Νέα πρόταση ετοιμάζεται να καταθέσει επισήμως η γαλλική Naval Group με επίκεντρο το πρόγραμμα των νέων υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του DefenceReview.gr, το Παρίσι επικεντρώνεται στη νέα σχεδίαση υποβρυχίων Blacksword Barracuda και όχι σε οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική όπως τα Scorpene Evolved. Παρά το γεγονός πως παλαιότερα η Naval Group είχε προτείνει τα Scorpene Evolved για το Πολεμικό Ναυτικό πλέον το ενδιαφέρον εστιάζεται μόνον στα Blacksword Barracuda συμβατικής πρόωσης μια σχεδίαση που κέρδισε στο πρόγραμμα ναυπήγησης νέων υποβρυχίων του Ολλανδικού Ναυτικού απέναντι σε Γερμανούς και Σουηδούς. Αδιαμφισβήτητο πλεονέκτημα των γαλλικών υποβρυχίων έναντι του ανταγωνισμού είναι ο αριθμός των όπλων που εξοπλίζει κάθε υποβρύχιο Blacksword Barracuda.

Υπενθυμίζεται ότι στις 15 Μαρτίου του 2025, η Naval Group ανακοίνωσε ότι το ολλανδικό υπουργείο άμυνας επέλεξε για το πρόγραμμα νέων υποβρυχίων του Ολλανδικού Ναυτικού τη συμβατική έκδοση του νέου πυρηνοκίνητου γαλλικού υποβρυχίου ονομαζόμενη Blacksword Barracuda. Τα νέα υποβρύχια πρόκειται να αντικαταστήσουν τα τρία εναπομείναντα υποβρύχια κλάσης Walrus, αρχής γενομένης από το 2034 και μετά. Το κόστος του συμβολαίου για τέσσερις μονάδες δεν έχει γίνει γνωστό αλλά το υπουργείο ενημέρωσε το ολλανδικό κοινοβούλιο ότι ο προϋπολογισμός της επένδυσης ανερχόταν στα 5,6 δις ευρώ. Μετά την απώλεια του αυστραλιανού συμβολαίου η επιλογή αυτή ήταν μια τεράστια επιτυχία για τη γαλλική εταιρία αν αναλογιστεί κανείς ότι τα ολλανδικά ναυπηγεία της Damen είχαν κάνει σύμπραξη για την προώθηση του C718, μιας ωκεάνιας έκδοσης του Α26 της SAAB.

Στον διαγωνισμό εκτός των δύο προαναφερόμενων τύπων συμμετείχε επίσης η γερμανική TKMS με το νέας τεχνολογίας γερμανο-νορβηγικού υποβρυχίου U-212CD στην έκδοση Expeditionary για να ταιριάζει με τις ολλανδικές απαιτήσεις. Απ’ ότι έχι γίνει γνωστό μέχρι σήμερα τα νέα υποβρύχια θα είναι μια μικρότερη έκδοση diesel-electric των υποβρυχίων Barracuda κλάσης Suffren τα οποία παραλαμβάνει σήμερα το γαλλικό ναυτικό. Τα νέα υποβρύχια πρόκειται να έχουν όλικο μήκος 82 μέτρα, 17,5 μέτρα κοντύτερο από το αρχικό υποβρύχιο και διάμετρο ανθεκτικού σκάφους 8,2 μέτρα ενώ το εκτόπισμα στην επιφάνεια θα είναι περίπου 3300 τόνοι. Το πλήρωμα θα αποτελείται από 35 άτομα ενώ θα έχει ενδιαιτήσεις για 43+16 άτομα προσωπικό και ομάδα ειδικών δυνάμεων.

Εξωτερικά το υποβρύχιο θα έχει τις ίδιες σχεδιαστικές γραμμές που προσδίδουν πολύ χαμηλά επίπεδα θορύβου, τα πτερύγια κατάδυσης βρίσκονται στον πύργο και το σύστημα διεύθυνσης είναι τύπου X όπως και στην πυρηνοκίνητη έκδοση. Η μόνη διαφορά είναι η μη υιοθέτηση του συστήματος πρόωσης αντλιωθητή (Pump-jet) που έχουν τα πυρηνοκίνητα αδελφάκια αλλά έχει επιλεχθεί μια συμβατικού τύπου προπέλα πολύ χαμηλού θορύβου. Το σύστημα πρόωσης του αντλιωθητή στην ουσία πρόκειται για μια προπέλα που βρίσκεται μέσα σε έναν κωνικού τύπου δακτύλιο όπου η ροή του νερού εξομαλύνεται πριν πάει στην προπέλα και σύμφωνα με την Naval Group επιτυγχάνεται περαιτέρω μείωση του θορύβου.

Το υποβρύχιο θα έχει δύο καταστρώματα και η διαρρύθμηση θα είναι κλασικού τύπου ακολουθώντας παράλληλα και τη διαρρύθμηση του πυρινοκίνητου αδελφού. Από πλώρη μέχρι πρύμνη υπάρχουν το διαμέρισμα των τορπιλοσωλήνων με έξι τορπιλοσωλήνες. Το διαμέρισμα όπου στο πάνω κατάστρωμα βρίσκονται οι ενδιατήσεις και στο κάτω ο χώρος των όπλων και στα ύφαλα η μπροστάσυστοιχία μπαταριών. Το διαμέρισμα με το κέντρο πληροφοριών μάχης και διεύθυνσης του υποβρυχίου. Το διαμέρισμα του μηχανοστασίου με τις ηλεκτρομηχανές και την πίσω συστοιχία μπαταριών και τέλος το διαμέρισμα του ηλεκτροκινητήρα.

Το προωστήριο σκεύος θα είναι diesel-electric, με αριθμό ηλεκτρογεννητριών που θα φορτίζουν τις μπαταρίες νέας γενιάς ιόντων λιθίου. Είναι αισθητή η απουσία συστήματος ΑΙΡ αλλά όπως έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν οι νέες μπαταρίες (ιόντων λιθίου) έχουν το πλεονέκτημα ότι μπορούν να αποθηκεύσουν πολύ περισσότερη ενέργεια με αποτέλεσμα το υποβρύχιο να πετυχαίνει σε κατάδυση την ίδια χρονική διάρκεια με το σύστημα ΑΙΡ. Το γεγονός ότι το υποβρύχιο είναι μεγαλύτερου μήκους σε σύγκριση με τα αντίστοιχα συμβατικά των 65-70 μέτρων και 2000 τόνων υποδεικνύει ότι έχει χώρο για περισσότερα στοιχεία μπαταριών πράγμα που οδηγεί και σε μεγαλύτερη διάρκεια σε κατάδυση.

Ένα ακόμη μεγάλο πλεονέκτημα των μπαταριών ιόντων λιθίου σε σύγκριση με τις παραδοσιακές μπαταρίες μολύβδου οξέως είναι η μικρή διάρκεια επαναφόρτισης αλλά και η μεγαλύτερη διάρκεια ζωής τους. Κίνηση στην προπέλα θα δίνει ένας ηλεκτροκινήτηρας μόνιμου μαγνήτη όπως συνηθίζεται. Είναι σίγουρο ότι πολλά από τα υποσυστήματα θα είναι κοινά με το γαλλικό υποβρύχιο όπως τα ηλεκτρονικά. Το υποβρύχιο θα φέρει πλήρη σουίτα σόναρ με κυλινδρική διάταξη και σόναρ αποφυγής εμποδίων στην πλώρη, πλευρικές διατάξεις σόναρ και ρυμουλκούμενη διάταξη στην πρύμνη. Το σύστημα μάχης θα είναι μία έκδοση του SYCOB combat management system της Naval Group στο οποίο θα μπορούν να ενσωματωθούν τα όπλα που υπάρχουν στο ολλανδικό οπλοστάσιο καθώς και οι αμερικάνικοι πυ΄ραυλοι κρουζ Tomahawk.

Το blacksword Barracuda θα μπορεί να φέρει έναν αριθμό 30 όπλων. Όπως αναφέραμε παραπάνω τα όπλα που είναι αυτή τη στιγμή ενσωματωμένα στο σύστημα μάχης είναι οι γαλλικές τορπίλες F21, οι πύραυλοι κατά πλοίων ΑΜ-39 Β2 Exocet, πύραυλοι κρουζ Scalp Naval και νάρκες. Όμως αναμένεται να ενσωματωθούν τα όπλα που θα επιλέξει το ολλανδικό ναυτικό. Η επιλογή του blacksword Barracuda θα αναβαθμίσει τις υποβρύχιες ικανότητες του ολλανδικού ναυτικού με ένα υποβρύχιο υπερυψηλής τεχνολογίας. Θα έχει τη δυνατότητα να επιχειρεί τόσο σε παράκτια όσο και σε ωκεάνια ύδατα και σε όλες τις συνθήκες θαλάσσιας θερμοκρασίας και αλατότητας χωρίς να επηρρεάζονται τα επιχειρησιακά του χαρακτηριστικά. Τέλος όπως φαίνεται άλλος ένας σηματνικός παράγοντας είναι ο μέγαλος φόρτος όπλων καθώς και η ικανότητα προβολής ισχύος βαθειά μέσα στην «εχθρική» ενδοχώρα από τους φερόμενους πυραύλους κρουζ.  

Αναλυτικά για το θέμα μπορείτε να διαβάσετε:

Το άρθρο Πολεμικό Ναυτικό: Το Παρίσι ετοιμάζει πρόταση για υποβρύχια Blacksword Barracuda δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Ανταπόκριση από τα Ναυπηγεία Σαλαμίνας

Εντεινόμενη και ακόμη αναβαθμισμένη αναμένεται να είναι το προσεχές χρονικό διάστημα η ελληνογαλλική αμυντική συμμαχία. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Naval Group Pierre Éric Pommellet βρέθηκε στη χώρα μας και πραγματοποίησε συναντήσεις σε υψηλό επίπεδο με υψηλόβαθμα στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης καθώς και της αμυντικής βιομηχανίας. Στην ίδια κατεύθυνση η Γαλλίδα υπουργός άμυνας Catherine Vautrin πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στα Ναυπηγεία Σαλαμίνας ενώ είχε συνάντηση με τον Διευθύνων Σύμβουλο των Ναυπηγείων Σαλαμίνας Γεώργιο Κόρο. Αξίζει να τονιστεί πως τα Ναυπηγεία Σαλαμίνας διαθέτουν μεγάλη τεχνογνωσία και τεχνική υποδομή προκειμένου να προχωρήσουν σε ακόμη μεγαλύτερα ναυπηγικά έργα ναυπήγησης νέων πλοίων για το Πολεμικό Ναυτικό.

Υπενθυμίζεται πως η πρόταση για ναυπήγηση επιπλέον φρεγατών FDI HN στη χώρα μας έχει κατατεθεί από τη γαλλική Naval Group τον Απρίλιο του 2025. Σύμφωνα με πληροφορίες, η πρόταση αφορά τη ναυπήγηση τριών φρεγατών FDI HN σε ελληνικά ναυπηγεία με μεταφορά τεχνογνωσίας και τη συμμετοχή πολλών ελληνικών εταιρειών. Ως επικρατέστερο ναυπηγείο για την ανάληψη του έργο προβάλουν τα Ναυπηγεία Σαλαμίνας σε συνεργασία με τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Παράλληλα, η Naval Group έχει εντάξει πολλές ελληνικές εταιρείες στην εφοδιαστική της αλυσίδα σε περίπτωση που προχωρήσει ένα τέτοιο πρόγραμμα με ποσοστό ελληνικής συμμετοχής άνω του 30% όπως έχει ζητήσει ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας. Ιδιαίτερα αποφασισμένοι φαίνονται οι Γάλλοι και για το πρόγραμμα νέων υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού προσφέροντας τα Barracuda για τον Ελληνικό Στόλο. Η πρόταση είχε κατατεθεί τον Απρίλιο του 2025.

Σε επίπεδο δομής δυνάμεων του Πολεμικού Ναυτικού μια τέτοια κίνηση θα διασφάλιζε συνολικά 7-8 υπερσύγχρονες FDI HN με πρωτοφανή ισχύ πυρός για το Πολεμικό Ναυτικό και κυρίως ομοιογένεια και ομοιοτυπία για το Πολεμικό Ναυτικό πετυχαίνοντας οικονομίες κλίμακας, κοινή εκπαίδευση και κοινή τεχνική υποστήριξη.

Το άρθρο Ο CEO της Naval Group στην Αθήνα-Παραμένει στο τραπέζι η πρόταση για ναυπήγηση επιπλέον φρεγατών FDI στη χώρα μας δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Ολοκληρώθηκε η επίσημη συνάντηση του Έλληνα Υπουργού Εθνικής Άμυνας (ΥΕΘΑ) Νίκου Δένδια με τη Γαλλίδα ομόλογο του. Σύμφωνα με τα όσα δήλωσε ο ΥΕΘΑ η ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία ανανεώνεται εντός των επόμενων μηνών. Σύμφωνα με πληροφορίες σε εξέλιξη υπάρχουν συζητήσεις μεταξύ των δυο κρατών για μεγαλύτερη εξοπλιστική συνεργασία με επίκεντρο τα στρατηγικά όπλα, τους δορυφόρους, την αεράμυνα – αντιβαλλιστική ασπίδα και τα UAV’s.

Ο κ. Δένδιας υποδέχθηκε την κ. Vautrin στον Ναύσταθμο Σαλαμίνος και ακολούθησε συνάντηση των δύο Υπουργών επί της πρώτης ελληνικής Φρεγάτας τύπου FDI-HN (“Belh@rra”) «Κίμων». Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, επιβεβαιώθηκαν οι στρατηγικοί αμυντικοί δεσμοί Ελλάδας – Γαλλίας προς όφελος της ειρήνης, της ασφάλειας και της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή. Ειδικότερα, οι δύο Υπουργοί συζήτησαν για την περαιτέρω ενίσχυση της στρατηγικής αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας και Γαλλίας, συμπεριλαμβανομένης της ανανέωσης της διμερούς Συμφωνίας Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης για την Άμυνα και την Ασφάλεια, της συνεργασίας στην αμυντική βιομηχανία με έμφαση στην καινοτομία, τα κοινά επιχειρησιακά προγράμματα, καθώς και για ζητήματα περιφερειακής και διεθνούς ασφάλειας, με έμφαση στη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο και την Ευρώπη.

