσχετισμένο σύστημα ραντάρ παρακολουθεί την απειλή και χρησιμοποιεί τη σύνδεση δεδομένων για να ενημερώσει το βλήμα με τη θέση της απειλής προτού ο αναζητητής αναλάβει την καθοδήγηση του πυραύλου. Ταυτόχρονα το βλήμα στέλνει πίσω στο πλοίο φορέα δεδομένα της λειτουργίας του ίδιου του βλήματος.
• Ένα σύστημα Soft Vertical Launch (SVL) που προσφέρει κάλυψη 360° και υψηλούς βαθμούς ευελιξίας. Το CAMM χρησιμοποιεί επίσης μια γεννήτρια αερίου (Gas Generator) για την εκτόξευση του βλήματος από το κάνιστρο του, τα οφέλη της οποίας περιλαμβάνουν αυξημένο βεληνεκές – εξοικονομώντας όλη την ενέργεια του πυραυλοκινητήρα για την τροφοδοσία της αναχαίτισης – μειωμένο ελάχιστη ακτίνα αναχαίτισης, μειωμένη καταπόνηση στην πλατφόρμα εκτόξευσης, σημαντικά μειωμένο κόστος συντήρησης. πιο συμπαγείς εγκαταστάσεις σε πλοία και δεν υπάρχει ανάγκη διαχείρισης της εκροής θερμού αερίου επί του σκάφους, μειωμένη υπογραφή εκτόξευσης και στη στεριά η δυνατότητα εκτόξευσης του πυραύλου από δασώδεις ή αστικές περιοχές.

Η έκδοση  εκτεταμένης εμβέλειας του CAMM είναι γνωστή ως CAMM-ER (Extended Range ) και βρίσκεται υπό ανάπτυξη από την MBDA για το ιταλικό Υπουργείο Άμυνας από το 2013. Μοιράζεται τα ίδια χαρακτηριστικά με τον αρχικό CAMM με εξαίρεση έναν πρόσθετο ενισχυτή πυραύλων που αυξάνει σημαντικά το βεληνεκές εμπλοκής του πυραύλου, στα 45 km και μια ελαφρώς προσαρμοσμένη δομή πυραύλων. Το βλήμα έχει βάρος 160 κιλά , μήκος 4,2 μέτρα, διάμετρο 190 χιλιοστά. Η παραλλαγή ER διατηρεί όλα τα πλεονεκτήματα του μαλακού συστήματος κάθετης εκτόξευσης της CAMM, το οποίο έχει πολλά πλεονεκτήματα σε σχέση με τα «καυτά» συστήματα κάθετης εκτόξευσης, όπως μειωμένο ελάχιστο εύρος εμπλοκής, υπογραφή εκκίνησης και πολυπλοκότητα συστήματος, επιπλέον της χαμηλότερης συντήρησης και του κύκλου ζωής δικαστικά έξοδα.

Διατηρώντας τη βασική αρχιτεκτονική του CAMM (RF Seeker, κεφαλή, ενεργή εγγύτητα λέιζερ, ενεργοποιητές, μονάδα μέτρησης αδράνειας, ηλεκτρονικά και μονάδα ισχύος, αμφίδρομη σύνδεση δεδομένων και προγραμματιζόμενα συστήματα), η παραλλαγή ER είναι μεγαλύτερη (4,2 μέτρα) για να ενσωματώνει νέο πυραυλοκινητήρα  που αναπτύχθηκε ειδικά για τον πύραυλο MBDA από την ιταλική εταιρεία Avio, σε τμήμα πρόωσης μεγαλύτερου διαμετρήματος (190 mm). Κατά συνέπεια, το συνολικό βάρος του πυραύλου αυξήθηκε από 99 κιλά σε 160 κιλά. Η αεροδυναμική του βλήματος έχει επίσης βελτιωθεί, προσθέτοντας μακριά κατά μήκος πτερύγια στο κεντρικό τμήμα του πυραύλου, ο σχεδιασμός του οποίου στη συνέχεια βελτιώθηκε, μαζί με μικρά πτερύγια στο εμπρόσθιο τμήμα και ένα επανασχεδιασμένο και πιο αποτελεσματικό μπροστινό κάλυμα της κεφαλής του ερευνητή. Σύμφωνα με το MBDA, τα βελτιωμένα κινηματικά χαρακτηριστικά που ενσωματώνονται στο CAMM ER αυξάνουν τη μέγιστη εμβέλεια, την επίσημη αυτονομία άνω των 40 km, που ωστόσο θεωρείται συντηρητικός σύμφωνα με διαφορετικές βιομηχανικές πηγές. Η οικογένεια πυρομαχικών CAMM/CAMM ER είναι εξοπλισμένη με τον ίδιο ψηφιακό ενεργό ερευνητή ραντάρ στερεάς κατάστασης, προσφέροντας πραγματικές επιδόσεις παντός καιρού με εξαιρετικές δυνατότητες απόρριψης θορύβου υπόβαθρου (clutter rejection). Έχοντας την αρχή από κοινού σχεδιασμού (με την MBDA UK) και ως κατασκευαστής του ερευνητή για τον CAMM ER στο κέντρο αριστείας Fusaro της Ιταλίας για συστήματα καθοδήγησης του ευρωπαϊκού ομίλου, η MBDA Italia σχεδίασε και παρήγαγε επίσης το νέο κεραμικό μπροστινό κάλυμα της κεφαλής του ερευνητή που δεν εφαρμόστηκε μόνο στον CAMM ER αλλά και στον CAMM.

Ο CAMM στην ναυτική του εκδοχή είναι μέρος του συστήματος Sea Ceptor το οποίο έχει ξεκινήσει να εγκαθίσταται στις φρεγάτες Type 23 αντικαθηστώντας το υπάρχον σύστημα Sea Wolf και εκτοξεύοντας τις αντιαεροπορικές δυνατότητες τους καθώς επίσης έχει επιλεχθεί να εξοπλίσει και τις νέες κλάσεις φρεγατών του Royal Navy, Type 26 και Type 31. Αντίστοιχα στο ιταλικό ναυτικό ο CAMM ER είναι μέρος του συστήματος Albatros NG. Το Albatros NG χαρακτηρίζεται από μειωμένο αποτύπωμα και κατανάλωση ενέργειας που διευκολύνουν την ενσωμάτωση σε μικρότερες πλατφόρμες, όπως κορβέτες και μεγαλύτερα περιπολικά πλοία, με μόνη προϋπόθεση να υπάρχει ένα σύγχρονο ραντάρ πολλαπλών λειτουργιών, ικανό να παρέχει την απαραίτητη και ακριβή ανίχνευση και παρακολούθηση στόχων. πληροφορίες σε απόσταση συμβατές με τη διευρυμένη εμβέλεια και τον φάκελο εμπλοκής του CAMM ER. Η μονάδα πυρός του Albatros NG έχει τη δυνατότητα διαχείρησης 12 βλημάτων. Ο πυρήνας του Albatros NG είναι ο C2 ο οποιός ελέγχει όλα τα υποσυστήματα και της λειτουργίες του Albatros NG. Το C2 μπορεί να λειτουργήσει παρέχοντας πληροφορίες στο CMS ή σε μια αποκλειστική κονσόλα σε μια αυτόνομη διαμόρφωση.  

Αντιαεροπορικοί πύραυλοι στο Πολεμικό Ναυτικό

Το πολεμικό ναυτικό μετά και την απόσυρση των αντιτορπιλικών αντιαεροπορικού πολέμου κλάσης F.C.Adams έμεινε μόνο με αντιαεροπορικούς πύραυλους άμυνας σημείου μικρής εμβέλειας, NSSM και ESSM οι οποίοι μεταφέρονται από τις φρεγάτες κλάσης Standard και ΜΕΚΟ 200ΗΝ. Επίσης να υπενθυμήσουμε ότι η Ελλάδα είναι συμπαραγωγός στο πρόγραμμα των ESSM μέσω της συμμετοχής εταιριών της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας. Όμως με την έλευση των νέων φρεγατών, εκ των πραγμάτων, η κατάσταση πρόκειται να αλλάξει ριζικά όσον αφορά τα αντιαεροπορικά βλήματα. Οι τέσσερις FDI HN και οι 2+2 Fremm It οι οποίες θα αντικαταστήσουν της γηραιές Standard, έχουν ως βασικό τους βλήμα σήμερα τον ευρωπαϊκό Aster 15/30, οπότε οι μόνες φρεγάτες οι οποίες θα είναι εξοπλισμένες με τον ESSM Block1/2 θα είναι οι τέσσερις αναβαθμισμένες ΜΕΚΟ 200ΗΝ. Ήτοι, 64 βλήματα στο σύνολο για τον εξοπλισμό των τεσσάρων φρεγατών ΜΕΚΟ.

Όπως αναφέραμε και παραπάνω οι ιταλοί πρόκειται στο άμεσο μέλλον να εντάξουν στις δικές τους FREMM και στις PPA πλην των ASTER 30 και τους CAMM-ER με εμβέλεια 40+ χιλιομέτρων. Επιτυγχάνοντας έτσι πολυστρωματική αντιαεροπορική άμυνα και δυνατότητα επιλογής ενός φθηνότερου πύραυλου ανάλογα με την απειλή και την απόσταση. Επομένως, αν και οι γάλλοι ενσωματώσουν στους δικούς τους VLS τους CAMM τότε είναι τρομερή ευκαιρία και συγκυρία για την απόκτηση των σύγχρονων CAMM/CAMM-ER με μηδενικό κόστος ενσωμάτωσης στο SETIS και στο ATHENA. Κάτι τέτοιο θα επιτρέψει τον κοινό εφοδιασμό των δύο κλάσεων του ναυτικού με αντιαεροπορικά βλήματα και την κατά περίπτωση ανταλλαγή όπλων εάν χρειαστεί. Πέραν τούτων, η ενσωμάτωση των CAMM στις FDI και η δυνατότητα μεταφοράς τριών βλημάτων ανά κελί (σύνολο 48) μαζί με τους Aster 30 (σύνολο 16) και το σύστημα RAM (σύνολο 21) σε συνδυασμό με το εξαιρετικό ραντάρ και ένα υπερσύγχρονο ολοκληρωμένο σύστημα Η/Π, θα μετατρέψει τις φρεγάτες στα καλύτερα εξοπλισμένα πλοία στο εκτόπισμα των 4500 τόνων που πλέουν στις θάλασσες. Θεωρούμε ότι η δυνατότητα αυτή θα πρέπει να απασχολήσει σοβαρά τους έλληνες επιτελείς ως μια τρομερή ευκαιρία αναβάθμισης της ισχύος των φρεγατών.

Το άρθρο Πολεμικό Ναυτικό: Οι κορυφαίες AAW φρεγάτες FDI HN μπορούν να γίνουν ακόμη καλύτερες με έως 64 αντιαεροπορικούς πυραύλους στη φαρέτρα τους δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Η INTRACOM DEFENSE (IDE) ανακοινώνει νέα ανάθεση σύμβασης από την αμερικανική εταιρεία Raytheon, ύψους 39,95 εκ. δολαρίων, για την κατασκευή κύριων ηλεκτρονικών μονάδων για το Πρόγραμμα Evolved Sea Sparrow Missile (ESSM) Block 2 του ΝΑΤΟ. Το αντικείμενο του έργου περιλαμβάνει την παραγωγή ηλεκτρονικών μονάδων για το τμήμα καθοδήγησης του πυραύλου και θα υποστηρίξει τις ανάγκες του Προγράμματος για την επόμενη τριετία. Η ανάπτυξη και παραγωγή του πυραύλου ESSM είναι το αποτέλεσμα μιας πολυεθνικής διακρατικής συμφωνίας που υλοποιήθηκε με τη συνεργασία των αμυντικών βιομηχανιών των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ.

Η IDE είναι πολύτιμος συνεργάτης της πολυεθνικής βιομηχανικής κοινοπραξίας από το 1995, όταν επιλέχθηκε από τον κύριο ανάδοχο του προγράμματος, την εταιρία Raytheon, με ανταγωνιστικούς όρους, για τον σχεδιασμό, την ανάπτυξη και την παραγωγή ηλεκτρονικών υποσυστημάτων του πυραύλου, και συνεχίζει μέχρι σήμερα να σχεδιάζει και να παράγει ηλεκτρονικές μονάδες υψηλών απαιτήσεων για την έκδοση Block 2 του ESSM. Η ανάθεση αυτή επιβεβαιώνει την εμπιστοσύνη του ΝΑΤΟ και της Raytheon στις τεχνικές δυνατότητες, την ποιότητα και την ανταγωνιστικότητα της IDE, για την επιτυχή υποστήριξη των Πολεμικών Ναυτικών των κρατών μελών της Nατοϊκής κοινοπραξίας του ESSM σε όλο τον κόσμο.

Το άρθρο Δυναμική ελληνική συμμετοχή στο πρόγραμμα των αντιαεροπορικών πυραύλων νέας γενιάς ESSM Block.ΙΙ δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 το Πολεμικό Ναυτικό αποφάσισε την προμήθεια τεσσάρων νέων φρεγατών κλάσης MEKO 200 από τα γερμανικά ναυπηγεία Blohm & Voss του Αμβούργου. Η επιλογή αυτή ανακοινώθηκε στις 18 Απριλίου του 1988 και η σύμβαση υπογράφτηκε δέκα μήνες περίπου αργότερα στις 10 Φεβρουαρίου του 1989. Το ύψος της σύμβασης ήταν 1,232 δις δολάρια και περιλάμβανε την ναυπήγηση τεσσάρων φρεγατών MEKO 200 Mod.3 από τις οποίες η πρώτη θα κατασκευαζόταν στις εγκαταστάσεις της Blohm & Voss στη Γερμανία και οι υπόλοιπες τρεις στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά στην Ελλάδα. Τα πλοία παραδόθηκαν στο Πολεμικό Ναυτικό μεταξύ των ετών 1992 και 1998 με μικρή καθυστέρηση σύμφωνα με το αρχικό χρονοδιάγραμμα. Τα πλοία ονομάστηκαν F-452 ΥΔΡΑ (1992), F453 ΨΑΡΑ (1996), F453 ΣΠΕΤΣΑΙ (1998) και F454 ΣΑΛΑΜΙΣ (1998). Γεννεολογικά οι φρεγάτες MEKO 200 προέρχονται από τις φρεγάτες MEKO 360 των ναυτικών της Νιγηρίας και Αργεντινής όπου πρωτοχρησιμοποίηθηκε ο σχεδιασμός σύμφωνα με το πρότυπο MEKO (MEhrzweck KOmbination) που σημαίνει «Συνδυασμός Πολλαπλών Χρήσεων» και αποτελεί σήμα κατατεθέν της σειράς τυποποιημένων πλοίων των ναυπηγείων B+V με εναλλακτικά συστήματα πρόωσης και εξοπλισμού. Κάτι αντίστοιχο με την δανέζικη τυποποίηση STANFLEX. Οι ελληνικές φρεγάτες ανοίκουν στην Τρίτη γενιά Mod.3 των MEKO όπως και τα αντίστοιχα πλοία του τουρκικού ναυτικού ΜΕΚΟ 200 ΤΝ Track I/II, τα πλοία του πορτογαλικού ναυτικού MEKO 200 PN και τα τα πλοία του αυστραλιανού και Νεο Ζυλανδικού ναυτικού MEKO 200 ANZAC. Συνολικά εικοσιπέντε πλοία Mod.3 ναυπηγήθηκαν και για τα πέντε ναυτικά.

Οι ελληνικές φρεγάτες ΜΕΚΟ 200 ΗΝ έχουν ολικό μήκος (LOA) 117 μέτρα, μήκος ίσαλου γραμμής (LWL) 109 μέτρα, ολικό πλάτος (Β) 14,8 μέτρα πλάτος ίσαλου γραμμής (BWL) 13.8 μέτρα, κοίλο (D) 9,1 μέτρα, μέσο βύθισμα (T) 4,1 μέτρα και εκτόπισμα πλήρες φόρτου 3403 τόνους. Η γάστρα είναι χωρισμένη σε δώδεκα υδατοστεγή διαμερίσματα και διαθέτει τρία καταστρώματα. Αντίστοιχα η υπερκατασκευή διαθέτει δύο καταστρώματα και το κατάστρωμα της γέφυρας. Τόσο η γάστρα όσο και η υπερκατασκευή του πλοίου είναι κατασκευασμένες εξολοκλήρου από χάλυβα τύπου τύπου D36. Κατά τον σχεδιασμό του πλοίου, έχει γίνει πρόβλεψη για την ενσωμάτωση χαρακτηριστικών περιορισμού της διατομής ραντάρ καθώς και του υπέρυθρου ίχνους του πλοίου. Το πλοίο έχει ενδιαιτήσεις για 189 άτομα ενώ το πλήρωμα αποτελείται από 173 αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και ναύτες. Οι ενδιατήσεις των ναυτών είναι διαμερίσματα των 9 ή 18 κλινών και για τους υπαξιωματικούς διαμερίσματα των 4 ή 8 κλινών. Αντίστοιχα οι ενδιαιτήσεις των αξιωματικών είναι καμπίνες του ενός ή δύο ατόμων. Οι ενδιαιτήσεις του πληρώματος είναι δεν τοποθετημένες στα άκρα του πλοίου για να αποφεύγεται η καταπόνηση του πληρώματος. Η Φρεγάτα διαθέτει όλους τους απαράιτητους χώρους για την παραμονή του πληρώματος σε μεγάλης διάρκειας αποστολές όπως εγκαταστάσεις αφαλάτωσης θαλάσσιου ύδατος, ψυγεία, ιατρείο με χειρουργική κλίνη κ.α. H εσωτερική δομή του σκάφους έχει στηριχθεί στο μέγιστο δυνατό αριθμό αυτόνομων υδατοστεγών διαμερισμάτων. Αυτό έγινε δυνατό με την κάθετη ανάπτυξη των κύριων δικτύων, αποφεύγοντας έτσι τη διάτρηση των υδατοστεγών φρακτών. Έτσι κάθε διαμέρισμα διαθέτει τα παρακάτω ανεξάρτητα συστήματα δικτύων/συστημάτων:

1. Ανεξάρτητο σύστημα εξαερισμού και κλιματισμού. Οι MEKO 200 ΗΝ διαθέτουν Σύστημα Κλιματισμού Μόνιμης Προστασίας (DSK) που καλύπτει το σύνολο των απαιτήσεων κλιματισμού για το πλήρωμα και τον εξοπλισμό. Κάθε υδατοστεγές διαμέρισμα έχει μία ανεξάρτητη μονάδα (LUFE) και όλο το σκάφος διαθέτει εννέα από αυτές που εκτός των άλλων προσφέρουν και προστασία ΡΒΧΠ. Το σύστημα εξαερισμού και κλιματισμού είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να περιορίζει την εξάπλωση της φωτιάς και του καπνού σε περίπτωση πλήγματος ή ατυχήματος.
2. Αυτόνομο σύστημα διανομής ηλεκτρικής ισχύος. Οι φρεγάτες ΜΕΚΟ 200 ΗΝ διαθέτουν δύο κύριους πίνακες διανομής φορτίου οι οποίοι βρίσκονται σε απόσταση μεταξύ τους. Αυτοί τροφοδοτούν με ηλεκτρική ισχύ δεκατρία Κέντρα Φορτίου (LC) τα οποία τροφοδοτούν αποκλειστικά τα υδατοστεγή διαμερίσματα με ηλεκτρική ισχύ.
3. Ανεξάρτητο σύστημα πυρόσβεσης. Οι  φρεγάτες ΜΕΚΟ 200 ΗΝ υποδιαιρείται σε εννέα τμήματα με εντελώς ανεξάρτητα συστήματα πυρόσβεσης θαλασσίου ύδατος. Το κάθε υδατοστεγές διαμέρισμα διαθέτει ανεξάρτητο δίκτυο πυρόσβεσης με δική του αντλία παροχής θαλασσινού νερού στο δίκτυο. H ενεργοποίηση των αντλιών, η πίεση ύδατος, η ρύθμιση των βαλβίδων και τα συστήματα ψεκασμού παρακολουθούνται και ελέγχονται με τηλεχειρισμό από το DCHQ ή από τις δύο DCSB, ενώ είναι δυνατός ο τοπικός έλεγχος από το πλήρωμα.

