Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η νέα φάση του ελληνικής προέλευσης συστήματος ηλεκτρονικών παρεμβολών «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ ΙΙ» από την Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία. Πρόκειται για το νέας γενιάς σύστημα ηλεκτρονικών παρεμβολών με την ονομασία «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ ΙΙ» το οποίο έχει ενσωματώσει όλα τα διδάγματα από τη παρούσα χρήση και επιχειρησιακή αξιοποίηση του πρώτης γενιάς συστήματος «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ». Το σύστημα έχει επιδείξει αξιοσημείωτες επιτυχίες παρεμβάλλοντας και καταρρίπτοντας Μη Επανδρωμένα Αεροσκάφη στην Ερυθρά Θάλασσα.

Σύμφωνα με τις αποκλειστικές πληροφορίες του DefenceReview.gr, ήδη το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού προχωρά σε μαζική προμήθεια του συστήματος ηλεκτρονικών παρεμβολών προκειμένου να εγκατασταθεί στο σύνολο των φρεγατών του Στόλου ενώ σε επίπεδο Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας και Γενικού Επιτελείου Στρατού προγραμματίζεται η απόκτηση ικανού αριθμού συστημάτων για την εγκατάσταση του και επιχειρησιακή του αξιοποίηση στη προστασία κρίσιμων υποδομών και εγκαταστάσεων. Σημειώνεται πως θα αποτελέσει μέρος του ελληνικού θόλου αεράμυνας συνδυαστικά με άλλα οπλικά συστήματα ισραηλινής προέλευσης. Στη κατεύθυνση των νέων βελτιώσεων του συστήματος «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ» ιδιαίτερη βαρύτητα έχει δοθεί στον εντοπισμό απειλών μικρού ηλεκτρομαγνητικού ίχνους, σε μεγαλύτερες αποστάσεις και με ταυτόχρονη εμπλοκή μεγαλύτερου αριθμού στόχων.  

Το ελληνικής προέλευσης «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ» προϊόν ανάπτυξης της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας με την ενεργή συμμετοχή τόσο του Ελληνικού Κέντρου Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ) όσο και του νεοσυσταθέντος ΣΤ Κλάδου του ΓΕΕΘΑ (Κλάδος Μετεξέλιξης, Καινοτομίας και Αμυντικής Τεχνολογίας) εξελίσσεται και βελτιώνεται προκειμένου να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει όλες τις παρούσες απειλές. Παράλληλα με το σύστημα «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ ΙΙ» αξιολογείται η απόκτηση τόσο του συστήματος «ΥΠΕΡΙΩΝ» για την αντιμετώπιση σμηνών Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών καθώς και του ραντάρ «ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ» επίσης προϊόντα της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας.

Σύστημα ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ

Ο «Κένταυρος» είναι ένα σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου σχεδιασμένο ειδικά για την αντιμετώπιση μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Πρόκειται για ένα counter-UAS σύστημα που στοχεύει στον εντοπισμό, την παρακολούθηση και την εξουδετέρωση εχθρικών UAVs. Η ανάπτυξή του ξεκίνησε γύρω στο 2019 και ολοκληρώθηκε τα επόμενα χρόνια, με συνεχείς αναβαθμίσεις ώστε να ανταποκρίνεται στις επιχειρησιακές ανάγκες. Ήδη βρίσκεται σε παραγωγή η τελευταία αναβαθμισμένη έκδοση. Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά οπλικά συστήματα, ο «Κένταυρος» βασίζεται κυρίως σε ηλεκτρονικά αντίμετρα (soft kill). Αυτό σημαίνει ότι δεν καταστρέφει απαραίτητα το drone με φυσικό τρόπο, αλλά το εξουδετερώνει παρεμβαίνοντας στα συστήματά του.

Συγκεκριμένα:

• Παρεμβάλλει τα σήματα GPS του drone
• Διακόπτει την επικοινωνία του με τον χειριστή
• Προκαλεί απώλεια ελέγχου, οδηγώντας το drone σε πτώση ή επιστροφή

Η δυνατότητα αυτή το καθιστά ιδιαίτερα αποτελεσματικό, καθώς αποφεύγονται δευτερογενείς ζημιές που θα μπορούσαν να προκύψουν από μια έκρηξη.