Την επίσπευση των διαδικασιών ανανέωσης της Συμφωνίας Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης για την ‘Αμυνα και την Ασφάλεια ανάμεσα στη Γαλλία και την Ελλάδα υπογράμμισε σε δηλώσεις του, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας μετά τη συνάντηση που είχε σήμερα, Πέμπτη 29 Ιανουαρίου, με την υπουργό Ενόπλων Δυνάμεων της Γαλλίας, Catherine Vautrin. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε επί της φρεγάτας «Κίμων» – της πρώτης ελληνικής Belharra – στο ναύσταθμο Σαλαμίνας. «Η Ελλάδα και η Γαλλία συνδέονται με κοινή αντίληψη για το Διεθνές Δίκαιο. Προωθούμε την ειρήνη, την ασφάλεια και τη συνεργασία και σεβόμαστε το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας» τόνισε ο κ. Δένδιας.

Χαρακτήρισε τη φρεγάτα «Κίμων» το «πιο εμβληματικό επιστέγασμα της στρατηγικής συνεργασίας των δύο χωρών». Για τη σχέση Ελλάδας Γαλλίας, ο κ. Δένδιας πρόσθεσε ότι έχει «πλούσιο παρελθόν, ένδοξο παρόν και λαμπρό μέλλον». Στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία της ρήτρας αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής που περιλαμβάνεται στη συμφωνία εταιρικής στρατηγικής σχέσης Ελλάδας – Γαλλίας εξηγώντας ότι η Ελλάδα με την «Ατζέντα 2030» προχωρά «με σχέδιο και αυτοπεποίθηση επενδύοντας στις Ένοπλες Δυνάμεις». Επιπλέον, ο κ. Δένδιας εξήγησε ότι με την Γαλλίδα ομόλογό του συζήτησαν γαι την ανάγκη εμβάθυνσης σε συνέργιες στον τομέα της καινοτομίας και της αμυντικής τεχνολογίας – με τη συνεργασία της αμυντικής βιομηχανίας- ενώ τόνισε ότι οι τομείς αυτοί αποτελούν «επιτακτική προτεραιότητα» όχι μόνο για την Ελλάδα και την Γαλλία αλλά και την Ευρώπη ευρύτερα.

Από την πλευρά της, η κ. Βοτρέν υπογράμμισε ότι γράφεται μια νέα σελίδα στη ναυτική συνεργασία Ελλάδας και Γαλλίας ενώ χαρακτήρισε εξαιρετικό το επίπεδο διαλειτουργικότητας μεταξύ των ναυτικών δυνάμεων των δύο χωρών. Αναφέρθηκε επίσης στην ανάγκη εμβάθυνσης της αμυντικής συνεργασίας σε βιομηχανικό επίπεδο ενώ ξεκαθάρισε ότι τόσο η Ελλάδα όσο και η Γαλλία δεν επιθυμούν εντάσεις στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Η επίσημη υποδοχή της Γαλλίδας υπουργού στον ναύσταθμο Σαλαμίνος πραγματοποιήθηκε λίγο μετά τις 10:45 π.μ. ενώ ακολούθησε η συνάντηση των δύο υπουργών, διάρκειας περίπου μίας ώρας, επί της φρεγάτας «Κίμων». Στη συνέχεια, ο Έλληνας υπουργός θα παραθέσει γεύμα εργασίας στη Γαλλίδα ομόλογό του.

Στις συνομιλίες παρευρέθησαν ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Δημήτριος Χούπης, ο Αρχηγός ΓΕΝ Αντιναύαρχος Δημήτριος – Ελευθέριος Κατάρας ΠΝ, ο Γενικός Διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων (ΓΔΑΕΕ) του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας Υποστράτηγος Ιωάννης Μπούρας, ο Γενικός Διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Πολιτικής Εθνικής Άμυνας & Διεθνών Σχέσεων (ΓΔΠΕΑΔΣ) του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, Πρέσβης ε.τ. Μιχαήλ Σπινέλλης. Από την πλευρά της Γαλλίας, συμμετείχαν επίσης ο Γενικός Διευθυντής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικής στο Υπουργείο Υπουργό Ενόπλων Δυνάμεων Guillaume Ollagnier, o Διευθυντής του Στρατιωτικού Γραφείου Αντιναύαρχος Jacques Fayard, η Πρέσβης της Γαλλίας στην Ελλάδα Laurence Auer, καθώς και άλλα μέλη της γαλλικής αντιπροσωπείας αρμόδια για τη γαλλική αμυντική βιομηχανία και καινοτομία.

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας επισήμανε στις κοινές δηλώσεις, μετά το πέρας της συνάντησης: «Αξιότιμη κυρία Υπουργέ, Αγαπητή Catherine Με αφορμή την πρώτη σας επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα, από την ανάληψη καθηκόντων σας ως Υπουργός Ενόπλων Δυνάμεων της Γαλλικής Δημοκρατίας, σας υποδέχομαι με ιδιαίτερη χαρά σήμερα στην Αθήνα. Αποδίδουμε μεγάλη σημασία, ιδιαίτερη σημασία, στο γεγονός ότι η σημερινή συνάντηση με την αγαπητή Υπουργό πραγματοποιείται επί της Φρεγάτας «ΚΙΜΩΝ», η οποία αποτελεί το πιο εμβληματικό επιστέγασμα της στρατηγικής μας συνεργασίας. Μιας συνεργασίας που στηρίζεται σε βάσεις ειλικρινούς και αμοιβαία επωφελούς σχέσης, η οποία έχει πλούσιο παρελθόν, ένδοξο παρόν και λαμπρό μέλλον. Η Φρεγάτα «ΚΙΜΩΝ», όπως ξέρετε, είναι η πρώτη από τις τέσσερις φρεγάτες που θα αποκτήσει το Πολεμικό μας Ναυτικό, μάλιστα, μετά τις σχετικές αναβαθμίσεις που κάναμε, θα φέρουν στρατηγικά όπλα, φτάνοντας στο επίπεδο «Standard 2++». Η απόφαση για την ένταξη αρχικά των τριών Φρεγατών στον Στόλο δεν αφορά αριθμούς ή απλούς εξοπλισμούς. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα επιλέγει να προστατεύει τον θαλάσσιο χώρο και τα κυριαρχικά της δικαιώματα και βεβαίως την κυριαρχία της, ώστε το Πολεμικό Ναυτικό να ανταποκρίνεται στις πραγματικές απαιτήσεις του 21ου αιώνα. Η απόφαση για την τέταρτη Φρεγάτα ενισχύει και τη συνοχή και την ισχύ του Στόλου, και εξασφαλίζει το στρατηγικό βάθος.

Επαναλαμβάνω και σήμερα ότι η Ελλάδα, με την υλοποίηση της «Ατζέντας 2030», προχωρά με σχέδιο, με αυτοπεποίθηση, επενδύει σε Ένοπλες Δυνάμεις για τον 21ο αιώνα. Επίσης, η Ελλάδα και η Γαλλία, πέραν από τους παραδοσιακούς δεσμούς φιλίας, συνδέονται με μια κοινή αντίληψη για το Διεθνές Δίκαιο και για τους κανόνες του, τους οποίους πρέπει όλοι να σεβόμαστε. Από κοινού, προωθούμε την ειρήνη, την ασφάλεια, τη συνεργασία. Σεβόμαστε το Διεθνές Δίκαιο, σεβόμαστε το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, σεβόμαστε τις Αρχές και τις Αξίες του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Επιθυμούμε, επίσης, εμείς οι Έλληνες, ένα ισχυρό αποτύπωμα της γαλλικής αμυντικής παρουσίας στην περιοχή μας. Σε αυτό το πλαίσιο, συμφωνήσαμε σε συνεννόηση με τα Υπουργεία Εξωτερικών της Ελλάδας και της Γαλλίας, να επισπεύσουμε τις απαραίτητες διαδικασίες για την ανανέωση της «Συμφωνίας Για Την Εγκαθίδρυση Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης για Τη Συνεργασία Στην Άμυνα Και Την Ασφάλεια». Μιας πολύ σημαντικής συμφωνίας, την οποία είχα την τιμή να υπογράψω το 2021, μαζί με τον τότε Υπουργό Εθνικής Άμυνας, τον Νίκο Παναγιωτόπουλο, και τους τότε Γάλλους ομολόγους μας, Ζαν Υβ Λε Ντριάν και Φλοράνς Παρλί. Συμφωνήσαμε με την κ. Υπουργό να καταλήξουμε πολύ γρήγορα στην ανανέωση αυτής της Συμφωνίας, μέσα σε ένα-δύο μήνες, και να προχωρήσουμε στην υπογραφή της.

Η Συμφωνία αυτή, επίσης συμπεριλαμβάνει –όπως ξέρετε – ρήτρα αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής, θωρακίζει την εθνική κυριαρχία, προάγει την ευρωπαϊκή αμυντική αυτονομία, και πιστεύουμε ότι διασφαλίζει τη σταθερότητα, την ειρήνη και την ασφάλεια στη Μεσόγειο. Μεγάλο μέρος των συνομιλιών μας σήμερα – εκτός από αυτά που αφορούσαν τη Συμφωνία για τη Στρατηγική Εταιρική Σχέση – αφιερώθηκε στην ενίσχυση της συνεργασίας μας όσον αφορά την αμυντική βιομηχανία και την καινοτομία. Με ιδιαίτερη έμφαση στις δυνατότητες εμβάθυνσης της συνεργασίας μας μάλιστα, σε ζητήματα έρευνας και νέων τεχνολογιών. Θεωρούμε ότι η ανάπτυξη καινοτόμων λύσεων στην Άμυνα αποτελεί, όχι μόνο για τη Γαλλία και την Ελλάδα, αλλά για την Ευρώπη, μέγιστη, επιτακτική προτεραιότητα. Στον τομέα αυτόν, η συνεργασία μας με τη Γαλλία έχει ξεκινήσει ήδη και έχει στέρεα βήματα. Τον Δεκέμβριο του 2024, έλαβε χώρα το πρώτο Ελληνογαλλικό Συμπόσιο Αμυντικής Καινοτομίας. Και μέσω της υλοποίησης της «Ατζέντας 2030» και της σύστασης του ΕΛΚΑΚ, στοχεύουμε στην περαιτέρω ενίσχυση αυτής της σχέσης. Έχουμε συγκεκριμένες δράσεις τις οποίες προτείνουμε στη Γαλλία για την έρευνα και την ανάπτυξη προϊόντων. Αναφέρομαι στα συστήματα αεράμυνας, στον δορυφόρο, στα μη επανδρωμένα, στον ηλεκτρονικό πόλεμο, στις πυραυλικές και αντιπυραυλικές δυνατότητες. Θα ήθελα, επίσης, να θυμίσω ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις διαθέτουν διαχρονικά σημαντικό γαλλικό οπλοστάσιο.

Και, επίσης, ότι παραμένουμε προσηλωμένοι στην ενίσχυση της ευρωπαϊκής διάστασης ασφάλειας, σε συμπληρωματικότητα με το ΝΑΤΟ. Όμως και οι δύο χώρες – νομίζω – συμφωνούμε ότι η Ευρώπη πρέπει να μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλειά της. Θα ήθελα να πω ότι τα Γενικά Επιτελεία, επίσης, Ελλάδας και Γαλλίας έχουν διευρύνει τους τομείς συνεργασίας τους. Συμμετέχουμε σε κοινές ασκήσεις, σε ευρωπαϊκές ασκήσεις, σε ΝΑΤΟϊκές ασκήσεις μαζί με τη Γαλλία, σε διεθνείς αποστολές και προσπαθούμε να διευρύνουμε αυτό το πλαίσιο της συνεργασίας μας. Ήδη στη Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία της ΕΕ συμμετέχουμε ως μέλη σε οκτώ κοινά προγράμματα. Και στις κοινές ασκήσεις, επίσης, υπάρχει χαρακτηριστικό παράδειγμα, η άσκηση «ORION 2026», όπου θα έχουμε εμείς – η Ελλάδα – αυξημένη παρουσία. Επίσης, μιλήσαμε για την επιτυχημένη τετραμερή συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου, Γαλλίας και Ιταλίας, και διάφορες άλλες δυνατότητες συνεργασίας, όπως π.χ. με την Αίγυπτο.

Αγαπητή Catherine, Στο γεύμα εργασίας που θα έχω τη χαρά να σου παραθέσω, θα ανταλλάξουμε επίσης απόψεις για μια σειρά από άλλα θέματα της ευρύτερης περιοχής μας: το θέμα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, την κατάσταση στη Βόρεια Αφρική, την κατάσταση στην Υποσαχάρια Αφρική, στο Σαχέλ, γιατί επιθυμούμε να έχουμε γνώση των γαλλικών απόψεων. Πιστεύουμε πάντα ότι πρέπει να έχουμε μια ευρύτερη γεωπολιτική προσέγγιση που αφορά και τη Μέση Ανατολή, και τη Βόρεια Αφρική, και τον Κόλπο, και την Ερυθρά Θάλασσα. Αγαπητή Catherine, Στο πλαίσιο της στρατηγικής μας συνεργασίας, σε συγχαίρω για τη σημαντική πρόοδο που σημειώθηκε σήμερα, καθώς ενισχύει τη συλλογική μας δυνατότητα να διατηρούμε τη σταθερότητα στην περιοχή, να εξασφαλίζουμε την ασφάλεια των λαών μας και να υπερασπίζουμε τις βασικές αξίες της Ευρώπης. Σας ευχαριστώ».