Ο παραπάνω σχεδιασμός των δικτύων εξασφαλίζει τη μέγιστη αυτονομία μεταξύ των διαμερισμάτων και επιτρέπει τη συνέχιση της λειτουργίας του πλοίου μετά από πλήγμα. Το προωστήριο σκεύος του πλοίου είναι συνδυασμός ντιζελομηχανών ή αεροστροβίλων (CODOG, COmbined Diesel Or Gas) και αποτελείται από δύο τετράχρονες ναυτικές μηχανές ντίζελ MTU 20V956 TB 82 με μέγιστη απόδοση 3830 kW στις 1800 σ.α.λ. και δύο ναυτικούς αεροστροβίλους General Electric LM2500-30 με μέγιστη απόδοση υπό κανονικές συνθήκες 22300 kW στις 3600 σ.α.λ. Οι κύριες μηχανές και οι αεροστρόβιλοι δίνουν κίνηση μέσω μειωτήρα BGS 191 Lo της Renk σε δύο άξονες που κινούν ισάριθμες πεντάφυλλες προπέλες μεταβλητού βήματος της Escher Wyss. Για την αποφυγή εκπομπής θορύβου από τις κύριες μηχανές του πλοίου, αυτές βρίσκονται μέσα σε ηχομονωτικούς θαλάμους και πάνω σε ελαστικούς αποσβεστήρες κραδασμών. Η μέγιστη ταχύτητα της ΜΕΚΟ 200 ΗΝ είναι 31,75 κόμβοι ένω με ταχύτητα 20 κόμβων έχει εμβέλεια 4000 ν.μ. Με τις δύο ντιζελομηχανές σε πλήρη ισχύ το πλοίο μπορεί να πιάσει τους 21 κόμβους ταχύτητα καλύπτοντας έτσι μεγάλο μέρος των επιχειρησιακών ταχυτήτων επιτυγχάνοντας μέγιστη οικονομία καυσίμου. Επίσης το πλοίο διαθέτει μονό πηδάλιο ενώ για την αύξηση της ευστάθειας διαθέτει παρατροπίδια (bilge keels) καθώς και ενεργό σύστημα πτερυγίων σταθεροποίησης.

Η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος γίνεται από τέσσερις ηλεκτρογεννήτριες ντίζελ MTU 8V396 TB53 μέγιστης ισχύος 655 kW στις 1800 σ.α.λ. οι οποίες είναι συνδεδεμένες με εναλλάκτες της Siemens. Οι ηλεκτρογεννήτριες είναι τοποθετημένες ανά δύο μαζί με τον έναν κύριο πίνακα διανομής ενέργειας σε διαφορετικά διαμερίσματα. Κάθε ζεύγος γεννητριών μπορεί να καλύψει το σύνολο των αναγκών του πλοίου παρέχοντας 100% εφεδρική ηλεκτρική ισχύ και ενισχύοντας την ικανότητα επιβίωσης σε περίπτωση εχθρικών πληγμάτων. Η διάταξη των κύριων μηχανημάτων του πλοίου ακολουθεί τη συνήθη σχεδιαστική τάση με δύο κύρια μηχανοστάσια και δύο διαμερίσματα βοηθητικών μηχανημάτων. Η διάταξη αυτή στις ΜΕΚΟ 200 ξεκινώντας από μπροστά προς τα πίσω είναι: το πλωριό διαμέρισμα βοηθητικών μηχανημάτων με τις δύο ηλεκτρογεννήτριες, ακολούθως το Νο1 Μηχανοστάσιο με τους αεροστροβίλους, το Νο2 μηχανοστάσιο με τον μειωτήρα και τις δύο κύριες ντιζελομηχανές και τέλος το πρυμνό διαμέρισμα βοηθητικών μηχανημάτων με τις άλλες δύο ηλεκτρογεννήτριες και τον δεύτερο πίνακα διανομής ηλεκτρικής ενέργειας.

Η λειτουργία του συστήματος πρόωσης και των βοηθητικών μηχανημάτων και συστημάτων, όπως το παροχής ηλεκτρικής ισχύος, εξαερισμού και κλιματισμού, προστασίας NBC, πυρόσβεσης και ελέγχου καταστροφών ελέγχονται ηλεκτρονικά από το κεντρικό Ναυτικό Σύστημα Αυτοματισμού (NAUTOS) της Siemens. Το σύστημα NAUTOS ελέγχεται κεντρικά από το Κέντρο Ελέγχου Μηχανοστασίου (MCR, Machinery Control  Room) όπου είναι εγκατεστημένη κονσόλα με τέσσερις θέσεις χειριστών, καθένας από τους οποίους διαθέτει δύο έγχρωμες οθόνες και κάθε θέση μπορεί να αναλάβει τον έλεγχο του συνόλου των λειτουργιών. H κονσόλα του NAUTOS λειτουργεί επίσης και ως Αρχηγείο Ελέγχου Καταστροφών (DCHQ) του πλοίου.

Ο Οπλισμός

Οι ελληνικές φρεγάτες ΜΕΚΟ 200 ΗΝ φέρουν στην πλώρη ένα ναυτικό πυροβόλο Mk45 Mod2A διπλού ρόλου για προσβολή στόχων επιφανείας και αέρος μεγάλου διαμετρήματος 127mm/54cal. Το πυροβόλο επιτυγχάνει μέγιστο ρυθμό βολής 20 βλημάτων το λεπτό και η κάννη έχει δυνατότητα ανύψωσης σε τόξο -15^ο έως +65^ο με ταχύτητα ανύψωσης 20^ο/sec και περιστροφής 30^ο/sec. Τα βλήματα του πυροβόλου έχουν βάρος 31,7 κιλά και μπορούν να βληθούν σε μέγιστη εμβέλεια 24,38 χλμ. Για προσβολή ναυτικών στόχων σε μεγάλες αποστάσεις το πλοίο φέρει δύο τετραπλούς εκτοξευτές Mk141 τοποθετημένους στο μεσόστεγο για πύραυλους RGM-84 Block.1 C/G Harpoon με μέγιστη εμβέλεια 150 χλμ. Για στόχους αέρος υπάρχει ένας εκτοξευτής Α/Α πυραύλων Mk48 Mod2 με 16 θέσεις για πυραύλους RIM-7M Sea Sparrow. Στον συγκεκριμένο εκτοξευτή έχει γίνει αναβάθμιση του λογισμικού και σήμερα φέρει τα πιο εξελιγμένα ESSM τα οποία προσφέρουν διπλάσια εμβέλεια αναχαίτησης (50 χλμ) με μεγαλύτερη ταχύτητα (4+ μαχ) και ευελιξία. Κατά υποβρύχιων απειλών διαθέτει δύο διπλούς τορπιλοσωλήνες MK32 Mod9 για τορπίλες Mk46 Mod5 με απόθεμα δώδεκα τορπιλών, τοποθετημένους στο κύριο κατάστρωμα στο μέσο του πλοίου εκατέρωθεν.

Κατά επερχόμενων πυραύλων οι φρεγάτες διαθέτουν δύο συστήματα CIWS πυροβόλων Mk15 Block 1 Phalanx. Το ένα Phalanx είναι τοποθετημένο πλώρα σε θέση μπροστά από την υπερκατασκευή και το δεύτερο πρύμα πάνω από το υπόστεγο του ελικοπτέρου. Το σύστημα χρησιμοποιεί το πυροβόλο Μ-61Α1 τύπου Gatling με έξι κάννες των 20mm. Τα όρια ανύψωσής του είναι -25ο/+80ο. Ο μέγι­στος ρυθμός βολής του πυροβόλου φθά­νει τις 4.500 βολές/λεπτό και το απόθεμα πυρομαχικών είναι 1.550 βλήματα. Το σύστημα Phalanx ελέγχεται από το ραντάρ παλμικού Doppler VPS-2, το οποίο λειτουργεί στη ζώνη συχνοτήτων Ku (12-18 GHz). Το μέγιστο βεληνεκές του Phalanx Mk.15 Block.1 είναι 1,37 χλμ. Ως τελευταία γραμμή άμυνας το πλοίο διαθέτει το σύστημα εκτόξευσης αναλωσίμων Mk.36 Mod.2 SRBOC με τέσσερις μονάδες των έξι σωλήνων εκτόξευσης αεροφύλλων/θερμοβολίδων των 130mm και το σύστημα παραπλάνησης τορπιλών Nixie AN/SLQ-25. Τέλος το πλοίο διαθέτει ελικοδρόμιο και υπόστεγο ελικοπτέρου ικανό να φιλοξενήσει ελικόπτερο κλάσης 10 τόνων όπως τα ελικόπτερα ναυτικής συνεργασίας S-70B-6 & S-70B τα οποία είναι το μακρύ χέρι του πλοίου με ικανότητα αποκάλυψης και προσβολής στόχων πάνω και κάτω από τη θάλασσα.

Ηλεκτρονικά

Οι κύριοι αισθητήρες των ελληνικών φρεγατών είναι το ραντάρ τριών διαστάσεων MW.08, το οποίο λειτουργεί στη μπάντα συχνοτήτων G, τοποθετημένο στον ιστό πάνω από τη γέφυρα του πλοίου και το ραντάρ έρευνας μεγάλης εμβέλειας δύο διαστάσεων DA.08 το οποίο λειτουργεί στη μπάντα συχνοτήτων F. Το πρώτο έχει μέγιστη εμβέλεια 80 χλμ και ικανότητα διαχείρισης 20 στόχων και το δεύτερο μέγιστη εμβέλεια 270 χλμ και ικανότητα διαχείρισης μέχρι 100 στόχων. Διαθέτει επίσης δύο συστήματα ελέγχου βολής Stir 180 τοποθετημένα πλώρα και πρύμα καλύπτοντας τόξο 360ο. Το σύστημα χρησιμοποιεί τις μπάντες I/K , με την πρώτη η μέγιστη εμβέλεια ιχνηλάτησης να είναι στα 72km και για τη δεύτερη στα 17km. Ραντάρ ναυτιλίας έχει δύο BridgeMaster από τα οποία το ένα είναι να ανιτκατασταθεί στο άμεσο μέλλον από το Scanter 6002 της Terma. Επίσης στα πλοία έχει εγκατασταθεί σε ύστερο χρόνο από ένα Η/Ο σύστημα MLT-TDR-10A της Miltech Hellas. Όσον αφορά τις ζεύξεις δεδομένων διαθέτει ζεύξεις Link 11 & Link 14. Σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου ESM/ECM είναι τo AR-700/APECS II της Argosystems. Ο εξοπλισμός συμπληρώνετε από το σύστημα COMINT Telegon 10 και το σύστημα IFF Mk12 Mod.4.

Για ανθυποβρυχιακό πόλεμο το πλοίο διαθέτει το σόναρ DE1160HM/VDS το οποίο είναι η εξαγωγική έκδοση του αμερικάνικου AN/SQS-56. Το DE1160HM είναι μια κυλινδρική διάταξη βάρους 1.581kg, διαμέτρου 122cm και ύψους 84cm που αποτελείται από 36 στήλες των 8 μορφοτροπέων η οποία λειτουργεί σε συχνότητα 7,5kHz και είναι τοποθετημένη στη γάστρα μέσα σε θόλο. Αντίστοιχα το ατρακτίδιο του VDS διαθέτει όμοια κυλινδρική διάταξη με 36 στήλες μορφοτροπέων βάρους 4kg, διαμέτρου 71,6cm και ύψους 46,2cm  η οποία λειτουργεί σε συχνότητα 12kHz. Η μέγιστη εμβέλεια αποκάλυψης υποβρύχιων στόχων είναι 18,3 χλμ. Ολόκληρο το σύστημα του DE1160VDS με το βαρούλκο και το καλώδιο τοποθετημένο στην πρύμνη κάτω από το ελικοδρόμιο, ζυγίζει 39 τόνους. Η πόντιση και ανέλκυση του VDS μπορεί να πραγματοποιηθεί ακόμη και σε Κατάσταση Θαλάσσης 5. Το σύστημα διαχείρισης μάχης είναι το STACOS Mod.2, το οποίο στηρίζε­ται σε υπολογιστές SMR-4 και περιλαμβά­νει οκτώ κονσόλες πολλαπλών λειτουρ­γιών MOC Mk.1 των 20 ιντσών. Το σύστημα εκτελεί τις εξής λειτουργίες: προσδιορισμό και παρουσίαση τακτικής κατά­στασης, ναυτιλία, εναέριο έλεγχο, αυτό­ματη αξιολόγηση και ιεράρχηση επερχόμενων απειλών, διαχείριση ηλεκτρονι­κών μέσων και οπλικών συστημάτων, προσομοίωση για εκπαιδευτικούς λόγους, εμπλοκή στόχων, υποστήριξη διαδικασιών διοίκησης κ.α. Η συμμετοχή των φρεγατών αυτών στην ευρωπαϊκή επιχείρηση ASPIDES για την προστασία της ελεύθερης ναυσιπλοΐας έχει φέρει μερικές μικρής έκτασης προσθήκες στον εξοπλισμό των πλοίων όπως το νέας γενιάς σύστημα ESM NLWS της SAAB στην φρεγάτα F452 ΥΔΡΑ και την υιοθέτηση του συστήματος Anti-UAV «Κένταυρος» της ΕΑΒ (το οποίο προς το παρόν εναλλάσσεται μεταξύ των πλοίων αλλά πρόκειται να εγκατασταθεί από ένα σύστημα στο κάθε πλοίο στο μέλλον).

Το πρόγραμμα αναβάθμισης

Οι φρεγάτες πρόκειται να υποβληθούν σε πρόγραμμα αναβάθμισης. Τα σενάρια ενός πλήρους πακέτου αναβάθμισης έχει αντικατασταθεί από ένα περιορισμένης έκτασης το οποίο θα περιλαμβάνει τα πιο κρίσιμα και απαραίτητα συσττήματα μαζί με την εμπειρία που αποκόμισαν τα στελέχει του Π.Ν. από την επιχείρηση ASPIDES. Το νέο πρόγραμμα θα περιλαμβάνει την αντικατάσταση του σύστημα τος μάχης STACOS Mod.2 από την τελευταία έκδοση του TACTICOS, αντικατάσταση του ραντάρ από ένα νέας γενιάς ραντάρ 3D AESA με πιο πιθανή επιλογή το NS110 της Thales και μια σειρά άλλων συστημάτων (συντήρηση των Α/Υ δυνατοτήτων των φρεγατών, εγκατάσταση ηλεκτροπτικού αισθητήρα). Όσον αφορά τον οπλισμό θα αναβαθμιστεί το κύριο πυροβόλο του πλοίου το οποίο απέδειξε τη χρησιμότητά του κατά τις επιχειρήσεις στην Ερυθρά θάλασσα καθώς και τα δύο Mk15 Phalanx. Να προσθέσουμε εδώ ότι το τι τελικά θα περιέχει το πρόγραμμα δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και ως εκ τούτου θα πρέπει περιμένουμε ως τότε για την τελική διαμόρφωση του προγράμματος.  

Το πακέτο της ThyssenKrupp Marine Systems – Thales Netherlands περιλαμβάνει τις εξής:

Πλήρεις μηχανολογικές και ηλεκτρολογικές εργασίες ώστε να αποκατασταθούν όλες οι βλάβες και τα πλοία να λάβουν επιπρόσθετη διάρκεια ζωής τουλάχιστον 15 ετών. Στους αεροστρόβιλους θα εφαρμοστούν σε μια σειρά από αναβαθμίσεις ενώ στις ηλεκτρομηχανές θα γίνει γενική επισκευή ή ακόμη και αντικατάσταση.

Εργασίες επί της πλατφόρμας (γενική επισκευή προωστήριου σκεύους, προπέλες, συμπιεστές, σύστημα μεταβλητού βήματος, μέσα πυρόσβεσης κτλ).

Νέο τακτικό σύστημα Tacticos (Block II) από τη Thales Netherlands ή ορθότερα σύστημα διαχείρισης μάχης. Οι παρεμβάσεις έχουν ως στόχο το ΠΝ να αξιοποιεί το πλήρες φάσμα των επιχειρησιακών δυνατοτήτων των ESSM Block II.

Νέο Ραντάρ NS-110

Βελτίωση των ανθυποβρυχιακών δυνατότητων με αναβάθμιση του υφιστάμενου εξοπλισμού.

Γενική επισκευή του πυροβόλο των 127mm.

Νέο ESM (VIGILE 100).