Ο «Κένταυρος» διαθέτει σημαντικές δυνατότητες:

• Ανίχνευση στόχων σε αποστάσεις άνω των 150 χιλιομέτρων
• Εξουδετέρωση στόχων σε αποστάσεις έως 40 χιλιομέτρων
• Κάλυψη ευρέος φάσματος UAV κατηγοριών 2 και 3

Επιπλέον, μπορεί να εγκατασταθεί:

• Σε πολεμικά πλοία (όπως φρεγάτες)
• Σε χερσαίες βάσεις
• Σε κρίσιμες υποδομές

Σύστημα ΥΠΕΡΙΩΝ

Το σύστημα ΥΠΕΡΙΩΝ σε αντίθεση με τον ΚΕΝΤΑΥΡΟ έχει σχεδιαστεί για αντιμετώπιση πολλαπλών στόχων ταυτόχρονα (σμήνη UAV) προερχόμενα απ’ όλες τις κατευθύνσεις. Δεν διαθέτει κινούμενα μέρη και έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει μια ομπρέλα κατά επερχόμενων απειλών μέχρι τα 10 χιλιόμετρα. Σημαντική παράμετρος είναι η πολύ γρήγορη απόκριση του συστήματος. Λόγω του μικρού του μεγέθους και βάρους μπορεί να εγκατασταθεί σε μικρά οχήματα για την κάλυψη σχηματισμών του στρατού ξηράς ή σε μικρά σκάφη του πολεμικού ναυτικού όπως περιπολικά και σκάφη ανορθόδοξου πολέμου.

Παρότι τα δύο συστήματα έχουν παρόμοιο σκοπό, δεν είναι ανταγωνιστικά αλλά συμπληρωματικά.

• Ο Κένταυρος εστιάζει σε μεγαλύτερες αποστάσεις και στρατηγική κάλυψη
• Ο Υπερίων επικεντρώνεται σε ταχύτητα και αντιμετώπιση πολλαπλών στόχων

Μαζί δημιουργούν μια πολυεπίπεδη άμυνα:

1. Έγκαιρη ανίχνευση (Κένταυρος)
2. Στοχευμένη παρεμβολή
3. Μαζική εξουδετέρωση σμηνών (Υπερίων)

Αυτό το μοντέλο είναι ιδιαίτερα σημαντικό στον σύγχρονο πόλεμο, όπου οι απειλές είναι ταχύτατες και συχνά μαζικές.

Συμπέρασμα

Τα συστήματα «Κένταυρος» και «Υπερίων» αποτελούν σημαντικά βήματα για την ενίσχυση της ελληνικής αμυντικής ικανότητας στον τομέα της αντιμετώπισης drones. Ο «Κένταυρος», με την αποδεδειγμένη επιχειρησιακή του αξία, προσφέρει ισχυρή προστασία σε μεγάλες αποστάσεις, ενώ ο «Υπερίων» εισάγει νέες δυνατότητες για την αντιμετώπιση σύνθετων και μαζικών επιθέσεων. Μαζί, τα δύο αυτά συστήματα διαμορφώνουν μια σύγχρονη «ασπίδα» που ανταποκρίνεται στις ανάγκες του 21ου αιώνα. Σε έναν κόσμο όπου τα drones γίνονται ολοένα και πιο κυρίαρχα στο πεδίο μάχης, η ανάπτυξη τέτοιων τεχνολογιών δεν αποτελεί απλώς επιλογή, αλλά αναγκαιότητα.

Το άρθρο Αποκλειστικό: Σε εξέλιξη βρίσκεται η φάση του νέου συστήματος παρεμβολών ελληνικής προέλευσης ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ ΙΙ δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του Defencereview.gr έχει ξεκινήσει η μαζική εγκατάσταση του ελληνικού συστήματος Anti-drone ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ σε πλοία του Πολεμικού Ναυτικού. Έτσι πέρα απο τις φρεγάτες ΥΔΡΑ και ΨΑΡΑ στις οποίες είναι ήδη εγκατεστημένο το σύστημα και βρίσκεται επιχειρησιακό στη Ανατολική Μεσόγειο και την Ερυθρά θάλασσα καλύπτοντας κρίσιμες περιοχές από τις απειλές του Ιράν και των συμμάχων του. Το σύστημα όπως είναι ήδη γνωστό είναι πλήρως επιχειρησιακό και απέδειξε τις ικανότητες του σε προηγούμενες αποστολές των πλοίων αυτών στην περιοχή έχοντας αποτελεσματικά αναχαιτίσει επικίνδυνα ντρόουν.