Το άρθρο Το νέο πλαίσιο στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας-Γαλλίας: Στρατηγικά όπλα, δορυφόροι, αεράμυνα, UAV-Ανταπόκριση από τον Ναύσταθμο, ολοκληρώθηκε η συνάντηση του ΥΕΘΑ με τη Γαλλίδα ομόλογο του δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Ομάδα επιτελών του Πολεμικού Ναυτικού επισκέφτηκε τα ναυπηγεία της SAAB (Saab Kockums AB) στη περιοχή Karlskrona προκειμένου να αξιολογήσει την υποψηφιότητα της κορυφαίας σουηδικής εταιρείας για το πρόγραμμα των νεών υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού. Σημειώνεται πως το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού αξιολογεί στενά τη σουηδική υποψηφιότητα για το Πολεμικό Ναυτικό και τη πρόταση για ναυπήγηση των σουηδικής προέλευσης υποβρυχίων Α26. Η επίσκεψη έγινε το προηγούμενο χρονικό διάστημα και εντάσσεται στη διερεύνηση όλων των επιμέρους υποψηφιοτήτων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στους επιτελείς του Πολεμικού Ναυτικού παρουσιάστηκαν όλα τα επιμέρους σύγχρονα τεχνολογικά δεδομένα του σουηδικού συστήματος αναερόβιας πρόωσης τύπου Stirling AIP AIP. Σημειώνεται πως οι επιτελείς της Διεύθυνσης Εξοπλισμών του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού βρίσκονται σε φάση στην οποία καταρτίζουν όλες τις σύγχρονες επιχειρησιακές προδιαγραφές και επιχειρησιακές απαιτήσεις για το πρόγραμμα του νέων υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού ενώ από πλευράς Υπουργείου Εθνικής Άμυνας εξετάζεται ο τρόπος με τον οποίο θα υλοποιηθεί το πρόγραμμα (για παράδειγμα εάν θα γίνει μέσω ανταγωνιστικού διαλόγου ή ανοικτού διεθνούς διαγωνισμού).

Το άρθρο Επίσκεψη επιτελών του Πολεμικού Ναυτικού στα ναυπηγεία της Saab-Στενή αξιολόγηση της σουηδικής υποψηφιότητας δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Η Νορβηγία σχεδιάζει να αγοράσει δύο ακόμη υποβρύχια από την Γερμανία και ξεχωριστά πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, ανακοίνωσε σήμερα το υπουργείο Άμυνας, σε πολύ υψηλότερο κόστος από ότι πριν, εν μέρει λόγω της υψηλής ζήτησης σε αμυντικό εξοπλισμό. Η παραγγελία υποβρυχίων έρχεται να προστεθεί σε τέσσερα υποβρύχια που παρήγγειλε η σκανδιναβική αυτή χώρα από την γερμανική Thyssenkrupp το 2021 έναντι 45 δισεκατομμυρίων κορωνών (4,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων) εκείνη την εποχή.

Τα νέα υποβρύχια θα παραγγελθούν επίσης από τη Thyssenkrupp, που πρόσφατα έγινε θυγατρική υπό την επωνυμία TKMS. Οι μετοχές της TKMS, η οποία επιβεβαίωσε την συμφωνία, σημείωσαν άνοδο της τάξεως του 1% στις 14.4 ώρα Ελλάδος. Η νέα παραγγελία θα κοστίσει 46 δισεκατομμύρια κορώνες, ανεβάζοντας το συνολικό κόστος των υποβρυχίων στα 100 δισεκατομμύρια κορώνες, εν μέρει λόγω του πληθωρισμού που έχουν ανεβάσει τα κόστη των πρώτων υλών και του αμυντικού εξοπλισμού.

Η Νορβηγία είναι ο ναυτικός παρατηρητής του ΝΑΤΟ για την τεράστια περιοχή των 2 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων (772.000 τετραγωνικών μιλίων) του Βόρειου Ατλαντικού που χρησιμοποιείται από τα πυρηνικά υποβρύχια του ρωσικού βόρειου στόλου. Μια βασική αποστολή για τα υποβρύχια θα είναι η παρακολούθηση των ρωσικών υποβρυχίων, των οποίων η βάση βρίσκεται στη χερσόνησο Κόλα, μια περιοχή στην Αρκτική που συνορεύει με τη Νορβηγία. «Βλέπουμε ότι οι ρωσικές δυνάμεις στον Βόρειο Ατλαντικό και στην Θάλασσα Μπάρεντς αυξάνουν τις δραστηριότητες τους» είπε ο υπουργός Άμυνας της Νορβηγίας Τόρε Σανβίκ σε δηλώσεις του.

Το πρώτο από τα έξι υποβρύχια αναμένεται να σταλεί το 2029, αναφέρει το υπουργείο. Η Νορβηγία σχεδιάζει επίσης να αγοράσει για τον στρατό της μεγάλου βεληνεκούς πυραύλους, που μπορούν να πλήξουν στόχους σε απόσταση 500 χιλιομέτρων, κόστους 19 δισεκατομμυρίων κορωνών. Ο Πόλεμος στην Ουκρανία και η υπεροχή των πυραυλικών επιθέσεων , έδειξαν στις δυτικές χώρες ότι είναι αναγκαίο να ενισχύσουν τις δυνατότητες τους. «Είναι σημαντικό να έχουμε μια αμυντική δυνατότητα που μπορεί να αποτρέψει ένα πιθανό εχθρό από το να μας προκαλέσει βλάβη» αναφέρει ο υπουργός Άμυνας της Νορβηγίας Τόρε Σανβίκ στις δηλώσεις του.

Το άρθρο Η Νορβηγία σχεδιάζει τη προμήθεια επιπλέον γερμανικών υποβρυχίων καθώς και πυραύλων μακρού βεληνεκούς δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Μια από τις ισχυρότερες υποψηφιότητες νέων υποβρυχίων, για το Πολεμικό Ναυτικό (ΠΝ), είναι τα γερμανικά Type-212CD (Common Design) της TKMS (ThyssenKrupp Marine Systems). Το ισχυρό της υποψηφιότητας δεν αφορά μόνο στις ικανότητες και δυνατότητες των υποβρυχίων, αλλά και από τη μακροχρόνια παράδοση του ΠΝ στα γερμανικά υποβρύχια, πρώτα με τα Type-209 και στη συνέχεια με τα Type-214. To Type-212CD σχεδιάστηκε για να καλύψει τις ανάγκες σε νέα υποβρύχια για το Νορβηγικό και το Γερμανικό Ναυτικό (ήδη έχουν παραγγελθεί 10 υποβρύχια, έξι για την Γερμανία και τέσσερα για την Νορβηγία). Σε Γερμανία και Νορβηγία τα Type-212CD θα αντικαταστήσουν τα εν υπηρεσία U-212A και «Ula» αντίστοιχα. Τον Ιούλιο του 2021, οι δύο χώρες υπέγραψαν σύμβαση με την TKMS, ύψους € 5,5 δισεκατομμυρίων για την απόκτηση έξι Type-212CD, δύο για τη Γερμανία και τέσσερα για τη Νορβηγία, ενώ τον Δεκεμβρίου του 2024 το γερμανικό κοινοβούλιο ενέκρινε την απόκτηση ακόμη τεσσάρων υποβρυχίων με κόστος € 4,7 δισεκατομμυρίων περίπου.

Αντίστοιχα και η νορβηγική πλευρά δήλωσε, τον Ιούνιο του 2024, την ανάγκη επέκτασης της παραγγελίας κατά δύο ακόμη υποβρύχια, χωρίς όμως μέχρι σήμερα να έχει υπογραφεί κάποια σύμβαση. Η κατασκευή του πρώτου υποβρυχίου ξεκίνησε το 2023 και αναμένεται να παραδοθεί στη Νορβηγία το 2029. Η Γερμανία θα παραλάβει τα δύο πρώτα υποβρύχια το 2032 και το 2034 αντίστοιχα. Η κατασκευή όλων των υποβρυχίων θα γίνει στις εγκαταστάσεις της TKMS στο Κίελο, αλλά είναι αξιοσημείωτο να αναφέρουμε ότι η βάση υποστήριξης των υποβρυχίων θα είναι στη νότιο Νορβηγία όπου και θα ναυλοχεί το σύνολο των υποβρυχίων και των δύο χωρών. Το Type-212CD έχει μήκος περί τα 73 μέτρα, πλάτος 10 μέτρα, ύψος 13 μέτρα και εκτόπισμα στην επιφάνεια που φτάνει τους 2.500 τόνους (3.000 τόνους σε κατάδυση). Το πλήρωμα θα αποτελείται από 28 άτομα, ενώ το υποβρύχιο θα μπορεί να υποστηρίξει και ομάδα ειδικών δυνάμεων. Το υλικό κατασκευής του υποβρυχίου είναι ο αμαγνητικός χάλυβας (Non-Magnetic Steel). Η επιλογή του συγκεκριμένου υλικού προσφέρει συγκεκριμένα πλεονεκτήματα, αλλά και μειονεκτήματα.

Το βασικό πλεονέκτημα είναι ότι προσφέρει στο υποβρύχιο ασφάλεια έναντι μαγνητικών ναρκών ενώ το βασικό μειονέκτημα είναι ότι προσφέρει σχετικά μικρό μέγιστο επιχειρησιακό βάθος. Να σημειωθεί ότι το Type-212CD, όπως και το U-212A, είναι υποβρύχια τα οποία ο κύριος χώρος επιχειρήσεων είναι η Βαλτική Θάλασσα και ο βόρειος Ατλαντικός Ωκεανός. Στην Βαλτική Θάλασσα το μέσο βάθος είναι 55 μέτρα και το μέγιστο 459 μέτρα, ενώ υπάρχουν χιλιάδες νάρκες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που δεν έχουν ανασυρθεί ακόμη. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο επιλέχθηκε ο αμαγνητικός χάλυβας. Το κύριο σχεδιαστικό χαρακτηριστικό είναι ότι ο κατασκευαστής έχει υιοθετήσει μία γάστρα σχήματος διαμαντιού η οποία, σύμφωνα με την TKMS, θα έχει εξαιρετικές ικανότητες απόκρυψης ίχνους (Stealth). Υπάρχουν δύο βασικές απειλές από εχθρικά σόναρ που θα κληθεί να αντιμετωπίσει το υποβρύχιο. Από τη μια, τα ενεργά σόναρ εκπέμπουν θορύβους και λαμβάνουν τα σήματα από τις ηχώ όταν επιστρέφουν από το υποβρύχιο. Από την άλλη, τα παθητικά σόναρ απλώς λαμβάνουν τυχόν επιστροφές από ήχους που εκπέμπονται από το υποβρύχιο, όπως αντλίες, κινητήρες, ακόμη και τη ροή του νερού πάνω από την επιφάνεια (το παθητικό σόναρ δεν εκπέμπει, άρα δεν αποκαλύπτει τη θέση του υποβρυχίου).

Ωστόσο, καθώς τα υποβρύχια έχουν γίνει πολύ πιο αθόρυβα, η αποτελεσματικότητα του παθητικού σόναρ έχει μειωθεί και για την ανίχνευση τους μπορεί να χρειαστεί η χρήση του ενεργού σόναρ. Ένα κυλινδρικό κύτος υποβρυχίου αντανακλά τα εισερχόμενα κύματα σόναρ σχεδόν από κάθε κατεύθυνση. Ωστόσο, μια επίπεδη επιφάνεια, αντανακλά τον ήχο προς μία διαφορετική κατεύθυνση από εκείνη της πηγής (η αρχή αυτή χρησιμοποιείται και στα αεροσκάφη). Το σύστημα πρόωσης των Type-212CD είναι συνδυασμός ηλεκτρογεννητριών, συστήματος AIP και συσσωρευτών. Ο συνδυασμός αυτός δίνει στο υποβρύχιο την ικανότητα μεγάλης παραμονής σε κατάδυση χωρίς την ανάγκη ανάδυσης σε βάθος περισκοπίου για επαναφόρτιση των συσσωρευτών. Το σύστημα πρόωσης των υποβρυχίων αποτελείται από έναν ηλεκτροκινητήρα Permasyn της Siemens, τελευταίας γενιάς, δύο ηλεκτρογεννήτριες πετρελαίου της MTU, σύστημα ΑΙΡ με κυψέλες καυσίμου ΡΕΜ υδρογόνου 4^ης γενιάς, επίσης της Siemens, και συστοιχίες συσσωρευτών (μπορεί να εφοδιαστεί και με συσσωρευτές νέας γενιάς Ιόντων-Λιθίου).

Το σύστημα διεύθυνσης είναι τύπου «Χ», ιδανικό για ρηχά και περιορισμένης έκτασης ύδατα, ενώ τα πτερύγια κατάδυσης είναι τοποθετημένα στον πύργο. Το σύστημα διαχείρισης μάχης των υποβρυχίων είναι το ORCCA, της κοινοπραξίας KTA Naval Systems (Kongsberg, TKMS και STN Atlas Elektronik). Σύμφωνα με την KTA Naval System, το ORCCA είναι ένα νέο σύστημα διαχείρισης μάχης 4^ης γενιάς το οποίο είναι πλήρως ψηφιακό και ενσωματώνει όλες τις κύριες λειτουργίες του υποβρυχίου. Αποτελείται από σταθμούς εργασίας με οθόνες των 32 ιντσών και ανάλυση 4K, με πλήρως εναλλάξιμες λειτουργίες, έτσι ώστε από κάθε σταθμό εργασίας το πλήρωμα να μπορεί να διατελέσει όλες τις λειτουργίες που απαιτούνται για το υποβρύχιο: Επίγνωση της τακτικής κατάστασης, διαχείριση πολλαπλών ιχνών, ανάλυση των κινήσεων του στόχου, έλεγχος των όπλων, επισκόπηση του συστήματος μάχης, επικοινωνίες, πλοήγηση, ταξινόμηση και εγγραφή/επανάληψη και εκπαίδευση.

Η νορβηγική Kongsberg επιλέχθηκε για το σύστημα πλοήγησης και αποφυγής ναρκών. Το πακέτο της Kongsberg περιλαμβάνει το σύστημα SA-9510S Mk.2 MANS (Mine Avoidance and Navigation Sonars) και ένα υποβρύχιο σύστημα πλοήγησης που περιέχει ηχώ πολλαπλής δέσμης EM-2040 MIL καθώς και μια σουίτα Echo Sounder EA-640. Το τμήμα οπτικών της HENSOLDT έχει αναλάβει την παροχή του ηλεκτροπτικού ιστού (με σύστημα οπτικών OMS-150, σύστημα OMS-300 και σύστημα πανοραμικής επιτήρησης i360°OS). Ο συνδυασμός OMS-150 και OMS 300 τίθεται σε υπηρεσία για πρώτη φορά με τα Type-212CD. Το OMS-150, στην πολυφασματική του έκδοση, θα χρησιμοποιηθεί ως οπτικός ιστός έρευνας και επιτήρησης. Το OMS-300 θα αναλαμβάνει τη λεγόμενη λειτουργία επίθεσης. Το Type-212CD θα διαθέτει ραντάρ ζώνης «X» της Indra, ραντάρ διπλού συνεχούς κύματος, που περιλαμβάνει παλμό ανίχνευσης υψηλής ακρίβειας και χαμηλής πιθανότητας υποκλοπής. Είναι ένα ψηφιοποιημένο σύστημα στερεάς κατάστασης με ευελιξία και εύρος ζώνης υψηλής συχνότητας, ικανό να ανιχνεύει στόχους με χαμηλή διατομή ραντάρ στις χειρότερες συνθήκες ηλεκτρομαγνητικού θορύβου περιβάλλοντος και να αντιστέκεται σε προσπάθειες παρεμβολής από αντίπαλα συστήματα.