Νέα ραντάρ ελέγχου πυρός STIR 1.2 που βελτιώνουν την ακρίβεια πυρών του κύριου πυροβόλου και προσφέρουν δυνατότητα αξιοποίησης των νέας γενιάς βλημάτων ESSM Block II.

Νέο ραντάρ ναυτιλίας

Βελτίωση των επικοινωνιακών μέσων και δυνατοτήτων τόσο στο εσωτερικό του πλοίου όσο και στο γενικότερο πλαίσιο της αύξησης των μέσων διοίκησης και ελέγχου σε τακτικό επίπεδο.

Εγκατάσταση LWR (Lazer Warning Reciever) της SAAB

Νέοι CW transmitters (πομποί συνεχούς κύματος) ώστε να δύναται να βάλουν τα νέα βλήματα ESSM Block II

Αποτέλεσε καίριο ερώτημα για το ΠΝ τι πραγματικά μπορεί να γίνει με τα αντιπυραυλικά συστήματα εγγύς άμυνας των πλοίων (Close In Weapons Systems). Εξετάστηκε η αναβάθμιση των CIWS Phalanx στο τελευταίο επίπεδο. Πρωταρχικός στόχος ήταν να γίνει και στα δυο Phalanx επί των πλοίων. Συγκεκριμένα εξετάστηκε η αναβάθμιση των υφιστάμενων Phalanx στο τελευταίο επίπεδο Block 1B Baseline 2. Λόγω όμως του ότι πρόκειται για εντελώς νέο σύστημα και κυριολεκτικά αλλάζουν όλα τα μηχανικά μέρη και τα απάρτια του υφιστάμενου συστήματος το κόστος αυξάνεται κατά πολύ και κυμαίνεται περίπου σε 11 εκατομμύρια ανά μονάδα, δηλαδή περίπου 22 εκατομμύρια ευρώ ανά φρεγάτα. Αξιολογήθηκε από τους επιτελείς του ΠΝ και η λύση εγκατάστασης ενός RAM στη πρύμνη με το κόστος να ανέρχεται στα 30 περίπου εκατομμύρια ανά φρεγάτα. Πιθανότατα προκρίνεται η λύση εκσυγχρονιστεί αριθμός Phalanx εάν και εφόσον το επιτρέπει ο συνολικός προϋπολογισμός. Παράλληλα ζητήθηκε από πλευράς ΠΝ η εγκατάσταση του σόναρ μεταβλητού βάθος CAPTAS-2. Και σε αυτή τη περίπτωση όμως το κόστος θα αυξάνονταν περαιτέρω κάτι που δεν συνάδει με τον προϋπολογισμό του ΠΝ.

Τυχόν συνδυαστικές ενέργειες εγκατάστασης RAM και CAPTAS-2 ήταν επιλογές οι οποίες σε συνδυασμό με αυτές που προαναφέρθηκαν θα εκτόξευαν το κόστος περίπου στο 1 δισεκατομμύριο ευρώ για τα τέσσερα πλοία, κονδύλι απαγορευτικό δεδομένου του στενού προϋπολογισμού των 500 εκατομμυρίων ευρώ για τέσσερις φρεγάτες. Το ίδιο και η εγκατάσταση νέου ECM αφού θα πλοία θα μείνουν με αυτό που έχουν. Η προμήθεια ενός νέου ECM κυμαίνεται στα 10 εκατομμύρια ανά πλοίο ενώ το κόστος εγκατάστασης και ολοκλήρωσης θα αύξανε τον συνολικό προϋπολογισμό.

Συνεπώς οι επιλογές στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού έπρεπε να είναι μετρημένες, σαφείς, στενευμένες και κυρίως συγκεκριμένες απόρροια προϋπολογισμού προγράμματος, ηλικίας πλοίων και επιχειρησιακού βίου αξιοποίησης. Ως προς την αύξηση της μαχητικής ισχύος καθοριστικής σημασίας είναι το νέας γενιάς TACTICOS σε συνδυασμό με τα STIR 1.2, τους νέους πομπούς συνεχούς κύματος και βλήματα ESSM Block II που θα επιτρέψουν αυξημένο αριθμό ταυτόχρονων εμπλοκών συγκριτικώς με το σήμερα. Άλλωστε το ESSM Block II διαθέτει ενεργό ερευνητή και στη τελική φάση προσέγγισης του στόχου τον ενεργοποιεί δίνοντας τη δυνατότητα στο πλοίο να εμπλέξει άλλους επιθυμητούς στόχους αναλόγως της τακτικής κατάστασης.

Αντικειμενικός σκοπός του ΠΝ και της ηγεσίας είναι τα πλοία να διατηρηθούν αξιόμαχα σε βάθος τουλάχιστον 15 ετών με ένα λογικό από οικονομικής άποψης πακέτο εκσυγχρονισμού και με βασική προϋπόθεση οι εργασίες να λάβουν χώρα στη χώρα μας. Σε επίπεδο μαχητικής ισχύος τα πλοία εισάγουν νέες τεχνολογίες που θα τους επιτρέψουν να βλέπουν καλύτερα, να διαχειρίζονται τις απειλές καλύτερα και να αξιοποιούν τα βλήματα ESSM Block II. Παράλληλα να αυξηθεί κατακόρυφα η αξιοπιστία του μηχανολογικού τους και ηλεκτρολογικού τους εξοπλισμού ώστε να είναι πλήρως αξιόμαχα και αξιόπιστα από τεχνικής πλευράς ικανά να επιχειρούν με αυξημένες δυνατότητες για τουλάχιστον 15 έτη. Ο μη εκσυγχρονισμός των φρεγατών ΜΕΚΟ για το ΠΝ θα σήμανε την πρόωρη απαξίωση μονάδων που μπορούν και επιβάλλεται να διατηρηθούν αξιόμαχες και αποτελεσματικές συμβάλλοντας καθοριστικά στη διατήρησή οροφών φρεγατών και της γενικότερης δομής δυνάμεων του ΠΝ.

Το άρθρο Πολεμικό Ναυτικό: Φρεγάτες ΜΕΚΟ-200ΗΝ, Παρόν και Μέλλον-Ανάλυση των τεχνικών χαρακτηριστικών δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Τον Ιανουάριο του 2020 το γραφείο εξοπλισμών, τεχνολογίας και προμηθειών του γερμανικού ναυτικού (BAAINBw) ανέδειξε ως νικητή για την κατασκευή 4+2 νέων φρεγατών γενικής χρήσης την ολλανδική DAMEN Schelde Naval με το σχέδιο MKS 180 και κύριους αναδόχους τα γερμανικά ναυπηγεία Blohm & Voss και την Thales. Οι νέες φρεγάτες F-126 όπως μετονομάστηκαν θα αντικαταστήσουν με την είσοδό τους σε υπηρεσία από το 2028 και έπειτα τις τέσσερις φρεγάτες γενικών καθηκόντων F-123 Brandenburg οι οποίες είχαν μπει σε υπηρεσία με το γερμανικό ναυτικό μεταξύ των ετών 1992-1996. Το συμβόλαιο που υπογράφτηκε στις 17 Ιουνίου 2020 ύψους 5,47 δις ευρώ προβλέπει την κατασκευή τεσσάρων φρεγατών σε πρώτη φάση, ενός εκπαιδευτικού κέντρου και προαίρεση για δύο ακομή φρεγάτες με παράδοση μετά το 2032.

Τρεισήμισι χρόνια περίπου μετά την υπογραφή του συμβολαίου, στις 5 Δεκεμβρίου 2023 ξεκίνησε η κατασκευή των φρεγατών με την κοπή του πρώτου μετάλλου στις εγκαταστάσεις της Peene-Werft. Η κατασκευή των φρεγατών θα πραγματοποιηθεί εξ ολοκλήρου στη Γερμανία με τις εργασίες να διαμοιράζονται μεταξύ τριών ναυπηγείων. Τα πρυμναία τμήματα θα κατασκευαστούν στο ναυπηγείο Peene-Werft στο Βόλφγκαστ και θα μεταφερθούν στο Κίελο όπου θα ενωθούν με τα πλωριά τμήματα του σκάφους και της υπερκατασκευής που χτίζονται εκεί. Τέλος το κάθε συναρμολογημένο σκάφος θα μεταφέρεται δια θαλάσσης στις εγκαταστάσεις της Blohm & Voss στο Αμβούργο όπου θα γίνεται εγκατάσταση του τελικού εξοπλισμού, θα λαμβάνουν χώρα οι τελικές δοκιμές του πλοίου και των συστημάτων και η παράδοση της ολοκληρωμένης φρεγάτας στο γερμανικό ναυτικό.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν γίνει γνωστές μέχρι σήμερα, η F-126 θα έχει ολικό μήκος 166 μέτρα, πλάτος 21 μέτρα και βύθισμα 6 μέτρα ενώ θα εκτοπίζει περίπου 10000 τόνους. Το πλήρωμα της φρεγάτας είναι ιδιαίτερα μικρό για ένα πλοίο τέτοιου εκτοπίσματος και αποτελείται από 114 αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και ναύτες ενώ διαθέτει ενδιαιτήσεις για επιπλέον 80 άτομα. Η F-126 χτίζεται σύμφωνα με τους κανονισμούς του νορβηγικού νηογνώμονα DNV και θα έχει ικανότητα επιχειρήσεων από τροπικά μέχρι πολικά κλίματα γι’ αυτό και θα διαθέτει class notation ICE-1C/E1, το οποίο σημαίνει ικανότητα πλεύσης σε πάγους πάχους μέχρι 40 εκατοστά.

Για σύστημα πρόωσης έχει επιλεγεί μια υβριδική διάταξη ηλεκτροπρόωσης (Diesel-Electric) ώστε να επιτρέπει εξαιρετικά αθόρυβες λειτουργίες για επιχειρήσεις ASW. Οι κινητήρες ντίζελ θα πληρούν τις πιο πρόσφατες απαιτήσεις εκπομπών ρύπων. Το σύστημα πρόωσης των φρεγατών θα είναι συνδυασμός ηλεκτροπρόωσης και ντήζελ (CODLAD). Τα πλοία θα διαθέτουν δύο κύριες μηχανές ντήζελ, τις υπερτροφοδοτούμενες τετράχρονες MAN 20V32/44CR που αποδίδουν 12000 kW έκαστη στις 750 σ.α.λ. οι οποίες συνδέονται μέσω κιβωτίων μετάδοσης κίνησης της RENK σε δύο προπέλες μεταβλητού βήματος της Kongsberg Kamewa. Η ηλεκτροπρόωση γίνεται μέσω δύο ηλεκτροκινητήρων AED (Advanced Electric Drive) δεύτερης γενιάς, επίσης της RENK, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να δώσουν κίινηση στις προπέλες αυτόνομα ή σε συνδυασμό με της κύριες μηχανές και αποδίδουν 4000kw έκαστος. Το πλοίο επιτυγχάνει μέγιστη ταχύτητα άνω των 26 κόμβων και μέγιστη εμβέλεια 4000ν.μ. με 18 κόμβους. Με ηλεκτροπρόωση το πλοίο επιτυγχάνει μέγιστη ταχύτητα 15 κόμβων.

Η ανάγκες του πλοίου σε ηλεκτρική ενέργεια καλύπτονται από τέσσερις ηλεκτρομηχανές ντήζελ MTU 20V 4000 M65L που αποδίδουν 3200kW στις 1800 σ.α.λ. έκαστη. Το τμήμα Power Systems (RRPS) της Rolls Royce θα προμηθεύσει το αυτόματο σύστημα διαχείρισης μηχανημάτων πλοίου το οποίο αποτελείται από τα στοιχεία του ολοκληρωμένου αυτοματισμού πλοίων (intergrated Platform Management System, IPMS) και Condition Monitoring System (CMS) παρέχοντας τις λύσεις mtu NautIQ Master και mtu NaytIQ Foresight τα οποία συμπληρώνονται από σύστημα εντοπισμού πυρκαγιάς, παρακολούθησης προσώπων και CCTV.

Ο οπλισμός του πλοίου θα αποτελείται από ένα κύριο πυροβόλο Leonardo 127/64 Lightweight με δυνατότητα βολής βλημάτων Vulcano, τοποθετημένο στην πλώρη, δύο κάθετους εκτοξευτές πυραύλων Mk41 VLS της Lockheed με δυνατότητα μέγιστου φόρτου 64 πυραύλων ESSM Block2, δύο συστήματα CIWS MK49 RAM με 21 πυραύλους RIM-116 Block 2 έκαστος και οκτώ αντιπλοϊκούς πυραύλους NSM της Kongsberg. Για εγγύς άμυνα κατά ασύμμετρων απειλών διαθέτει δύο σταθμούς πυροβόλων των 27mm Mauser MLG 27 και δύο σταθμούς πυροβόλων των 12,7mm Lionfish της Leonardo. Επίσης διαθέτει και Non-Leathal Weapons που αποτελούνται από κανόνια νερού και ηχοβολιστικά συστήματα. Τον οπλισμό συμπηρώνουν τα ιπτάμενα μέσα που μπορεί να φέρει η φρεγάτα. Το πλοίο έχει τη δυνατότητα να φέρει στο υπόστεγο ελικοπτέρου μέχρι δύο ελικόπτερα μεγέθους NH-90 και ενός UAV τα οποία είναι το μακρύ χέρι του πλοίο στον εντοπισμό υποβρύχιων στόχων και στόχων επιφανειάς και εκτέλεσης βολής των όπλων τους.

Οι κύριοι αισθητήρες του πλοίου είναι το ραντάρ διάταξης φάσης AESA TRS-4D της Hensoldt νιτριδίου του γαλίου με τέσσερις  επίπεδες κεραίες τοποθετημένες στους δύο κυρίους ίστους του πλοίου καλύπτοντας τόξο 360 μοιρών. Το ραντάρ αυτό εκπέμπει στη ζώνη C και έχει μέγιστη εμβέλεια τα 300 χιλιόμετρα, μπορεί να κάνει διαχείριση 1500 στόχων και να κατευθύνει μέχρι τέσσερα πυροβόλα ταυτόχρονα. Το ραντάρ συμπληρώνει το APAR Block 2 της Thales το οποίο εκπέμπει στη ζώνη X και είναι υπεύθυνο για την καθοδήγηση των Α/Α πυραύλων. H Thales θα εγκαταστήσει επίσης το σύστημα διαχείρησης μάχης TACTICOS, το σύστημα πολέμου επιφανείας (Above Water Warfare System, AWWS) καθώς και το δορυφορικό σύστημα ασφαλών επικοινωνιών SurfSAT-L. Το SurfSAT-L είναι ένα νέας γενιάς δορυφορικό σύστημα υψηλής ισχύος για την αντιμετώπιση των παρεμβολών το οποίο λειτουργεί ταυτόχρονα σε τρεις ζώνες Ka mil, Ka civil και X. Για ανθυποβρυχιακό πόλεμο το πλοίο θα διαθέτει σύστημα VDS/TDS της γερμανικής ATLAS Electronic με πιθανότερη επιλογή του συστήματος χαμηλών συχνοτήτων ACTAS το οποίο λειτουργεί στις συχνότητες 50Hz-10kHz σε παθητική διαμόρφωση και 1,4kHz-2,4kHz σε ενεργητική διαμόρφωση. Όσον αφορά τον Η/Π στο πλοίο θα είναι εγκατεστήμενο το σύστημα KORA-40 της Rohde & Schwarz εξέλιξη του KORA-18 που είναι εγκατεστημένο στις φρεγάτες F-125, με δυνατότητα C-ESM και R-ESM και κάλυψη συχνοτήτων εύρους 500MHz-40GHz.

Το άρθρο Φρεγάτες F-126: Οι νέες φρεγάτες του Γερμανικού Ναυτικού-Τεχνικά χαρακτηριστικά και δυνατότητες δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Η ανανέωση του στόλου των κύριων μονάδων κρούσης του ΠΝ πρώτα στα πλαίσια του προγράμματος πρόσκτησης νέας φρεγάτας και ακολούθως με τη διαδικασία επιλογής της νέας κορβέτας, φέρνει στο προσκήνιο τη συζήτηση για τους αντιαεροπορικούς πυραύλους μέσου βεληνεκούς που δύναται να φέρει κάθε σχεδίαση καθώς και τις δυνατότητες τους. Στο παρόν άρθρο θα κάνουμε μία συγκριτική ανάλυση και παρουσίαση των βλημάτων ESSM Block II, VL MICA NG και CAMM/CAMM ER καθώς και των επιμέρους τεχνικών και επιχειρησιακών δυνατοτήτων τους.

Αρχικά στο σημείο αυτό θεωρούμε σκόπιμο να διευκρινίσουμε ορισμένες κρίσιμες τεχνικές πληροφορίες που συχνά γράφεται ως προς τις κατηγορίες καθοδήγησης των πυραύλων.

Συστήματα Καθοδήγησης Πυραύλων

Τα συστήματα ή οι κατηγορίες καθοδήγησης βασίζονται σε ηλεκτρομαγνητικές ακτινοβολίες για τη παροχή των πληροφοριών καθοδήγησης. Η συσκευή υποδοχής είναι συνήθως μια μικρή κεραία που βρίσκεται μέσα στη μύτη του βλήματος. Ανιχνεύει κάποιο είδος διακριτικού χαρακτηριστικού ή ακτινοβολίας που εκπέμπεται ή ανακλάται από τον στόχο. Αυτές οι πληροφορίες μετατρέπονται σε χρησιμοποιήσιμα δεδομένα και δίνουν εντολή στα συστήματα ελέγχου πυρός. Τρεις τύποι συστημάτων καθοδήγησης χρησιμοποιούνται από αντιαεροπορικούς πυραύλους ενεργούς, ημιενεργούς και παθητικούς.

Ενεργή Καθοδήγηση

Στην ενεργή καθοδήγηση (όψη Α της σχ. 3), το βλήμα φέρει έναν πομπό και έναν δέκτη. Ο πομπός στέλνει σήματα ραντάρ προς τη γενική κατεύθυνση του στόχου. Αυτά τα σήματα χτυπούν τον στόχο και αντανακλώνται ή αναπηδούν πίσω στον πύραυλο. Αυτές οι «ηχώ» επιστροφής συλλέγονται από την κεραία δέκτη του βλήματος και τροφοδοτούνται στον υπολογιστή καθοδήγησης. Ο υπολογιστής του βλήματος δημιουργεί διορθώσεις διεύθυνσης για το σύστημα ελέγχου. Η ενεργή καθοδήγηση δεν απαιτεί καταύγαση από το ραντάρ πλοίων. Ο πύραυλος κατευθύνεται προς τον στόχο εντελώς μόνος του μετά την εκτόξευση.