Όπως φαίνεται λοιπόν οι εξαγγελίες του υπουργού κου Νίκου Δένδια για αγορά του ελληνικού anti-drone συστήματος για τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις μπαίνει δυναμικά μπροστά. Έτσι μετά την ολοκλήρωση των σχετικών μελετών ηλεκτρομαγνητικής συμβατότητας το καίριο αυτό σύστημα για την αντιμετώπιση των νέας γενιάς απειλών θα αρχίσει να εγκαθήσταται σε μονάδες του πολεμικού ναυτικού. Οι κρίσιμες αυτές μελέτες θα δείξουν κατά πόσον το ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ μπορεί να λειτουργήσει μαζί με τα υπόλοιπα ηλεκτρονικά του πλοίου (ραντάρ, συστήματα Ηλεκτρονικού πολέμου κ.α.) χωρίς να υπονομεύονται οι δυνατότητες κανενός εκ των συστημάτων αυτών.

Σύστημα ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ

Ο «Κένταυρος» είναι ένα σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου σχεδιασμένο ειδικά για την αντιμετώπιση μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Πρόκειται για ένα counter-UAS σύστημα που στοχεύει στον εντοπισμό, την παρακολούθηση και την εξουδετέρωση εχθρικών UAVs. Η ανάπτυξή του ξεκίνησε γύρω στο 2019 και ολοκληρώθηκε τα επόμενα χρόνια, με συνεχείς αναβαθμίσεις ώστε να ανταποκρίνεται στις επιχειρησιακές ανάγκες. Ήδη βρίσκεται σε παραγωγή η τελευταία αναβαθμισμένη έκδοση. Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά οπλικά συστήματα, ο «Κένταυρος» βασίζεται κυρίως σε ηλεκτρονικά αντίμετρα (soft kill). Αυτό σημαίνει ότι δεν καταστρέφει απαραίτητα το drone με φυσικό τρόπο, αλλά το εξουδετερώνει παρεμβαίνοντας στα συστήματά του.

Συγκεκριμένα:

• Παρεμβάλλει τα σήματα GPS του drone
• Διακόπτει την επικοινωνία του με τον χειριστή
• Προκαλεί απώλεια ελέγχου, οδηγώντας το drone σε πτώση ή επιστροφή

Η δυνατότητα αυτή το καθιστά ιδιαίτερα αποτελεσματικό, καθώς αποφεύγονται δευτερογενείς ζημιές που θα μπορούσαν να προκύψουν από μια έκρηξη.

Ο «Κένταυρος» διαθέτει σημαντικές δυνατότητες:

• Ανίχνευση στόχων σε αποστάσεις άνω των 150 χιλιομέτρων
• Εξουδετέρωση στόχων σε αποστάσεις έως 40 χιλιομέτρων
• Κάλυψη ευρέος φάσματος UAV κατηγοριών 2 και 3

Επιπλέον, μπορεί να εγκατασταθεί:

• Σε πολεμικά πλοία (όπως φρεγάτες)
• Σε χερσαίες βάσεις
• Σε κρίσιμες υποδομές

Σύστημα ΥΠΕΡΙΩΝ

Το σύστημα ΥΠΕΡΙΩΝ σε αντίθεση με τον ΚΕΝΤΑΥΡΟ έχει σχεδιαστεί για αντιμετώπιση πολλαπλών στόχων ταυτόχρονα (σμήνη UAV) προερχόμενα απ’ όλες τις κατευθύνσεις. Δεν διαθέτει κινούμενα μέρη και έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει μια ομπρέλα κατά επερχόμενων απειλών μέχρι τα 10 χιλιόμετρα. Σημαντική παράμετρος είναι η πολύ γρήγορη απόκριση του συστήματος. Λόγω του μικρού του μεγέθους και βάρους μπορεί να εγκατασταθεί σε μικρά οχήματα για την κάλυψη σχηματισμών του στρατού ξηράς ή σε μικρά σκάφη του πολεμικού ναυτικού όπως περιπολικά και σκάφη ανορθόδοξου πολέμου.

Παρότι τα δύο συστήματα έχουν παρόμοιο σκοπό, δεν είναι ανταγωνιστικά αλλά συμπληρωματικά.

• Ο Κένταυρος εστιάζει σε μεγαλύτερες αποστάσεις και στρατηγική κάλυψη
• Ο Υπερίων επικεντρώνεται σε ταχύτητα και αντιμετώπιση πολλαπλών στόχων

Μαζί δημιουργούν μια πολυεπίπεδη άμυνα:

1. Έγκαιρη ανίχνευση (Κένταυρος)
2. Στοχευμένη παρεμβολή
3. Μαζική εξουδετέρωση σμηνών (Υπερίων)

Αυτό το μοντέλο είναι ιδιαίτερα σημαντικό στον σύγχρονο πόλεμο, όπου οι απειλές είναι ταχύτατες και συχνά μαζικές.