Τα κύρια όπλα του Type-212CD είναι οι βαριές τορπίλες των 533 χιλιοστών οι οποίες βάλλονται από έξι τορπιλοσωλήνες. Το ιδιαίτερο στη διάταξη των τορπιλοσωλήνων είναι ότι είναι όλες τοποθετημένες στην αριστερή πλευρά της πλώρης σε δύο σειρές των τριών. Το σύνολο των μεταφερόμενων όπλων είναι από 13 έως 15 (τορπίλες, πύραυλοι κατά πλοίων και αντιαεροπορικοί πύραυλοι του συστήματος IDAS). To IDAS (Interactive Defense & Attack System), το οποίο αναπτύσσεται από τις TKMS και Diehl Defense, χρησιμοποιεί έναν πύραυλο στερεού καυσίμου με βεληνεκές που υπερβαίνει τα 15 χιλιόμετρα και είναι εξοπλισμένος με υπέρυθρο ανιχνευτή και σύνδεση δεδομένων οπτικών ινών που επιτρέπει στον χειριστή να εξάγει δεδομένα και να επιλέγει στόχους. Το IDAS μπορεί να εμπλέξει χαμηλά ιπτάμενα αεροσκάφη και ελικόπτερα, πλοία και χερσαίους στόχους. Αριθμός πυραύλων IDAS είναι τοποθετημένοι σε μονό φορέα. Η διάταξη χρησιμοποιεί έναν από τους υπάρχοντες σωλήνες τορπιλών των 533 χιλιοστών του υποβρυχίου. Η ανάπτυξη του συγκεκριμένου συστήματος έχει τελειώσει και δοκιμές αποδοχής έχουν πραγματοποιηθεί σε υποβρύχιο U-212A του Γερμανικού Ναυτικού.

Το άρθρο Η νέα γενιά των γερμανικών υποβρυχίων που προτείνεται για το Πολεμικό Ναυτικό δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Με το ελληνικό πρόγραμμα απόκτησης νέων υποβρυχίων για την ανανέωση του στόλου και τη διατήρηση της ισχύος να μπαίνει σιγά σιγά σε μία τροχιά είναι σκόπιμο να εξεταστεί ο αντίστοιχος προγραμματισμός τριών νατοϊκών ναυτικών που τρέχει αυτό το διάστημα. Τρεις ναυτικές δυνάμεις με τόσο διαφορετικές επιχειρησιακές ανάγκες. Ως τρία κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ με διαφορετική γεωγραφία, θαλάσσιες προτεραιότητες και βιομηχανική βάση, η Ολλανδία, ο Καναδάς και η Πολωνία αντιμετωπίζουν διαφορετικές, αλλά εν μέρει αλληλεπικαλυπτόμενες, επιχειρησιακές απαιτήσεις ως προς την απόκτηση νέων υποβρυχίων.

Η επιτυχής προμήθεια απαιτεί τη μετατροπή των στρατηγικών αναγκών (άμυνα ακτών, συνεισφορά στο ΝΑΤΟ, κυριαρχία στην Αρκτική, προβολή ισχύος) σε συγκεκριμένες απαιτήσεις για τη σχεδίαση, την πρόωση, την αυτονομία, τους αισθητήρες, τα οπλικά συστήματα, την υποστήριξη και την εκπαίδευση. Σύμφωνα με τις πληροφορίες του DefenceReview.gr, η Διεύθυνση Εξοπλισμών του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού βρίσκεται σε φάση σύνταξης όλων των νέων επιχειρησιακών απαιτήσεων και τεχνικών προδιαγραφών προκειμένου το Πολεμικό Ναυτικό να μπορεί να αξιολογήσει όλες τις προτεινόμενες νέες σχεδιάσεις υποβρυχίων που προσφέρονται από Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Νότια Κόρεα, Σουήδια και Ισπανία. Δεδομένου ότι τρια Ναυτικά βρίσκονται σε φάση απόκτησης νέων υποβρυχίων αποφασίσαμε να κάνουμε μια πρώτη ανασκόπηση των απαιτήσεων νέων υποβρυχίων των Ναυτικών του Καναδά, της Ολλανδίας και της Πολωνίας.

Ολλανδία

Το Βασιλικό Ολλανδικό Ναυτικό αντικαθιστά τα υποβρύχια κλάσης Walrus ώστε να διατηρήσει τις ικανότητες του ΝΑΤΟ σε επιχειρήσεις στη Βόρεια Θάλασσα, τη Βαλτική και πέραν αυτών. Η ολλανδική κυβέρνηση έχει επιλέξει τη Naval Group ως κύριο βιομηχανικό εταίρο για την κατασκευή των νέων συμβατικών υποβρυχίων. Η Naval Group (Γαλλία) επιλέχθηκε από το ολλανδικό Υπουργείο Άμυνας για το πρόγραμμα, με βάση μια συμβατική παραλλαγή του σχεδιασμού υποβρυχίων της οικογένειας Barracuda. ​​Οι άλλες κύριες υποψηφιότητες ήταν Το C718 μια ωκεάνια παραλαγή του σουηδικού A26 Blekinge το οποίο προσέφερε η Saab Kockums σε συνεργασία με τον εγχώριο ναυπηγικό κολοσσό Damen καθώς και η γερμανική Thyssenkrupp Marine Systems η οποία προσέφερε μια «εκστρατευτική» παραλλαγή του νέας σχεδίασης Type 212CD.

Οι κύριες επιχειρησιακές απαιτήσεις του ολλανδικού προγράμματος αναφέρονταν σε ένα υποβρύχιο με:

1. Επιχειρησιακή ικανότητα σε ρηχά και βαθιά ύδατα: Τα νέα υποβρύχια πρέπει να είναι ευέλικτα και ικανά να επιχειρούν στη Βόρεια Θάλασσα και τη Βαλτική, αλλά και να συμμετέχουν σε αποστολές μεγάλης ακτίνας μαζί με ναυτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Καθώς η κύρια απειλή του ΝΑΤΟ στη βόρεια θάλασσα είναι το ρώσικο ναυτικό και η αποκοπή της εξόδου του στον Ατλαντικό ωκεανό.
2. Συμβατική πρόωση με χαμηλό ακουστικό ίχνος: Πρόωση ντίζελ-ηλεκτρική (με σύστημα AIP ή προηγμένες μπαταρίες), βελτιστοποιημένη για αθόρυβη λειτουργία κοντά σε περιοχές με αυξημένη ναυτιλιακή κίνηση.
3. Σύγχρονοι αισθητήρες και συστήματα C4ISR: Πλευρικές και ρυμουλκούμενες συστοιχίες σόναρ, οπτικοί ιστός, και ασφαλείς συνδέσεις δεδομένων με τα δίκτυα του ΝΑΤΟ.
4. Ευελιξία οπλισμού και ειδικών επιχειρήσεων: Ικανότητα χρήσης τορπιλών βαρέως τύπου, πυραύλων κρούσης (εφόσον εγκριθεί πολιτικά), καθώς και δυνατότητα μεταφοράς/εξόδου ομάδων ειδικών δυνάμεων.
5. Βιομηχανική συμμετοχή: Ισχυρή απαίτηση για συμμετοχή ολλανδικών ναυπηγείων και εταιρειών στη συντήρηση, εκπαίδευση και μελλοντικές αναβαθμίσεις — καθοριστικός παράγοντας για πολιτική έγκριση.

Πολωνία

Το πρόγραμμα ORKA της Πολωνίας στοχεύει στην ανασυγκρότηση μιας αξιόπιστης υποβρύχιας δύναμης (τρεις μονάδες προγραμματισμένες) μετά από δεκαετίες χωρίς εγχώρια ναυπήγηση υποβρυχίων. Η Βαρσοβία αναζητά διεθνή εταίρο με στόχο τη γρήγορη ανάπτυξη επιχειρησιακής ικανότητας στο ιδιαίτερα κρίσιμο περιβάλλον της Βαλτικής Θάλασσας με το βλέμα στην αυξανόμενη απειλή της Ρωσίας μετά και την εισβολή στην Ουκρανία το 2022. Είναι ένα κομμάτι της συνολικής αύξησης της στρατιωτικής δύναμης και αποτρεπτικής ισχύος της Πολωνίας, μίας μεγάλης ευρωπαϊκής χώρας με επιταχυνόμενη ανάπτυξη που ενδέχεται να παίξει καίριο ρόλο στην Ευρωπαϊκή ήπειρο τα επόμενα χρόνια. Οι κύριοι διεκδικητές του πολωνικού προγράμματος είναι η γερμανική Thyssenkrupp Marine Systems με το T-212 CD, η σουηδική SAAB Kockums με το A26 Blekinge, η ιταλική Fincantieri με το U-212 NFS, η γαλλική Naval Group με το Scorpene, η ισπανική Navantia με το S-80 Plus και η νοτιοκορεάτικη Hnawha Ocean με το KSS-III.

Οι κύριες επιχειρησιακές απαιτήσεις του πολωνικού προγράμματος αναφέρονται σε ένα υποβρύχιο με:

1. Επιχειρησιακή απόδοση σε ρηχά νερά: Το Βαλτικό περιβάλλον απαιτεί μικρότερα, ευέλικτα και αθόρυβα υποβρύχια για ανθυποβρυχιακές και αποτρεπτικές αποστολές.
2. Δυνατότητα πολλαπών αποστολών: Χρήση τορπιλών, ναρκοθέτηση ή εκτόξευση πυραύλων κατά πλοίων για έλεγχο θαλασσίων περιοχών και αποτροπή.
3. Βιομηχανική συνεργασία και μεταφορά τεχνογνωσίας: Απαίτηση για συναρμολόγηση και συντήρηση εντός Πολωνίας, με συμμετοχή της PGZ για ενίσχυση της εθνικής αυτονομίας.
4. Ταχεία απόκτηση και διαλειτουργικότητα: Η Πολωνία χρειάζεται γρήγορη επιχειρησιακή ετοιμότητα και πλήρη ενσωμάτωση στα δίκτυα του ΝΑΤΟ.
5. Ισορροπία κόστους–απόδοσης: Με στόλο μόλις τριών σκαφών, η Πολωνία απαιτεί μέγιστη αποδοτικότητα ανά μονάδα και ελαχιστοποίηση κόστους εκπαίδευσης και υποδομών.

Καναδάς

Ο Καναδάς έχει ξεκινήσει το πρόγραμμα Canadian Patrol Submarine Project (CPSP) για την αντικατάσταση των γερασμένων υποβρυχίων κλάσης Victoria με στόλο έως και 12 νέων, συμβατικών υποβρυχίων. Ο κύριος σκοπός είναι η ενίσχυση της κυριαρχίας στον Αρκτικό κύκλο, η υποστήριξη της άμυνας της ηπείρου και η ενίσχυση των αποστολών επιτήρησης μεγάλης ακτίνας. Το καναδικό ναυτικό έχει την επιχειρησιακή ανάγκη να καλύψει μεγάλες θαλάσσιες εκτάσεις τριών ωκεανών του Ειρηνικού, του Ατλαντικού και του Βόρειου παγωμένου ωκεανού αντιμετωπίζοντας την πρόκληση δύο υπερδυνάμεων, της αναδυόμενης Κίνας και της Ρωσίας καθώς και της υπεράσπισης των συμφερόντων του Καναδά στον Αρκτικό κύκλο.

Το πρόγραμμα απόκτησης νέων υποβρυχίων έχει περάσει στη δεύτερη φάση όπου η short list αποτελείται από δύο σχεδιάσης, του γερμανικού T-212 CD της Thyssenkrupp Marine Systems και του νοτιοκορεάτικου KSS-III της Hnawha Ocean, εκ των οποίων η μία θα είναι ο νικητής. Στην όλη διαδικασία σημετείχαν επίσης αλλά δεν προκρίθηκαν η έκδοση Blackfin/Barracuda της Naval Group, η έκδοση εκτεταμένης εμβέλειας του A26 Blekinge της SAAB Kockums και το S-80 Plus της Navantia.

Οι κύριες επιχειρησιακές απαιτήσεις του καναδικού ναυτικού είναι:

1. Ικανότητα επιχειρήσεων κάτω από πάγο: Ενισχυμένο κύτος και πύργος για διέλευση κάτω από πάγο και δυνατότητα ανάδυσης μέσω λεπτών στρωμάτων πάγου. Το CPSP δίνει προτεραιότητα στην αρκτική επιχειρησιακή ικανότητα.
2. Μεγάλη αυτονομία και εργονομία: Αποστολές μακράς διάρκειας απαιτούν επαρκή αποθέματα καυσίμου, ενέργειας και χώρους διαβίωσης για πληρώματα που θα επιχειρούν απομονωμένα επί εβδομάδες.
3. Μεγάλος στόλος: Ο σχεδιασμός για έως 12 μονάδες επιβάλλει αυστηρό προγραμματισμό ναυπήγησης, συμμετοχή καναδικής βιομηχανίας και ικανότητα υποστήριξης σε εθνικό επίπεδο.
4. Αισθητήρες επιτήρησης και ASW: Έμφαση σε συστήματα κατά υποβρυχίων απειλών και συλλογής πληροφοριών σε αρκτικά και παράκτια περιβάλλοντα, με ασφαλείς συνδέσεις δεδομένων προς το NORAD και το ΝΑΤΟ.
5. Χαμηλό ρίσκο προμήθειας και βιωσιμότητα: Λόγω της γήρανσης των Victoria, ο Καναδάς δίνει βαρύτητα σε ρεαλιστικά χρονοδιαγράμματα παράδοσης και προβλέψιμο κόστος κύκλου ζωής.