Ημιενεργή Καθοδήγηση

Στην ημιενεργή καθοδήγηση (όψη Β της εικ. 3), το βλήμα περιέχει μόνο έναν δέκτη (αναφέρεται ως κεφαλή αναζήτησης ή κεραία σήματος). Το ραντάρ ελέγχου πυρός των πλοίων χρησιμεύει ως πηγή μετάδοσης και κατευθύνει την ενέργεια του ραντάρ για να φωτίσει τον στόχο. Όπως και στην ενεργή καθοδήγηση, μέρος αυτής της ενέργειας αντανακλάται ή αναπηδά από τον στόχο. Ο δέκτης του πυραύλου συλλαμβάνει την ανακλώμενη ενέργεια και τη χρησιμοποιεί για να παράγει τις δικές του εντολές διεύθυνσης.

Παθητικής Καθοδήγηση

Η μέθοδος παθητικής (όψη C της εικ. 3) εξαρτάται από τον εντοπισμό από τον πύραυλο κάποιας μορφής ενέργειας που εκπέμπεται από τον στόχο. Μια κεραία δέκτη μέσα στο βλήμα λαμβάνει αυτό το «σήμα» και υπολογίζει όλες τις απαραίτητες παραμέτρους καθοδήγησης. Γίνονται διορθώσεις στο τιμόνι και ο πύραυλος βρίσκεται στον στόχο. Η παθητική καθοδήγηση, όπως και η ενεργητική καθοδήγηση, είναι εντελώς ανεξάρτητη από το πλοίο εκτόξευσης. Η παθητική επιστροφή κανονικά δεν χρησιμοποιείται για την καθοδήγηση του πυραύλου σε όλη τη διαδρομή (από την εκτόξευση έως την αναχαίτιση). Ωστόσο, είναι καλά προσαρμοσμένο για να λειτουργεί ως δευτερεύον ή εφεδρικό σύστημα καθοδήγησης. Σε περίπτωση που ο εχθρός αντιληφθεί κάποιο ραντάρ

RIM-162 ESSM Block II (Evolved Sea Sparrow Missile)

Η εξέλιξη του αεροπορικού όπλου τη δεκαετία του 1960 με την εμφάνιση των αεριοθούμενων μαχητικών καθώς και η εμφάνιση των αντιπλοϊκών πυραύλων με δυνατότητα πτήσης μερικά μέτρα πάνω από τη θάλασσα δημιούργησε την ανάγκη για την ανάπτυξη ενός οπλικού συστήματος ικανού στην αντιμετώπιση των παραπάνω απειλών με το όνομα PDMS (Point Defense Missile System / Πυραυλικό Σύστημα Άμνυνας Σημείου). Η λύση ήταν η υιοθέτηση του πολύ γνωστού πυραύλου Α/Α μέσης ακτίνας και ημιενεργού καθοδήγησης ΑΙΜ-7 που έφεραν όλα τα αμερικάνικης κατασκευής μαχητικά αεροσκάφη της δεκαετίας 70’-80’.

Ο Sparrow είναι ένας υπερηχητικός πύραυλος μεσαίου βεληνεκούς, εναέριας αναχαίτισης, ο οποίος καθοδηγήται με την ενέργεια των ραδιοσυχνοτήτων. Ο πύραυλος επεξεργάζεται τα σήματα ραντάρ που λαμβάνονται απευθείας από το ραντάρ της πλατφόρμας εκτόξευσης μέσω του οπίσθιου δέκτη σημάτων του και επίσης επεξεργάζεται την ενέργεια ραδιοσυχνοτήτων που ανακλάται από τον στόχο που λαμβάνει ο δικός του εσωτερικός δέκτης ραντάρ (μπροστινό σήμα). Ο Sparrow ελέγχεται κατά την πτήση από τέσσερα κινητά φτερά πλατφόρμας τύπου δέλτα. Η ευστάθεια του πυραύλου παρέχεται από τέσσερα σταθερά πτερύγια τύπου δέλτα που βρίσκονται στην ευθεία με τα εμπρός φτερά. Η πρόωση του πυραύλου παρέχεται από έναν πυραυλοκινητήρα διπλής ώθησης, στερεού προωθητικού. Ένας ενεργός πυροσωλήνας ραδιοσυχνοτήτων πυροδοτεί την κεφαλή όταν ο πύραυλος βρίσκεται εντός του θανατηφόρου βεληνεκούς του στόχου. Για να αυξηθεί η απόδοση είτε σε εφαρμογές αέρος-αέρος ή επιφανείας-αέρος, ο Sparrow περιέχει κυκλώματα μεταγωγής που προγραμματίζουν αυτόματα τη λειτουργία του πυραύλου για βέλτιστη απόδοση στο κατάλληλο περιβάλλον.

Στην έκδοση Μ που υιοθετήθηκε το 1983 είχε σημαντικές βελτιώσεις σε σχέση με τους προκατόχους του. Αυτή η έκδοση ερχόταν με νέο μοντέλο κινητήρα, νέα θραυσματική γόμωση, νέο επεξεργαστή βλήματος (MBC), αλλά οι σημαντικότερες προσθήκες ήταν το νέο μονοπαλμικό ραντάρ έρευνας και το σύστημα JVC (Jet Vane Control) το οποίο έδινε τη δυνατότητα για κάθετη εκτόξευση. Κατά την εκτόξευση, ένας μικρός κινητήρας στο JVC προωθεί τον πύραυλο πάνω από το πλοίο φορέα και στη συνέχεια χρησιμοποιεί πτερύγια τοποθετημένα στη δική του εξάτμιση για να σπρώξει γρήγορα το βλήμα στη σωστή ευθυγράμμιση με τον στόχο, ο οποίος τροφοδοτείται στο JVC κατά την εκτόξευση. Μετά την επιτυχή εκτόξευση το σύστημα JVC απορρίπτεται από τον πύραυλο.

Η τελευταία έκδοση του πυραύλου πρίν την έλευση του RIM-162 ήταν ο RIM-7P. Σε αυτή την έκδοση ο RIM-7P κράτησε το σύστημα JVC του μοντέλου –Μ που του έδεινε την δυνατότητα εκτόξευσης από κάθετους εκτοξευτές VLS αλλά το σύστημα κατεύθυνσης αντικαταστάθηκε από νεότερο που του έδεινε τη δυνατότητα για ενδιάμεση καθοδήγηση κατά τη διάρκεια της πτήσης μέσω ενός uplink στον αυτόματο πιλότο του βλήματος. Αυτό έδινε τη δυνατότητα στο πλοίο φορέα για διακεκομένη καταύγαση στόχου με ταυτόχρονη ενήμερωση του βλήματος για τα δεδομένα του στόχου.

Τη δεκαετία του 90’ Η Raytheon πρότεινε ένα πολύ πιο εκτεταμένο σύνολο αναβαθμίσεων στον Sea Sparrow, τον RIM-7R Evolved Sea Sparrow Missile (ESSM). Οι αλλαγές ήταν τόσο εκτεταμένες που η νέα έκδοση μετονομάστηκε σε RIM-162 ESSM. Στο πρόγραμμα αυτό εκτός των ΗΠΑ συμμετείχαν άλλα εννέα κράτη μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα με τις εταιρίες (EAB, Econ, Elfon και Intracom). Ο RIM-162 Evolved Seasparrow Missile (ESSM) είναι ένας μεσαίου βεληνεκούς, ημιενεργός πύραυλος επιφανείας-αέρος που πραγματοποιεί διορθώσεις πτήσης μέσω καταύγασης ραντάρ και ανανέωσης δεδομενών ενδιάμεσης πορείας, σχεδιασμένος για να αντιμετωπίσει αντιπλοϊκούς πυραύλους κρουζ υψηλής ταχύτητας (ASCM), αεροπορικών απειλών χαμηλής ταχύτητας (LVAT) όπως μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ελικόπτερα και απειλές επιφανείας με ελιγμούς υψηλής ταχύτητας.

Ο νέος πύραυλος RIM-162 BLK 1 ESSM διατηρεί το εμπρόσθιο τμήμα των 8 ιντσών που περιέχει τον ημιενεργό ερευνητή καθώς και το τμήμα κσθοδήγησης του RIM-7P  και το τοποθετεί σε ένα εντελώς νέο πίσω τμήμα που έχει διάμετρο 10 ίντσες (25 cm) αντί 8 ίντσες του RIM-7P, κάτι που επιτρέπει την τοποθέτηση ενός πολύ πιο ισχυρού κινητήρα στερεού προωθητικού παράγοντας μεγαλύτερη ώση. Η ώση αυτή επιτρέπει στον ESSM να υπερδιαπλασιάσει την μέγιστη ακτίνα εμπλοκής σε σχέση με τον προκατοχό του από τα 20χλμ στα 50χλμ και να επιτύχει μεγαλύτερη ταχύτητα πλεύσης υπερβαίνοντας τα 4 Μαχ. Όσον αφορά την αεροδυναμική διάταξη του πυραύλου, ο ESSM εξαλείφει εντελώς τα φτερά που ήταν τοποθετημένα στη μέση, αντικαθιστώντας τα με μακριά κατά μήκος πτερύγια παρόμοια με εκείνα του βλήματος Standard και μετακινεί τον έλεγχο καθοδήγησης στα πίσω πτερύγια. Το νέο σύστημα διεύθυνσης του ESSM με βάση το ουραίο πτερύγιο είναι τύπου TVC (Thrust Vector Controller) και καταναλώνει περισσότερη ενέργεια, αλλά προσφέρει σημαντικά υψηλότερη ευελιξία ενώ ο κινητήρας εξακολουθεί να λειτουργεί. Ο ESSM είναι πιστοποιημένος για εκτόξευση από τους εκτοξευτές Mk29 Mod4, Mk41 σε τετράδες με το κάνιστρο Μk25 και Mk48.

Η συνέχεια του ESSM Block 1, ο ESSM Block 2, ξεκίνησε να αναπτύσσεται το 2014. Το Block 2 χρησιμοποιεί το ίδιο τμήμα πρόωσης αλλά αυξάνει τη διάμετρο του τμήματος καθοδήγησης από 8 στις 10 ίντσες. Το νέο τμήμα καθοδήγησης έχει μια διπλή κεφαλή αναζήτησης στη μπάντα ραδιοσυχνοτήτων X που χρησιμοποιεί ημιενεργή και ενεργή καθοδήγηση. Σε αντίθεση με το Block 1, ο ενεργός αναζητητής ραντάρ του Block 2 υποστηρίζει την τερματική εμπλοκή του στόχου χωρίς να χρειάζονται τα ραντάρ καταύγασης στόχου του πλοίου εκτόξευσης, με αυτόν τον τρόπο μειώνει την εξάρτηση του βλήματος από την υποστήριξη του καταυγαστήρα και αποδεσμέυει το πλοίο φορέα προσδίδοντας την δηνατότητα πολλαπλών εμπλοκών και ικανότητα αντιμετώπισης επιθέσεων κορεσμού. Επίσης ο νέος ενεργός ερευνητής δίνει μεγαλύτερη ικανότητα αντιμετώπισης στόχων πολύ μικρής διατομής και υψηλής ταχύτητας και ευελιξίας.

CAMM / CAMM ER

Η σειρά CAMM (Common Anti-Air Modular Missile) είναι μια οικογένεια πυραύλων εδάφους-αέρος που αναπτύχθηκε από την MBDA για το Ηνωμένο Βασίλειο. Το CAMM μοιράζεται ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά και εξαρτήματα με τον πύραυλο αέρος-αέρος ASRAAM, αλλά με πιο προηγμένα ηλεκτρονικά και ένα ενεργό σύστημα αναζήτησης ραντάρ. Ο Common Anti-Air Modular Missile προορίζεται να αντικαταστήσει τον πύραυλο Sea Wolf στις φρεγάτες Type 23 του Βασιλικού Ναυτικού, τον πύραυλο Rapier στην υπηρεσία του Βρετανικού Στρατού και συμβάλλει στην ενημέρωση του ASRAAM του MBDA σε υπηρεσία με τη Royal Air Force.

Χαρακτηριστικά:

Το CAMM είναι ένας πύραυλος άμυνας σημείου και τοπικής άμυνας που έχει σχεδιαστεί για να ανταποκρίνεται σε εξελιγμένες επιθέσεις πυραύλων και έχει την ικανότητα να αμύνεται σε επιθέσεις κορεσμού υπερηχητικών αντιπλοίων πυραύλων κρουζ, αεροσκαφών και άλλων στόχων υψηλής απόδοσης. Αυτό το κάνει μέσω πολλαπλών καναλιών πυρός, παρέχοντας ταυτόχρονη κάλυψη 360 μοιρών και υψηλούς βαθμούς ικανότητας ελιγμών. Το MBDA δηλώνει ότι ο CAMM έχει «υψηλό ρυθμό πυρός εναντίον πολλαπλών ταυτόχρονων στόχων», παρέχοντας δυνατότητες συγκρίσιμες με τον πύραυλο Aster 15.

Τα χαρακτηριστικά σχεδιασμού επιτρέπουν το χαμηλό κόστος λόγω της αρθρωτής δομής και την ελαχιστοποίηση της ηλεκτρομηχανικής πολυπλοκότητας μέσω της εφαρμογής των περισσότερων λειτουργιών στο λογισμικό. Επιπλέον, το λογισμικό εντολών και ελέγχου επαναχρησιμοποιεί πάνω από το 75% αυτού που αναπτύχθηκε για το σύστημα PAAMS.

Ο CAMM έχει ελάχιστη λειτουργική εμβέλεια μικρότερη από 1 km και μέγιστη εμβέλεια μεγαλύτερη από 25 km. Έχει βάρος 99 κιλά, μήκος 3,2 μέτρα, διάμετρο 166 χιλιοστά και φτάνει σε υπερηχητική ταχύτητα 3 Mach (ή 1.020 μέτρα ανά δευτερόλεπτο).

Σύμφωνα με την MBDA τα πλεονεκτήματα του CAMM περιλαμβάνουν:

1. Το ψηφιακό ενεργό σύστημα αναζήτησης ραδιοσυχνοτήτων (RF) στερεάς κατάστασης επόμενης γενιάς που παρέχει πραγματική απόδοση παντός καιρού με εξαιρετικές δυνατότητες απόρριψης θορύβου υπόβαθρου (clutter rejection) και σημαίνει ότι δεν χρειάζονται πολύπλοκα και υψηλού κόστους ραντάρ ελέγχου πυρός/καταύγασης από τα πλοία φορείς καθώς το βλήμα είναι Fire and Forget.
2. Υψηλό ρυθμό βολής εναντίων πολλάπλων εισερχόμενων απειλών.
3. Μία αμφίδρομη ζεύξη δεδομένων (two-way datalink) που παρέχει εξαιρετική ακρίβεια και εξαιρετικά βελτιωμένη λειτουργικότητα. Το συσχετισμένο σύστημα ραντάρ παρακολουθεί την απειλή και χρησιμοποιεί τη σύνδεση δεδομένων για να ενημερώσει το βλήμα με τη θέση της απειλής προτού ο αναζητητής αναλάβει την καθοδήγηση του πυραύλου. Ταυτόχρονα το βλήμα στέλνει πίσω στο πλοίο φορέα δεδομένα της λειτουργίας του ίδιου του βλήματος.
4. Ένα σύστημα Soft Vertical Launch (SVL) που προσφέρει κάλυψη 360° και υψηλούς βαθμούς ευελιξίας. Το CAMM χρησιμοποιεί επίσης μια γεννήτρια αερίου (Gas Generator) για την εκτόξευση του βλήματος από το κάνιστρο του, τα οφέλη της οποίας περιλαμβάνουν αυξημένο βεληνεκές – εξοικονομώντας όλη την ενέργεια του πυραυλοκινητήρα για την τροφοδοσία της αναχαίτισης – μειωμένο ελάχιστη ακτίνα αναχαίτισης, μειωμένη καταπόνηση στην πλατφόρμα εκτόξευσης, σημαντικά μειωμένο κόστος συντήρησης. πιο συμπαγείς εγκαταστάσεις σε πλοία και δεν υπάρχει ανάγκη διαχείρισης της εκροής θερμού αερίου επί του σκάφους, μειωμένη υπογραφή εκτόξευσης και στη στεριά η δυνατότητα εκτόξευσης του πυραύλου από δασώδεις ή αστικές περιοχές.

Η έκδοση  εκτεταμένης εμβέλειας του CAMM είναι γνωστή ως CAMM-ER (Extended Range ) και βρίσκεται υπό ανάπτυξη από την MBDA για το ιταλικό Υπουργείο Άμυνας από το 2013. Μοιράζεται τα ίδια χαρακτηριστικά με τον αρχικό CAMM με εξαίρεση έναν πρόσθετο ενισχυτή πυραύλων που αυξάνει σημαντικά το βεληνεκές εμπλοκής του πυραύλου, στα 45 km και μια ελαφρώς προσαρμοσμένη δομή πυραύλων. Το βλήμα έχει βάρος 160 κιλά , μήκος 4,2 μέτρα, διάμετρο 190 χιλιοστά.

Το πρόγραμμα αναπτύχθηκε αρχικά με χρηματοδότηση της εταιρείας και σήμερα συνεχίζεται στο πλαίσιο σύμβασης που υπογράφηκε στα τέλη του 2019 με το Υπουργείο Εξωτερικών της Ιταλίας για εφαρμογές τόσο της Πολεμικής Αεροπορίας όσο και του Στρατού Επίγειας Αεράμυνας (GBAD). Τα βλήματα CAMM ER έχουν σχεδιαστεί για να διατηρήσουν τα μέγιστα κοινά σημεία με την αρχική έκδοση του CAMM, με την εισαγωγή τροποποίησης της επιμέρους σχεδίασης του βλήματος λόγω της μεγαλύτερης εμβέλειας. Η έκδοση ER διατηρεί όλα τα πλεονεκτήματα του συστήματος κάθετης εκτόξευσης της CAMM, το οποίο έχει πολλά πλεονεκτήματα σε σχέση με τα «καυτά» συστήματα κάθετης εκτόξευσης, όπως μειωμένο ελάχιστο εύρος εμπλοκής, υπογραφή εκκίνησης και πολυπλοκότητα συστήματος, επιπλέον της χαμηλότερης συντήρησης και του κύκλου ζωής δικαστικά έξοδα.

