Από την αρχή της Ανθρώπινης Ιστορίας ο ανταγωνισμός μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων απαιτούσε την κατανόηση των συσχετισμών του Διεθνούς Συστήματος αλλά και των κρατών που συμμετέχουν σε αυτό. Απαιτεί επίσης την κατανόηση του εύρους και του βάθους της εκάστοτε σύγκρουσης στο εκάστοτε γεωγραφικό σύμπλεγμα ανταγωνισμού. Τα υπέρ-υπερηχητικά συστήματα (αυτά που πετούν δηλαδή με ταχύτητες άνω των 5 Mach) είναι ένας αναδυόμενος τομέας στρατιωτικής τεχνολογίας με δυνητικά αποτελέσματα τα οποία ορισμένοι επίσημοι πολιτικοί αξιωματούχοι σε ΗΠΑ και Ρωσία παρομοιάζουν με τα πυρηνικά.

Γενικότερα τα υπερ-υπερηχητικά όπλα χωρίζονται σε δύο κύριες κατηγορίες. Στα υπερ-υπερηχητικά οχήματα αερολίσθησης HGV και στους υπερ-υπερηχητικούς πυραύλους cruise. Οι υπερηχητικοί πύραυλοι cruise χρησιμοποιούν κινητήρα scramjet και περιορίζονται σε αποστάσεις πτήσης μικρότερες από 100.000 πόδια (30.000 μέτρα περίπου). Τα οχήματα αερολίσθησης HGV μπορούν να ταξιδέψουν αρκετά ψηλότερα χωρίς να έχουν δοθεί σαφής περιορισμοί στην πτήση τους. Σύμφωνα με μια έκθεση του Ιουλίου 2019 του CNBC, η Ρωσία και η Κίνα ηγούνται στην ανάπτυξη υπερηχητικών όπλων, που ακολουθείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ανάπτυξη Υπέρ-υπερηχητικής Σήραγγας Δοκιμών JF-12 και JF-22

Για να βοηθήσει την έρευνα και την ανάπτυξη στην υπέρ-υπερηχητική τεχνολογία του Κινεζικού Στρατού, το Ινστιτούτο Μηχανικής (IMECH) της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών (CAS) ξεκίνησε από το 2000 ένα πρόγραμμα κατασκευής σήραγγας δοκιμών πτήσεως υπερ-υπερηχητικών οχημάτων/πυραύλων. Η σήραγγα τέθηκε σε λειτουργία το 2012. Η υπερηχητική αεροδυναμική σήραγγα JF-12 χρησιμοποιείται για την ανάπτυξη του Starry Sky HGV, μπορεί να προσομοιώσει τις συνθήκες πτήσης μεταξύ ταχυτήτων 5-9 Mach και υψομέτρων που κυμαίνονται μεταξύ 25-50 χιλιομέτρων (15,5-31 μίλια).

Η σήραγγα μπορεί να διατηρήσει χρόνους δοκιμής άνω των 130 χιλιοστών του δευτερολέπτου (ms), που είναι αρκετός για να υποστηρίξει τη συλλογή δεδομένων του πεδίου ροής, της δομής των κραδασμών και άλλων αεροδυναμικών παραμέτρων υψηλών ταχυτήτων. Με λίγο λόγια το Starry Sky αποτελεί ένα όχημα μεταφοράς ενός μονάχα πυραύλου ο οποίος θα αποδεσμεύεται άνωθεν του εχθρικού στόχου επιλογής και θα εκτελεί »αυτοκτονική τροχιά» προς τον στόχο.

Σύμφωνα με το South China Morning Post (SCMP), το Starry Sky-2 μπορεί να μεταφέρει πυρηνικές κεφαλές και να ταξιδεύει με 6 Mach. Τον Μάρτιο του 2018, η ίδια ομάδα που είναι υπεύθυνη για την δημιουργία της JF-12 του IMECH άρχισε να εργάζεται κατά απαίτηση του PLA για τη «σήραγγα κραδασμών εξαιρετικά υψηλής ταχύτητας» JF-22, η οποία φέρεται να επιτυγχάνει υψηλότερες ταχύτητες από την JF-12 και βρίσκεται στην περιοχή Huairou του Πεκίνου.

Κινεζικά Υπερ-υπερηχητικά Όπλα και η Έκθεση DEFEA-2021

Σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times που προκάλεσε παγκόσμιο πάταγο στα επιστημονικά πεδία της μηχανικής, της επιστήμης του πολέμου και γενικότερα στον τομέα της ασφάλειας, η Κίνα τον Ιούλιο του 2020 εκτόξευσε όχημα αερολίσθησης HGV ικανό να φέρει πυρηνική κεφαλή, στα πλαίσια δοκιμών της προαναφερθείσας τεχνολογίας.

Το Hypersonic Όχημα Αερολίσθησης (HGV) σύμφωνα με αξιωματούχους των ΗΠΑ περιφερόταν πέριξ της Γης ώσπου αποδέσμευσε πύραυλο ο οποίος κατά το τελικό στάδιο πτήσης του κατευθύνθηκε προς τον στόχο. Το μέχρι τότε άγνωστο HGV παρακολουθείται από τον γράφον από τα τέλη του 2019. Πρόκειται για το όχημα αερολίσθησης γνωστό και ως Project 0901 Flying Vehicle της εταιρείας CASIC με εκπροσώπους της οποίας ο γράφον είχε συζητήσει περί αντίστοιχων τεχνολογιών στο πλαίσιο της Ελληνικής DEFEA-2021.

Το όχημα βασίζεται στην ρωσική φιλοσοφία ανάπτυξης του HGV Avangard.Η φιλοσοφία δράσης έγκειται σε ένα παλαιό Σοβιετικό Δόγμα δημιουργίας πυραυλικών δομών ικανών να προσπεράσουν την πολυστρωματική αεράμυνα των ΗΠΑ η οποία θα είναι αδύνατη στην αναχαίτιση του βλήματος λόγω των ταχυτήτων 5+ Mach που θα αναπτύσσουν. Τα βλήματα τέτοιου τύπου ίπτανται για μεγάλα χρονικά διαστήματα πέριξ των εχθρικών εδαφών σε τεράστιο υψόμετρο και μέσω λογισμικού τύπου TERCOM στοχοποιούν την προ-προγραμματισμένη εγκατάσταση καταστροφής. ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΤΗΣ ”ΔΙΠΛΗΣ ΑΝΑΣΧΕΣΗΣ”.

Η τρισδιάστατη εικόνα του στόχου βρίσκεται εντός ψηφιακής βιβλιοθήκης στο κέντρο του πυραύλου και σε δικτυοκεντρική συνεργεία με δορυφόρο λαμβάνονται δεδομένα στοχοποίησης/ιχνηλάτησης της εχθρικής απειλής. Το βλήμα συνδυάζει software αντιληπτικής τεχνητής νοημοσύνης με υπέρογκες βιβλιοθήκες Big Data και ικανότητες σύμπτυξης τεράστιων ποσοτήτων δεδομένων (Data Fusion) που λαμβάνουν από κέντρα C2, δορυφόρους, UAV και μαχητικά J-20. Oυσιαστικά ο πύραυλος/όχημα έχει την ικανότητα από ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ να λαμβάνει να επεξεργάζεται και αποφασίζει για το πλαίσιο δράσης του βάση ενός γενικότερου πλαισίου που του έχει δοθεί από ανθρώπους (στρατιωτικούς).

Η ρωσική αντίληψη περί ”Κλιμάκωση για Αποκλιμάκωση” οδήγησε στην δημιουργία τέτοιων ασύμμετρων πυραυλικών δομών. Ας ελπίσουμε τα επιτελεία να αναλύουν και να χαρτογραφούν τα μέσα με τα οποία πλαισιώνονται και διεξάγονται οι διεθνείς ανταγωνισμοί. Μελλοντικά τα υπερηχητικά κ υπέρ-υπερηχητικά βλήματα αυτά δύναται να ανιχνεύονται από το δορυφορικό δίκτυο starlink της SpaceX όπως προκύπτει από την χρηματοοικονομική ανάλυση της ροής των κονδυλίων που δίνει του Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ στην εταιρεία. 

Επιχειρησιακό Σενάριο 

Το παρακάτω σενάριο συζητήθηκε μεταξύ του γράφον και των Κινέζων εκπροσώπων της εταιρείας σε φιλικό πλαίσιο. Ας υποθέσουμε πως ΗΠΑ και Κίνα αποφασίζουν να λύσουν το πρόβλημα της Ταϊβάν συζητώντας σε ουδέτερο έδαφος/χώρα σχετικά με την εύρεση ενός κοινού μνημονίου ειρηνικής συνεργασίας στην περιοχή της Νότιας Σινικής Θάλασσας γενικότερα. 

• Πως θα φαινόταν στην διεθνή κοινότητα μια ενδεχόμενη παρουσίαση της πορείας ενός HGV κινεζικού οχήματος το οποίο θα «έκοβε βόλτες» άνωθεν της ουδέτερης χώρας συζητήσεως;  
• Πόσο μεγάλο θα ήταν το πλήγμα στο στρατιωτικοβιομηχανικό και διπλωματικό σύμπλεγμα των Ηνωμένων Πολιτειών;  
• Πόσο σύνθετοι θα ήταν οι τρόποι αντίδρασης που θα έπρεπε να ακολουθήσουν οι ΗΠΑ;

Όπως και να έχει πιστεύω γίνεται κατανοητή η πολιτικοποίηση τέτοιων πυραυλικών συστημάτων καθώς δεν εντάσσονται μονάχα στο πλαίσιο στρατιωτικής χρήσης. Αποτελούν ίσως τον ορισμό των Στρατηγικών Όπλων (κατά την αντίληψη του Κλαούζεβιτς). Παλαιότερα για δημιουργία τέτοιων συνθηκών συνηθιζόταν η αποστολή πανάκριβων μονάδων μάχης αεροπλανοφόρων και όχι απλός ενός οχήματος αερολίσθησης. Πιο συγκεκριμένα μέσω αυτών των συστημάτων η Κίνα επιδιώκει να ξεφύγει κατά πολύ από το πλαίσιο προβολής ισχύος στην Πρώτη και Δεύτερη Γραμμή Νήσων έναντι των ΗΠΑ και επεκτείνεται στην προβολή ισχύος ακόμα και στα παράλια της Αφρικής. 