Κοινές απαιτήσεις των τριών προγραμμάτων

Παρ’ ότι τα τρία αυτά ναυτικά έχουν τελίως διαφορετικές επιχειρησιακές ανάγκες, παρ ‘όλ αυτά όσον αφορά τα κύρια τεχνικά χαρακτηριστικά των υποβρυχίων υπάρχουν κοινές συνισταμένες για τις απαιτήσεις του οπλισμού και του εξοπλισμού των υποβρυχίων.

1. Ακουστική απόκρυψη και επιβιωσιμότητα: Χρήση ελαχιστοποιημένων κραδασμών, ειδικών επικαλύψεων και αθόρυβης πρόωσης για επιβίωση σε περιβάλλοντα υψηλής απειλής.
2. Προηγμένα συστήματα σόναρ: Συνδυασμός κύριου, πλευρικού και ρυμουλκούμενου σόναρ για κάλυψη όλων των ακουστικών περιοχών.
3. Ενεργειακά συστήματα – AIP ή μπαταρίες λιθίου: Το AIP εξασφαλίζει μακρά παραμονή σε κατάδυση σε χαμηλές ταχύτητες ενώ οι νέες μπαταρίες ιόντων λιθίου προσφέρουν καλύτερες επιδόσεις αλλά με αυξημένο κόστος.
4. Αρθρωτή σχεδίαση και δυνατότητα αναβάθμισης: Ανοικτή αρχιτεκτονική συστήματος μάχης για μελλοντική προσθήκη όπλων ή μη επανδρωμένων συστημάτων.
5. Ενσωμάτωση μη επανδρωμένων συστημάτων (UUV/AUV): Οι πλατφόρμες πρέπει να μπορούν να εκτοξεύουν και να ανακτούν υποβρύχια drones για αποστολές αναγνώρισης ή ναρκοπολέμου.
6. Επικοινωνίες και ασφαλή δίκτυα: Απαιτούνται αναδυόμενες κεραίες, δορυφορικές συνδέσεις και ασφαλείς πρωτόκολλοι για διαμοιρασμό δεδομένων με συμμαχικές δυνάμεις.
7. Οπλισμός: Τορπίλες βαρέως τύπου, πύραυλοι κατά πλοίων ή/και δυνατότητα για κρούση ξηράς. ανάλογα με την πολιτική απόφαση και τις οικονομικές δυνατότητες κάθε κράτους.
8. Εκπαίδευση και υποστήριξη εδάφους: Προσομοιωτές υψηλής πιστότητας, εκπαιδευτικά κέντρα και εγκαταστάσεις συντήρησης είναι αναπόσπαστο μέρος της επιχειρησιακής ετοιμότητας.
9. Συντήρηση και εθνική συμμετοχή: Ανάπτυξη τοπικών υποδομών, αποθήκευση ανταλλακτικών και εκπαίδευση τεχνικού προσωπικού για ταχεία επιχειρησιακή διαθεσιμότητα.
10. Διαλειτουργικότητα με ΝΑΤΟ: Εξασφάλιση πλήρους συμβατότητας με δίκτυα δεδομένων και διαδικασίες ASW της Συμμαχίας.
11. Βιομηχανικά και τεχνολογικά αντισταθμιστικά: Καθορισμός συγκεκριμένων στόχων για μεταφορά τεχνολογίας, πνευματικά δικαιώματα και δημιουργία θέσεων εργασίας.

Εν κατακλείδι, καταλαβαίνουμε ότι παρ’ όλες τις μικρές ή μεγάλες διαφορές στις επιχειρησιακές απαιτήσεις του κάθε ναυτικού κάποια κύρια δεδομένα παραμένουν τα ίδια. Σημαντικός παράγοντας είναι πάντα το κόστος και οι οικονομικές δυνατότητες της κάθε χώρας. Αν και στην προκειμένη περίπτωση αναφερόμαστε σε τρεις «πλούσιες» χώρες με δυνατότητα πολλαπλών επιλογών. Όσον αφορά το ελληνικό πρόγραμμα, θεωρούμε ότι όλες οι παραπάνω υποψηφιότητες θα κονταροχτυπηθούν για μία θέση στην τελική short list και θα είναι προς όφελος του ναυτικού και των οικονομικών του προγράμματος η εκκίνηση μιας διαδικασίας διαγωνισμού η οποία θα αναδείξει την καλύτερη υποψηφιότητα και θα βοηθήσει στην όσο το δυνατόν μείωση του κόστους του προγράμματος.

Αξίζει επίσης να διαβάσετε την ανάλυση μας με τίτλο: «Πολεμικό Ναυτικό: Συγκριτική ανάλυση και αξιολόγηση υποψηφίων σχεδιάσεων νέων Υποβρυχίων» η οποία δημοσιεύτηκε από τον γράφων, συντάκτη του DefenceReview.gr και Ναυπηγό Μηχ. Μηχανικό Αναστάσιο Παπανδρέου, το προηγούμενο Σάββατο 1η Νοεμβρίου 2025 (https://defencereview.gr/hellenic-navy-new-submarines-program/)

Τα βασικά χαρακτηριστικά ενός υποβρυχίου τα οποία αποτελούν τη βάση σύγκρισης μεταξύ διαφόρων τύπων και κλάσεων είναι:

• Η τεχνολογία πρόωσης – Αυτονομία
• Σχεδίαση – Ακουστική υπογραφή
• Οπλισμός
• Ηλεκτρονικά

Ως εκ τούτων, οδεύοντας σε λίγο καιρό σε ένα πρόγραμμα αξιολόγησης νέων υποβρυχίων, οι κατασκευαστές θα μπούνε στη μάχη της επικράτησης επιδεικνύοντας τις αρετές των σχεδιάσεων τους μαζί με προτάσεις τοπικής ναυπήγησης και αντίστοιχα σχήματα αποπληρωμής των οικονομικών υποχρεώσεων του προγράμματος. Θεωρούμε δε ότι όλοι οι κατασκευαστές σύγχρονων υποβρυχίων συμβατικής πρόωσης κυρίως από τη Γηραιά Ήπειρο θα προστρέξουν σε ένα νέο πρόγραμμα αρκετών δισεκατομυρίων ευρώ.

Τεχνολογία Πρόωσης και Αυτονομία

Τα τελευταία 25 χρόνια έχουν γίνει μεγάλες προσπάθειες έτσι ώστε τα υποβρύχια συμβατικής πρόωσης να αποκτήσουν μεγάλη αυτονομία σε κατάδυση. Μέχρι την εμφάνιση των συστημάτων «Αναερόβιας Πρόωσης» η αυτονομία σε κατάδυση των παλαιότερων υποβρυχίων εξαρτιόταν μόνο από τις μπαταρίες. Κάτι που έδινε αυτονομία για λίγες μέρες της τάξης των τριών-τεσσάρων ημερών. Η επανάσταση έγινε με την τοποθέτηση των συστημάτων αναερόβιας πρόωσης η οποία σε μερικές περιπτώσεις ανέβασε την αυτονομία σε κατάδυση στο εκπληκτικό νούμερο των τριών περίπου εβδομάδων. Οι τρεις αρχικές τεχνολογίες που εφαρμόστηκαν ήταν τα Fuel Cells στα γερμανικά υποβρύχια, το MESMA στα γαλλικά υποβρύχια και το Stirling στα σουηδικά υποβρύχια. Όλες με διαφορετική αρχή λειτουργίας. Αναλυτική παρουσίαση των συστημάτων μπορείται να διαβάσετε ΕΔΩ.

Η δεύτερη επανάστση στην πρόωση των συμβατικών υποβρυχίων ήταν η εμφάνιση τα τελευταία πέντε περίπου χρόνια των νέων μπαταριών ιόντων λιθίου που όπως φαίνεται έχουν αρχίσει να κερδίζουν κατά κράτος την αγορά και προσφέρονται πια σε όλες τις νέες σχεδιάσεις. Οι μπαταρίες ιόντων λιθίου σε σύγκριση πάντα με τις παλαιότερες τεχνολογίας Μολύβδου οξέος, προσφέρουν μεγαλύτερη ενεργειακή πυκνότητα και επομένως περισσότερο αποθηκευμένο φορτίο και γρηγορότερη φόρτηση. Αυτό δίνει στο υποβρύχιο τη δυνατότητα πλεύσης με μπαταρία κατά 40% περισσότερο χρόνο σε σύγκριση με τις υπάρχουσες μπαταρίες. Τα δύο βασικά μειονεκτήματα των μπαταριών ιόντων λιθίου είναι ευαισθησία σε θερμική και φυσική καταπόνηση οι οποίες μπορούν να προκαλέσουν ανάφλεξη. Όμως η τεχνολογία έχει προχωρήσει και οι μπαταρίες θα πρέπει να θεωρούνται αρκετά ασφαλής για να τοποθετηθούν σε ένα υποβρύχιο. Έιναι τέτοια η εμπιστοσύνη αλλά και οι επιδόσεις των νέων μπαταριών που οι Γάλλοι προσφέρουν τα δικά τους υποβρύχια συμβατικής πρόωσης Scorpene και Baracuda μόνο με μπαταρίες ιόντων λιθίου και optional το σύστημα MESMA.

Έτσι έχουμε τα γαλλικά υποβρύχια Scorpene Evolved και Baracuda όπως αναφέραμε και παραπάνω κυρίως με μπαταρίες ιόντων λιθίου, τα γερμανικά υποβρύχια Type 214NG & Type 212 CD με μπαταρίες ιόντων λιθίου και σύστημα αναερόβιας πρόωσης Fuel Cells τέταρτης γενιάς (4GFC) του συστήματος PEMFC, το ιταλικό U-212NFS επίσης με μπαταρίες ιόντων λιθίου ιταλικής τεχνολογίας και κατασκευής μαζί με σύστημα αναερόβιας πρόωσης Fuel Cells και το νοτιοκορεάτικο KSS-III μπαταρίες ιόντων λιθίου και σύστημα αναερόβιας πρόωσης Fuel Cells. Επίσης το σουηδικό Α26 θα φέρει μπαταρίες ιόντων λιθίου και σύστημα αναερόβιας πρόωσης κινητήρα Stirling νέας γενιάς και το ισπανικό S-80 μπαταρίες ιόντων λιθίου και σύστημα αναερόβιας πρόωσης BEST.

Σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν γίνει γνωστές, το Scorpene έχει περίπου 12 ημέρες αυτονομία σε κατάδυση, το Α26 περίπου 18 ημέρες το Type 214 21 ημέρες, το S-80 21 ημέρες και το KSS-III 21 ημέρες, ενώ δεν υπάρχουν πληροφορίες για το γερμανο-νορβηγικό Type 212 CD και το ιταλικό U-212NFS, εικάζουμε όμως ότι θα είναι και αυτά γύρω στις 20 ημέρες μιας και πλην των γαλλικών, σουηδικών και ισπανικών όλα τα υπόλοιπα μοιράζονται την ίδια τεχνολογία πρόωσης.

Σχεδίαση – Ακουστική υπογραφή

Η ακουστική υπογραφή ενός υποβρυχίου είναι ο ακρογωνιαίος λίθος για την επιβίωση του και ένας αέναος πόλεμος μεταξύ της μείωσης της ακουστικής υπογραφής και της βελτίωσης των ηλεκτρονικών μέσων έρευνας των κυνηγών υποβρυχίων. Η μείωση της ακουστικής υπογραφής ενός υποβρυχίου εξαρτάται από τρεις βασικές παραμέτρους. Ο πρώτος είναι η σχεδίαση της γάστρας, δηλαδή κατά πόσον ομαλοποιείται η ροή του νερού γύρω από το σώμα του υποβρυχίου χωρίς να δημιουργεί θόρυβο και επίσης κατά πόσον μπορεί να ανακλάσει ενεργητικά σήματα εντοπισμού μακριά από την πηγή. Ο δεύτερος είναι, κατα πόσο αθόρυβο είναι το σύστημα πρόωσης. Δηλαδή ο κινητήρας πρόωσης και η προπέλα. Και ο τρίτος κατά πόσο έχουν χρησιμοποιηθεί υλικά απορρόφησης ενεργητικών κυμάτων. Όλα τα νέα υποβρύχια άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο έχουν υιοθετήσει πρακτικές μείωσης του θορύβου.

Τα γαλλικά (αναφερόμαστε στα Scorpene) αν και παλαιότερη σχεδίαση, η γάστρα προέρχεται από τα γαλλικα πυρηνικά υποβρύχια κλάσης Amethyste που θεωρούνται από τα πιο αθόρυβα στον κόσμο. Το γερμανικό Type 214 είναι μέχρι σήμερα αποδεδειγμένα ίσως το πιο αθόρυβο συμβατικό υποβρύχιο όμως και αυτό είναι μια σχεδίαση 25ετίας. Σήμερα έχουν βγει στο προσκήνιο νέες σχεδιάσεις όπως το Type 212 CD, το U-212NFS και το KSS-III τα οποία έχουν βελτιστοποιηθεί ακόμη περισσότερο. Χαρακτηριστικό είναι το Type 212 CD όπου ο κατασκευαστής έχει υιοθετήσει μία γάστρα σχήματος diamond η οποία σύμφωνα με την ThyssenKrupp θα έχει απαρράμιλες stealth ικανότητες. Για χρόνια το παθητικό σόναρ θεωρούνταν ο βασιλιάς του υποβρυχιακού πολέμου επειδή δεν προδίδει τη θέση του υποβρυχίου. Καθώς όμως τα υποβρύχια έχουν γίνει πολύ πιο αθόρυβα, η αποτελεσματικότητα του παθητικού σόναρ έχει μειωθεί. Για την ανίχνευση των πιο αθόρυβων υποβρυχίων, μπορεί να χρειαστεί η χρήση του ενεργού σόναρ.