Διατηρώντας τη βασική αρχιτεκτονική του CAMM (RF Seeker, κεφαλή, ενεργή εγγύτητα λέιζερ, ενεργοποιητές, μονάδα μέτρησης αδράνειας, ηλεκτρονικά και μονάδα ισχύος, αμφίδρομη σύνδεση δεδομένων και προγραμματιζόμενα συστήματα), η παραλλαγή ER είναι μεγαλύτερη (4,2 μέτρα) για να ενσωματώνει νέο πυραυλοκινητήρα που αναπτύχθηκε ειδικά για τον πύραυλο MBDA από την ιταλική εταιρεία Avio, σε τμήμα πρόωσης μεγαλύτερου διαμετρήματος (190 mm). Κατά συνέπεια, το συνολικό βάρος του πυραύλου αυξήθηκε από 99 κιλά σε 160 κιλά. Η αεροδυναμική του βλήματος έχει επίσης βελτιωθεί, προσθέτοντας μακριά κατά μήκος πτερύγια στο κεντρικό τμήμα του πυραύλου, ο σχεδιασμός του οποίου στη συνέχεια βελτιώθηκε, μαζί με μικρά πτερύγια στο εμπρόσθιο τμήμα και ένα επανασχεδιασμένο και πιο αποτελεσματικό μπροστινό τμήμα της κεφαλής του ερευνητή.

Σύμφωνα με την MBDA, τα βελτιωμένα κινηματικά χαρακτηριστικά που ενσωματώνονται στο CAMM ER αυξάνουν τη μέγιστη εμβέλεια, την επίσημη αυτονομία άνω των 40 km, που ωστόσο θεωρείται συντηρητικός σύμφωνα με διαφορετικές πηγές. Η οικογένεια των βλημάτων CAMM/CAMM ER είναι εξοπλισμένη με τον ίδιο ψηφιακό ενεργό αναζητητή ραντάρ στερεάς κατάστασης, προσφέροντας πραγματικές επιδόσεις παντός καιρού με εξαιρετικές δυνατότητες απόρριψης θορύβου υπόβαθρου (clutter rejection). Έχοντας την αρχή από κοινού σχεδιασμού (με την MBDA UK) και ως κατασκευαστής του ερευνητή για τον CAMM ER στο κέντρο αριστείας Fusaro της Ιταλίας για συστήματα καθοδήγησης του ευρωπαϊκού ομίλου, η MBDA Italia σχεδίασε και παρήγαγε επίσης το νέο κεραμικό μπροστινό κάλυμα της κεφαλής του ερευνητή που δεν εφαρμόστηκε μόνο στον CAMM ER αλλά και στον CAMM.

Ο CAMM στην ναυτική του εκδοχή είναι μέρος του συστήματος Sea Ceptor το οποίο έχει ξεκινήσει να εγκαθίσταται στις φρεγάτες Type 23 αντικαθηστώντας το υπάρχον σύστημα Sea Wolf και εκτοξεύοντας τις αντιαεροπορικές δυνατότητες τους καθώς επίσης έχει επιλεχθεί να εξοπλίσει και τις νέες κλάσεις φρεγατών του Royal Navy, Type 26 και Type 31.

Αντίστοιχα στο ιταλικό ναυτικό ο CAMM ER είναι μέρος του συστήματος Albatros NG. Το Albatros NG χαρακτηρίζεται από ευελιξία διευκολύνει την ενσωμάτωση σε μικρότερες πλατφόρμες, όπως κορβέτες και μεγαλύτερα περιπολικά πλοία, με μόνη προϋπόθεση να υπάρχει ένα σύγχρονο ραντάρ πολλαπλών λειτουργιών, ικανό να παρέχει την απαραίτητη και ακριβή ανίχνευση και παρακολούθηση στόχων, πληροφορίες σε απόσταση συμβατές με τη διευρυμένη εμβέλεια και τον φάκελο εμπλοκής του CAMM ER.

Η μονάδα πυρός του Albatros NG έχει τη δυνατότητα διαχείρησης 12 βλημάτων. Ο πυρήνας του Albatros NG είναι ο C2 ο οποιός ελέγχει όλα τα υποσυστήματα και της λειτουργίες του Albatros NG. Το C2 μπορεί να λειτουργήσει παρέχοντας πληροφορίες στο CMS ή σε μια αποκλειστική κονσόλα σε μια αυτόνομη διαμόρφωση.

Οι CAMM/ CAMM-ER έρχονται με τα δικά του κάνιστρα εκτόξευσης σε MLS εκτοξευτές 2×3 κελιών.  Εναλλακτικά μπορούν να εκτοξευθούν από τα συστήματα κάθετης εκτόξευσης SYLVER ή σε τετραπλή συσκευασία (quad pack) στα, ExLS και Mark 41 .

Πίνακας 2

VL MICA NG

Το σύστημα VL MICA NG βασίζεται στην ενσωμάτωση στο υπάρχον σύστημα VL MICA του αντιαεροπορικού πυραύλου MICA NG (New Generation).

Το σύστημα VL MICA NG βασίζεται στην ενσωμάτωση στο υπάρχον σύστημα VL MICA του αντιαεροπορικού πυραύλου MICA NG (New Generation), ο οποίος ξεκίνησε να αναπτύσσεται το 2018 κυρίως για να εξοπλίσει το γαλλικό μαχητικό αεροσκάφος Rafale. Η οικογένεια συστημάτων VL MICA – που έχει πλέον υιοθετηθεί, στις ναυτικές ή χερσαίες εκδόσεις της, από 15 ένοπλες δυνάμεις σε όλο τον κόσμο – θα επωφεληθεί συνεπώς από ενισχυμένες δυνατότητες αντιμετώπισης μελλοντικών απειλών.

Χάρη στις τεχνολογικές καινοτομίες που ενσωματώνει, το νέο σύστημα VL MICA NG προσφέρει βελτιωμένες δυνατότητες εμπλοκής στόχων μικρής ραδιοτομής (RCS) όπως UAV και βλήματα καθώς και μελλοντικών απειλών, που χαρακτηρίζονται από ολοένα και πιο χαμηλές υπογραφές υπέρυθρων και ραδιοσυχνοτήτων. Επιπλέον, θα μπορεί να αναχαιτίζει σε μεγαλύτερες αποστάσεις τους «συμβατικούς» στόχους (αεροσκάφη, ελικόπτερα, πυραύλους κρουζ και αντιπλοϊκούς πυραύλους) που έχουν ήδη αντιμετωπιστεί από το τρέχον σύστημα VL MICA.

Οι διαστάσεις των πυραύλων MICA NG παραμένουν αμετάβλητες, επιτρέποντάς τους να ενσωματωθούν σε υπάρχοντες εκτοξευτές VL MICA. Οι υπάρχοντες μηχανισμοί ή συστήματα διασύνδεσης δεδομένων και καθοδήγησης πυραύλων είναι συμβατοί με την αυξημένη κινηματική απόδοση των βλημάτων, επιτρέποντας την αναβάθμιση των σημερινών συστημάτων που καθοδηγούσαν VL MICA στη καθοδήγηση νέας γενιάς βλημάτων VL MICA NG με απλές ενημερώσεις λογισμικού.

Στις ναυτικές πλατφόρμες, εκτός από τους εκτοξευτές κανίστρου, ο μόνος άλλος εξοπλισμός κάτω από το κατάστρωμα είναι η ηλεκτρονική διασύνδεση. Ο θάλαμος του sequencer όπως αναφέρεται είναι μια ηλεκτρονική μονάδα διεπαφής που συνδέει τους πυραύλους VL MICA NG με το σύστημα διαχείρισης μάχης του πλοίου (CMS), λαμβάνει εισόδους από το αδρανειακό σύστημα του πλοίου και παρέχει τη σύνδεση με το Ship Missile Data Link (SMDL). Το SMDL περιλαμβάνει έναν πομπό κάτω από το κατάστρωμα με τέσσερις μικρές κεραίες ανερχόμενης ζεύξης τοποθετημένες γύρω από τον ιστό.

Η εισαγωγή των νέων εκδόσεων πυραύλων MICA NG θα απαιτήσει μόνο προσαρμογές λογισμικού, καθώς το τελευταίο είναι πλήρως συμβατό με τα τρέχοντα συστήματα VL MICA. Στην περίπτωση της ναυτικής εφαρμογής, οι υπάρχοντες μηχανισμοί σύνδεσης δεδομένων πυραύλων είναι συμβατοί με την αυξημένη κινηματική απόδοση των βλημάτων.

Σχετικά με τον πύραυλο MICA NG

Βασισμένος σε ένα εντελώς νέο σχέδιο, ο πύραυλος MICA NG επικεντρώνεται σε έναν εκτεταμένο επανασχεδιασμό της τρέχουσας οικογένειας MICA, διατηρώντας παράλληλα την ίδια αεροδυναμική και επιφάνειες ελέγχου, όπως μακριά φτερά τύπου χορδής, επιφάνειες ελέγχου ουράς και έλεγχο διανύσματος ώσης (TVC). Το βλήμα έχει την ίδια διάμετρο (160 χλστ.), το ίδιο μήκος 3,1 μέτρα και το ίδιο βάρος (112 κιλά) με την προηγούμενη έκδοση. Αυτό επιτρέπει την ελαχιστοποίηση της ποσότητας προσαρμογής που απαιτείται για τη λειτουργία του νέου συστήματος με υπάρχουσες πλατφόρμες και εκτοξευτές και διατηρεί τη μοναδική ιδέα που χαρακτηρίζει την επιτυχία του πυραύλου MICA: την επιλογή δύο διαφορετικών ανιχνευτών, υπέρυθρων και ραδιοσυχνοτήτων.

Ο εκτενής επανασχεδιασμός αφορά την εσωτερική διάταξη με την εισαγωγή τεχνολογιών και συστημάτων τελευταίας γενιάς που, χωρίς να διακυβεύεται η αεροδυναμική, το βάρος, το κέντρο βάρους και η αδράνεια του πυραύλου, προσφέρει σημαντικά βελτιωμένη ικανότητα απέναντι σε τρέχουσες και μελλοντικές απειλές.

Στο MICA NG, ένας νέος ανιχνευτής υπερύθρων IIR που βασίζεται σε έναν νέο αισθητήρα ο οποίος αντικαθιστά τον παλιό αισθητήρα, ο οποίος θα παρέχει αυξημένη ευαισθησία, ενώ ένας νέος ανιχνευτής ραδιοσυχνοτήτων με κεραία ενεργής ηλεκτρονικής σάρωσης (AESA) σύγχρονες τακτικές εμπλοκής του στόχου. Ο μικρότερος όγκος ηλεκτρονικών εξαρτημάτων θα επιτρέψει στο MICA NG να μεταφέρει μεγαλύτερο φορτίο προωθητικού καυσίμου, επεκτείνοντας σημαντικά την εμβέλειά του και ο νέος πυραυλοκινητήρας διπλού παλμού θα παρέχει πρόσθετη ενέργεια στον πύραυλο στο τέλος της πτήσης του, βελτιώνοντας την ικανότητα ελιγμών και την ικανότητά του να αναχαιτίζει στόχους σε μεγάλη απόσταση.

Σε λειτουργία επιφανείας-αέρος, το MICA NG θα μπορεί να αναχαιτίσει στόχους σε απόσταση άνω των 40 χιλιομέτρων. Τέλος, το κόστος συντήρησης και ιδιοκτησίας θα μειωθεί σημαντικά χάρη στους εσωτερικούς αισθητήρες που θα παρακολουθούν την κατάσταση των πυρομαχικών σε όλη τη διάρκεια του κύκλου ζωής τους.

Η κύρια εξέλιξη αφορά έναν νέο κινητήρα πυραύλων διπλού παλμού που αναπτύχθηκε από τη Roxel, ο οποίος, σε συνδυασμό με τη μείωση του όγκου των ηλεκτρονικών εξαρτημάτων στο εσωτερικό του πυραύλου για να του επιτρέψει να μεταφέρει περισσότερο προωθητικό, θα προσφέρει αυξημένη μέγιστη εμβέλεια αναχαίτισης για το VL MICA NG 40 km και βελτιωμένη ικανότητα ελιγμών και τελική απόδοση, ιδιαίτερα στη ζώνη απαγόρευσης διαφυγής (No Escape Zone, NEZ). Η προστιθέμενη επιτάχυνση που παρέχεται από τον νέο κινητήρα διπλού παλμού παρέχει επιπλέον ικανότητα ελιγμών σε φορτία g που στην περίπτωση του ναυτικού VL MICA NG θα επιτρέψει καλύτερες δυνατότητες έναντι δύσκολων απειλών όπως οι υπερηχητικοί και οι νέας γενιάς εξαιρετικά ευέλικτοι πύραυλοι κατά πλοίων.

Οί πρώτες δοκιμαστικές εκτοξεύσεις στην ξηρά του MICA NG είναι προγραμματισμένες για φέτος ενώ το 2024 γίνουν για τον MICA VL NG. Ο πύραυλος MICA NG θα είναι διαθέσιμος σε σειρά παραγωγής από το 2026 ή από τα τέλη του 2025.

Αντί επιλόγου – Συγκριτικά δεδομένα

Συνοψίζοντας, και τα τρία βλήματα που προσφέρει το δυτικό οπλοστάσιο για αεράμυνα μέσου βεληνεκούς ναυτικών μονάδων έχουν μοναδικά χαρακτηριστικά.

Ο RIM-162 BL2 ESSM έχει μεγαλύτερη ταχύτητα πλεύσης από τα άλλα δύο βλήματα που του επιτρέπει να διατειρεί μεγαλύτερη ενέργεια στη τελική φάση της αναχαίτησης. Έχει μεγαλύτερη εμβέλεια και μπορεί να εκτελεί ελιγμούς μεγαλύτερων υψηλών φορτίσεων g. Επίσης έχει τετραπλάσια γόμωση που δίνει αυξημένη πιθανότητα καταστροφής του στόχου.

Επίσης το γεγονός ότι η Ελλάδα συμμετέχει στην ανάπτυξη και παραγωγή του όπλου οποιαδήποτε παραγγελία από μεριάς του Π.Ν. θα διασφαλίζει επιστροφή χρημάτων στην ελληνική οικονομία και γενικότερα αυξάνει την εγχώρια προστιθέμενη αξία. Από την άλλη όμως η τιμή του βλήματος είναι η υψηλότερη ανάμεσα στα τρία βλήματα.

Επίσης η δυνατότητα quad pack τετραπλασιάζει τα διαθέσιμα βλήματα προς εκτόξευση σε συνάρτηση με τον εκτοξευτή Mk41.

Ο MICA VL NG έχει το πλεονέκτημα της διπλής κεφαλής RF ή IR με το οποίο το πλοίο φορέας μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα επιτυχούς προσβολής ανάλογα με το είδος του στόχου. Λόγω της φιλοσοφίας του πυραύλου fire and forget το βλήμα επιτρέπει την αντιμετώπιση επιθέσεων κορεσμού για τις μονάδες του ΠΝ καθώς και πολλαπλών εμπλοκών ταυτοχρόνως.

Επίσης ο πύραυλος είναι γνωστός στη Π.Α. με ότι συνεπάγεται αυτό στη συντήρηση. Είναι πλήρως εναλάξιμος με τους αντίστοιχους της Π.Α. που σημαίνει κοινό απόθεμα βλημάτων μεταξύ Π.Ν. και Π.Α. ειδικά εάν η Π.Α. προβεί σε επιπλέον παραγγελία για τα Rafale και Mirage όπως επίσης και μια μελλοντική αναβάθμιση του υπάρχοντος αποθέματος MICA σε MICA NG.

Ο CAMM ER μπορεί να είναι πλήρως άγνωστος στις ΕΕΔ και να προσθέσει έναν ακόμη πονοκέφαλο στο σύστημα συντήρησης έαν επιλεχθεί, αλλά προσφέρει κάποια μοναδικά χαρακτηριστικά σε σχέση με τους άλλους δύο πυραύλους. Είναι ο μόνος από τους τρεις που προσφέρει πραγματική άμυνα από επιθέσεις κορεσμού χάρις στο σύστημα ψυχρής εκτόξευσης με το οποίο μπορεί να εκτοξευθεί σχεδόν ταυτόχρονα όλος ο φόρτος και στο γεγονός ότι ο πύραυλος είναι fire & forget.

Είναι το μόνο βλήμα από τα τρία που μπορεί να εκτοξευτεί από όλους τους εκτοξευτές Mk41, ExLS, Sylver και MLS.

Τέλος ο CAMM ER είναι μέρος μιας ευρύτερης αναβάθμισης της ιταλικής Α/Α σημείου τόσο στα ιταλικά Skyguard/ASPIDE όσο και στις ιταλικές φρεγάτες, οπότε θα μπορούσε να προσφερθεί και στην Π.Α σε ενδεχόμενη αντικατάσταση των RIM-7 των εκτοξευτών του συστήματος αεράμυνας των αεροδρομίων της.

Πίνακας 3

Το άρθρο Πολεμικό Ναυτικό: Συγκριτική ανάλυση βλημάτων μέσης ακτίνας (VL MICA NG vs ESSM Block II vs CAMM ER) δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Το Πολεμικό Ναυτικό (ΠΝ) στη πάγια απαίτηση για κάλυψη των επιχειρησιακών αναγκών της Ανατολικής Μεσογείου είναι απαραίτητο να διαθέτει βλήματα αεράμυνας περιοχής και ασφαλώς τις κατάλληλες πλατφόρμες, δηλαδή τα πλοία. H αεράμυνα περιοχής για να είναι αποτελεσματική οφείλει να είναι πολυεπίπεδη και πολυστρωματική.