Το επιφανειακό κομμάτι της διπλωματικής πολιτικής του Πεκίνου στηρίζεται στον πύραυλο DF-41 (Dong Feng-41, CSS-X-20) ο οποίος είναι ένας διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος (ICBM) που εκτιμάται πως διαθέτει επιχειρησιακή εμβέλεια από 12.000 έως 15.000 χλμ. (σύμφωνα με το Think Tank RAND). Θα αναπτύξει πιθανότατα τελική ταχύτητα Mach 25 και θα μπορεί να εξοπλιστεί με κεφαλές τύπου MIRVed. Η ύπαρξη αυτού του προγράμματος αποκαλύφθηκε τον Αύγουστο του 2014 και υποβλήθηκε στην έβδομη δοκιμαστική πτήση τον Απρίλιο του 2016. Πιθανότατα στο τέλος της φάσης δοκιμών του θα τεθεί σε επιχειρησιακή ανάπτυξη στο Xinyang της Κίνας με τις PLA Rocket Forces.

Ο Υπέρ-υπερηχητικός πύραυλος DF-17

Για να αντιληφθούμε την συνολική διάσταση των Κινεζικών hypersonic προγραμμάτων αξίζει να αναφέρουμε πως το 2013 το Εθνικό Πανεπιστήμιο ΄Άμυνας των ΗΠΑ ανέφερε σε μελέτη του πως »τα κινεζικά hypersonic προγράμματα αποσκοπούν στο να συνενώσουν την διαστημική με την αεροπορική ισχύ σε ένα ενιαίο γεωστρατηγικό μέγεθος».

Σύμφωνα με Κινεζικά ΜΜΕ η οικογένεια πυραύλων DF είναι σχεδιασμένη για να βάλει από το έδαφος έναντι των αμερικανικών μονάδων μάχης αεροπλανοφόρων με μεγάλη ευκολία καθώς είναι ικανοί να κινούνται έως και 4 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας με κατευθυνόμενη κεφαλή, προσδίδοντάς τους τεράστιες ικανότητες ελιγμών. Οι ικανότητες ελιγμών των κινεζικών πυραύλων αποτελούν αντίμετρο στην δράση των αντιβαλλιστικών ικανοτήτων των  ΗΠΑ.

Ο πύραυλος DF-17 (Dongfeng-17) αποτελεί ένα βλήμα που χρησιμοποιεί κινητήρα στερεού καυσίμου, έχει μήκος περίπου 11 μέτρα και ζυγίζει 15.000 κιλά. Ο ενισχυτής του DF-17 φαίνεται να είναι ίδιος με αυτόν που χρησιμοποιείται για τον κινεζικό βαλλιστικό πύραυλο DF-16 και το συνοδευτικό όχημα αερολίσθησης DF-ZF HGV σύμφωνα με τον Ναύαρχο Cecil Haney φτάνει ταχύτητες 8-10 Mach (1,72-3,43 km/s). Σύμφωνα με μελέτη του think tank RAND, οι εκτιμήσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών δείχνουν ότι ο DF-17 διαθέτει εμβέλεια μεταξύ 1.800 και 2.500 km.

Η Βόρεια Κορέα η Κίνα και οι Τρομακτικές Διαστάσεις του Ενοποιημένου Κόσμου

Προ ενός μήνα σχεδόν, μία αρκετά ανησυχητική φωτογραφία εξεδόθη στα social media κάνοντας τον γύρο του κόσμου (εκτός Ελλάδας) καταδεικνύοντάς μας ορισμένες εκ των αρνητικών διαστάσεων του »Αλληλένδετου Κόσμου» στον οποίο ζούμε. Ο λόγος για την επίσημη και αποτελεσματική μεταφορά πυραυλικής τεχνογνωσίας μεταξύ Κίνας και Βόρειας Κορέας, η οποία απ’ ότι φαίνεται βρίσκεται σε αρκετά προχωρημένα στάδια ανάπτυξης μίας πυραυλικής αντιπλοϊκής δομής παρόμοια με της Κίνας, στοχεύοντας έτσι στην εκδίωξη των Αμερικανικών Δυνάμεων και από τα ύδατα της χώρας.

Όπως μετέδωσε και ανέλυσε ο Αμερικανός Αναλυτής Louis Del. Monte η Βόρεια Κορέα με την βοήθεια Κινέζων μηχανικών κατασκευάζει και επισήμως ένα βλήμα αντίστοιχο του Κινεζικού υπερ-υπερηχητικού πυραύλου DF-17. Το βλήμα αυτό είναι ικανό να φέρει πυρηνική κεφαλή, να ταξιδέψει με ταχύτητες 5 Mach και να χτυπήσει στόχους στα 2.500 χιλιόμετρα. Σαν να μην έφτανε αυτό, προ λίγων εβδομάδων η Βόρεια Κορέα ανακοίνωσε ότι εκτόξευσε με επιτυχία βαλλιστικό πύραυλο από υποβρύχιο στις ανατολικές ακτές της χώρας.

Για να γίνει αντιληπτή η βαρύτητα των παραπάνω ειδήσεων αξίζει να αναφερθεί πως το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, μετά από παρότρυνση της κυβέρνησης Μπάιντεν, πρόσθεσε ένα επιπλέον θέμα στην ατζέντας (της τελευταίας στιγμής) για τη συνεδρίαση της Τετάρτης, ως απάντηση στις τελευταίες δοκιμές όπλων.

Η Lockheed Martin αποκάλυψε νέες φωτογραφίες του υπ΄έρ-υπερηχητικού πυραυλικού συστήματος OpFires.

Η Lockheed Martin αποκάλυψε νέες φωτογραφίες του υπερ-υπερηχητικού πυραυλικού συστήματος OpFires. Η Lockheed Martin συνεργάζεται με την Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA) για την ανάπτυξη ενός επίγειου συστήματος υπερ-υπερηχητικών πυραύλων για τον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι εργασίες για το σύστημα OpFires (Operational Fires) ξεκίνησαν το 2017. 

Το OpFires σχεδιάζεται να τοποθετηθεί βάση/εκτοξευτές πολλαπλών χρήσεων PLS πέντε αξόνων. Ο εκτοξευτής θα φέρει τρεις υπερ-υπερηχητικούς πύραυλους αερολίσθησης. Σχεδιάζεται να χρησιμοποιηθεί και ως φορέας από έναν πύραυλο AGM-183A ARRW. Σύμφωνα με τα σχέδια της DARPA, το ολοκληρωμένο έργο θα πρέπει να εξεταστεί στα τέλη του τρέχοντος έτους, μετά το οποίο θα ξεκινήσει η συναρμολόγηση του πρωτότυπου. Οι πτητικές δοκιμές του πυραύλου προγραμματίζονται να ξεκινήσουν το 2022 και να παραλάβουν το σύστημα έτοιμο για υιοθέτηση μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’20. 

Συμπεράσματα

Στο χαοτικό πολυπολικό διεθνές σύστημα στο οποίο ζούμε, τα μη γραμμικά φαινόμενα μετάδοσης οιονεί στρατιωτικής τεχνολογίας έχουν κάνει την εμφάνισή τους στο γεωγραφικό υπερσύμπλοκο της Ανατολικής Μεσογείου (και όχι μόνο) με την Κίνα να θεωρείται πλέον η αρχική χώρα εύρεσης, επεξεργασίας, οπλοποίησης και μετάδοσης των οπλοποιημένων τεχνολογιών. Εντός ενός Επίπεδου Γεωπολιτικά Κόσμου (κατά Friedman) η στρατιωτική τεχνογνωσία των αναπτυγμένων τεχνολογικά κρατών είναι θέμα χρόνου να καταλήξει σε φιλόδοξες δυνάμεις μεσαίου αναστήματος (π.χ. Τουρκία όπου η μετάδοση έχει γίνει ήδη) αλλά και σε παραστρατιωτικές οργανώσεις (π.χ. Χαμάς).

Οι συνεχώς αναδυόμενες τεχνολογικές απειλές, που έρχονται ως αποκύημα των στρατιωτικών εξελίξεων στην επιστήμη του πολέμου διά χωρών της Ασίας, δύναται να μας υπενθυμίσουν πως χρειάζεται μία εγχώρια και εύκαμπτη Αρχιτεκτονική Δομή Ασφαλείας ικανή να προσαρμοστεί στο μεταβαλλόμενο περιβάλλον των στρατιωτικών υποθέσεων. Η έρευνα, αξιολόγηση και προσαρμογή συνολικά της Ελληνικής Στρατιωτικής Σκέψης/Μεθοδολογίας σε τέτοιου είδους γεγονότα μας προετοιμάζει για μία ορθολογική λειτουργία στον μεταβαλλόμενο κόσμο στον οποίο ζούμε. Σύμφωνα με τον Max Tegmark όποιος χάσει το τρένο (»παγοθραυστικό» κατ’ εμέ) της οπλοποίησης τεχνολογιών της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης θα βρεθεί σε »χάσμα εποχής» με τις ανταγωνίστριες δυνάμεις.

Το άρθρο Ελέγχοντας τους ωκεανούς με υπέρ-υπερηχητικά βλήματα δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Η General Dynamics απέσπασε συμβόλαιο, ύψους $ 92.931.647, από το Αμερικανικό Ναυτικό, για το σχεδιασμό, τον έλεγχο και την παράδοση του πρωτότυπου συστήματος «Hammerhead». Τo πρόγραμμα «Hammerhead» αφορά στην ενσωμάτωση ελαφρών τορπιλών Mk.54 των 324 χιλιοστών, σε κάνιστρο με σύστημα πρόωσης και αισθητήρα, το οποίο θα μεταφέρει την τορπίλη στο σημείο ενδιαφέροντος και θα την εξαπολύει για να προσβάλει το στόχο. Έτσι η εμβέλεια των τορπιλών θα αυξηθεί πάρα πολύ, όπως και ο χρόνος παραμονής στην περιοχή ενδιαφέροντος. Στην ουσία το πρόγραμμα «Hammerhead» αφορά στην ανάπτυξη ενός υποβρυχίου συστήματα άρνησης περιοχής. Το Αμερικανικό Ναυτικό θέλει να παραλάβει, για δοκιμές, 30 πρωτότυπα το 2021, τα οποία θα δοκιμάσει-αξιολογήσει μέχρι το 2023.