Επομένως, το να είσαι αόρατος στο ενεργό σόναρ μπορεί να προσφέρει ένα τακτικό πλεονέκτημα. Ένα κανονικό κύτος υποβρυχίου με κυλινδρική διατομή αντανακλά τα εισερχόμενα κύματα σόναρ σχεδόν από κάθε κατεύθυνση. Ωστόσο, μια επίπεδη επιφάνεια, θα αντανακλά τον ήχο προς μία διαφορετική κατεύθυνση από εκείνη της πηγής. Αυτή είναι η ίδια βασική αρχή που χρησιμοποιείται στα αεροσκάφη stealth. Το U-212NFS από την άλλη έχει επανασχεδιασμένη πλώρη ενώ υπάρχει και βελτίωση της υδροδυναμικής της γάστρας του θα επωφεληθεί από την υιοθέτηση ενός Propeller Boss Cap Fins (PBCF) και ενός νέου σχήματος των ουραίων πηδαλίων έτσι ώστε το νερό που ρέει κατά μήκος της γάστρας να τίθεται σε κίνηση («προστροβιλίζεται») πριν φτάσει στα πτερύγια της έλικας προκειμένου να μειωθεί ο θόρυβος που δημιουργείται από τη σπηλαίωση. Το νοτιοκορεάτικο KSS-III είναι κατασκευασμένο από χάλυβα υψηλής σκληρότητας ΗΥ-100 για την επίτευξη μεγάλου βάθους κατάδυσης. Επίσης έχει γίνει βελτιστοποίηση στο σκάφος και έχουν γίνει επιστρώσεις με ειδικά υλικά για περαιτέρω μείωση του ακουστικού ίχνους σε σύγκριση με τα υπάρχοντα υποβρύχια του ναυτικού της Νότιας Κορέας

Οπλισμός

Η νέα τάση στο οπλισμό των υποβρυχίων είναι η ενσωμάτωση στρατηγικών πυραύλων κρουζ μεγάλης εμβέλειας στα υποβρύχια συμβατικής πρόωσης. Ένα όπλο το οποίο πριν από είκοσι χρόνια θεωρούνταν εξωτικό ακόμη και για μεσαίας κλίμακας ναυτικές δυνάμεις, σήμερα προσφέρεται από τους κατασκυαστές. Βέβαια μεγάλο ρόλο σε αυτό παίζει και η ανάπτυξη αντίστοιχων ευρωπαϊκών και άλλων χωρών όπλων τα οποία μπορούν να ενσωματωθούν στα υποβρύχια και να προσφερθούν στον πελάτη, παρακάμπτοντας το μονοπώλειο και την άρνηση πρόσβασης σε τέτοια όπλα από τη μεριά των ΗΠΑ. Επίσης μεγάλο ρόλο παίζει και ο αριθμός των μεταφερόμενων όπλων.

Σήμερα σχεδόν όλα τα νέα υποβρύχια προσφέρονται με όπλα κρουζ είτε τους ευρωπαϊκούς MdCN και στο μέλλον τους ELSA, είτε τους αμερικάνικους Tomahawk είτε τους νοτιοκορεάτικους Chonryong.

Το Type 214 φέρει στην πλώρη οχτώ τορπιλοσωλήνες των 533 χιλ τοποθετημένους σε διάταξη διπλού L και σε συνδυασμό 16 τορπίλες και υποβρυχίως εκτοξευόμενους πυραύλους κατά πλοίων. Το Scorpene μπορεί να φέρει και να εξαπολύσει από τους έξι τορπιλοσωλήνες στο σύνολο συνδυασμό 18 τορπιλών ή πυραύλων είτε σε αποστολές ναρκοθέτησης μέχρι 30 ναρκών. Οι τορπίλες βαρέως τύπου 533mm που είναι ενσωματωμένες στο σύστημα του πλοίου είναι οι γαλλικές F21 και οι ιταλικές BlackShark. Επίσης οι υποβρυχίως εκτοξευόμενοι πύραυλοι κατά πλοίων επιφανείας είναι βέβαια οι γαλλικοί SM39 Exocet. Τέλος η Naval Group έχει ενσωματώσει και προσφέρει στους διεθνείς πελάτες της και τον πύραυλο πλεύσης μακράς εμβέλειας Scalp Naval.

To Barracuda έχει την ικανότητα να φέρει μεγάλο αριθμό όπλων τόσο σε απόλυτο αριθμο (30) όσο και σε ποικιλία. Όπως οι γαλλικές τορπίλες F21, οι πύραυλοι κατά πλοίων ΑΜ-39 Β2 Exocet, πύραυλοι κρουζ Scalp Naval, νάρκες και στο μέλλον υποβρυχίως εκτοξευόμενα μή επανδρωμένα οχήματα τύπου UAV & UUV.

Τα κύρια όπλα του Type 212 CD είναι οι βαριές τορπίλες των 533 χιλιοστών οι οποίες βάλονται από έξι στο σύνολο τορπιλοσωλήνες. Το ιδιαίτερο στη διάταξη των τορπιλοσωλήνων είναι ότι είναι όλες τοποθετημένες στην αριστερή πλευρά της πλώρης σε δύο σειρές των τριών. Το σύνολο των μεταφερόμενων όπλων είναι επτασφράγιστο μυστικό από την εταιρία ενώ στο μέλλον θα μπορεί εκτός των τορπιλών να βάλει και υποβρυχίως εκτοξευόμενους πυραύλους το οποίο στο μέλλον θα είναι προφανώς κάποια υποβρυχίως εκτοξευόμενη έκδοση του αντιπλοϊκού πυραυλου NSM της Kongsberg καθώς και του συστήματος IDAS (Interactive Defense & Attack System) για άμυνα και επίθεση του υποβρυχίου.

Το κύριο νέο χαρακτηριστικό αυτής της νέας κλάσης νοτιοκορεάτικων υποβρυχίων είναι η ύπαρξη ενός κάθετου εκτοξευτή (VLS) για βολή βαλλιστικών πυραύλων τύπου Hyunmoo 4-4. Ο λόγος της αύξησης του μήκους του υποβρυχίου στο δεύτερο Batch είναι λόγω της αύξησης των κάθετων κελιών από τα έξι στα δέκα. Ο βαλλιστικός πύραυλος Hyunmoo 4-4 είναι ουσιαστικά η υποβρυχίως εκτοξευόμενη έκδοση του Hyunmoo 2Β, ενός SRBM με συμβατική κεφαλή και βεληνεκές της τάξης των 500 χιλιομέτρων και βάρος κεφαλής ενός τόνου. Επίσης από τους κάθετους εκτοξευτές τα υποβρύχια αυτά θα έχουν τη δυνατότητα στο μέλλον να εκτοξεύουν και τον πύραυλο κρουζ Chonryong με βεληνεκές επίσης στς 500 χιλιόμετρα. Πέραν του συστήματος VLS, τα υποβρύχια είναι επίσης εξοπλισμένα με έξι τορπιλοσωλήνες με δυνατότητα βολής βαρέων τορπιλών K761 Tiger Shark, αντιπλοϊκούς πυραύλους και νάρκες.

Ηλεκτρονικά

Όλα τα υποβρύχια ενσωματώνουν την τελευταία λέξη της τεχνολογίας όσον αφορά τις συσκευές ανίχνευσης και στοχοποίησης, τις επικοινωνίες και τα συστήματα μάχης. Τα γερμανικά υποβρύχια θα ενσωματώνουν το νέο σύστημα μάχης ORCCA το οποίο αναπτύχθηκε από την κοινοπραξία KTA Naval Systems η οποία είναι μία σύμπραξη των εταιριών Kongsberg, TKMS και STN Atlas Elektronik. Σύμφωνα με την KTA Naval System το ORCCA είναι ένα νέο σύστημα διαχειρισης μάχης τέταρτης γενιάς το οποίο είναι πλήρως ψηφιακό και ενσωματώνει όλες τις κύριες λειτουργίες του υποβρυχίου. Αποτελείται από σταθμούς εργασίας με οθόνες των 32 ιντσών και ανάλυση 4K, με πλήρως εναλάξιμες λειτουργίες έτσι ώστε από κάθε σταθμό εργασίας το πλήρωμα να μπορεί να διατελέσει όλες τις λειτουργίες του υποβρυχίου. Θεωρούμε ότι το σύστημα αυτό θα μπει και στα ελληνικά Type 214 πρώτης γενιάς κατά το επικείμενο πρόγραμμα αναβάθμισης. Από κει και πέρα τα νέα γερμανικά υποβρύχια ενσωματώνουν την τελευταία γενιά ιστών τύπου optronic της Hendsoldt καθώς και εξελιγμένα συστήματα σοναρ.    

Μεγάλο μέρος της τεχνολογίας που χρησιμοποιείται στα υποβρύχια Scorpène προέρχεται από τα πυρηνικά υποβρύχια κλάσης Le Triomphant και Baracuda, όπως το αυτοματοποιημένο σύστημα ελέγχου υποβρυχίων και το Submarine Tactical Integrated Combat System (SUBTICS). Τα ηλεκτρονικά συστήματα του σκάφους είναι ενσωματωμένα με το (SUBTICS) το οποίο ελέγχεται από έξι πολυλειτουργικές κονσόλες Colibri Mk II COTS με δύο οθόνες 19 ιντσών. To σόναρ που μπορεί να φέρει το υποβρύχιο είναι είτε το TSM 2233 Mk II είτε το S-Cube Integrated and Modular Submarine Sonar Suite. Το S-Cube μπορεί να περιλαμβάνει συστοιχίες πλώρης, πρύμνης, πλευρικές, κατανεμημένη, ρυμουλκούμενη, αναχαίτισης και ενεργή συστοιχία, παρακολούθηση αυτοθορύβου, τρισδιάστατο MOAS, καθώς και σχετικές λειτουργίες.

Το σύστημα πληροφοριών μάχης του Type 212 NFS είναι το Athena Mk2/U της ιταλικής Leonardo. Το σύστημα αποτελείται από κάθετες οθόνες πολλαπλής αφής, οι κονσόλες διαφέρουν από αυτές που είναι εγκατεστημένες στις επίγειες μονάδες, καθώς πρέπει να ταιριάζουν στους περιορισμούς του υποθαλάσσιου περιβάλλοντος (π.χ. μειωμένος χώρος, απαιτήσεις χαμηλού επιπέδου θορύβου, ανάγκη περιορισμού της κατανάλωσης ενέργειας κ.λπ.). Όλοι οι περιορισμοί που αποτελούν τη βάση της αρχιτεκτονικής για το υλικό του CMS. Στην πραγματικότητα, οι κονσόλες είναι υδρόψυκτες για μείωση του θορύβου και είναι κατασκευασμένες από ειδική ίνα άνθρακα για να συμμορφώνονται με τις προαναφερθείσες περιβαλλοντικές απαιτήσεις.

Όσον αφορά τα ηλεκτρονικά το KSS-III, διαθέτει πλήρη σουίτα ανθυποβρυχιακού πολέμου η οποία περιλαμβάνει πλευρικές διατάξεις (FAS), συρώμενη διάταξη, παθητική και ενεργή διάταξη όλα της εταιρίας LIG Nex1 καθώς και σόναρ αποφυγής ναρκών της Tkales. Διαθέτει σύστημα ανάλυσης και μείωσης αυτοθορύβου επίσης της LIG Nex1. Το σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου είναι το RESM Pegaso της Indra και το σύστημα μάχης του υποβρυχίου έχει αναπτυχθεί από τη νοτιοκορεάτικη Hanhwa. Τέλος διαθέτει τον οπτρονικό ιστό αναζήτησης-επίθεσης Series 30 ΑΟΜ/SOM της γαλλικής Safran.

Εν κατακλείδι, το πρόγραμμα των νέων υποβρυχίων μόλις ξεκινάει για το πολεμικό ναυτικό. Οι λύσεις είναι πολλές και για δυνατούς λύτες. Μεγάλο ρόλο θα παίξει σίγουρα το κόστος και ο τρόπος αποπληρωμής αλλά και οι δυνατότητες μεταφοράς νέων όπλων. Το σίγουρο είναι ότι τα Type 214 πρώτης γενιάς θα αναβαθμιστούν από τη γερμανική TKMS με τα αντιστοιχα ηλεκτρονικά γερμανικής κυρίως προέλευσης. Θα συνεχίσει την παράδοση το πολεμικό ναυτικό διαλέγοντας πάλι ένα γερμανικής σχεδίασης υποβρύχιο ανάμεσα στο Type 214NG και το Type 212CD ή θα προτιμήσει νέες σχεδιάσεις με μεγαλύτερη γκάμα ηλεκτρονικών και όπλων άγνωστα στην απέναντι πλευρά;

Το άρθρο Πολεμικό Ναυτικό: Οι σύγχρονες επιχειρησιακές απαιτήσεις και οι τεχνικές προδιαγραφές απόκτησης νέων υποβρυχίων και το ελληνικό πρόγραμμα υποβρυχίων δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκονται οι σχετικές διαβουλεύσεις σε επίπεδο Γενικού Επιτελείου Ναυτικού καθώς και Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας προκειμένου να δρομολογηθούν τα προγράμματα υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού. Πρωταρχική απαίτηση είναι η έγκαιρη υλοποίηση του προγράμματος εκσυγχρονισμού των υποβρυχίων τύπου «214» ενώ σε δεύτερο χρόνο αναμένεται η έναρξη του προγράμματος πρόσκτησης νέων υποβρυχίων για την αντικατάσταση των γερασμένων υποβρυχίων τύπου «209». Σύμφωνα με πληροφορίες ως τα τέλη του έτους, η Διεύθυνση Εξοπλισμών του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού αναμένεται να οριστικοποιήσει τις νέες τεχνικές απαιτήσεις και προδιαγραφές προκειμένου να εξεταστούν οι δυνητικές επιλογές νέων υποβρυχίων για το Πολεμικό Ναυτικό.

Το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των υποβρυχίων τύπου «214» έχει προϋπολογισμό περί τα 1.2 δισεκατομμύρια ευρώ δεδομένων των τιμών που έχουν δώσει οι Γερμανοί της TKMS ενώ επιπλέον 4 δισεκατομμύρια ευρώ απαιτούνται για τη ναυπήγηση τεσσάρων νέων υποβρυχίων. Επιπρόσθετα κονδύλια απαιτούνται για τα όπλα τους (τορπίλες, πύραυλοι) ενώ το κόστος αυξάνεται περαιτέρω εάν ζητηθούν και πύραυλοι cruise από τους υποψήφιους αναδόχους του προγράμματος. Τόσο η πολιτική ηγεσία όσο και η στρατιωτική έχουν θέσει ψηλά στις νέες επιχειρησιακές απαιτήσεις, την απόκτηση πυραύλων μακρού πλήγματος προκειμένου τα νέα ελληνικά υποβρύχια να διαθέτουν όπλα στρατηγικής κρούσης.