Επιπλέον, να είναι πυκνή και με πλήρη διασύνδεση όλων των εμπλεκόμενων συστημάτων σε χερσαίο, ναυτικό και αεροπορικό περιβάλλον. Πρακτικά, αυτό συνεπάγεται την καθολική εγκατάσταση τερματικών Link 16 ώστε άπαντες να απολαμβάνουν κοινής εικόνας της τακτικής κατάστασης και να έχουν τη δυνατότητα όλα τα εμπλεκόμενα μέσα, αεροσκάφη, πλοία και χερσαία συστήματα να λειτουργούν σε περιβάλλον περιορισμένης χρήσης ηλεκτρομαγνητικών εκπομπών ώστε ο εχθρός να μην μπορεί να τα στοχοποιήσει. Ένα ζήτημα που δεν πρέπει να μας διαφεύγει είναι τα φίλια πυρά καθότι στο περιβάλλον του Αιγαίου υπάρχει αυξημένος κίνδυνος για φίλια πυρά από τα πλοία του ΠΝ προς τα αεροσκάφη της ΠΑ και αντίστροφα. Συνεπώς, το Link 16 είναι μια εξαιρετικά επιβεβλημένη ανάγκη. Σε επιχειρησιακό επίπεδο άλλο ένα επιχειρησιακό θέμα είναι ο τακτικός έλεγχος αυτών των όπλων μεγάλης εμβέλειας.

 Συνεχίζοντας, στο ζήτημα της αεράμυνας περιοχής για το ΠΝ και της δυνητικής επιλογής των Aster 30 και των ESSM Block II θέλουμε να επισημάνουμε τα εξής σημεία που χρήζουν ανάλυσης και προβληματισμού.

Τα βασικά κριτήρια για την επιλογή ενός πλοίου πρέπει να είναι τα εξής:

1. Το συγκρότημα ραντάρ/ αισθητήρων. Είναι αναγκαίο το ΠΝ να αποκτήσει συνδυασμό ραντάρ και βλημάτων ώστε να του επιτρέπουν πολλαπλές ταυτόχρονες εμπλοκές σε μεγάλες αποστάσεις προτού τα αεροσκάφη εξαπολύσουν επιθέσεις εναντίον των πλοίων του ΠΝ. Επιπροσθέτως, θα πρέπει το ραντάρ να είναι σε θέση να εντοπίζει ιπτάμενους στόχους μικρού ηλεκτρομαγνητικού ίχνους (radar cross section) σε ικανοποιητικές αποστάσεις όπως είναι η πλειάδα των τουρκικών UAV, τα βλήματα SOM ή SLAM και κάτι ακόμα που δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Τα τουρκικά βαλλιστικά όπλα.  

2. Τα βλήματα. Κύρια χαρακτηριστικά για την απόκτηση βλημάτων πρέπει να είναι η ύπαρξη ενεργού ερευνητή αυτόνομης κατεύθυνσης προς τον στόχο, η ταχύτητα, το μέγιστο ύψος πτήσης, οι δυνατότητες ελιγμών στη τελική φάση και η εμβέλεια (ειδικότερα η No Escape Zone).  

3. Ο φόρτος βλημάτων. Απαιτείται τουλάχιστον η ύπαρξη 16 βλημάτων αεράμυνας περιοχής ανά φρεγάτα. Αναφερόμαστε σε φρεγάτες γενικών καθηκόντων με έμφαση στην αεράμυνα περιοχής και όχι σε ναυπηγικές σχεδιάσεις πλοίων με αποκλειστική αποστολή την αεράμυνα περιοχής όπως τα πλοία F-100, LCF, F-124, FREMM DA, Type 45 ή Horizon. Δυστυχώς, η επιλογή αυτών των πλοίων λόγω περιορισμένων οικονομικών έχει αποκλειστεί. Συνεπώς, η επιλογή ενός πλοίου γενικών καθηκόντων με δυνατότητες αεράμυνας περιοχής αποτελεί μια ισορροπημένη επιλογή που αφενός καλύπτει το οικονομικό σκέλος και αφετέρου την επιχειρησιακή απαίτηση για αεράμυνα περιοχής. Είναι η χρυσή τομή.

Οι λόγοι που επιτάσσουν την απόκτηση βλημάτων με ενεργό ερευνητή

Επίσης, ένα άλλο κομβικό ζήτημα που δεν πρέπει να μας διαφεύγει είναι η επιλογή ενός βλήματος που θα είναι σε θέση να προσφέρει αντιβαλλιστικές δυνατότητες και φυσικά να αποδεσμεύεται για τη χώρα μας. Κορυφαίες δυνατότητες αναχαίτισης των αντιβαλλιστικών πυραύλων προσφέρει ο Aster Block 1NT που κάλλιστα το ΠΝ μπορεί και επιβάλλεται να τον αποκτήσει για την αντιμετώπιση των τουρκικών βαλλιστικών όπλων.

Επειδή ο πύραυλος λειτουργεί εντελώς αυτόνομα κατά την τερματική φάση ο φορέας εκτόξευσης δεν χρειάζεται να δεσμεύει το ραντάρ κατά τη διάρκεια της τερματικής φάσης προσβολής στόχου και στη περίπτωση που ο φορέας είναι κινούμενος όπως ένα πλοίο ή ένα αεροπλάνο μπορεί να απεμπλακεί από τη προσβολή του στόχου και να εμπλέξει άλλο στόχο. Άλλο ένα σημαντικό πλεονέκτημα των βλημάτων με ενεργό ερευνητή είναι η ακρίβεια προσβολής και η υψηλή αντοχή στα ηλεκτρονικά αντίμετρα.

Aster 30 ή SM-2;

Οι δύο κυρίαρχες επιλογές είναι τα γαλλικά βλήματα Aster 30 και τα αμερικανικά βλήματα SM-2. Βεβαίως εδώ υπεισέρχεται ο παράγοντας ποια έκδοση θα επιλέξουμε. Οι αμερικανικές προσφορές στο ΠΝ των πλοίων MMSC αναφέρονται στον SM-2 MR των εκδόσεων Block IIIA και Block IIIB. Πρόκειται ασφαλώς για τεχνολογικές επιλογές παλαιότερης σχεδίασης συγκριτικά με τον Aster 30. Τα δεδομένα ασφαλώς αλλάζουν αν το ΠΝ είναι σε θέση να αποκτήσει τον SM-2 Block IIIC το πλέον νεότερο βλήμα με ενεργό ερευνητή.

Οι πρόσφατες και με ελληνικό ενδιαφέρον εκδόσεις των SM-2 είναι οι εξής:

SM-2 Block IIIA (γνωστός και ως RIM-66K-2, RIM-66L-2 and RIM-66M-2)

Αρχική Επιχειρησιακή Ικανότητα (IOC): 1994

Πρόκειται για βλήμα SM-2 Block III, με ικανότητα εμπλοκής χαμηλά ιπτάμενων στόχων. Επίσης ενσωματώνει και βελτιωμένη πολεμική κεφαλή.

SM-2 Block IIIB (γνωστός και ως RIM-66M-5, SM-2 BLOCK IIIB AUR and SM-2 BLOCK IIIB ORDALT)

Αρχική Επιχειρησιακή Ικανότητα (IOC): 1998

Ο SM-2 Block IIIB ενσωματώνει το ίδιο σύστημα καθοδήγησης ραδιοσυχνοτήτων με τον Block IIIA συν έναν ενεργό υπέρυθρο ερευνητή, τοποθετημένο στις πλευρικές επιφάνειες του βλήματος. Αυτό το διπλό σύστημα καθοδήγησης είναι ιδανικό για εμπλοκή αεροσκαφών και βλημάτων με ικανά συστήματα ηλεκτρονικών αντιμέτρων (ECM). Επίσης αυξάνουν την ικανότητα του βλήματος να εμπλέκει χαμηλά ιπτάμενους στόχους σε μεγάλες αποστάσεις. Ο Block IIIB μπορεί να εφαρμοστεί ως πακέτο αναβάθμισης και των βλημάτων των εκδόσεων Block II/II.

SM-2 Block IV (γνωστός και ως RIM-156A)

Αρχική Επιχειρησιακή Ικανότητα (IOC): 1998

Ενσωματώνει τον κινητήρα Mk-104 και τον προωθητή Mk-72 για μεγαλύτερη εμβέλεια. Επίσης μπορεί να εμπλέξει στόχους με μικρή διατομή ραντάρ (RCS) σε περιβάλλον έντονων ηλεκτρονικών παρεμβολών. Τα Block IV είναι διαθέσιμα μόνο για πλοία με σύστημα AEGIS. Τέλος, μπορεί να αναχαιτίσει βαλλιστικά βλήματα μικρού βεληνεκούς, κατά τη διάρκεια της τερματικής τους πτήσης.\

SM-2 Block IVA (γνωστός και ως RIM-156B)

Αρχική Επιχειρησιακή Ικανότητα (IOC): 2009

Το βλήμα SM-2 Block IVA αναπτύχθηκε για την παροχή αντιπυραυλικής άμυνας περιοχής, ενώ διατηρεί και την αντιαεροπορική ικανότητα, καθώς και την ικανότητα αναχαίτισης πυραύλων cruise. Ο Block IVA ενσωματώνει τον κινητήρα Mk-104 και τον προωθητή Mk-72. Επίσης ενσωματώνει ενεργό υπέρυθρο ερευνητή, τοποθετημένο στις πλευρικές επιφάνειες του βλήματος. Τα βλήματα της έκδοσης Block IVA είναι διαθέσιμα μόνο για πλοία με σύστημα AEGIS.

SM-2 Block IIIC

Αρχική Επιχειρησιακή Ικανότητα (IOC): 2022

Το βλήμα SM-2 Block IIIC ενσωματώνει ενεργητικό ερευνητή ραντάρ. Το πρόγραμμα έχει ως στόχο να διορθώσει όλα τα μειονεκτήματα των προγενέστερων εκδόσεων των βλημάτων SM-2, τα οποία ενσωματώνουν σύστημα καθοδήγησης ημί-ενεργού ραντάρ, κάτι που καθιστά το σύστημα AEGIS ευάλωτο σε επιθέσεις κορεσμού.

Στο αντίποδα τα γαλλικά βλήματα Aster 30.

Το μήκος του Aster 30 είναι 5,2 μέτρα και το βάρος του 510 κιλά. Η μέγιστη ταχύτητα πτήσης 1.400 μέτρα το δευτερόλεπτο ή 4,5 mach. Το βλήμα επιτυγχάνει ελάχιστο-μέγιστο βεληνεκές της τάξεως των 3 km – 120 km και μέγιστο ύψος εμπλοκής 20 km. Ενσωματωνει πυροσωληνα προσέγγισης (proximity fuse) και θραυσματογονο πολεμικη κεφαλη, ενώ εμφανίζει μεγάλη αντοχή σε τακτικές ηλεκτρονικών αντιμέτρων. Μπορεί να εκτελέσει ελιγμούς με φόρτιση έως και 60 g (κατά τη διάρκεια της πτήσης) ή 12 g (στη φάση τερματικής καθοδήγησης) και να ανανεώνει τα δεδομένα του στόχου εν πτήσει μέσω συστήματος ζεύξης δεδομένων.

Κατά την τερματική φάση, τα βλήματα ενεργοποιούν έναν ενεργό ερευνητή ραντάρ, ο οποίος τα καθοδηγεί προς τον στόχο. Η ικανότητα του βλήματος να πραγματοποιεί ελιγμούς σε υψηλές φορτίσεις g ανεξαρτήτως υψομέτρου οφείλεται στο σύστημα κατευθυνόμενης ώσης που ενσωματώνουν. Το σύστημα αυτό είναι εγκαταστημένο στο κέντρο βάρους του βλήματος έτσι ώστε να αποφευχθούν οι ισχυρές πιέσεις όταν το βλήμα εκτελεί ελιγμούς σε υψηλές φορτίσεις g.

Συνοψίζοντας:

Ιδανική επιλογή δεν υπάρχει. Θεωρούμε όμως πως η επιλογή των Aster 30 είναι καλύτερη γιατί το βλήμα είναι νεότερης σχεδίασης και το πλέον σύγχρονο με ανώτερες επιδόσεις. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των Aster 30 απέναντι στους αμερικανικούς SM-2 που έχουν προταθεί για το ΠΝ είναι η ύπαρξη ενεργού ερευνητή (εξαιρούνται οι SM-2 Block IIIC που ακόμα είναι υπό ανάπτυξη με αρχική επιχειρησιακή ικανότητα το 2022 χωρίς αυτό να αποκλείει πως θέτουν μια εξαιρετικά ισχυρή υποψηφιότητα για το ΠΝ όμως με βασικό μειονέκτημα πως ακόμα αναπτύσσονται άρα θα διατίθενται σε μεταγενέστερο χρόνο). Άλλη νευραλγική παράμετρος σύγκρισης  δεν είναι μόνον η επιλογή βλήματος αλλά και το ραντάρ και κυρίως ο συνδυασμός ραντάρ/ βλημάτων. Το Sea Fire 500 είναι ευθέως ανώτερο των TRS-4D των MMSC ή του Saab Giraffe Radar των ΜΕΚΟ Α200.

Εξαιρετικά σημαντική είναι επίσης η τακτική βολής των Aster 30 που είναι ένα βλήμα ανά στόχο συγκριτικά με τους SM-2 που είναι δύο βλήματα ανά στόχο.

 Οι αμερικανικοί SM-2 εμφανίζονται να έχουν μεγαλύτερη εμβέλεια, θεωρητικά τουλάχιστον γιατί πρακτικά αυτή που μετρά είναι η No Escape Zone. Το ουσιαστικό ζήτημα από επιχειρησιακής και τακτικής προσέγγισης είναι το ΠΝ να μπορεί να πραγματοποιήσει ταυτόχρονες εμπλοκές με βλήματα ενεργού ερευνητή και ασφαλώς με την ύπαρξη ενός υπερσύγχρονου ραντάρ. Πρωτοπόρος σε αυτά τα ραντάρ είναι η Thales με το ραντάρ Sea Fire 500 και τα ραντάρ NS100/ NS 200 για μικρότερα πλοία όπως κορβέτες. Αμφότερα ραντάρ συγκαταλέγονται στην αιχμή της τεχνολογίας με νιτρίδιο του γαλλίου (GaN).  Επομένως, το ΠΝ πρέπει να απεμπλακεί από τη φιλοσοφία των ραντάρ ελέγχου πυρός ή των καταυγαστήρων τύπου STIR.

Ο τίτλος της παρούσας ανάλυσης είναι κάτι παραπάνω από σαφής και ξεκάθαρος. Εξηγήσαμε και τεκμηριώσαμε γιατί το ΠΝ πρέπει να στραφεί στην επιλογή των Aster 30 και των πλεονεκτημάτων που αυτοί προσφέρουν. Ομοίως το ΠΝ οφείλει να επιλέξει τους ESSM Block II όπου υπάρχει και ελληνική συμμετοχή στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού των ΜΕΚΟ 200ΗΝ. Πολύ σημαντικό είναι επίσης πως οι Aster 30 διασφαλίζουν μια δεύτερη πηγή εφοδιασμού με ότι αυτό συνεπάγεται από πλευράς εθνικής ασφάλειας κρίσιμων συστημάτων και υποσυστημάτων των όπλων αυτών.

Εκτίμηση μας είναι πως η Belharra αποτελεί game changer ακριβώς για τον λόγο της ύπαρξης ενός υπερσύγχρονου ραντάρ Sea Fire 500 και των βλημάτων Aster 30 χωρίς να αναιρούνται οι εξαιρετικές ικανότητες ανθυποβρυχιακών επιχειρήσεων ή πόλεμου επιφανείας. To Sea Fire είναι ένα εξαιρετικά σύγχρονο ραντάρ ενεργής φασικής διάταξης ζώνης συχνοτήτων «S» (2-4 GHz) με ικανότητα να εμπλέξει έως και 16 στόχους ταυτοχρόνως. Αποτελείται από τέσσερις σταθερές κεραίες στοιχείων εκπομπής-λήψης νιτριδιου του γαλλίου. Το ραντάρ έχει την ικανότητα αποκάλυψης στόχων χαμηλού ηλεκτρομαγνητικού ίχνους, απόρροια των νέων τεχνολογιών που εφαρμόζονται με τέσσερις σταθερές διατάξεις κεραιών με στοιχεία Tx/Rx κατασκευασμένα από Νιτρίδιο του Γαλλίου (GaN) που αντιπροσωπεύει τις τελευταίες τεχνολογικές εξελίξεις στον τομέα των ραντάρ.

Επικεντρωθήκαμε στα αντιαεροπορικά όπλα των πλοίων που επιβάλλεται να αποκτήσει το ΠΝ δίνοντας έμφαση στην αεράμυνα περιοχής. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί το γεγονός πως όποιο πλοίο και εάν τελικώς αποκτήσει το ΠΝ πρέπει να αποτελεί μια ισορροπημένη επιλογή που εκτός της αεράμυνας περιοχής θα εξασφαλίζει πλήρη κάλυψη αναγκών και απαιτήσεων των κλασικών ναυτικών επιχειρήσεων (ανθυποβρυχιακός πόλεμος και πόλεμος επιφανείας).

Το άρθρο Πολεμικό Ναυτικό: Οι λόγοι που επιβάλλουν την επιλογή των Aster 30 και των ESSM Block II δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Με την ευκαιρία της υπογραφής συμβολαίου για την προμήθεια συστημάτων μάχης για τις υπό ναυπήγηση φρεγάτες TF-100 κλάσης «I» η τουρκική Aselsan, έδωσε στη δημοσιότητα ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για τον οπλισμό των πλοίων. Αρχικά, στη ναυπήγηση των πλοίων συμμετέχουν 50 εταιρίες, ενώ το 70% του πλοίου θα αφορά σε τουρκικής σχεδίασης και ανάπτυξης συστήματα. Υπενθυμίζουμε ότι η ναυπήγηση της πρώτης φρεγάτας TF-100 ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2017.

Το TCG «Istanbul» αναμένεται να καθελκυστεί το 2021 και να ενταχθεί στον Τουρκικό Στόλο το 2023. Σύμφωνα με τον ισχύοντα προγραμματισμό, το Τουρκικό Ναυτικό θα ναυπηγήσει τέσσερις κορβέτες MilGem (το πρόγραμμα έχει ολοκληρωθεί), ισάριθμες φρεγάτες TF-100 (έχει ξεκινήσει η ναυπήγηση του πρώτου πλοίου) και επτά φρεγάτες TF-2000 (υπό ανάπτυξη). Οι TF-100 θα έχουν μήκος 113,5 μέτρα, πλάτος 14,4 μέτρα και εκτόπισμα 3.000 τόνους. Η μέγιστη τους ταχύτητα θα είναι 29 κόμβοι (54 χιλιόμετρα την ώρα) και η εμβέλεια τους περί τα 5.700 ναυτικά μίλια (10.556 χιλιόμετρα). Οι απαιτήσεις επάνδρωσης θα είναι της τάξεως των 123 ατόμων.