Συμπέρασμα

Τα συστήματα «Κένταυρος» και «Υπερίων» αποτελούν σημαντικά βήματα για την ενίσχυση της ελληνικής αμυντικής ικανότητας στον τομέα της αντιμετώπισης drones. Ο «Κένταυρος», με την αποδεδειγμένη επιχειρησιακή του αξία, προσφέρει ισχυρή προστασία σε μεγάλες αποστάσεις, ενώ ο «Υπερίων» εισάγει νέες δυνατότητες για την αντιμετώπιση σύνθετων και μαζικών επιθέσεων. Μαζί, τα δύο αυτά συστήματα διαμορφώνουν μια σύγχρονη «ασπίδα» που ανταποκρίνεται στις ανάγκες του 21ου αιώνα. Σε έναν κόσμο όπου τα drones γίνονται ολοένα και πιο κυρίαρχα στο πεδίο μάχης, η ανάπτυξη τέτοιων τεχνολογιών δεν αποτελεί απλώς επιλογή, αλλά αναγκαιότητα.

Το άρθρο Αποκλειστικό: Ξεκινάει η εγκατάσταση του συστήματος ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ στις φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ) ανακοινώνει την επιτυχή ολοκλήρωση της ενσωμάτωσης του anti-UAV συστήματος «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ» στο Σύστημα Αεράμυνας & Αντιπυραυλικής Προστασίας BARAK-MX της Israel Aerospace Industries (IAI), επιτυγχάνοντας πλήρως ενοποιημένη λειτουργία σε επίπεδο Διοίκησης & Ελέγχου (C2). Η ενσωμάτωση αυτή είναι αποτέλεσμα πολύμηνης, εντατικής και απολύτως στοχευμένης συνεργασίας μεταξύ των τεχνικών ομάδων της IAI και της ΕΑΒ, με στόχο την ασφαλή, απρόσκοπτη και επιχειρησιακά αξιόπιστη διαλειτουργικότητα των συστημάτων. Αυτή η συνέργεια αντανακλά μια κοινή στρατηγική κατεύθυνση: την παροχή στους τελικούς χρήστες αυξημένης ευελιξίας και περισσότερων επιλογών απέναντι σε ταχέως μεταβαλλόμενες απειλές.

Hard Kill και Soft Kill σε ενιαίο περιβάλλον C2

Η ισχύς της ενσωμάτωσης έγκειται στη δυνατότητα συνδυασμού Hard Kill και Soft Kill επιλογών σε ένα ενιαίο, κεντρικοποιημένο περιβάλλον Διοίκησης & Ελέγχου. Το BARAK-MX είναι ένα διεθνώς αναγνωρισμένο και επιχειρησιακά δοκιμασμένο σύστημα, σχεδιασμένο να αντιμετωπίζει ευρύ φάσμα απειλών – από μαχητικά αεροσκάφη και πυραύλους cruise έως βαλλιστικούς πυραύλους. Παράλληλα, ο «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ» της ΕΑΒ προσθέτει κρίσιμες δυνατότητες Soft Kill για την αντιμετώπιση UAV/UAS, μέσω προηγμένων τεχνικών ηλεκτρονικής υποστήριξης και παρεμβολής (jamming), όπου αυτό κρίνεται επιχειρησιακά κατάλληλο. Πρόσφατη τεχνική επίδειξη πεδίου επιβεβαίωσε ότι τα δύο συστήματα λειτουργούν ως ένα πλήρως ενοποιημένο σύνολο: από τον εντοπισμό και την αξιολόγηση της απειλής έως την υπόδειξη στόχου (cueing) και την ενεργοποίηση ηλεκτρονικής αντιμετώπισης Soft Kill μέσω παρεμβολών.