Όλα τα παραπάνω συμπεριλαμβάνονται στον 12ετή Μεσοπρόθεσμο Προγραμματισμό Αμυντικών Εξοπλισμών (ΜΠΑΕ) ο οποίος έχει εγκριθεί από τη πολιτική ηγεσία. Το ζητούμενο είναι βέβαια η έγκαιρη εύρεση των απαραιτήτων κονδυλίων ενώ σύμφωνα με πληροφορίες εξετάζεται σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο η αξιοποίηση πόρων για τα προγράμματα των νέων υποβρυχίων μέσω του ευρωπαϊκού μηχανισμού χρηματοδότησης εξοπλιστικών δαπανών, ο οποίος αναφέρεται ως «SAFE». Μια ακόμη πρόκληση για το Πολεμικό Ναυτικό είναι οι χρόνοι ναυπήγησης και παράδοσης των νέων υποβρυχίων οι οποίοι υπολογίζονται σε 7 και πλέον έτη. Πρόκειται για το χρονικό διάστημα από την ημέρα της υπογραφής των συμβάσεων ως την ημέρα της επίσημης ένταξης στον ελληνικό στόλο.  

Ήδη το κατώφλι της Διεύθυνσης Εξοπλισμών του ΓΕΝ έχουν διαβεί οι Γάλλοι της NAVAL GROUP, οι Γερμανοί της ThyssenKrupp Marine Systems, οι Σουηδοί της SAAB, οι Ιταλοί της Ficantieri καθώς και οι Νοτιοκορεάτες της HD Hyundai Heavy Industries.

Το άρθρο Πολεμικό Ναυτικό: Αναζητούνται € 5,5 δις για τα προγράμματα των υποβρυχίων δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Το προηγούμενο διάστημα έγινε γνωστό ότι η κορεάτικη εταιρία Hanwha έκανε παρουσίαση στο πολεμικό ναυτικό στο πλαίσιο των διερευνητικών επαφών για το επερχόμενο πρόγραμμα απόκτησης νέας γενιάς και νέας κατασκευής υποβρυχίων που θα πλαισιώσουν τα τέσσερα γερμανικά Type 214 HN τη δεκαετία του 2030. Σύμφωνα με πληροφορίες οι νοτιοκορεάτες προτείνουν την νέα πιο εξελιγμένη έκδοση Batch II του υποβρυχίου KSS-III με μεταφορά τεχνογνωσίας και εγχώρια κατασκευή σε κάποιο ελληνικό ναυπηγείο. Ο σχεδιασμός του KSS-III έγινε από κοινού από την Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering, (DSME), τώρα Hanwha Ocean και την Hyundai Heavy Industries (HHI) τώρα HD Hyundai Heavy Industries – δύο από τα μεγαλύτερα ναυπηγεία της Νότιας Κορέας. Οι προετοιμασίες για τον σχεδιασμό ξεκίνησαν το 2007. Το KSS-III είναι το μεγαλύτερο υποβρύχιο που κατασκευάστηκε στην Κορέα και το πρώτο υποβρύχιο που σχεδιάστηκε με εγχώρια τεχνολογία, σε αντίθεση με το υποβρύχιο KSS-II (υποβρύχιο κλάσης Son Won-il) που είχε κατασκευαστεί προηγουμένως σε συνεργασία με την Howaldtswerke-Deutsche Werft.

Το KSS-III (υποβρύχιο κλάσης Dosan Ahn Chango) είναι σχεδιαστικά επηρρεασμένο από την προηγούμενη κλάση υποβρυχίων KSS-II που κατασκευάστηκε κατόπιν αδείας στην νότιο Κορέα αλλά με πολύ μεγαλύτερο εκτόπισμα που φτάνει τους 3000 τόνους. Συνολικά θα κατασκευαστούν εννέα υποβρύχια χωρισμένα σε τρία Batch τα οποία θα αντικαταστήσουν τα παλαιά KSS-I (γερμανικά Type 209). Τα νέα υποβρύχια αν και μεγαλύτερα των υφιστάμενων KSS-II (γερμανικά Type 214) έχουν βελτιώσεις στην ακουστική και πρόκειται να είναι πιο αθόρυβα. Παράλληλα το μεγαλύτερο μέγεθος με το μικρό σχετικά πλήρωμα των 50 ατόμων θα μπορεί προσφέρει μεγαλύτερες ανέσεις και μεγαλύτερη διάρκεια αποστολής λόγω της δυνατότητας μεταφοράς αυξημένης ποσότητας προμηθειών. Ιδανικό για την εκτέλεση πολυήμερων αποστολών και την κάλυψη των μεγάλων αποστάσεων του Ειρηνικού Ωκεανού. Τα τρία πρώτα υποβρύχια που ανήκουν στο Batch I έχουν μήκος 83,5 μέτρα, πλάτος 9,6 μέτρα και βύθισμα 7,62 μέτρα και εκτοπίζουν 3750 τόνους σε κατάδυση. Αντίστοιχα, τα νεότερα υποβρύχια του Batch II είναι κατά 5,8 μέτρα μακρύτερα με ολικό μήκος που φτάνει στα 89,3 μέτρα και εκτοπίζουν 4000 τόνους σε κατάδυση. Το κύτος του υποβρυχίου είναι κατασκευασμένο από χάλυβα υψηλής σκληρότητας ΗΥ-100 για την επίτευξη μεγάλου βάθους κατάδυσης. Επίσης έχει γίνει βελτιστοποίηση στο σκάφος και έχουν γίνει επιστρώσεις με ειδικά υλικά για περαιτέρω μείωση του ακουστικού ίχνους σε σύγκριση με τα υπάρχοντα υποβρύχια του ναυτικού της Νότιας Κορέας.

Το κύριο νέο χαρακτηριστικό αυτής της νέας κλάσης νοτιοκορεάτικων υποβρυχίων είναι η ύπαρξη ενός κάθετου εκτοξευτή (VLS) για βολή βαλλιστικών πυραύλων τύπου Hyunmoo 4-4. Ο λόγος της αύξησης του μήκους του υποβρυχίου στο δεύτερο Batch είναι λόγω της αύξησης των κάθετων κελιών από τα έξι στα δέκα. Ο βαλλιστικός πύραυλος Hyunmoo 4-4 είναι ουσιαστικά η υποβρυχίως εκτοξευόμενη έκδοση του Hyunmoo 2Β, ενός SRBM με συμβατική κεφαλή και βεληνεκές της τάξης των 500 χιλιομέτρων και βάρος κεφαλής ενός τόνου. Επίσης από τους κάθετους εκτοξευτές τα υποβρύχια αυτά θα έχουν τη δυνατότητα στο μέλλον να εκτοξεύουν και τον πύραυλο κρουζ Chonryong με βεληνεκές επίσης στς 500 χιλιόμετρα. Πέραν του συστήματος VLS, τα υποβρύχια είναι επίσης εξοπλισμένα με έξι τορπιλοσωλήνες με δυνατότητα βολής βαρέων τορπιλών K761 Tiger Shark, αντιπλοϊκούς πυραύλους και νάρκες. Για τη διαχείριση των μεταφερόμενων όπλων είναι εγκατεστημένο στο υποβρύχιο, ένα αυτόματο σύστημα διαχείρισης όπλων (WHLS, Weapon Handling & Launch System) της βρετανικής Babcock.

Η μέθοδος πρόωσης των υποβρυχίων είναι diesel-electric με σύστημα AIP. Ακολουθούν την πρακτική των γερμανικών υποβρυχίων με σύστημα ΑΙΡ με κυψέλες καυσίμου τύπου ΡΕΜ. Τα υποβρύχια διαθέτουν τρεις μηχανές ντίζελ MTU 16V396 SE 84L για κίνηση στην επιφάνεια και φόρτιση των μπαταριών και τέσσερις κυψέλες καυσίμου ΡΗ-1 της Bumhan Industries, των 150kW έκαστη. Η κύρια διαφορά μεταξύ των δύο Batch όσον αφορά την πρόωση είναι η υιοθέτηση των μπαραριών νέας γενιάς ιόντων λιθίου στο Batch ΙΙ στη θέση των παλαιών μολύβδου-οξέος. Οι νέες μπαταρίες προσφέρουν μια σειρά πλεονεκτήματα που είναι γρηγορότερη φόρτιση, μεγαλύτερη αποθήκευση ενέργειας και μεγαλύτερη διάρκεια ζωής. Έτσι τα νέα υποβρύχια θα μπορούν να βρίσκονται μεγαλύτερη διάρκεια κάτω από την επιφάνεια της θάλασας καθώς και να διατηρούν τη μέγιστη ταχύτητα τρεις φορές περισσότερο σε σύγκριση με τις παλαιές μπαταρίες. Η μέγιστη ταχύτητα του υποβρυχίου σε κατάδυση είναι οι 20 κόμβοι ενώ με οικονομική ταχύτητα έχει εμβέλεια 10.000 ναυτικών μιλίων.

Το KSS-III έχει σχεδιαστεί για να παρέχει εξαιρετική άνεση στο πλήρωμα, υποστηρίζοντας μεγάλης διάρκειας επιχειρησιακούς πλόες. Προσφέρει ατομικές κουκέτες – καθεμία εξοπλισμένη με προσωπικά συστήματα ψυχαγωγίας και χειριστήρια HVAC – για έως και περίπου 50 μέλη πληρώματος. Οι αξιωματικοί και οι υπαξιωματικοί διαθέτουν μεγαλύτερες κουκέτες για βελτιωμένη άνεση. Για επιχειρήσεις που αφορούν συγκεκριμένες αποστολές, μπορούν να εγκατασταθούν φορητές κουκέτες για το ενταχθέν προσωπικό των ειδικών δυνάμεων, προσφέροντας πρόσθετη ευελιξία χωρίς να διακυβεύεται η άνεση του πληρώματος. Ο προηγμένος αυτοματισμός και η τηλεπαρακολούθηση επιτρέπουν στο KSS-III να λειτουργεί με περίπου 30 μέλη πληρώματος, διατηρώντας πλήρη ικανότητα αποστολής με ολιγάριθμο και αποτελεσματικό πλήρωμα.

Όσον αφορά τα ηλεκτρονικά, διαθέτει πλήρη σουίτα ανθυποβρυχιακού πολέμου η οποία περιλαμβάνει πλευρικές διατάξεις (FAS), συρώμενη διάταξη, παθητική και ενεργή διάταξη όλα της εταιρίας LIG Nex1 καθώς και σόναρ αποφυγής ναρκών της Tkales. Διαθέτει σύστημα ανάλυσης και μείωσης αυτοθορύβου επίσης της LIG Nex1. Το σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου είναι το RESM Pegaso της Indra και το σύστημα μάχης του υποβρυχίου έχει αναπτυχθεί από τη νοτιοκορεάτικη Hanhwa. Τέλος διαθέτει τον οπτρονικό ιστό αναζήτησης-επίθεσης Series 30 ΑΟΜ/SOM της γαλλικής Safran. Τα υποβρύχια είναι ενσωματωμένα με σύστημα πληροφοριών σήματος (SIGINT) και σύστημα υπέρυθρων (IR) για διακριτικές επικοινωνίες. Έχει εγκατασταθεί μια τακτική σύνδεση δεδομένων Link 11 για τη διευκόλυνση της ασφαλούς μεταφοράς δεδομένων. Τα βοηθήματα πλοήγησης στα υποβρύχια περιλαμβάνουν ένα αδρανειακό σύστημα πλοήγησης (INS) και ένα παγκόσμιο σύστημα εντοπισμού θέσης (GPS).

Το άρθρο Πολεμικό Ναυτικό: Η πρόταση για νέα υποβρύχια από τη Νότια Κορέα, έχουν δυνατότητα βολής βαλλιστικών πυραύλων δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκονται οι διεργασίες σε επίπεδο Γενικού Επιτελείου Ναυτικού προκειμένου να καταρτιστούν οι τεχνικές προδιαγραφές και απαιτήσεις στα πλαίσια του προγράμματος πρόσκτησης νέων υποβρυχίων για το Πολεμικό Ναυτικό. Όπως έχει δηλώσει ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας (ΥΕΘΑ) Νίκος Δένδιας η προμήθεια νέων υποβρυχίων αποτελεί μια αδήριτη ανάγκη για την οποία πρέπει άμεσα να ληφθούν οι σχετικές αποφάσεις. Ταυτοχρόνως, επείγει ο εκσυγχρονισμός των υποβρυχίων τύπου «214» των οποίων το κόστος ανέρχεται περίπου στα 900 εκατομμύρια ευρώ ενώ δεν αποκλείεται να αυξηθεί επιπλέον.  

Από τη Λοριάν της Γαλλίας και τα ναυπηγεία της Naval Group ο ΥΕΘΑ τόνισε μιλώντας με τους διαπιστευμένους στρατιωτικούς συντάκτες του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας πως η απόκτηση των νέων υποβρυχίων πρέπει να έχει ως απαράβατο όρο την ικανότητα να φέρουν στρατηγικά όπλα. Πρόκειται για μια ευθεία αναφορά στους γαλλικούς Scalp Naval οι οποίοι προτείνονται για το Πολεμικό Ναυτικό. Σημειώνεται πως από γαλλικής πλευράς προτείνονται για το Πολεμικό Ναυτικό τόσο το Scorpene νέας γενιάς (Scorpene Evolved) όσο και τα Blacksword Barracuda με βασικό τους πλεονέκτημα να φέρουν 30 διαφορετικά όπλα (τορπίλες, πυραύλους επιφανείας, στρατηγικά όπλα), περισσότερα από κάθε άλλο ανταγωνιστή τους. Η ευθεία και δίχως αστερίσκους αναφορά του ΥΕΘΑ ήταν καταλυτικής φύσεως διότι επιβεβαίωσε τις πληροφορίες του προηγούμενου διαστήματος που ήθελαν το Πολεμικό Ναυτικό να θέτει ως βασική απαίτηση την ικανότητα τα νέα υποβρύχια να φέρουν στρατηγικά όπλα.

Και τούτο διότι το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ) στα πλαίσια των νέων επιχειρησιακών δυνατοτήτων για τα επόμενα χρόνια αποδίδει ιδιαίτερη έμφαση στην απόκτηση νέων ικανοτήτων στρατηγικής κρούσης από το σύνολο των Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων. Στη κατεύθυνση αυτή κεντρικό ρόλο θα έχει η αναβάθμιση του Πυροβολικού Μάχης του Στρατού Ξηράς ως ενός φθηνού μέσου για τη προσβολή στόχων καθώς και η απόκτηση νέων όπλων κρούσης για τη Πολεμική Αεροπορία.