Ο οπλισμός τους θα αποτελείται από ένα πυροβόλο των 76 χιλιοστών Super Rapido, 16 τετραπλούς, κάθετους εκτοξευτές Mk.41 VLS (Vertical Launch System) για 64 συνολικά αντιαεροπορικά βλήματα RIM-162 ESSM (Evolved Sea Sparrow Missile) της έκδοσης Block.2, 16 βλήματα κατά πλοίων Atmaca, ένα σύστημα CIWS τύπου Gökdeniz (Korkut-D) της Aselsan, δύο τριπλούς εκτοξευτές τορπιλών των 324 χιλιοστών και δύο τηλεχειριζόμενους πύργους με ένα πυροβόλο των 25 χιλιοστών έκαστος. Επίσης θα μπορούν να υποστηρίξουν τη χρήση ελικοπτέρου τύπου S-70 SeaHawk.

Στην έκδοση Block.2 ο ESSM ενσωματώνει διπλό σύστημα καθοδήγησης, ένα ημί-ενεργητικής και ένα ενεργητικής καθοδήγησης, με στόχο την αντιμετώπιση σημερινών, αλλά και μελλοντικών απειλών. Το μέγιστο βεληνεκές του ξεπερνά τα 50 χιλιόμετρα. Ο Atmaca φέρει πολεμική κεφαλή βάρους 200 κιλών, πετά με υποηχητική ταχύτητα και επιτυγχάνει μέγιστο βεληνεκές άνω των 200 χιλιομέτρων. Η καθοδήγηση του επιτυγχάνεται μέσω συστημάτων INS/GPS, ενώ κατά την τερματική φάση χρησιμοποιεί ενεργητικό σύστημα ραντάρ για αυτόνομη έρευνα και ανίχνευση στόχου.

Το σύστημα εγγύς αντιαεροπορικής άμυνας πλοίων Gökdeniz προέρχεται από το χερσαίο σύστημα εγγύς αντιαεροπορικής άμυνας Kurkut, που αναπτύσσει η Aselsan για λογαριασμό του Τουρκικού Στρατού. Με τη διαφορά ότι στη ναυτική έκδοση Korkut-D το σύστημα διαθέτει μια κάννη των 35 χιλιοστών, αντί για δύο που διαθέτει η χερσαία έκδοση. Κατά τα άλλα οι επιδόσεις των δύο συστημάτων είναι ίδιες.

Το άρθρο Λεπτομέρειες για τον οπλισμό των τουρκικών φρεγατών TF-100 έδωσε η Aselsan δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Είχαμε τη χαρά και τη τύχη συνάμα να βρεθούμε εν πλω στο αντιτορπιλικό USS MCFAUL της κλάσης Arleigh Burke DDG74 του Ναυτικού των ΗΠΑ. Το πλοίο κατέπλευσε χθες στον Θερμαϊκό και λόγω του μεγάλου βυθίσματος καθώς και λόγους ασφαλείας βρίσκονταν στα ανοιχτά του κόλπου. Το αντιτορπιλικό USS MCFAUL στα πλαίσια επίδειξης σημαίας του Ναυτικού των ΗΠΑ ολοκληρώνοντας την πολύμηνη αποστολή του στην ευρύτερη περιοχή θαλάσσια περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής, ήρθε στη Θεσσαλονίκη σε μια όχι τυχαία γεωπολιτική συγκυρία. Παράλληλα, ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία ο γράφων και το DefenceReview.Gr να επισκεφθούμε ένα τόσο εντυπωσιακό πλοίο, της αιχμής του δόρατος του Ναυτικού των ΗΠΑ όπως συμβαίνει με τα πλοία της κλάσης Arleigh Burke.

Η ξενάγηση μας έλαβε χώρα σε αρκετούς χώρους του πλοίου πλην όμως φωτογραφίας δεν πάρθηκαν από ευπαθείς τομείς όπως το Κέντρο Πληροφοριών Μάχης του USS MCFAUL.

Το ραντεβού μας ξεκίνησε από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης εκεί όπου μας υποδέχθηκε το προσωπικό του γραφείου τύπου της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ελλάδα καθώς και η βοηθός ναυτική ακόλουθος των ΗΠΑ στη χώρα μας Captain Rose E. Rice.

 Το πλοίο παραγγέλθηκε από το Ναυτικό των ΗΠΑ στις 21 Ιανουαρίου 1993, καθελκύστηκε 18 Ιανουαρίου του 1997 και εντάχθηκε επίσημα στο Ναυτικό των ΗΠΑ στις 25 Απριλίου του 1998. Φέτος γιόρτασε τα εικοστά γενέθλια του. Ναυπηγήθηκε από τα Ναυπηγεία Ingalls εγγύς του ποταμού Μισισιπή. Ονομάστηκε από τον πεσόντα Αμερικανό βατραχάνθρωπο Donald L. McFaul που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στον Παναμά. Ανήκει στη παρτίδα πλοίων τύπου Flight II της κλάσης Arleigh Burke.

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του πλοίου είναι πως από το 2013 το πλοίο και αναβαθμίστηκε ικανό να φέρει βλήματα RIM-161 Standard Missile 3 (SM-3) καλύπτοντας τις ανάγκες του Ναυτικού των ΗΠΑ για ολοκληρωμένη αντιβαλλιστική ασπίδα στο θέατρο επιχειρήσεων. Στο πλοίο ξεχωρίζει το σύστημα Aegis.

Οι απειλές που αντιμετωπίζει ένα πολεμικό πλοίο στο σύγχρονο πεδίο μάχης είναι πολλαπλές. Για παράδειγμα, τα βλήματα κατά πλοίων μπορούν να εκτοξευτούν από χιλιόμετρα μακριά και από διαφορετικές πλατφόρμες ταυτόχρονα (πλοία, αεροσκάφη, υποβρύχια και παράκτιες συστοιχίες). Ιδιαίτερα σε κλειστές θάλασσες, όπως είναι το Αιγαίο πέλαγος, επιθέσεις κορεσμού από βλήματα κατά πλοίων μπορούν να αποβούν εξαιρετικά καταστροφικές. Μια χώρα σαν την Ελλάδα, η οποία έχει να υπερασπιστεί μεγάλη έκταση θαλάσσης στην οποία υπάρχουν διάσπαρτα εκατοντάδες νησιά και νησίδες σε συνδυασμό με την ανάγκη υπεράσπισης της Κύπρου, έχει ανάγκη από σύγχρονα πλοία επιφανείας με κορυφαίο εξοπλισμό αντιαεροπορικής άμυνας περιοχής και βέβαια με το κατάλληλο σύστημα διαχείρισης μάχης.

Το προηγμένο σύστημα διαχείρισης μάχης AEGIS, το οποίο αναπτύχθηκε από την αμερικανική Lockheed Martin, αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία έχει χτιστεί η αντιαεροπορική και αντιπυραυλική άμυνα, καθώς και η ισχύς προσβολής των πλοίων επιφανείας του αμερικανικού Ναυτικού. Το AEGIS αναπτύχθηκε ως ένα σύστημα διασύνδεσης συστημάτων και ελέγχου όπλων με γνώμονα την άμυνα και την προβολή ισχύος σε βάθος. Η ανάπτυξή του ουσιαστικά ξεκίνησε στη δεκαετία του ’60, αλλά επιταχύνθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Το 1972 αποφασίστηκε και η ναυπήγηση νέων πλοίων, ειδικά σχεδιασμένων να φέρουν το AEGIS. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε και η διαδικασία αναθεώρησης και προσαρμογής του συστήματος στα νέα τεχνολογικά δεδομένα. Το 1973, το πρώτο σύστημα AEGIS με ραντάρ διάταξης φάσης εγκαταστάθηκε σε πλοίο δοκιμών (EDM-1 = Engineering Development Model) και λίγο αργότερα ξεκίνησαν οι δομικές αξιολογήσεις. Τον Μάιο του 1974 το AEGIS εγκαταστάθηκε στο USS Norton Sound (κλάσης Currituck) για δοκιμές εν πλω. Παράλληλα, αποφασίστηκε ότι η πλατφόρμα η οποία θα εξοπλιστεί με το AEGIS θα είναι πλοία της κλάσης Ticonderoga, μιας αναβαθμισμένης έκδοσης των πλοίων κλάσης Spruance.

Η ναυπήγηση του πρώτου πλοίου ξεκίνησε στις 28 Σεπτεμβρίου του 1978 και το USS Ticonderoga (CG-47) εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 23 Ιανουαρίου του 1983. Μέχρι και το πέμπτο σκάφος (USS Thomas Gates, CG-51), τα πλοία ήταν εφοδιασμένα με δύο δίδυμους εκτοξευτές Mk.26 (έναν στην πρύμνη και έναν στην πλώρη). Ωστόσο, από το έκτο σκάφος και μετά (USS Bunker Hill, CG-52, ναυπήγηση του 1986) τα πλοία εφοδιάστηκαν με τον επαναστατικό για την εποχή κάθετο εκτοξευτή βλημάτων Mk.41 VLS (Vertical Launching System). Το νέο σύστημα επέτρεπε την εκτόξευση περισσότερων βλημάτων τη φορά, καθώς και τη δυνατότητα επιλογής βλημάτων με διαφορετικές επιχειρησιακές ικανότητες, ανάλογα με την αποστολή του πλοίου. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1989, τα πλοία, αρχής γενομένης από το USS Princeton (CG-59), άρχισαν να εφοδιάζονται με το βελτιωμένο ραντάρ AN/SPY-1B (τα ραντάρ AN/SPY-1A/-1B σχεδιάστηκαν για τα πλοία κλάσης Ticonderoga, ενώ η έκδοση AN/SPY-1D για τα πλοία κλάσης Arleigh Burke).

Οι βελτιώσεις στο σύστημα AEGIS συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια. Το 1991, με τη ναυπήγηση του πλοίου USS Chosin (CG-65), υιοθετήθηκαν νέοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές (AN/UYK-43/-44) με αυξημένη ικανότητα επεξεργασίας δεδομένων. Παράλληλα, επισπεύστηκαν και οι διαδικασίες αντικατάστασης των αντιτορπιλικών κλάσης Charles Adams και David Farragut από νέα πλοία κλάσης Arleigh Burke, τα οποία άρχισαν να εντάσσονται σε υπηρεσία το καλοκαίρι του 1991 (κλάση Flight I με 21 πλοία). Η κλάση Flight II των πλοίων, η οποία άρχισε να ναυπηγείται το 1996 (συνολικά επτά πλοία), διαθέτει βελτιωμένο ραντάρ AN/SPY-1D, νέα βλήματα της οικογένειας Standard, ενεργητικό σύστημα ηλεκτρονικών αντιμέτρων και νέα συστήματα επικοινωνιών. Τέλος, τα πλοία της κλάσης Flight IIA (συνολικά 29 πλοία συν πέντε υπό ναυπήγηση), άρχισαν να ναυπηγούνται το 1998 και διαθέτουν ελικοδρόμιο και υπόστεγο υποστήριξης για δύο ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα.

Εκτός από τα πλοία κλάσης Ticonderoga και Arleigh Burke του αμερικανικού Ναυτικού, το AEGIS έχει τοποθετηθεί και σε άλλες κλάσεις πλοίων ανά τον κόσμο, όπως από την κλάση Kongo του Αυτοκρατορικού Ναυτικού της Ιαπωνίας (αποτελεί έκδοση των πλοίων κλάσης Arleigh Burke), την κλάση Alvaro de Bazan του Βασιλικού Ναυτικού της Ισπανίας (φρεγάτες τύπου F-100), την κλάση Fridtjof Nansen της Νορβηγίας (πρόκειται για έκδοση της φρεγάτας τύπου F-100 των ισπανικών ναυπηγείων Navantia), την κλάση Hobart της Αυστραλίας (επίσης μια έκδοση της φρεγάτας τύπου F-100) και την κλάση King Sejong the Great της Νότιας Κορέας.

Το AEGIS έχει τη δυνατότητα ταυτόχρονης ιχνήλασης χερσαίων, εναερίων, θαλάσσιων και υποθαλάσσιων στόχων. Ουσιαστικά, όλοι οι αισθητήρες του πλοίου και τα όπλα του ελέγχονται από το AEGIS (σόναρ, ραντάρ, συστήματα πλοήγησης, πυροβόλα, βλήματα επιφανείας-επιφανείας, βλήματα προσβολής στόχων στο έδαφος, σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου κ.ά.).

Το σύστημα AEGIS αποτελείται από δύο υποσυστήματα: το σύστημα μάχης (ACS = AEGIS Combat System), το οποίο εκτελεί τις λειτουργίες διοίκησης και ελέγχου και το σύστημα ελέγχου όπλων (AWCS = AEGIS Weapon Control System), το οποίο διαχειρίζεται τα οπλικά συστήματα του πλοίου. Το υποσύστημα AWCS είναι δευτερεύον υποσύστημα (slave) και λειτουργεί μέσω του ACS (master). Το ACS ελέγχεται από το προηγμένο, αυτόματης ισχνήλασης, πολλαπλών ρόλων, τρισδιάστατο ραντάρ παθητικής διάταξης φάσης AN/SPY-1. Το AN/SPY-1 εκτελεί ταυτόχρονα αποστολές έρευνας, ιχνήλασης και καθοδήγησης βλημάτων. Έχει τη δυνατότητα παρακολούθησης 100 στόχων σε απόσταση μεγαλύτερη των 185 km (εκτός του AN/SPY-1, η καθοδήγηση των βλημάτων της οικογένειας Standard απαιτεί, στην τερματική της φάση, και τη λειτουργία του ραντάρ AN/SPG-62).

Το AN/SPY-1, το οποίο κατασκευάζεται και αυτό από τη Lockheed Martin, αποτελείται από τέσσερις κεραίες, διάταξη που επιτρέπει στο ραντάρ να καλύπτει όλο το τόξο των 360ο.

 Το ραντάρ λειτουργεί στη ζώνη συχνοτήτων “S” (2-4 GHz) και έχει αναπτυχθεί σε οκτώ εκδόσεις: AN/SPY-1 (πρωτότυπο σύστημα για δοκιμές, το οποίο εγκαταστάθηκε στο πλοίο USS Norton Sound), AN/SPY-1A (αρχική έκδοση παραγωγής, η οποία εξοπλίζει τα πλοία κλάσης Ticonderoga με πλευρικό αριθμό από το CG-47 έως το CG-58), AN/SPY-1B και AN/SPY-1BV (βελτιωμένες εκδόσεις του AN/SPY-1A, οι οποίες εξοπλίζουν τα πλοία κλάσης Ticonderoga από το CG-59 και μετά), AN/SPY-1D (βελτιωμένη έκδοση του AN/SPY-1B, η οποία σχεδιάστηκε για τον εξοπλισμό των πλοίων κλάσης Arleigh Burke του αμερικανικού Ναυτικού, Kongo του ιαπωνικού Ναυτικού και Alvaro de Bazan του ισπανικού Ναυτικού), AN/SPY-1DV (βελτιωμένη έκδοση του AN/SPY-1D με αυξημένες δυνατότητες επιχειρήσεων σε παράκτιο περιβάλλον, που εξοπλίζει τα πλοία κλάσης Arleigh Burke της παρτίδας παραγωγής Flight IIA, καθώς και τα πλοία κλάσης King Sejong the Great της Νότιας Κορέας), AN/SPY-1F (συμπαγέστερη έκδοση του AN/SPY-1D, η οποία σχεδιάστηκε για χρήση από πλοία επιπέδου φρεγάτας όπως είναι οι νορβηγικές φρεγάτες κλάσης Fridtjof Nansen) και AN/SPY-1K (ακόμα πιο συμπαγής έκδοση του AN/SPY-1D, η οποία προορίζεται για πλοία επιπέδου κορβέτας).

RIM-161 SM-3           

Όπως είπαμε το αντιτορπιλικό USS MCFAUL έχει αναβαθμιστεί ώστε να μπορεί να φέρει SM-3.Το βλήμα RIM-161 SM-3 (Standard Missile-3) έλκει την καταγωγή του από το βλήμα RIM-156 SM-2ER Block.IV (Standard Missile-2 Extended Range) και αποτελεί το κύριο βλήμα αντιπυραυλικής άμυνας του αμερικανικού Ναυτικού. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το βλήμα RIM-161 SM-3 δεν αναπτύχθηκε για να αντικαταστήσει τα RIM-156 SM-2ER Block.IV. Αναπτύχθηκε ως ένα βήμα παραπάνω, ως μια ακόμα ζώνη άμυνας της αντιαεροπορικής-αντιπυραυλικής προστασίας του αμερικανικού Ναυτικού. Η πρώτη έκδοση RIM-161A SM-3 χρησιμοποιεί τον ίδιο κινητήρα με το βλήμα RIM-156 SM-2ER Block.IV, αλλά ενσωματώνει ένα τρίτο προωθητικό σύστημα στερεού καυσίμου (ASAS = Advanced Solid Axial Stage) της Alliant Techsystems, ένα τμήμα καθοδήγησης με σύστημα GPS/INS (Global Positioning System/Inertial Navigation System) και μια πολεμική κεφαλή LEAP (Lightweight Exo-Atmospheric Projectile). H πολεμική κεφαλή LEAP χρησιμοποιεί αισθητήρα FLIR (Forward-Looking Infrared) για τον εντοπισμό του στόχου. Στις 22 Ιουνίου του 2006 παρουσιάστηκε η βελτιωμένη έκδοση RIM-161B SM-3, η οποία ενσωματώνει βελτιώσεις στον κινητήρα και στο λογισμικό καθοδήγησης και ελέγχου πτήσης.

Το βλήμα RIM-161A SM-3 έχει μήκος 6,55 μέτρα και πλάτος 1,57 μέτρα (άνοιγμα πτερυγίων). Η διάμετρος του βλήματος είναι 34 εκατοστά. Η μέγιστη ταχύτητα που μπορεί να επιτύχει το βλήμα είναι τα 9.600 km/h, ενώ η μέγιστη εμβέλειά του είναι της τάξεως των 500 km (το βλήμα μπορεί να επιχειρεί σε ύψη έως και 160 km). Το προωθητικό σύστημα του βλήματος αποτελείται από τον προωθητή πρώτης φάσης Mk.72 της United Technologies, τον προωθητή μεσαίας φάσης Mk.104 της Atlantic Research και τον προωθητή τερματικής φάσης Mk.136 της Alliant Techsystem.