Το άρθρο Σε πλήρη εξέλιξη το πρόγραμμα «Hammerhead» του Αμερικανικού Ναυτικού δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Boeing και Lockheed Martin διαγωνίζονται για το πρόγραμμα UJTS (Undergraduate Jet Training System) του Αμερικανικού Ναυτικού, δηλαδή της αντικατάστασης των εκπαιδευτικών αεροσκαφών T-45 Goshawk. Η Boeing προσφέρει το T-7A Red Hawk, το οποίο έχει αναπτύξει σε συνεργασία με τη σουηδική Saab και έχει κερδίσει το διαγωνισμό νέου εκπαιδευτικού αεροσκάφους της Αμερικανικής Αεροπορίας. Από την άλλη η Lockheed Martin προσφέρει το T-50A, το οποίο έχει αναπτύξει σε συνεργασία με τη νοτιοκορεατική KAI (Korean Aerospace Industries). Άλλες πιθανές επιλογές, οι οποίες μπορεί να εκδηλώσουν ενδιαφέρον στο μέλλον, είναι το M-346 Master της Leonardo και το Hawk AJT της BAE Systems (μέχρι στιγμής οι δύο εταιρίες δεν έχουν καταφέρει επίσημη υποψηφιότητα).

Το άρθρο Boeing και Lockheed Martin διεκδικούν το πρόγραμμα αντικατάστασης των εκπαιδευτικών αεροσκαφών T-45 Goshawk του Αμερικανικού Ναυτικού δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Σε μια επίδειξη, το κόστος της οποία κάλυψε το Αμερικανικό Γραφείο Ναυτικών Ερευνών, οι Schiebel και Areté παρουσίασαν τις δυνατότητες του UAV τύπου CamCopter S-100 καθώς σε συνεργασία με τον αισθητήρα PILLS (Pushbroom Imaging Lidar for Littoral Surveillance). O PILLS είναι ένας μικρός σε μέγεθος και βάρος αισθητήρας που χρησιμοποιείται για την υδρογραφική χαρτογράφηση παράκτιων περιοχών, για πολιτική αλλά και στρατιωτική χρήση. Υπενθυμίζουμε ότι πριν από λίγες ημέρες είχε ανακοινωθεί ότι το CamCopter S-100 ολοκλήρωσε την επίδειξη του και στο Πολεμικό Ναυτικό (ΠΝ).

Το άρθρο Επίδειξη του CamCopter S-100, με τον αισθητήρα PILLS, στο Αμερικανικό Ναυτικό δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Το Αμερικανικό Ναυτικό πραγματοποίησε τη πρώτη δοκιμαστική πτήση του UAV θαλάσσιας επιτήρησης και συλλογής πληροφοριών MQ-4C Triton στη νέα αναβαθμισμένη διαμόρφωση IFC-4 (Integrated Functional Capability 4). Στην έκδοση αυτό το MQ-4C ενσωματώνει βελτιωμένο αισθητήρα πολλαπλών αποστολών, στο πλαίσιο του προγράμματος MISR&T (Maritime Intelligence, Surveillance, Reconnaissance and Targeting) του Αμερικανικού Ναυτικού. Αυτή την στιγμή δυο MQ-4C Triton της έκδοσης IFC-3 επιχειρούν προς υποστήριξη του 7^ο Στόλου.

Το MQ-4C Triton έχει ως αποστολή τη συλλογή πληροφοριών, την επιτήρηση και την αναγνώριση σε πραγματικό χρόνο σε εκτεταμένες θαλάσσιες και παράκτιες περιοχές. Έχει αυτονομία 30 ωρών (ή 15.186 χιλιομέτρων) και μπορεί να πετάξει σε ύψος 60.000 ποδών με ταχύτητα 575 χιλιομέτρων την ώρα. Μαζί με τα αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας P-8 Poseidon, θα αντικαταστήσουν σταδιακά τα παλαιά P-3C Orion και τα EP-3E Aries II. Επιχειρησιακά, τα Triton θα αναλάβουν τις αποστολές συλλογής πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης, ενώ τα P-8 τις ανθυποβρυχιακές αποστολές.

Το άρθρο Πρώτη δοκιμαστική πτήση για το αναβαθμισμένο MQ-4C Triton από το Αμερικανικό Ναυτικό δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εν όψει της πολιτικο-διπλωματικής διενέξεως με την Κίνα φαίνεται να διαμορφώνουν ένα αρκετά ευέλικτο οπλοστάσιο πολλαπλών ικανοτήτων το οποίο έχει ως στόχο να εκδιώξει την Κίνα από τα γεωοικονομικά κέντρα των Στενών της Μάλακα και των Κόλπων του Άντεν και του Ορμούζ. Κύριο συστατικό στοιχείο του οπλοστασίου θα είναι ο πύραυλος επιφανείας-επιφανείας PrSM, ο οποίος θα είναι ικανός μέσω χερσαίων εγκαταστάσεων να βάλει έναντι στόχων τόσο στα χερσαία εδάφη της Κίνας όσο και στο θαλάσσιο περιβάλλον της Νότιας Κίνας.

O πύραυλος PrSM κατασκευάζεται από τις Αμερικανικές εταιρείες Lockheed Martin και Raytheon Missile Systems με σκοπό να αντιμετωπίσει τις αναδυόμενες απειλές της Κίνας και της Ρωσίας στο περιβάλλον του Αρκτικού Ωκεανού και της Νοτιο-Σινικής Θάλασσας. Το πρόγραμμα ανάπτυξης του PrSM χρονολογείται από το 2017 (ίσως και νωρίτερα), ενώ ήταν αρχικά γνωστό ως Long Range Precision Fires (LRPF). Είχε ως πρωταρχικό στόχο την ανάπτυξη ενός πυραύλου που θα λειτουργήσει ως αντικαταστάτης τον βλημάτων ATACMS και θα προβάλει ισχύ σε εμβέλειες από 70 έως και 499 χιλιομέτρων.

Λόγω της εξόδου των ΗΠΑ από την πυραυλική συνθήκη INF, το πρόγραμμα ανάπτυξης του βλήματος φημολογείται πως θα διαμορφώσει έναν πύραυλο με βεληνεκές μεγαλύτερο των 500 χιλιομέτρων. Πιο συγκεκριμένα, ο PrSM αποτελεί ένα εν αναπτύξει βλήμα επιφανείας-επιφανείας που θα λειτουργεί παντός καιρού και θα εκτοξεύεται από τα συστήματα MLRS M270A1 και M142 HIMARS. Οι εκτοξευτές MLRS M270A1 θα είναι ικανοί να εξοπλιστούν μέσω 4 βλημάτων PrSM, ενώ οι εκτοξευτές HIMARS θα εφοδιάζονται με 2 βλήματα PrSM έκαστος.

Ρωσικά και Κινεζικά Πλέγματα Άρνησης και Αντιπρόσβασης Περιοχής

Για να γίνει αντιληπτή η στρατηγική αξία του βλήματος PrSM αξίζει να αναφερθεί ο ρόλος των δομών Άρνησης και Αντιπρόσβασης Περιοχής A2/AD που διαμορφώνουν η Κίνα και η Ρωσία στην Μαύρη Θάλασσα, τον Αρκτικό Ωκεανό και την Νοτιο-Σινική Θάλασσα.

Η Ρωσική Ομοσπονδία κινείται κυρίως στην ανάπτυξη πολυστρωματικών δικτυοκεντρικών δομών αεράμυνας (μικρού, μέσου και μεγάλου βεληνεκούς) με σκοπό να καταστήσουν απαγορευτική την δράση των Αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών πέριξ των Ρωσικών συνόρων. Συστήματα που χρησιμοποιούνται κατά κόρων είναι οι S-400 Triumf, οι S-300, τα 96Κ6 Pantsir S1, το σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου Krashuka-4 αλλά και τα εν αναπτύξει αντιαεροπορικά συστήματα με αντιδορυφορικές ικανότητες S-500.

Τα αντιαεροπορικά συστήματα πλαισιώνονται από δομές παράκτιας άμυνας Bastion, υποβρύχια εφοδιασμένα με βλήματα cruise Kalibr και αντιπλοϊκούς πυραύλους Kh-35U εφοδιασμένους εντός συστοιχιών Bal. Ο Διοικητής της Ναυτικής Διοίκησης του ΝΑΤΟ, Clive Johnstone σε δήλωσή του ανέφερε πως τα βλήματα Kalibr αποτελούν ίσως την σημαντικότερη »γεωφυσική απειλή» για τα νατοϊκά εξοπλιστικά προγράμματα. Πιο συγκεκριμένα, ανέφερε πως μέσω των βλημάτων αυτών η Ρωσία είναι ικανή να χτυπήσει απρόσμενα τα δυτικά εδάφη του Ηνωμένου Βασιλείου σε νατοϊκά »φιλικό χώρο».

Η Κίνα με την σειρά της οδηγείται στην διαμόρφωση ενός αρκετά μεγάλου (ποσοτικά) ναυτικού και εναέριου στόλου επανδρωμένων και μη επανδρωμένων οχημάτων που έχουν ως κύριο μέλημα να εκδιώξουν άνευ συγκρούσεως τις αμερικανικές μονάδες αεροπλανοφόρων από τα εγγύς ευρασιατικά ύδατα. Οι πλατφόρμες αυτές πλαισιώνονται από αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου Y-8 και Y-9 αλλά και από αντιπλοϊκούς πυραύλους επαυξημένου βεληνεκούς της οικογένειας Dong Feng.

Πρόσφατα η Κίνα αναδείχθηκε ως μία ισχυρή περιφερειακή δύναμη στο γεωγραφικό περιβάλλον Ασίας-Ειρηνικού, δημιουργώντας ισχυρές ικανότητες A2/AD πέριξ των συνόρων της. Χρησιμοποιεί εκτενώς προηγμένους βαλλιστικούς πυραύλους και βλήματα cruise σε συνδυασμό με συστήματα αντιαεροπορικής και θαλάσσιας επάκτιας άμυνας. Σκοπός είναι να αποτραπούν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στην περιοχή. Τα πλέγματα A2/AD της Κίνας είναι συγκεντρωμένα γύρω από την Ταϊβάν και τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, τοποθετώντας τις στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ – όπως τα Carrier Strike Group – και τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην περιοχή εντός του εύρους των κινεζικών πυρυαλικών συστημάτων.

Αυτή η περιφερειακή απειλή μετριάζει σε μεγάλο βαθμό την ικανότητα των δυνάμεων των ΗΠΑ να διεξάγουν επιχειρήσεις στην Ασία και τον Ειρηνικό, κυρίως πέριξ των νήσων της Οκινάουα και του Γκουάμ. Ενδεικτικά αναφέρονται οι αντιαεροπορικοί υπερηχητικοί πύραυλοι Yj-12 και YJ-18, με εμβέλεια κοντά στα 500 χιλιόμετρα.