Ευθυγράμμιση με την «Ασπίδα του Αχιλλέα»

Η ολοκληρωμένη αυτή λύση ευθυγραμμίζεται πλήρως με τη φιλοσοφία και τις επιχειρησιακές απαιτήσεις του προγράμματος «Ασπίδα του Αχιλλέα», καθώς ενοποιεί στο ίδιο πλαίσιο Διοίκησης & Ελέγχου τις επιλογές κινητικής αναχαίτισης και ηλεκτρονικού πολέμου. Η προσέγγιση αυτή επιτρέπει κλιμακούμενη απόκριση ανάλογα με τη φύση της απειλής -από χαμηλού κόστους drones έως σύνθετες απειλές μεγαλύτερης εμβέλειας-, βελτιστοποιώντας τη χρήση των διαθέσιμων μέσων και διατηρώντας τα κινητικά συστήματα υψηλής αξίας για τις πλέον κρίσιμες περιπτώσεις. Μετά την επιτυχή επίδειξη πεδίου, ο Εκτελεστικός Πρόεδρος της ΕΑΒ, κ. Αλέξανδρος Διακόπουλος, δήλωσε: «Η επιτυχής επίδειξη πεδίου αποτελεί ένα σημαντικό τεχνολογικό ορόσημο για την ΕΑΒ. Επιβεβαιώνει ότι η ελληνική τεχνογνωσία του “ΚΕΝΤΑΥΡΟΥ” μπορεί να ενσωματώνεται ενοποιημένα σε προηγμένες αρχιτεκτονικές αεράμυνας, ενισχύοντας την ευελιξία και την κλιμάκωση της απόκρισης απέναντι στις σύγχρονες απειλές».

Στο ίδιο πνεύμα, ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Israel Aerospace Industries, κ. Boaz Levy, επεσήμανε: «Σε μια περίοδο κατά την οποία οι εναέριες απειλές εξελίσσονται ραγδαία και καθίστανται ολοένα και πιο προσιτές, τα σύγχρονα συστήματα αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας πρέπει να θεμελιώνονται στην τεχνολογική υπεροχή και σε μια πλήρως ενοποιημένη, πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική. Μαζί με τους στενούς συμμάχους και εταίρους μας στην Ελλάδα, και μέσα από ουσιαστική συνεργασία με την εγχώρια αμυντική βιομηχανία, ενισχύουμε την επιχειρησιακή ανθεκτικότητα και συμβάλλουμε στην κάλυψη των αυξανόμενων αμυντικών αναγκών σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Με λύσεις που συνδυάζουν αποδεδειγμένη τεχνολογία με ενιαία διοίκηση και έλεγχο, δίνουμε στα κράτη τη δυνατότητα να προστατεύουν αποτελεσματικά τον εναέριο χώρο τους, τις κρίσιμες υποδομές και τους πολίτες τους».

Επιχειρησιακά δοκιμασμένο – έτοιμο για το μέλλον

Τόσο το BARAK-MX όσο και ο «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ» είναι συστήματα επιχειρησιακά δοκιμασμένα, με αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα σε απαιτητικά περιβάλλοντα. Η συνεργασία μεταξύ της IAI και της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας υπερβαίνει μια απλή τεχνική διασύνδεση, συνιστώντας μια στρατηγική σύμπραξη που ενισχύει την αμυντική αυτονομία και τη διαλειτουργικότητα. Γεφυρώνοντας την αντιπυραυλική άμυνα με τον ηλεκτρονικό πόλεμο, η ενσωματωμένη λύση BARAK-MX / «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ» διαμορφώνει μια ισχυρή, πολυεπίπεδη και οικονομικά αποδοτική ασπίδα, ικανή να προστατεύσει αποτελεσματικά τον ελληνικό ουρανό απέναντι στο πλήρες φάσμα των σύγχρονων εναέριων απειλών.

Το άρθρο Τεχνολογικό ορόσημο για την ΕΑΒ: Επιβεβαιώθηκε σε επίδειξη πεδίου η ενοποίηση BARAK-MX και «ΚΕΝΤΑΥΡΟΥ» δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Η νέα αμυντική διάταξη που αναμένεται να σε λειτουργία τα επόμενα χρόνια είναι το δόγμα της Ασπίδας του Αχιλλέα όπως την αποκαλεί ο ΥΠΕΘΑ κ. Νίκος Δένδιας. Στην ουσία είναι μια επικαιροποιημένη αμυντική λειτουργία των ενόπλων δυνάμεων έτσι ώστε η χώρα να είναι σε θέση να αμυνθεί απέναντι στους νέους τύπους απειλών που έχουν γίνει γνωστές αλλά και να εκσυγχρονήσει υπάρχουσες δομές και συστήματα. Μέσα από την ιστοσελίδα του Defencereview.gr έχουν γραφτεί πλήθος άρθρων για τις ανάγκες που υπάρχουν σε νέα συστήματα τα οποία θα καλύψουν κενά ή θα αντικαταστήσουν παλαιότερα στο φάσμα, συλλογής πληροφορίων, έγκαιρης προειδοποίησης, αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής άμυνας και κρούσης βαθιά μέσα στο έδαφος του αντιπάλου.