Το 2004 αποφασίστηκε η χρηματοδότηση της έρευνας για την ανάπτυξη δύο νέων βελτιωμένων εκδόσεων του βλήματος RIM-116 SM-3. Η πρώτη έκδοση (RIM-116Β SM-3) ενσωματώνει νέο ερευνητή και σύστημα TDACS (Throttleable Divert and Attitude Control System). Επίσης, ενσωματώνει και νέο προηγμένο επεξεργαστή σήματος, έτσι ώστε να βελτιωθεί η ικανότητα του ερευνητή να ξεχωρίζει την πραγματική απειλή από τα αντίμετρα. Σύμφωνα με την κατασκευάστρια εταιρία Raytheon, η βελτίωση αυτή διευρύνει τον φάκελο εμπλοκής του βλήματος, το οποίο είναι ικανό να αναχαιτίζει βαλλιστικά βλήματα μέσου βεληνεκούς (IRBM = Intermediate-Range Ballistic Missiles). Άλλες βελτιώσεις συμπεριλαμβάνουν την ενσωμάτωση νέου ερευνητή στην πολεμική κεφαλή και του συστήματος DACS (Divert and Attitude Control System).

Βλήματα SM-2 και ESSM

Το ένα από τα δύο αντιαεροπορικά συστήματα του USS MCFAUL  είναι το RIM-162 ESSM (Evolved Sea Sparrow Missile), το οποίο χρησιμοποιεί το κάθετο σύστημα εκτόξευσης Mk.41 VLS (Vertical Launching System) με θέσεις βλημάτων RIM-162 ESSM ή RIM- 66M2 SM-2MR Block IIIA. Το βλήμα RIM-162 ESSM έχει διαστάσεις (μήκος x διάμετρο) 3,66 μέτρα x 25,4 εκατοστά και βάρος 280 κιλά, εκ των οποίων τα 39 κιλά είναι το βάρος της πολεμικής κεφαλής θραυσμάτων. Το βλήμα ενσωματώνει κινητήρα στερεού καυσίμου τύπου Mk.143 Mod.0, επιτυγχάνει μέγιστη ταχύτητα 4 Mach και μέγιστη εμβέλεια 50+ km (το ελάχιστο ύψος εμπλοκής είναι μικρότερο των δύο μέτρων, ενώ το μέγιστο ύψος εμπλοκής είναι μεγαλύτερο των 10 km). Με μέγιστη ταχύτητα βλήματος μεγαλύτερη των 600 μέτρων το δευτερόλεπτο, η απόσταση των 50+ km καλύπτεται σε διάστημα 83 δευτερολέπτων.

Η καθοδήγηση του βλήματος επιτυγχάνεται με τη μέθοδο της ζεύξης δεδομένων, κατά τη μέση φάση της πτήσης και με τη μέθοδο της ημιενεργής καθοδήγησης ραντάρ, κατά την τερματική φάση. Το σύστημα RIM-162 ESSM βρίσκεται σε υπηρεσία από τις ΗΠΑ, την Αυστραλία, την Ολλανδία και τη Γερμανία ενώ στο μέλλον το σύστημα αναμένεται να τεθεί σε υπηρεσία και από τον Καναδά, τη Νέα Ζηλανδία, τη Δανία, την Ιαπωνία, την Ισπανία, την Τουρκία και την Ελλάδα.

Φυσικά το ενδιαφέρον πλέον στρέφεται στα βλήματα ESSM Block II.

Το βλήμα RIM-66M2 SM-2MR Block IIIA έχει διαστάσεις (μήκος x διάμετρο x μήκος πτερυγίων) 4,72 μέτρα x 34,3 εκατοστά x 1,08 μέτρα και βάρος 708 κιλά. Το βλήμα επιτυγχάνει μέγιστη ταχύτητα της τάξεως των 3,5 Mach, μέγιστη εμβέλεια εμπλοκής 167 km και ανώτατο όριο εμπλοκής τα 80.000 πόδια (24.384 μέτρα). Ενσωματώνει κινητήρα στερεού καυσίμου και πολεμική κεφαλή θραυσμάτων. Η καθοδήγηση προς τον στόχο επιτυγχάνεται με τη μέθοδο της ημιενεργής καθοδήγησης ραντάρ.

Τα πλοία της κλάσης Arleigh Burke

Τα αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων βλημάτων κλάσης «Arleigh Burke» (Guided Missile Destroyer, DDG) αποτελούν τη «σπονδυλική στήλη» των πολεμικών πλοίων επιφανείας του Αμερικανικού Ναυτικού. Συνολικά θα ναυπηγηθούν 88 πλοία, ίσως περισσότερα, εκ των οποίων 67 βρίσκονται σε υπηρεσία, ενώ 21 είτε ναυπηγούνται, είτε η ναυπήγηση τους θα ξεκινήσει στο εγγύς μέλλον.

Από τα 67 εν υπηρεσία πλοία τα 21 ανήκουν στη διαμόρφωση Flight I, επτά ανήκουν στη διαμόρφωση Flight II και 39 στη διαμόρφωση Flight IIA. Από τα 21 υπό ναυπήγηση πλοία, οκτώ θα ανήκουν στη διαμόρφωση Flight IIA, ενώ 13 θα ανήκουν στη διαμόρφωση Flight III. Η «καρδιά» των πλοίων είναι το σύστημα μάχης Aegis και το ραντάρ πολλαπλών λειτουργιών SPY-1D τεχνολογίας παθητικής ηλεκτρονικής σάρωσης.

Η ναυπήγηση του πρώτου πλοίου DDG-51 «Arleigh Burke» ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 1988 και παραδόθηκε το 1991. Τα πλοία έχουν σχεδιαστεί προκειμένου να εκτελούν όλες τις αποστολές που απαιτεί το Αμερικανικό Ναυτικό: Προσβολή στόχων εδάφους με τα βλήματα Tomahawk, αντιαεροπορική άμυνα περιοχής με τα βλήματα της οικογένειας Standard, ανθυποβρυχιακό πόλεμο με ανθυποβρυχιακές ρουκέτες και το ελικόπτερο ναυτικής συνεργασίας και πόλεμο επιφανείας με τα βλήματα RGM-84 Harpoon.

Το εκτόπισμα των πλοίων κυμαίνεται, ανάλογα με τη διαμόρφωση, από τους 8.315 έως τους 9.800 τόνους. Ομοίως το μήκος τους είναι 154 ή 155 μέτρα, ενώ το πλάτος τους είναι 20 μέτρα. Τα πλοία ενσωματώνουν τρείς γεννήτριες Allison AG9140 ισχύος 3.400 ίππων έκαστη και τέσσερις κινητήρες General Electric LM2500 ισχύος 26.250 ίππων έκαστος. Η μέγιστη ταχύτητα τους υπερβαίνει του 30 κόμβους (56 χιλιόμετρα την ώρα, ενώ η εμβέλεια του, με ταχύτητα πλεύσης 20 κόμβους την ώρα (37 χιλιόμετρα την ώρα), είναι της τάξεως των 4.400 ναυτικών μιλίων (8.149 χιλιόμετρα). Οι απαιτήσεις επάνδρωσης κυμαίνονται από 300-303 άτομα.

Τα πλοία ενσωματώνουν σειρά αισθητήρων: Το τρισδιάστατο ραντάρ AN/SPY-1D (για τις διαμορφώσεις Flight I,II,IIΑ) ή το τρισδιάστατο ραντάρ ενεργητικής ηλεκτρονικής σάρωσης (AESA) AN/SPY-6 (για τη διαμόρφωση Flight III), τα ραντάρ έρευνας επιφανείας AN/SPS-67(V)2 και AN/SPS-73(V)12, το ραντάρ ελέγχου πυρός AN/SPG-62, το σονάρ AN/SQS-53C, το ποντιζόμενο σονάρ AN/SQR-19 και το ανθυποβρυχιακό σύστημα AN/SQQ-28 LAMPS III. Ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός και ο εξοπλισμός αυτοπροστασίας των πλοίων αποτελείται από σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου AN/SLQ-32(V)2, το σύστημα αντιμέτρων τορπιλών AN/SLQ-25 Nixie, το σύστημα εκτόξευσης αντιμέτρων Mk.36 Mod.12 και το σύστημα εκτόξευσης θερμοβολίδων AN/SLQ-39. Επίσης, ενσωματώνει και ολοκληρωμένο σύστημα προστασίας από RBX ουσίες.

Τα πλοία των διαμορφώσεων Flight I/II ενσωματώνουν τον κάθετο εκτοξευτή Mk.41 VLS με 90 θέσεις, ενώ τα πλοία της διαμόρφωσης Flight IIA ενσωματώνουν τον ίδιο εκτοξευτή, αλλά με 96 θέσεις. Και στις δύο περιπτώσεις ο Mk.41 VLS χρησιμοποιείται για την εκτόξευσης των Tomahawk, των αντιαεροπορικών RIM-66M (SM-1MR/SM-2MR), RIM-161 (SM-3), RIM-174A ERAM (Extended Range Active Missile, SM-6) και RIM-162 ESSM (Evolved Sea Sparrow Missile) και των ανθυποβρυχιακών ρουκετών RUM-139 ASROC. Οι RGM-84 Harpoon εκτοξεύονται από εκτοξευτές Mk.141.

Τα πλοία από το DDG-51 έως το DDG-80 ενσωματώνουν ένα πυροβόλο Mk.45 Mod.1/2 των 127/54 χιλιοστών, ενώ από το DDG-81 και μετά τα πλοία ενσωματώνουν το βελτιωμένο Mk.45 Mod.4 των 127/62 χιλιοστών. Επίσης τα πλοία DDG-51 έως DDG-84 ενσωματώνουν δύο συστήματα Phalanx εγγύς προστασίας των 20 χιλιοστών, ενώ από το DDG-85 και μετά τα πλοία ενσωματώνουν ένα Phalanx. Όλα τα πλοία ενσωματώνουν δύο πυροβόλα M-242 Bushmaster των 25 χιλιοστών και δύο τριπλούς εκτοξευτές τορπιλών Mk.32 για τορπίλες τύπου Mk.46/50/54. Τα πλοία διαμορφώσεων Flight I/II έχουν ελικοδρόμιο αλλά δεν έχουν υπόστεγο για τη φιλοξενία ελικοπτέρου, σε αντίθεση με τα πλοία της διαμόρφωσης Flight IIA τα οποία μπορούν να φιλοξενήσουν έως και δύο MH-60R Sea Hawk LAMPS III.

Στη σχεδίαση των «Arleigh Burke» ενσωματώθηκαν τα διδάγματα της σχεδίασης και χρήσης των «Ticonderoga», τα οποία αποδείχθηκαν δαπανηρά στη ναυπήγηση τους και δύσκολα στην ενσωμάτωση νεότερων συστημάτων και εκσυγχρονισμού. Επίσης, για τα «Arleigh Burke» επιλέχθηκε η πρακτική «all-steel», δηλαδή το σκάφος είναι κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από ατσάλι (χάλυβα). Παλαιότερες κλάσης πλοίων είχαν κατασκευαστεί από ατσάλι (σκάφος) και από αλουμίνιο (υπερκατασκευή) προκειμένου να μειωθεί το βάρος, αλλά το ελαφρύτερο αλουμίνιο αποδείχθηκε ευάλωτο σε ρωγμές.

Επίσης το αλουμίνιο είναι λιγότερο ανθεκτικό στη φωτιά, όπως αποδείχθηκε, για τα βρετανικά πλοία, στον Πόλεμο των Φώκλαντ (1982). Ένα άλλο συμπέρασμα από τα Φώκλαντ οδήγησε το Αμερικανικό Ναυτικό στην επιλογή θωράκισης των κρίσιμων σημείων του πλοίο με διπλή ατσάλινη επιφάνεια με κενό στο ενδιάμεσο. Επίσης, στη σχεδίαση των «Arleigh Burke» είναι εμφανείς η προσπάθεια μείωσης του ίχνους ραντάρ με την άμβλυνση των κάθετων γραμμών του πλοίου και την επιλογή πιο ομαλών γωνιών.

Το πρόγραμμα των «Arleigh Burke» ξεκίνησε το 1980 με την έκδοση του σχετικού αιτήματος. Το 1983 προεπιλέχθηκαν τρία ναυπηγεία, Bath Iron Works, Todd Shipyards και Ingalls Shipbuilding, ενώ το 1985 τα ναυπηγεία Bath Iron Works έλαβαν συμβόλαιο ύψους $ 321,9 εκατομμυρίων για το πρώτο πλοίο. Συνολικά το κόστος ναυπήγηση του πρώτου πλοίου ανήλθε στα $ 1,1 δισεκατομμύρια, ενώ άλλα $ 778 εκατομμύρια δαπανήθηκαν για τα οπλικά συστήματα και τους αισθητήρες του πλοίου. Στη διάρκεια των ναυπηγήσεων τα πλοία λάμβαναν αναβαθμίσεις, γι’ αυτό και η κατηγοριοποίηση τους σε διάφορες διαμορφώσεις (Flight).

Το πλοίο που επισκεφτήκαμε, DDG-74 «McFaul» ανήκει στη διαμόρφωση Flight IΙ και ναυπηγήθηκε την περίοδο 1996-1998. Σήμερα ο στόλος των «Arleigh Burke» βρίσκεται σε πρόγραμμα εκσυγχρονισμού μέσης ζωής με νέες τεχνολογίες και συστήματα με στόχο τη μείωση των αναγκών επάνδρωσης, αύξησης της αποτελεσματικότητας τους, μείωσης του κόστους υποστήριξης και συντήρησης και αύξησης της ισχύος πυρός. Οι νέες τεχνολογίες θα ενσωματωθούν, κατά τη ναυπήγηση, στα πλοία από το DDG-111 και μετά θα ενσωματωθούν και στα πλοία των διαμορφώσεων Flight I/II/IIA.

Σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό τα «Arleigh Burke» επρόκειτο να αντικατασταθούν από τα νεότερα αντιτορπιλικά κλάσης «Zumwalt», από το 2020 και μετά. Ωστόσο, επείγουσες επιχειρησιακές ανάγκες και η εμφάνιση νέων απειλών σε επίπεδο βλημάτων μικρού και μεγάλου βεληνεκούς ανάγκασαν το Αμερικανικό ναυτικό να ναυπηγήσει περισσότερα «Arleigh Burke». Έτσι τον Απρίλιο του 2009 το Αμερικανικό Ναυτικό ανακοίνωσε τη ναυπήγηση μόλις τριών «Zumwalt» και τη ναυπήγηση άλλων τριών «Arleigh Burke». Τα πλοία της διαμόρφωσης Flight III άρχισαν να ναυπηγούνται το 2016 προς αντικατάσταση των πλοίων του ακυρωμένου προγράμματος CG(X). Στόχος του Αμερικανικού Ναυτικού είναι η ναυπήγηση 42 Flight III.

Συνοψίζοντας τα κύρια σημεία

Αρχικώς όπως αντιλαμβάνεται κανείς από τις παραπάνω πληροφορίες πρόκειται για ένα πλοίο με πλειάδα σύγχρονων αισθητήρων, μεγάλου φόρτου και ποικιλίας όπλων και τέλος σύγχρονων όπλων. Στα κύρια σημεία που αξίζει να δοθεί έμφαση είναι το Aegis και η μεγάλη γκάμα όπλων. Πρόκειται για μια τρομακτική ισχύ πυρός ικανή να καλύπτει όλα τα είδη και τις αποστολές του σύγχρονου ναυτικού αγώνα από στρατηγική κρούση στη ξηρά με Tomahawk έως αποστολές αντιβαλλιστικής άμυνας.

Το πλοίο έχει μεγάλες απαιτήσεις επάνδρωσης. Μας τονίστηκε ότι το πλήρωμα του πλοίου ξεπερνά τα 300 άτομα εκ των οποίων οι 30 αξιωματικοί. Επίσης άξιο αναφοράς είναι ο πολύ χαμηλός μέσος όρος ηλικίας. Η πλειάδα των παραπάνω στελεχών του Ναυτικού των ΗΠΑ είναι μεταξύ 18 και 24 ετών.

Υψηλό ετήσιο κόστος λειτουργίας και συντήρησης.

Ρωτήσαμε εάν και πότε θα αποσυρθούν Areligh Burke της έκδοσης Flight I. Κάτι τέτοιο δεν αναμένεται να λάβει χώρα σύντομα μολονότι δεν πήραμε σαφή απάντηση με χρονοδιάγραμμα. Πάντως, δύσκολα πριν από το 2030.  

Ευχαριστίες

Εκ μέρους της ιστοσελίδας μας θερμές ευχαριστίες στη πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ελλάδα και στο Αμερικανικό Ναυτικό για τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε ρεπορτάζ στο USS MCFAUL.

Το άρθρο Αποκλειστικό: Επισκεπτόμαστε το αντιτορπιλικό USS «McFaul» κλάσης «Arleigh Burke» (Φώτο) δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Το Αμερικανικό Ναυτικό έδωσε στη δημοσιότητα το video της επιτυχημένης δοκιμαστικής βολής του βλήματος ESSM Block.2, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 5 Ιουλίου. Το ESSM Block.2 αναχαίτισε εναέριο στόχο BQM-74E.

Επρόκειτο για την πρώτη δοκιμή του βλήματος ESSM Block.2 με ενεργητικό ερευνητή. Στην έκδοση Block.2 το βλήμα ESSM θα ενσωματώνει διπλό σύστημα καθοδήγησης, ένα ημί-ενεργητικό και ένα ενεργητικό, με στόχο την αντιμετώπιση σημερινών και μελλοντικών απειλών.

Στο πρόγραμμα ESSM αφορά σε 12 συμμετέχοντα κράτη, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα (εκτός από την Ελλάδα συμμετέχουν η Αυστραλία, Βέλγιο, Καναδάς, Δανία, Γερμανία, Ολλανδία, Νορβηγία, Πορτογαλία, Ισπανία, Τουρκία και ΗΠΑ). Το μέγιστο βεληνεκές των RIM-162 ESSM ξεπερνά τα 50 χιλιόμετρα, ενώ η έκδοση Block.2 αναμένεται να ενταχθεί σε υπηρεσία από το Αμερικανικό Ναυτικό το 2020.

Το άρθρο Επιτυχημένη αναχαίτιση στόχου BQM-74E από ESSM Block.2 (Video) δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.