Το επιφανειακό κομμάτι της διπλωματικής πολιτικής του Πεκίνου στηρίζεται στον πύρυαλο DF-41 (Dong Feng-41, CSS-X-20) ο οποίος είναι ένας διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος (ICBM) που εκτιμάται πως διαθέτει επιχειρησιακή εμβέλεια από 12.000 έως 15.000 χλμ. (σύμφωνα με το Think Tank RAND). Θα αναπτύξει πιθανότατα τελική ταχύτητα Mach 25 και θα μπορεί να εξοπλιστεί με κεφαλές τύπου MIRVed. Η ύπαρξη αυτού του προγράμματος αποκαλύφθηκε τον Αύγουστο του 2014 και υποβλήθηκε στην έβδομη δοκιμαστική πτήση τον Απρίλιο του 2016. Πιθανότατα στο τέλος της φάσης δοκιμών του θα τεθεί σε επιχειρησιακή ανάπτυξη στο Xinyang της Κίνας με τις PLA Rocket Forces.

Τακτική χρήση του PrSM

Σύμφωνα με τον αμυντικό αναλυτή Joseph Trevithik, ο Αμερικανικός Στρατός ενδιαφέρεται για την δημιουργία ενός δικτυοκεντρικού συστήματος προβολής ναυτικής ισχύος μέσω πυροβολαρχιών βασισμένων σε Πολλαπλούς Εκτοξευτές τύπου HIMARS και τροποποιημένων MLRS. Οι συστοιχίες ως κύριο τακτικό στόχο θα έχουν την καταστροφή στόχων επιφανείας/πλοίων μέσω εν ανάπτυξη βλημάτων PrSM (Precision Strike Missile) αλλά και τροποποιημένων ATACMS.

Η υπηρεσία AMTC (Aviation and Missile Technology Consortium) σε ενημερωτικό δελτίο τόνισε πως στον πύραυλο ΡrSM (αλλά και στον ATACMS) θα ενσωματωθούν κεφαλές, οι οποίες σε ένα προκαθορισμένο στάδιο πτήσης, θα αποδεσμεύουν σμήνος αυτόνομων drone, όπου μέσω τεχνολογιών αντιληπτικής τεχνητής νοημοσύνης θα διεξάγουν επιχειρήσεις επιτήρησης πεδίου μάχης, ταυτοποίησης στόχων, αξιολόγησης απειλών, μεταφοράς δεδομένων σε Κέντρα Διοίκησης-Ελέγχου, αλλά και επιχειρήσεις κρούσης αντίστοιχες με αυτές των Loitering-Munitions.

Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός πως η προαναφερθείσα τεχνολογία θα εφαρμοστεί στους ήδη υπάρχοντες πυραύλους ATACMS (που βρίσκονται και εντός του ελληνικού οπλοστασίου), μέσω του προγράμματος Air Launch Effects (ALE). Σκοπός είναι η αξιοποίηση ενός ήδη υπάρχοντος βλήματος που τείνει προς εύρεση νέου ρόλου σε θαλασσοχερσαίο περιβάλλον μάχης (αντίστοιχο με της Νοτιο-σινικής Θάλασσας).

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του προαναφερθέντος προγράμματος, τα σμήνη μη επανδρωμένων αεροχημάτων μικρού ηλεκτρομαγνητικού αποτυπώματος, αλλά και τα σμήνη υπο-πυρομαχικών που θα λειτουργούν σε αποστολές ναυτικής κρούσης, θα περιλαμβάνουν εντός της δομής τους ορισμένες μονάδες οι οποίες θα αξιοποιούν τεχνολογίες ηλεκτρονικού πολέμου/jamming με σκοπό την ασφάλεια πτήσης του σμήνους (η προαναφερθείσα τεχνολογία μέχρι στιγμής έχει επιτευχθεί μονάχα από τον Ινδικό Στρατό).

Σύμφωνα με την κατασκευάστρια, τα βλήματα PrSM θα χρησιμοποιηθούν για να διεξάγουν κρούση ακριβείας έναντι καλά φυλαγμένων στρατηγικών εχθρικών στόχων που βρίσκονται εντός δομών αεράμυνας τύπου A2/AD. Εξέχουσα σημασία δίνεται επίσης και στο κομμάτι ανάπτυξης ικανοτήτων κρούσης στόχων εν κινήσει, καθώς σύμφωνα με ανεπίσημες πηγές το βλήμα θα ενσωματώσει τεχνολογίες αναφοράς ανάγλυφου TERCOM.

Όπως αναφέρει το BreakingDefense σε εκτενή ανάλυση, η Raytheon πρότεινε στον Αμερικανικό Στρατό να ενσωματωθούν στον PrSM ηλεκτρονικά αντί-αντίμετρα ECCM, με σκοπό να διαμορφώσουν ένα βλήμα ικανό να λειτουργεί υπό συνθήκες κορεσμένου ηλεκτρομαγνητικού περιβάλλοντος. Εξέχουσα βαρύτητα δόθηκε επίσης και στην ανάπτυξης μίας ειδικής αντιπλοϊκής έκδοσης του PrSM, γνωστή και ως LBASM.

Καινοτομίες στην παραγωγή

Η Lockheed Martin χρησιμοποιεί νέα εργαλεία ψηφιακής μηχανικής και τεχνητής νοημοσύνης που έχουν βελτιώσει την παραγωγικότητα, την ποιότητα και την απόδοση του PrSM. Οι τρισδιάστατοι εκτυπωτές για παράδειγμα βοήθησαν την κατασκευάστρια στη βελτιστοποίηση των σχεδίων αλλά και στη μείωση του κόστους/χρόνου παραγωγής σημαντικών υποσυστημάτων του βλήματος.

Η Lockheed Martin εκτύπωσε με επιτυχία τρία μέρη για τον πύραυλο, τα οποία απέδωσαν άψογα στις δοκιμές και πλέον αποτελούν μέρος της βασικής γραμμής παραγωγής του προϊόντος. Τα εκτυπωμένα εξαρτήματα είναι εξαιρετικά ανθεκτικά, παρέχουν τεράστια ευελιξία στην παραγωγή και λειτουργούν ως επέκταση της αλυσίδας εφοδιασμού, επιτρέποντας παράλληλα στην ομάδα παραγωγής να πληροί τις απαιτήσεις του χρονοδιαγράμματος.

Στο κομμάτι ανάπτυξης των εξωτερικών υλικών του βλήματος χρησιμοποιούνται συνθετικά υλικά τύπου RAM τα οποία προσδίδουν χαμηλό ηλεκτρομαγνητικό αποτύπωμα στα εχθρικά ραντάρ έτσι ώστε τα εχθρικά πλέγματα A2/AD να μην είναι ικανά να εντοπίσουν εγκαίρως το βλήμα.

O πύραυλος σύμφωνα με το πρακτορείο Jane’s θα ενσωματώσει έναν νέο πολλαπλό ερευνητή εχθρικών απειλών από την Raytheon ο οποίος θα είναι ικανός να μεταφέρει τα δεδομένα στον ψηφιακό χάρτη του βλήματος, ενώ παράλληλα μέσω Data-Link τα δεδομένα μάχης θα μεταφέρονται στα κέντρα διοίκησης και ελέγχου. Όπως αναπαριστά το βίντεο της Lockheed Martin, η κεφαλή του PrSM θα έχει την δυνατότητα να διασπάται και να διασκορπίζει επιμέρους υπο-πυρομαχικά άνωθεν των συστημάτων εγγύς αεράμυνας του αντιπάλου.

Μέσω αυτής της σχεδίασης, το βλήμα είτε καταστραφεί, είτε όχι, θα είναι ικανό να προκαλέσει ένα αξιοσημείωτο μέγεθος ζημιάς σε εχθρικές εγκαταστάσεις.

Κέντρο Διοίκησης και Ελέγχου του PrSM

Καθώς ο Αμερικανικός Στρατός προετοιμάζεται κυρίως για αποστολές αεροναυτικής κρούσης με την Κίνα, οι αξιωματούχοι των υπηρεσιών ανάπτυξης οπλικών συστημάτων επιδιώκουν να αναπτύξουν μια ικανότητα στοχοποίησης και συντονισμού των επιθέσεων έναντι θαλάσσιων στόχων μέσω ελικοπτέρων, παράκτιου πυροβολικού και βαλλιστικών πυραύλων.

Η εκδήλωση Project Convergence 2020 που έλαβε χώρα τον Σεπτέμβριο, εστίασε στην εκμάθηση του τρόπου διοίκησης και ελέγχου σύσσωμου του Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ κατά την διάρκεια διενέξεως σε άγνωστο θαλάσσιο περιβάλλον έναντι της Κίνας. «Νομίζω ότι έχουμε πολύ δρόμο να κάνουμε όσον αφορά τη συνεργασία με το Πολεμικό Ναυτικό για ορισμένες αποστολές θαλάσσιας κρούσης», ανέφερε ο στρατηγός John Rafferty, επικεφαλής της ομάδας πολλαπλών λειτουργιών του Στρατού για το πρόγραμμα Long-Range Precision Fires.

Τον περασμένο μήνα, ο στρατός χρησιμοποίησε το πρώτο πρωτότυπο του σταθμού εδάφους Tactical Intelligence Targeting Access Node. Ο σταθμός αυτός χρησιμοποιεί ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης (AI) που ονομάζεται Prometheus και εφοδιάζεται με τεράστιες ποσότητες δεδομένων μάχης (από τα μέσα που συμμετέχουν στην πολεμική διαδικασία) με σκοπό να τις επεξεργαστεί και να τις ταξινομήσει. Ένας άλλος αλγόριθμος AI που ονομάζεται SHOT δίνει εντολές περί γεωγραφικής τοποθεσίας των εχθρικών στόχων σε συγκεκριμένα οπλικά συστήματα που διαθέτουν το κατάλληλο εύρος και την κατάλληλη καταστροφική ισχύ με σκοπό να βάλουν εναντίον τους.

Ένα εν αναπτύξει δίκτυο ελέγχου πυρός, που ονομάζεται Advanced Field Artillery Data System, παρέχει στον SHOT την τοποθεσία και την τακτική κατάσταση κάθε φιλικού οπλικού συστήματος για αποφυγή ακούσιων φίλιων συγκρούσεων. Μια διαδικασία που διαφορετικά θα διαρκούσε λεπτά ή και ώρες μειώθηκε – σε πειραματικό περιβάλλον – μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Για να γίνει αντιληπτή η σημασία του προαναφερθέντος Κέντρου Διοίκησης και Ελέγχου που θα χρησιμοποιεί ο PrSM, αξίζει να σημειώσουμε πως το Αμερικανικό Στράτευμα στηριζόμενο στο προαναφερθέν Κέντρο, θα συντονίζει, θα επεξεργάζεται και θα διαμοιράζει στα οπλικά συστήματα τα κατάλληλα δεδομένα μάχης έτσι ώστε να οργανωθεί η αμυντική λειτουργία πέριξ των υδάτων της Νότιας Κίνας.