Αξίζει να τονιστεί πως στα πλαίσια του νέου εξοπλιστικού προγράμματος των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και συγκεκριμένα του Μακροπρόθεσμου Προγραμματισμού Αμυντικών Εξοπλισμών (ΜΠΑΕ) έχει προβλεφθεί το πρόγραμμα ναυπήγησης νέων υποβρυχίων 2+2 ύψους 3.5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Ταυτοχρόνως, οι επιτελείς του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού ερευνούν και τις περιπτώσεις προμήθειας μεταχειρισμένων υποβρυχίων για τον Στόλο. Κύριοι διεκδικητές εκτός των Γάλλων και των Γερμανών της ThyssenKrupp Marine Systems αναμένεται να είναι και οι Σουηδοί της SAAB οι οποίοι προσφέρουν το Α26 για το ΠΝ.

SCALP EG και SCALP Naval (Naval Cruise Missile)

Η απόκτηση των κατευθυνόμενων βλημάτων οριζόντιας πλεύσης αέρος–εδάφους μεγάλων αποστάσεων SCALP EG της εταιρείας MBDA από τη Πολεμική Αεροπορία, αναμφισβήτητα προσέδωσε ένα σημαντικό πλεονέκτημα, το οποίο ξεφεύγει από τα επίπεδα του τακτικού. Η τουρκική απάντηση στο SCALP EG άργησε να έλθει και ήταν το βλήμα AGM-84Κ SLAM-ER που είναι ουσιαστικά η έκδοση αέρος-εδάφους του γνωστού ναυτικού βλήματος επιφανείας-επιφανείας RGM- 84 HARPOON. Αυτή η απάντηση όμως δεν είναι ισοδύναμη λόγω της τεχνολογικής υστέρησης του συγκεκριμένου βλήματος συγκριτικά με το SCALP EG. Ακόμη και με το τουρκικό SOM τα πράγματα δεν θα διαφοροποιηθούν σημαντικά αν και η απειλή είναι σημαντική, μην κρυβόμαστε… Οι Γάλλοι μετά την επιτυχία του προγράμματος εστίασαν στην ανάπτυξη και επιχειρησιακή εκμετάλλευση της ναυτικής έκδοσης του SCALP EG. Το SCALP NAVAL παρέχει πλέον στο Γαλλικό Ναυτικό δυνατότητες προσβολής στόχων ξηράς παρόμοια με αυτή που έχει το Ναυτικό των ΗΠΑ με το στρατηγικό Tomahawk.

Κύρια αποστολή του SCALP EG (Emploi Général – γενικής χρήσης) είναι η προσβολή επίγειων στόχων υψηλής αξίας του αντιπάλου. Τυπικά μεταξύ αυτών των στόχων περιλαμβάνονται στρατηγεία, αεροδρόμια, ναύσταθμοι και εγκαταστάσεις ελλιμενισμού, εγκαταστάσεις αποθήκευσης πυρομαχικών και στόχοι υποδομής (ηλεκτροδότηση, γέφυρες κλπ). Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με τη μεγάλη ακτίνα του και την εξαιρετική του ακρίβεια, το κατατάσσει στα στρατηγικά όπλα. Το πρόγραμμα ανάπτυξης του όπλου προέρχεται από το πρόγραμμα Apache της MBDA που υλοποιήθηκε στη δεκαετία του ‘80. Στις αρχές της δεκαετίας του 90, όταν κατέστη σαφές ότι επιχειρησιακά το ζητούμενο ήταν η δυνατότητα προσβολής επίγειων στόχων από μεγάλες αποστάσεις, από το πρόγραμμα Apache προέκυψε το SCALP EG. Το όπλο έχουν προμηθευτεί η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιταλία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η χώρα μας καθώς και η Ουκρανία προσφάτως. Είναι επίσης γνωστό και ως Storm Shadow (αγγλική έκδοση) ή Black Saheen (έκδοση Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων). Τα αεροσκάφη τα οποία είναι πιστοποιημένοι φορείς είναι τα βρετανικά Tornado GR4, τα ιταλικά Tornado IDS, τα γαλλικά Dassault Rafale και Mirage 2000, τα ελληνικά και αραβικά Mirage 2000-5/-9 καθώς και τα Eurofighter Typhoon πλέον. Στην Ουκρανία βέβαια είδαμε και Ανατολικής προέλευσης μαχητικά να εξοπλίζονται με SCALP EG.

Το SCALP EG είναι ένα υποηχητικό όπλο φιλοσοφίας «fire and forget» βάρους 1230 κιλών, μέγιστης διαμέτρου 630 εκατοστών και ανοίγματος πτερυγίων τριών μέτρων. Η ώση του στροβιλοκινητήρα Turbomeca Microturbo TRI 60-30 μπορεί να αποδώσει ταχύτητα πλεύσης 0,8 Μach και η χωρητικότητα σε καύσιμο, ακτίνα άνω των 250 χιλιομέτρων. Ο σχεδιασμός του SCALP ενσωματώνει σε μεγάλο βαθμό τεχνολογία χαμηλής παρατηρησιμότητας (stealth). Η άτρακτος είναι κατασκευασμένη έτσι ώστε να ανακλά το μεγαλύτερο μέρος της προσπίπτουσας ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Επιπλέον, έχουν χρησιμοποιηθεί υλικά RAM (Radar Absorbing Materials), οπότε ο συνδυασμός καθιστά τον εντοπισμό και την αναχαίτιση του όπλου εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.

Μπορεί να εξαπολυθεί από μέσο ή μικρό ύψος. Μετά την εκκίνηση του κινητήρα ακολουθεί καθοδική πορεία, ώστε να λάβει το προκαθορισμένο ύψος πτήσης (κάτω από τα 200 μέτρα!). Όταν βρεθεί σε αυτό το ύψος, κινείται πλέον αδρανειακά (Inertial) προς το στόχο, με ταχύτητα πτήσης 0.8mach με προορισμό τις συντεταγμένες του στόχου που έχουν εισαχθεί στο σύστημα καθοδήγησής του. Σε αυτή τη φάση της πτήσης, η κατεύθυνση του όπλου υποβοηθείται από GPS (σύντομα από το ευρωπαϊκό δίκτυο δορυφόρων Galileo) και τη ψηφιακή βάση απεικόνισης εδαφικού αναγλύφου TERPROM (TERrain PROfile Matching). To TERPROM είναι μία βάση δεδομένων που χρησιμοποιεί αποθηκευμένα ψηφιακά στοιχεία υψών εδάφους που συνδυάζονται με τα δεδομένα INS και ραδιιοϋψομέτρου για να υπολογίσουν τη θέση του όπλου πάνω από την επιφάνεια της γης.

Στην τελική φάση της πτήσης του, το όπλο ανέρχεται σε ένα μεγαλύτερο ύψος ώστε να βελτιώσει το οπτικό πεδίο του αισθητήρα IR που διαθέτει στο ρύγχος του. Σκοπός του τελευταίου είναι να αναγνωρίσει θετικά (ταυτοποιήσει) το στόχο και να προσδιορίσει το σημείο πρόσκρουσης. Η τερματική κατεύθυνση προς τον στόχο επιτυγχάνεται μέσω του παθητικού υπέρυθρου αισθητήρα απεικόνισης (passive Imaging Infra-Red seeker – IIR seeker) σε συνδυασμό με το αυτόνομο σύστημα αναγνώρισης στόχων (Autonomous Target Recognition-ATR).

Ο παθητικός υπέρυθρος αισθητήρας ερευνά στο οπτικό του πεδίο και συγκρίνει τις επαφές του με τις πληροφορίες (φωτογραφίες του στόχου) οι οποίες είναι περασμένες στη μνήμη του αυτόνομου συστήματος αναγνώρισης στόχων. Ακολουθεί η διαδικασία αναγνώρισης και πρόσκτησης του στόχου (target identification and acquisition process). Κατά τη διαδικασία αυτή και ενώ το όπλο προσεγγίζει το στόχο, η σύγκριση μεταξύ των επαφών του αισθητήρα IIR και του συστήματος ATR επαναλαμβάνεται συνεχώς με σκοπό τη βελτίωση της διακρίβωσης και τον προσδιορισμό της ακριβούς θέσης του στόχου και του σημείου πρόσκρουσης (πιθανότητα κυκλικού σφάλματος Θ 1m). Όταν αυτό επιτευχθεί το βλήμα λαμβάνει την κατάλληλη πορεία καθόδου ώστε να πλήξει το στόχο. Είναι προφανές ότι για να είναι επιτυχής μία βολή βλήματος SCΑLP EG θα πρέπει να έχει προηγηθεί άριστη προετοιμασία εκ των προτέρων από το έδαφος. Και αυτό γιατί τόσο η επιλογή του στόχου, όσο και ο προγραμματισμός της πορείας πτήσης του βλήματος, λαμβάνουν χώρα πριν από την απογείωση με βάση τις υπάρχουσες αλλά και τις τελευταίες πληροφορίες.

Για την καταστροφή του στόχου, το SCALP είναι εφοδιασμένο με την πολεμική κεφαλή «Bomb Royal Ordnance Augmented Charge – BROACH» η οποία αναπτύχθηκε από την κοινοπραξία BAE Systems Land Systems Munitions & Ordnance, Thales Missile Electronics και QinetiQ. Η BROACH είναι συνολικού βάρους 450 κιλών και αποτελείται από δύο γομώσεις. Η πρώτη είναι η μικρότερη και σκοπός της είναι το βλήμα να διατρήσει το έδαφος, το σκυρόδεμα, ή τη θωράκιση του στόχου, ώστε να είναι εφικτή η είσοδος του εντός προστατευμένων στόχων. Η δεύτερη γόμωση είναι η ισχυρότερη και στοχεύει στην καταστροφή του στόχου μετά την είσοδο του βλήματος στο εσωτερικό του. Οι ακριβείς χρόνοι πυροδοτήσεως των δύο γομώσεων ρυθμίζονται μέσω δύο πυροσωλήνων μεταβλητού χρόνου, έτσι ώστε να εκτελεστούν τις κατάλληλες χρονικές στιγμές αναλόγως των χαρακτηριστικών των στόχων. Τέλος, το όπλο μπορεί να επανακατευθυνθεί ενατίον εναλλακτιού στόχου από το μαχητικό-φορέα και είναι επίσης εξοπλισμένο με έναν μηχανισμό αυτοκαταστροφής ο οποίος ενεργοποιείται στην περίπτωση όπου η διαδικασία αναγνώρισης και πρόσκτησης του στόχου δεν είναι επιτυχής.

MdCN ή SCALP NAVAL – Game changer

Οι Γάλλοι μετά την επιτυχία του προγράμματος SCALP EG αποφάσισαν την αυτόνομη ανάπτυξη και κατασκευή 250 βλημάτων μακρού πλήγματος για το ναυτικό τους. 200 για τις μονάδες επιφανείας και 50 για τα πυρηνοκίνητα υποβρύχια κλάσης Barracuda αρχικά. Σήμερα το όπλο ενσωματώνεται και στα συμβατικά Scorpene. Στη λήψη αυτής της απόφασης συνέβαλε καθοριστικά η άρνηση των ΗΠΑ στο γαλλικό αίτημα για την προμήθεια πυραύλων BGM-109 Tomahawk. Το βλήμα SCALP NAVAL έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με το SCALP EG, όπως το σύστημα κατεύθυνσης και η κεφαλή μάχης BROACH. Η κύρια διαφορά πηγάζει από τη επιχειρησιακή απαίτηση για μία εμβέλεια μεγαλύτερη των 1000 χιλιομέτρων. Αυτή η ακτίνα, υπαγόρευσε την κατασκευή ενός βλήματος, το οποίο είναι κατά πολύ μεγαλύτερο (κυρίως λόγω μεγαλύτερη χωρητικότητας καυσίμου) από την έκδοση αέρος-εδάφους και κατατάσσει το SCALP NAVAL στην κατηγορία των στρατηγικών ναυτικών βλημάτων προσβολής επίγειων στόχων.

Με μήκος 6,50 μέτρων, διάμετρο μισού μέτρου και βάρος 1400 κιλών, το SCALP NAVAL μπορεί να εκτοξευθεί από τον κατακόρυφο εκτοξευτή κατευθυνόμενων βλημάτων (Vertical Missile Launcher) SYLVER Α70 της MBDA. Οι εκτοξευτές γενιάς SYLVER κατασκευάστηκαν για την βολή των κατευθυνόμενων βλημάτων επιφανείας-αέρος ASTER 15 και ASTER 30 των γαλλικών και ιταλικών φρεγατών HORIZON/ORIZZONTE και FREMM καθώς και των βρετανικών αντιτορπιλικών Type 45. Κατά τα άλλα δεν αλλάξει κάτι, πέρα από το γεγονός ότι πολλές πηγές ανεβάζουν την ακτίνα του εκτοξευόμενου από σκάφη επιφανείας SCALP Naval ακόμα και στα 1400 χιλιόμετρα! Η ουσία βρίσκεται στο ότι ακόμη και η ακτίνα των 1000 χιλιομέτρων της ναυτικής έκδοσης του όπλου είναι υπέρεπαρκής για την προσβολή οποιουδήποτε στόχου εντός τη τουρκικής επικράτειας. Βρίσκεται επίσης στο ότι το όπλο πιθανότατα μπορεί να εξαπολυθεί ακόμη και από τους τορπιλοσωλήνες των υποβρυχίων Type 214 του ΠΝ, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει… Πρέπει βέβαια να υπάρξει συνεργασία μεταξύ Γάλλων και Γερμανών για τη διασύνδεση του όπλου με το τακτικό σύστημα μάχης των γερμανικών υποβρυχίων πράγμα ακόμη και εάν επιτυγχάνεται σε τεχνικό επίπεδο εντούτοις είναι δύσκολο για εμπορικούς και πολιτικούς λόγους.

Και ένα παλαιότερο άρθρο μας που αξίζει να διαβαστεί:

Το άρθρο Πολεμικό Ναυτικό: Ανοίγει ο δρόμος για νέα υποβρύχια εξοπλισμένα με στρατηγικά όπλα; δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.