Το Πολεμικό Ναυτικό μέσω αποκεντρωτικών Σταθμών Διοίκησης και Ελέγχου θα αναπτύξει τα δίκτυα, την υποδομή, την αρχιτεκτονική ασφαλείας και τα αναλυτικά στοιχεία που χρειάζονται για να υποστηρίξει τις δυνάμεις ναυτικής κρούσης. Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει την σύνδεση εκατοντάδων πλοίων, υποβρυχίων, μη επανδρωμένων συστημάτων και αεροσκαφών εντός ενός ενιαίου συστήματος-συστημάτων.

Σκοπός συγγραφής της παραπάνω ανάλυσης δεν είναι αποκλειστικά και μόνο η αγορά του βλήματος PrSM από τον Ελληνικό Στρατό. Σκοπός είναι να καταδειχθεί η γενικότερη αρχιτεκτονική ασφαλείας που διαμορφώνουν οι ΗΠΑ σε ένα θαλασσοχερσαίο περιβάλλον σαν της Νότιας Κίνας δίνοντας έμφαση σε πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Αντιπλοϊκά βλήματα πυροβολικού, αποκεντρωτικά πλέγματα Διοίκησης-Ελέγχου, η κοινοκτημοσύνη πολλαπλών αισθητήρων, αλλά και η ανάπτυξη πυραύλων με πολλαπλές ικανότητες είναι στοιχεία τα οποία αν εφαρμόζονταν από τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θα μπορούσαν να αλλάξουν άρδην τα δεδομένα ισχύος στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Το άρθρο Πύραυλος PrSM: Διαπερνώντας πλέγματα άρνησης και αντιπρόσβασης περιοχής δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Είχαμε τη χαρά και τη τύχη συνάμα να βρεθούμε εν πλω στο αντιτορπιλικό USS MCFAUL της κλάσης Arleigh Burke DDG74 του Ναυτικού των ΗΠΑ. Το πλοίο κατέπλευσε χθες στον Θερμαϊκό και λόγω του μεγάλου βυθίσματος καθώς και λόγους ασφαλείας βρίσκονταν στα ανοιχτά του κόλπου. Το αντιτορπιλικό USS MCFAUL στα πλαίσια επίδειξης σημαίας του Ναυτικού των ΗΠΑ ολοκληρώνοντας την πολύμηνη αποστολή του στην ευρύτερη περιοχή θαλάσσια περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής, ήρθε στη Θεσσαλονίκη σε μια όχι τυχαία γεωπολιτική συγκυρία. Παράλληλα, ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία ο γράφων και το DefenceReview.Gr να επισκεφθούμε ένα τόσο εντυπωσιακό πλοίο, της αιχμής του δόρατος του Ναυτικού των ΗΠΑ όπως συμβαίνει με τα πλοία της κλάσης Arleigh Burke.

Η ξενάγηση μας έλαβε χώρα σε αρκετούς χώρους του πλοίου πλην όμως φωτογραφίας δεν πάρθηκαν από ευπαθείς τομείς όπως το Κέντρο Πληροφοριών Μάχης του USS MCFAUL.

Το ραντεβού μας ξεκίνησε από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης εκεί όπου μας υποδέχθηκε το προσωπικό του γραφείου τύπου της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ελλάδα καθώς και η βοηθός ναυτική ακόλουθος των ΗΠΑ στη χώρα μας Captain Rose E. Rice.

 Το πλοίο παραγγέλθηκε από το Ναυτικό των ΗΠΑ στις 21 Ιανουαρίου 1993, καθελκύστηκε 18 Ιανουαρίου του 1997 και εντάχθηκε επίσημα στο Ναυτικό των ΗΠΑ στις 25 Απριλίου του 1998. Φέτος γιόρτασε τα εικοστά γενέθλια του. Ναυπηγήθηκε από τα Ναυπηγεία Ingalls εγγύς του ποταμού Μισισιπή. Ονομάστηκε από τον πεσόντα Αμερικανό βατραχάνθρωπο Donald L. McFaul που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στον Παναμά. Ανήκει στη παρτίδα πλοίων τύπου Flight II της κλάσης Arleigh Burke.

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του πλοίου είναι πως από το 2013 το πλοίο και αναβαθμίστηκε ικανό να φέρει βλήματα RIM-161 Standard Missile 3 (SM-3) καλύπτοντας τις ανάγκες του Ναυτικού των ΗΠΑ για ολοκληρωμένη αντιβαλλιστική ασπίδα στο θέατρο επιχειρήσεων. Στο πλοίο ξεχωρίζει το σύστημα Aegis.

Οι απειλές που αντιμετωπίζει ένα πολεμικό πλοίο στο σύγχρονο πεδίο μάχης είναι πολλαπλές. Για παράδειγμα, τα βλήματα κατά πλοίων μπορούν να εκτοξευτούν από χιλιόμετρα μακριά και από διαφορετικές πλατφόρμες ταυτόχρονα (πλοία, αεροσκάφη, υποβρύχια και παράκτιες συστοιχίες). Ιδιαίτερα σε κλειστές θάλασσες, όπως είναι το Αιγαίο πέλαγος, επιθέσεις κορεσμού από βλήματα κατά πλοίων μπορούν να αποβούν εξαιρετικά καταστροφικές. Μια χώρα σαν την Ελλάδα, η οποία έχει να υπερασπιστεί μεγάλη έκταση θαλάσσης στην οποία υπάρχουν διάσπαρτα εκατοντάδες νησιά και νησίδες σε συνδυασμό με την ανάγκη υπεράσπισης της Κύπρου, έχει ανάγκη από σύγχρονα πλοία επιφανείας με κορυφαίο εξοπλισμό αντιαεροπορικής άμυνας περιοχής και βέβαια με το κατάλληλο σύστημα διαχείρισης μάχης.

Το προηγμένο σύστημα διαχείρισης μάχης AEGIS, το οποίο αναπτύχθηκε από την αμερικανική Lockheed Martin, αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία έχει χτιστεί η αντιαεροπορική και αντιπυραυλική άμυνα, καθώς και η ισχύς προσβολής των πλοίων επιφανείας του αμερικανικού Ναυτικού. Το AEGIS αναπτύχθηκε ως ένα σύστημα διασύνδεσης συστημάτων και ελέγχου όπλων με γνώμονα την άμυνα και την προβολή ισχύος σε βάθος. Η ανάπτυξή του ουσιαστικά ξεκίνησε στη δεκαετία του ’60, αλλά επιταχύνθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Το 1972 αποφασίστηκε και η ναυπήγηση νέων πλοίων, ειδικά σχεδιασμένων να φέρουν το AEGIS. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε και η διαδικασία αναθεώρησης και προσαρμογής του συστήματος στα νέα τεχνολογικά δεδομένα. Το 1973, το πρώτο σύστημα AEGIS με ραντάρ διάταξης φάσης εγκαταστάθηκε σε πλοίο δοκιμών (EDM-1 = Engineering Development Model) και λίγο αργότερα ξεκίνησαν οι δομικές αξιολογήσεις. Τον Μάιο του 1974 το AEGIS εγκαταστάθηκε στο USS Norton Sound (κλάσης Currituck) για δοκιμές εν πλω. Παράλληλα, αποφασίστηκε ότι η πλατφόρμα η οποία θα εξοπλιστεί με το AEGIS θα είναι πλοία της κλάσης Ticonderoga, μιας αναβαθμισμένης έκδοσης των πλοίων κλάσης Spruance.

Η ναυπήγηση του πρώτου πλοίου ξεκίνησε στις 28 Σεπτεμβρίου του 1978 και το USS Ticonderoga (CG-47) εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 23 Ιανουαρίου του 1983. Μέχρι και το πέμπτο σκάφος (USS Thomas Gates, CG-51), τα πλοία ήταν εφοδιασμένα με δύο δίδυμους εκτοξευτές Mk.26 (έναν στην πρύμνη και έναν στην πλώρη). Ωστόσο, από το έκτο σκάφος και μετά (USS Bunker Hill, CG-52, ναυπήγηση του 1986) τα πλοία εφοδιάστηκαν με τον επαναστατικό για την εποχή κάθετο εκτοξευτή βλημάτων Mk.41 VLS (Vertical Launching System). Το νέο σύστημα επέτρεπε την εκτόξευση περισσότερων βλημάτων τη φορά, καθώς και τη δυνατότητα επιλογής βλημάτων με διαφορετικές επιχειρησιακές ικανότητες, ανάλογα με την αποστολή του πλοίου. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1989, τα πλοία, αρχής γενομένης από το USS Princeton (CG-59), άρχισαν να εφοδιάζονται με το βελτιωμένο ραντάρ AN/SPY-1B (τα ραντάρ AN/SPY-1A/-1B σχεδιάστηκαν για τα πλοία κλάσης Ticonderoga, ενώ η έκδοση AN/SPY-1D για τα πλοία κλάσης Arleigh Burke).

Οι βελτιώσεις στο σύστημα AEGIS συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια. Το 1991, με τη ναυπήγηση του πλοίου USS Chosin (CG-65), υιοθετήθηκαν νέοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές (AN/UYK-43/-44) με αυξημένη ικανότητα επεξεργασίας δεδομένων. Παράλληλα, επισπεύστηκαν και οι διαδικασίες αντικατάστασης των αντιτορπιλικών κλάσης Charles Adams και David Farragut από νέα πλοία κλάσης Arleigh Burke, τα οποία άρχισαν να εντάσσονται σε υπηρεσία το καλοκαίρι του 1991 (κλάση Flight I με 21 πλοία). Η κλάση Flight II των πλοίων, η οποία άρχισε να ναυπηγείται το 1996 (συνολικά επτά πλοία), διαθέτει βελτιωμένο ραντάρ AN/SPY-1D, νέα βλήματα της οικογένειας Standard, ενεργητικό σύστημα ηλεκτρονικών αντιμέτρων και νέα συστήματα επικοινωνιών. Τέλος, τα πλοία της κλάσης Flight IIA (συνολικά 29 πλοία συν πέντε υπό ναυπήγηση), άρχισαν να ναυπηγούνται το 1998 και διαθέτουν ελικοδρόμιο και υπόστεγο υποστήριξης για δύο ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα.

Εκτός από τα πλοία κλάσης Ticonderoga και Arleigh Burke του αμερικανικού Ναυτικού, το AEGIS έχει τοποθετηθεί και σε άλλες κλάσεις πλοίων ανά τον κόσμο, όπως από την κλάση Kongo του Αυτοκρατορικού Ναυτικού της Ιαπωνίας (αποτελεί έκδοση των πλοίων κλάσης Arleigh Burke), την κλάση Alvaro de Bazan του Βασιλικού Ναυτικού της Ισπανίας (φρεγάτες τύπου F-100), την κλάση Fridtjof Nansen της Νορβηγίας (πρόκειται για έκδοση της φρεγάτας τύπου F-100 των ισπανικών ναυπηγείων Navantia), την κλάση Hobart της Αυστραλίας (επίσης μια έκδοση της φρεγάτας τύπου F-100) και την κλάση King Sejong the Great της Νότιας Κορέας.

Το AEGIS έχει τη δυνατότητα ταυτόχρονης ιχνήλασης χερσαίων, εναερίων, θαλάσσιων και υποθαλάσσιων στόχων. Ουσιαστικά, όλοι οι αισθητήρες του πλοίου και τα όπλα του ελέγχονται από το AEGIS (σόναρ, ραντάρ, συστήματα πλοήγησης, πυροβόλα, βλήματα επιφανείας-επιφανείας, βλήματα προσβολής στόχων στο έδαφος, σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου κ.ά.).

Το σύστημα AEGIS αποτελείται από δύο υποσυστήματα: το σύστημα μάχης (ACS = AEGIS Combat System), το οποίο εκτελεί τις λειτουργίες διοίκησης και ελέγχου και το σύστημα ελέγχου όπλων (AWCS = AEGIS Weapon Control System), το οποίο διαχειρίζεται τα οπλικά συστήματα του πλοίου. Το υποσύστημα AWCS είναι δευτερεύον υποσύστημα (slave) και λειτουργεί μέσω του ACS (master). Το ACS ελέγχεται από το προηγμένο, αυτόματης ισχνήλασης, πολλαπλών ρόλων, τρισδιάστατο ραντάρ παθητικής διάταξης φάσης AN/SPY-1. Το AN/SPY-1 εκτελεί ταυτόχρονα αποστολές έρευνας, ιχνήλασης και καθοδήγησης βλημάτων. Έχει τη δυνατότητα παρακολούθησης 100 στόχων σε απόσταση μεγαλύτερη των 185 km (εκτός του AN/SPY-1, η καθοδήγηση των βλημάτων της οικογένειας Standard απαιτεί, στην τερματική της φάση, και τη λειτουργία του ραντάρ AN/SPG-62).

Το AN/SPY-1, το οποίο κατασκευάζεται και αυτό από τη Lockheed Martin, αποτελείται από τέσσερις κεραίες, διάταξη που επιτρέπει στο ραντάρ να καλύπτει όλο το τόξο των 360ο.

 Το ραντάρ λειτουργεί στη ζώνη συχνοτήτων “S” (2-4 GHz) και έχει αναπτυχθεί σε οκτώ εκδόσεις: AN/SPY-1 (πρωτότυπο σύστημα για δοκιμές, το οποίο εγκαταστάθηκε στο πλοίο USS Norton Sound), AN/SPY-1A (αρχική έκδοση παραγωγής, η οποία εξοπλίζει τα πλοία κλάσης Ticonderoga με πλευρικό αριθμό από το CG-47 έως το CG-58), AN/SPY-1B και AN/SPY-1BV (βελτιωμένες εκδόσεις του AN/SPY-1A, οι οποίες εξοπλίζουν τα πλοία κλάσης Ticonderoga από το CG-59 και μετά), AN/SPY-1D (βελτιωμένη έκδοση του AN/SPY-1B, η οποία σχεδιάστηκε για τον εξοπλισμό των πλοίων κλάσης Arleigh Burke του αμερικανικού Ναυτικού, Kongo του ιαπωνικού Ναυτικού και Alvaro de Bazan του ισπανικού Ναυτικού), AN/SPY-1DV (βελτιωμένη έκδοση του AN/SPY-1D με αυξημένες δυνατότητες επιχειρήσεων σε παράκτιο περιβάλλον, που εξοπλίζει τα πλοία κλάσης Arleigh Burke της παρτίδας παραγωγής Flight IIA, καθώς και τα πλοία κλάσης King Sejong the Great της Νότιας Κορέας), AN/SPY-1F (συμπαγέστερη έκδοση του AN/SPY-1D, η οποία σχεδιάστηκε για χρήση από πλοία επιπέδου φρεγάτας όπως είναι οι νορβηγικές φρεγάτες κλάσης Fridtjof Nansen) και AN/SPY-1K (ακόμα πιο συμπαγής έκδοση του AN/SPY-1D, η οποία προορίζεται για πλοία επιπέδου κορβέτας).

RIM-161 SM-3           

Όπως είπαμε το αντιτορπιλικό USS MCFAUL έχει αναβαθμιστεί ώστε να μπορεί να φέρει SM-3.Το βλήμα RIM-161 SM-3 (Standard Missile-3) έλκει την καταγωγή του από το βλήμα RIM-156 SM-2ER Block.IV (Standard Missile-2 Extended Range) και αποτελεί το κύριο βλήμα αντιπυραυλικής άμυνας του αμερικανικού Ναυτικού. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το βλήμα RIM-161 SM-3 δεν αναπτύχθηκε για να αντικαταστήσει τα RIM-156 SM-2ER Block.IV. Αναπτύχθηκε ως ένα βήμα παραπάνω, ως μια ακόμα ζώνη άμυνας της αντιαεροπορικής-αντιπυραυλικής προστασίας του αμερικανικού Ναυτικού. Η πρώτη έκδοση RIM-161A SM-3 χρησιμοποιεί τον ίδιο κινητήρα με το βλήμα RIM-156 SM-2ER Block.IV, αλλά ενσωματώνει ένα τρίτο προωθητικό σύστημα στερεού καυσίμου (ASAS = Advanced Solid Axial Stage) της Alliant Techsystems, ένα τμήμα καθοδήγησης με σύστημα GPS/INS (Global Positioning System/Inertial Navigation System) και μια πολεμική κεφαλή LEAP (Lightweight Exo-Atmospheric Projectile). H πολεμική κεφαλή LEAP χρησιμοποιεί αισθητήρα FLIR (Forward-Looking Infrared) για τον εντοπισμό του στόχου. Στις 22 Ιουνίου του 2006 παρουσιάστηκε η βελτιωμένη έκδοση RIM-161B SM-3, η οποία ενσωματώνει βελτιώσεις στον κινητήρα και στο λογισμικό καθοδήγησης και ελέγχου πτήσης.

Το βλήμα RIM-161A SM-3 έχει μήκος 6,55 μέτρα και πλάτος 1,57 μέτρα (άνοιγμα πτερυγίων). Η διάμετρος του βλήματος είναι 34 εκατοστά. Η μέγιστη ταχύτητα που μπορεί να επιτύχει το βλήμα είναι τα 9.600 km/h, ενώ η μέγιστη εμβέλειά του είναι της τάξεως των 500 km (το βλήμα μπορεί να επιχειρεί σε ύψη έως και 160 km). Το προωθητικό σύστημα του βλήματος αποτελείται από τον προωθητή πρώτης φάσης Mk.72 της United Technologies, τον προωθητή μεσαίας φάσης Mk.104 της Atlantic Research και τον προωθητή τερματικής φάσης Mk.136 της Alliant Techsystem.

Το 2004 αποφασίστηκε η χρηματοδότηση της έρευνας για την ανάπτυξη δύο νέων βελτιωμένων εκδόσεων του βλήματος RIM-116 SM-3. Η πρώτη έκδοση (RIM-116Β SM-3) ενσωματώνει νέο ερευνητή και σύστημα TDACS (Throttleable Divert and Attitude Control System). Επίσης, ενσωματώνει και νέο προηγμένο επεξεργαστή σήματος, έτσι ώστε να βελτιωθεί η ικανότητα του ερευνητή να ξεχωρίζει την πραγματική απειλή από τα αντίμετρα. Σύμφωνα με την κατασκευάστρια εταιρία Raytheon, η βελτίωση αυτή διευρύνει τον φάκελο εμπλοκής του βλήματος, το οποίο είναι ικανό να αναχαιτίζει βαλλιστικά βλήματα μέσου βεληνεκούς (IRBM = Intermediate-Range Ballistic Missiles). Άλλες βελτιώσεις συμπεριλαμβάνουν την ενσωμάτωση νέου ερευνητή στην πολεμική κεφαλή και του συστήματος DACS (Divert and Attitude Control System).

Βλήματα SM-2 και ESSM

Το ένα από τα δύο αντιαεροπορικά συστήματα του USS MCFAUL  είναι το RIM-162 ESSM (Evolved Sea Sparrow Missile), το οποίο χρησιμοποιεί το κάθετο σύστημα εκτόξευσης Mk.41 VLS (Vertical Launching System) με θέσεις βλημάτων RIM-162 ESSM ή RIM- 66M2 SM-2MR Block IIIA. Το βλήμα RIM-162 ESSM έχει διαστάσεις (μήκος x διάμετρο) 3,66 μέτρα x 25,4 εκατοστά και βάρος 280 κιλά, εκ των οποίων τα 39 κιλά είναι το βάρος της πολεμικής κεφαλής θραυσμάτων. Το βλήμα ενσωματώνει κινητήρα στερεού καυσίμου τύπου Mk.143 Mod.0, επιτυγχάνει μέγιστη ταχύτητα 4 Mach και μέγιστη εμβέλεια 50+ km (το ελάχιστο ύψος εμπλοκής είναι μικρότερο των δύο μέτρων, ενώ το μέγιστο ύψος εμπλοκής είναι μεγαλύτερο των 10 km). Με μέγιστη ταχύτητα βλήματος μεγαλύτερη των 600 μέτρων το δευτερόλεπτο, η απόσταση των 50+ km καλύπτεται σε διάστημα 83 δευτερολέπτων.

Η καθοδήγηση του βλήματος επιτυγχάνεται με τη μέθοδο της ζεύξης δεδομένων, κατά τη μέση φάση της πτήσης και με τη μέθοδο της ημιενεργής καθοδήγησης ραντάρ, κατά την τερματική φάση. Το σύστημα RIM-162 ESSM βρίσκεται σε υπηρεσία από τις ΗΠΑ, την Αυστραλία, την Ολλανδία και τη Γερμανία ενώ στο μέλλον το σύστημα αναμένεται να τεθεί σε υπηρεσία και από τον Καναδά, τη Νέα Ζηλανδία, τη Δανία, την Ιαπωνία, την Ισπανία, την Τουρκία και την Ελλάδα.

Φυσικά το ενδιαφέρον πλέον στρέφεται στα βλήματα ESSM Block II.

Το βλήμα RIM-66M2 SM-2MR Block IIIA έχει διαστάσεις (μήκος x διάμετρο x μήκος πτερυγίων) 4,72 μέτρα x 34,3 εκατοστά x 1,08 μέτρα και βάρος 708 κιλά. Το βλήμα επιτυγχάνει μέγιστη ταχύτητα της τάξεως των 3,5 Mach, μέγιστη εμβέλεια εμπλοκής 167 km και ανώτατο όριο εμπλοκής τα 80.000 πόδια (24.384 μέτρα). Ενσωματώνει κινητήρα στερεού καυσίμου και πολεμική κεφαλή θραυσμάτων. Η καθοδήγηση προς τον στόχο επιτυγχάνεται με τη μέθοδο της ημιενεργής καθοδήγησης ραντάρ.

Τα πλοία της κλάσης Arleigh Burke

Τα αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων βλημάτων κλάσης «Arleigh Burke» (Guided Missile Destroyer, DDG) αποτελούν τη «σπονδυλική στήλη» των πολεμικών πλοίων επιφανείας του Αμερικανικού Ναυτικού. Συνολικά θα ναυπηγηθούν 88 πλοία, ίσως περισσότερα, εκ των οποίων 67 βρίσκονται σε υπηρεσία, ενώ 21 είτε ναυπηγούνται, είτε η ναυπήγηση τους θα ξεκινήσει στο εγγύς μέλλον.

Από τα 67 εν υπηρεσία πλοία τα 21 ανήκουν στη διαμόρφωση Flight I, επτά ανήκουν στη διαμόρφωση Flight II και 39 στη διαμόρφωση Flight IIA. Από τα 21 υπό ναυπήγηση πλοία, οκτώ θα ανήκουν στη διαμόρφωση Flight IIA, ενώ 13 θα ανήκουν στη διαμόρφωση Flight III. Η «καρδιά» των πλοίων είναι το σύστημα μάχης Aegis και το ραντάρ πολλαπλών λειτουργιών SPY-1D τεχνολογίας παθητικής ηλεκτρονικής σάρωσης.

Η ναυπήγηση του πρώτου πλοίου DDG-51 «Arleigh Burke» ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 1988 και παραδόθηκε το 1991. Τα πλοία έχουν σχεδιαστεί προκειμένου να εκτελούν όλες τις αποστολές που απαιτεί το Αμερικανικό Ναυτικό: Προσβολή στόχων εδάφους με τα βλήματα Tomahawk, αντιαεροπορική άμυνα περιοχής με τα βλήματα της οικογένειας Standard, ανθυποβρυχιακό πόλεμο με ανθυποβρυχιακές ρουκέτες και το ελικόπτερο ναυτικής συνεργασίας και πόλεμο επιφανείας με τα βλήματα RGM-84 Harpoon.

Το εκτόπισμα των πλοίων κυμαίνεται, ανάλογα με τη διαμόρφωση, από τους 8.315 έως τους 9.800 τόνους. Ομοίως το μήκος τους είναι 154 ή 155 μέτρα, ενώ το πλάτος τους είναι 20 μέτρα. Τα πλοία ενσωματώνουν τρείς γεννήτριες Allison AG9140 ισχύος 3.400 ίππων έκαστη και τέσσερις κινητήρες General Electric LM2500 ισχύος 26.250 ίππων έκαστος. Η μέγιστη ταχύτητα τους υπερβαίνει του 30 κόμβους (56 χιλιόμετρα την ώρα, ενώ η εμβέλεια του, με ταχύτητα πλεύσης 20 κόμβους την ώρα (37 χιλιόμετρα την ώρα), είναι της τάξεως των 4.400 ναυτικών μιλίων (8.149 χιλιόμετρα). Οι απαιτήσεις επάνδρωσης κυμαίνονται από 300-303 άτομα.

Τα πλοία ενσωματώνουν σειρά αισθητήρων: Το τρισδιάστατο ραντάρ AN/SPY-1D (για τις διαμορφώσεις Flight I,II,IIΑ) ή το τρισδιάστατο ραντάρ ενεργητικής ηλεκτρονικής σάρωσης (AESA) AN/SPY-6 (για τη διαμόρφωση Flight III), τα ραντάρ έρευνας επιφανείας AN/SPS-67(V)2 και AN/SPS-73(V)12, το ραντάρ ελέγχου πυρός AN/SPG-62, το σονάρ AN/SQS-53C, το ποντιζόμενο σονάρ AN/SQR-19 και το ανθυποβρυχιακό σύστημα AN/SQQ-28 LAMPS III. Ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός και ο εξοπλισμός αυτοπροστασίας των πλοίων αποτελείται από σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου AN/SLQ-32(V)2, το σύστημα αντιμέτρων τορπιλών AN/SLQ-25 Nixie, το σύστημα εκτόξευσης αντιμέτρων Mk.36 Mod.12 και το σύστημα εκτόξευσης θερμοβολίδων AN/SLQ-39. Επίσης, ενσωματώνει και ολοκληρωμένο σύστημα προστασίας από RBX ουσίες.

Τα πλοία των διαμορφώσεων Flight I/II ενσωματώνουν τον κάθετο εκτοξευτή Mk.41 VLS με 90 θέσεις, ενώ τα πλοία της διαμόρφωσης Flight IIA ενσωματώνουν τον ίδιο εκτοξευτή, αλλά με 96 θέσεις. Και στις δύο περιπτώσεις ο Mk.41 VLS χρησιμοποιείται για την εκτόξευσης των Tomahawk, των αντιαεροπορικών RIM-66M (SM-1MR/SM-2MR), RIM-161 (SM-3), RIM-174A ERAM (Extended Range Active Missile, SM-6) και RIM-162 ESSM (Evolved Sea Sparrow Missile) και των ανθυποβρυχιακών ρουκετών RUM-139 ASROC. Οι RGM-84 Harpoon εκτοξεύονται από εκτοξευτές Mk.141.

Τα πλοία από το DDG-51 έως το DDG-80 ενσωματώνουν ένα πυροβόλο Mk.45 Mod.1/2 των 127/54 χιλιοστών, ενώ από το DDG-81 και μετά τα πλοία ενσωματώνουν το βελτιωμένο Mk.45 Mod.4 των 127/62 χιλιοστών. Επίσης τα πλοία DDG-51 έως DDG-84 ενσωματώνουν δύο συστήματα Phalanx εγγύς προστασίας των 20 χιλιοστών, ενώ από το DDG-85 και μετά τα πλοία ενσωματώνουν ένα Phalanx. Όλα τα πλοία ενσωματώνουν δύο πυροβόλα M-242 Bushmaster των 25 χιλιοστών και δύο τριπλούς εκτοξευτές τορπιλών Mk.32 για τορπίλες τύπου Mk.46/50/54. Τα πλοία διαμορφώσεων Flight I/II έχουν ελικοδρόμιο αλλά δεν έχουν υπόστεγο για τη φιλοξενία ελικοπτέρου, σε αντίθεση με τα πλοία της διαμόρφωσης Flight IIA τα οποία μπορούν να φιλοξενήσουν έως και δύο MH-60R Sea Hawk LAMPS III.

Στη σχεδίαση των «Arleigh Burke» ενσωματώθηκαν τα διδάγματα της σχεδίασης και χρήσης των «Ticonderoga», τα οποία αποδείχθηκαν δαπανηρά στη ναυπήγηση τους και δύσκολα στην ενσωμάτωση νεότερων συστημάτων και εκσυγχρονισμού. Επίσης, για τα «Arleigh Burke» επιλέχθηκε η πρακτική «all-steel», δηλαδή το σκάφος είναι κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από ατσάλι (χάλυβα). Παλαιότερες κλάσης πλοίων είχαν κατασκευαστεί από ατσάλι (σκάφος) και από αλουμίνιο (υπερκατασκευή) προκειμένου να μειωθεί το βάρος, αλλά το ελαφρύτερο αλουμίνιο αποδείχθηκε ευάλωτο σε ρωγμές.

Επίσης το αλουμίνιο είναι λιγότερο ανθεκτικό στη φωτιά, όπως αποδείχθηκε, για τα βρετανικά πλοία, στον Πόλεμο των Φώκλαντ (1982). Ένα άλλο συμπέρασμα από τα Φώκλαντ οδήγησε το Αμερικανικό Ναυτικό στην επιλογή θωράκισης των κρίσιμων σημείων του πλοίο με διπλή ατσάλινη επιφάνεια με κενό στο ενδιάμεσο. Επίσης, στη σχεδίαση των «Arleigh Burke» είναι εμφανείς η προσπάθεια μείωσης του ίχνους ραντάρ με την άμβλυνση των κάθετων γραμμών του πλοίου και την επιλογή πιο ομαλών γωνιών.

Το πρόγραμμα των «Arleigh Burke» ξεκίνησε το 1980 με την έκδοση του σχετικού αιτήματος. Το 1983 προεπιλέχθηκαν τρία ναυπηγεία, Bath Iron Works, Todd Shipyards και Ingalls Shipbuilding, ενώ το 1985 τα ναυπηγεία Bath Iron Works έλαβαν συμβόλαιο ύψους $ 321,9 εκατομμυρίων για το πρώτο πλοίο. Συνολικά το κόστος ναυπήγηση του πρώτου πλοίου ανήλθε στα $ 1,1 δισεκατομμύρια, ενώ άλλα $ 778 εκατομμύρια δαπανήθηκαν για τα οπλικά συστήματα και τους αισθητήρες του πλοίου. Στη διάρκεια των ναυπηγήσεων τα πλοία λάμβαναν αναβαθμίσεις, γι’ αυτό και η κατηγοριοποίηση τους σε διάφορες διαμορφώσεις (Flight).

Το πλοίο που επισκεφτήκαμε, DDG-74 «McFaul» ανήκει στη διαμόρφωση Flight IΙ και ναυπηγήθηκε την περίοδο 1996-1998. Σήμερα ο στόλος των «Arleigh Burke» βρίσκεται σε πρόγραμμα εκσυγχρονισμού μέσης ζωής με νέες τεχνολογίες και συστήματα με στόχο τη μείωση των αναγκών επάνδρωσης, αύξησης της αποτελεσματικότητας τους, μείωσης του κόστους υποστήριξης και συντήρησης και αύξησης της ισχύος πυρός. Οι νέες τεχνολογίες θα ενσωματωθούν, κατά τη ναυπήγηση, στα πλοία από το DDG-111 και μετά θα ενσωματωθούν και στα πλοία των διαμορφώσεων Flight I/II/IIA.

Σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό τα «Arleigh Burke» επρόκειτο να αντικατασταθούν από τα νεότερα αντιτορπιλικά κλάσης «Zumwalt», από το 2020 και μετά. Ωστόσο, επείγουσες επιχειρησιακές ανάγκες και η εμφάνιση νέων απειλών σε επίπεδο βλημάτων μικρού και μεγάλου βεληνεκούς ανάγκασαν το Αμερικανικό ναυτικό να ναυπηγήσει περισσότερα «Arleigh Burke». Έτσι τον Απρίλιο του 2009 το Αμερικανικό Ναυτικό ανακοίνωσε τη ναυπήγηση μόλις τριών «Zumwalt» και τη ναυπήγηση άλλων τριών «Arleigh Burke». Τα πλοία της διαμόρφωσης Flight III άρχισαν να ναυπηγούνται το 2016 προς αντικατάσταση των πλοίων του ακυρωμένου προγράμματος CG(X). Στόχος του Αμερικανικού Ναυτικού είναι η ναυπήγηση 42 Flight III.

Συνοψίζοντας τα κύρια σημεία

Αρχικώς όπως αντιλαμβάνεται κανείς από τις παραπάνω πληροφορίες πρόκειται για ένα πλοίο με πλειάδα σύγχρονων αισθητήρων, μεγάλου φόρτου και ποικιλίας όπλων και τέλος σύγχρονων όπλων. Στα κύρια σημεία που αξίζει να δοθεί έμφαση είναι το Aegis και η μεγάλη γκάμα όπλων. Πρόκειται για μια τρομακτική ισχύ πυρός ικανή να καλύπτει όλα τα είδη και τις αποστολές του σύγχρονου ναυτικού αγώνα από στρατηγική κρούση στη ξηρά με Tomahawk έως αποστολές αντιβαλλιστικής άμυνας.

Το πλοίο έχει μεγάλες απαιτήσεις επάνδρωσης. Μας τονίστηκε ότι το πλήρωμα του πλοίου ξεπερνά τα 300 άτομα εκ των οποίων οι 30 αξιωματικοί. Επίσης άξιο αναφοράς είναι ο πολύ χαμηλός μέσος όρος ηλικίας. Η πλειάδα των παραπάνω στελεχών του Ναυτικού των ΗΠΑ είναι μεταξύ 18 και 24 ετών.

Υψηλό ετήσιο κόστος λειτουργίας και συντήρησης.

Ρωτήσαμε εάν και πότε θα αποσυρθούν Areligh Burke της έκδοσης Flight I. Κάτι τέτοιο δεν αναμένεται να λάβει χώρα σύντομα μολονότι δεν πήραμε σαφή απάντηση με χρονοδιάγραμμα. Πάντως, δύσκολα πριν από το 2030.  

Ευχαριστίες

Εκ μέρους της ιστοσελίδας μας θερμές ευχαριστίες στη πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ελλάδα και στο Αμερικανικό Ναυτικό για τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε ρεπορτάζ στο USS MCFAUL.

Το άρθρο Αποκλειστικό: Επισκεπτόμαστε το αντιτορπιλικό USS «McFaul» κλάσης «Arleigh Burke» (Φώτο) δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Τα ναυπηγεία Ingalls ανακοίνωσαν ότι ξεκίνησαν τη ναυπήγηση του πλοίου κλάσης Arleigh Burke (DDG-125 «Jack H Lucas», πρώτο της διαμόρφωσης Flight III. Στη διαμόρφωση Flight III τα πλοία θα ενσωματώνουν το νέο ραντάρ AMDR (Advanced Missile Defense Radar) το οποίο αντικαθιστά το SPY-1.

Πρόκειται για το 73^ο πλοίο της κλάσης. Σήμερα στο Αμερικανικό Ναυτικό υπηρετούν 68 πλοία, πέντε ακόμα ναυπηγούνται, ενώ θα ακολουθήσουν άλλα τέσσερα, ώστε να συμπληρωθεί ο προβλεπόμενος αριθμός των 77 πλοίων της κλάσης σε υπηρεσία.

Υπενθυμίζουμε ότι στα μέσα Απριλίου το Αμερικανικό Ναυτικό ξεκαθάρισε ότι δεν θα αποσύρει κανένα πλοίο Arleigh Burke από την υπηρεσία, στο πλαίσιο της πολιτικής του Αμερικανικού Ναυτικού για διατήρηση 355 πολεμικών μονάδων, τουλάχιστον μέχρι το 2037 και διατήρησης σε υπηρεσία κάθε πλοίου κλάσης Arleigh Burke για 45 χρόνια.

Το άρθρο Έναρξη ναυπήγησης του πρώτου πλοίου κλάσης Arleigh Burke Flight III δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ αποφάσισε να ανασυστήσει τον Δεύτερο Στόλο, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την περιοχή του βόρειου Ατλαντικού Ωκεανού, σχεδόν επτά χρόνια μετά τη διάλυσή του, καθώς το Πεντάγωνο θέτει ξανά στο επίκεντρο του νέου στρατιωτικού του δόγματος την αντιμετώπιση της Ρωσίας.

«Η (νέα) Στρατηγική Εθνικής Άμυνας (των ΗΠΑ) καθιστά σαφές ότι έχουμε επιστρέψει σε μια εποχή ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, καθώς το περιβάλλον ασφαλείας συνεχίζει να εγείρει όλο και μεγαλύτερες προκλήσεις και να γίνεται πιο περίπλοκο», επισήμανε ο ναύαρχος Τζον Ρίτσαρντσον, αρμόδιος για τις αμερικανικές ναυτικές επιχειρήσεις.

Ο Δεύτερος Στόλος σταδιακά αναμένεται να έχει στη διάθεσή του πλοία, αεροσκάφη και αποβατικές δυνάμεις και θα είναι αρμόδιος «για την Ανατολική Ακτή και τον βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό», διευκρίνισε ο ναύαρχος Ρίτσαρντσον.

Η νέα διοίκηση, με έδρα το Νόρφολκ, στη Βιρτζίνια, αρχικά θα διαθέτει 15 άνδρες και σε λίγους μήνες η δύναμή του θα αυξηθεί σε 200 στελέχη, σύμφωνα με αξιωματικούς. Απομένουν ακόμη να ληφθούν αποφάσεις για το ποιος θα αναλάβει τη διοίκηση του Δεύτερου Στόλου και ποιοι θα είναι οι πόροι που θα του διατεθούν.

Ο Δεύτερος Στόλος είχε καταργηθεί το 2011 για λόγους εξοικονόμησης κόστους, εν μέσω αλλαγών της οργανωτικής δομής του αμερικανικού ΠΝ.

Έκτοτε όμως η Ρωσία, σύμφωνα με την κυρίαρχη άποψη στην Ουάσινγκτον, έγινε πιο επιθετική, ενεπλάκη σε συρράξεις όπως αυτές στην Ουκρανία και στη Συρία, ενώ οι εντάσεις ανάμεσα στη Μόσχα και στην Ουάσινγκτον έχουν κλιμακωθεί.

Νωρίτερα φέτος, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις παρουσίασαν μια νέα στρατηγική για την εθνική άμυνα που προβλέπει ότι η αποτροπή της Ρωσίας και της Κίνας μετατρέπεται σε προτεραιότητα, σηματοδοτώντας τον αναπροσανατολισμό του αμερικανικού στρατιωτικού δόγματος, έπειτα από μιάμιση δεκαετία κατά τη διάρκεια της οποίας η έμφαση δινόταν στην αντιμετώπιση τζιχαντιστικών οργανώσεων.

Το ΠΝ της Ρωσίας έχει εντείνει την παρουσία του και τις περιπολίες του στη Βαλτική, στον Βόρειο Ατλαντικό και στην Αρκτική, λένε αξιωματούχοι του NATO, μολονότι το μέγεθός του είναι πολύ μικρότερο από εκείνο της Σοβιετικής Ένωσης την εποχή του ψυχρού πολέμου.

Το Πεντάγωνο ανακοίνωσε εξάλλου την Παρασκευή ότι προσφέρεται να φιλοξενήσει τη διοίκηση μιας κοινής, νατοϊκής δύναμης στη ναυτική βάση στο Νόρφολκ των ΗΠΑ. Αφορά μία από τις δύο νέες νατοϊκές διοικήσεις με βασική αποστολή την αποτροπή της Ρωσίας. Η Γερμανία έχει προσφερθεί επίσης να τις φιλοξενήσει.

Πηγή: «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»

Το άρθρο Ανασύσταση του Δεύτερου Στόλου από το Αμερικανικό Ναυτικό δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Το Αμερικανικό Ναυτικό ξεκαθάρισε ότι όχι μόνο δεν θα αποσύρει κανένα αντιτορπιλικό κλάσης «Arleigh Burke» από την υπηρεσία, αλλά θα προχωρήσει κανονικά με το ισχύον πρόγραμμα ναυπήγησης συνολικά 77 πλοίων της κλάσης. Σήμερα σε υπηρεσία βρίσκονται 68 πλοία, ενώ τέσσερα ναυπηγούνται και ένα ακόμα αναμένεται να ξεκινήσει να ναυπηγείται σύντομα. Θα ακολουθήσουν άλλα τέσσερα, έτσι ώστε να συμπληρωθεί ο προβλεπόμενος αριθμός των 77 πλοίων σε υπηρεσία.

Η σχετική απόφαση εντάσσεται στο πλαίσιο της πολιτικής του Αμερικανικού Ναυτικού για διατήρηση 355 πολεμικών μονάδων, τουλάχιστον μέχρι το 2037 και διατήρηση σε υπηρεσία κάθε πλοίου «Arleigh Burke» για πάνω από τα 35 χρόνια, που είναι το συμβατικό όριο εξάντλησης της επιχειρησιακής τους ζωής. Υπενθυμίζουμε ότι τα «Arleigh Burke» έχουν ναυπηγηθεί στις διαμορφώσεις Flight I, Flight II και Flight IIA. Πλέον το Αμερικανικό Ναυτικό προσανατολίζεται στην εφαρμογή ενός προγράμματος επέκτασης της επιχειρησιακής ζωής των πλοίων.

Το άρθρο Δεν θα αποσυρθεί κανένα αντιτορπιλικό «Arleigh Burke», ξεκαθαρίζει το Αμερικανικό Ναυτικό δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.