Ήδη διάφορα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στη θέση τους ώστε να δημιουργήσουν μια ολοκληρωμένη δικτυοκεντρική αμυντική διάταξη με δυνατότητα εξαπόλυσης συντριπτικού πλήγματος στον αντίπαλο. Όπως είναι γνωστό οι ανάγκες αναβάθμισης του στρατεύματος είναι πολλές και συσσωρευμένες λόγω της δεκαετούς αδράνειας. Ανάγκες που προκύπτουν από τον εκσυγχρονισμό των υφιστάμενων δυνατοτήτων αλλά και την αντιμετώπιση νέων απειλών που έχουν αναδυθεί τα τελευταία χρόνια. Για τον λόγο αυτό, χρειάζεται μια ισορροπημένη ανάπτυξη καλύπτοντας ιεραρχικά τις ανάγκες αναβάθμισης, ανάλογα με τα ταμειακά διαθέσιμα του υπουργείου ώστε το νέο οικοδόμημα να αναπτύσσεται σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες αποτροπής. Για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», ο κ. Δένδιας τόνισε ότι «έχει πάρα πολλά επίπεδα», όπως η Ασπίδα του Αχιλλέα είχε πέντε επίπεδα, και συγκεκριμένα όπως είπε «αντιαεροπορικό, αντιπυραυλικό, αντι-drone, αντι-πλοϊκό και Anti- submarine, κάτω από τη θάλασσα».

Όσον αφορά τα δύο πρώτα επίπεδα ο κύριος υπουργός αναφέρεται στον περίφημο «Θόλο» ο οποίος θα έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει και να προστατέψει απέναντι στις αντίστοιχες απειλές από τον αέρα. Η Ελλάδα ανέκαθεν διέθεται μία από τις πιο ολοκληρωμένες και πολυστρωματικές αεράμυνες σε νατοϊκό επίπεδο καλύπτοντας όλο το φάσμα. Από τα V-Shorads μέχρι τα συστήματα μέσης-μεγάλης εμβέλειας. Διαθέτοντας δεκάδες εκτοξευτές με ικανότητα αντιαεροπορικής κυρίως κάλυψης χώρου ή κινούμενων σχηματισμών. Όπως έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν ήταν επιτακτική ανάγκη η αντικατάσταση μέρους των συστημάτων αυτών ώστε να μπορέσει να εκσυγχρονιστεί το αντιαεροπορικό δίκτυο. Όπως έχει γίνει γνωστό η ελληνική πλευρά βρίσκεται σε προχωρημένες συνομιλίες για την απόκτηση αντιαεροπορικών/αντιβαλλιστικών συστημάτων ισραηλινής προέλευσης σε ένα πρόγραμμα αρχικού κόστους περίπου 2,8 δισεκατομυρίων ευρώ. Οι συνομιλίες είναι δε, σε τόσο προχωρημένο επίπεδο που ενδέχεται το πρόγραμμα να οριστικοποιηθεί μέσα στο πρώτο μισό του 2026. Τα συστήματα που πρόκειται να αποκτηθούν σε πρώτη φάση είναι ο BARAK MX και τα SPYDER AiO, ενώ σε δεύτερο χρόνο θα αποκτηθούν πυροβολαρχίες του David’s Sling για αντιβαλλιστική προστασία. Σκοπός είναι να αντικαταστήσουν τις πυροβολαρχίες μέσης εμβέλειας I-Hawk PIII και τα αυτοκινούμενα συστήματα Osa AKM και Tor M1 καθώς και τους S-300. Τόσο τα I-Hawk PIII και τα Osa AKM είναι παλαιά συστήματα με μεγάλες απαιτήσεις επάνδρωσης ενώ για τα TOR M1 και S-300 είναι άγνωστο για πόσο ακόμη θα μπορούν να υποστηρίζονται από τον ελληνικό στρατό λόγω του ρωσο-ουκρανικού πολέμου.

Barak MX

O Barak είναι ένας πύραυλος εδάφους-αέρος μεγάλου βεληνεκούς (SAM), που αναπτύχθηκε από κοινού από την εταιρεία IAI και τον Ινδικό Οργανισμό Αμυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης (DRDO). Ο πύραυλος έχει σχεδιαστεί για να καταστρέφει εναέριες απειλές, συμπεριλαμβανομένων αεροσκαφών, ελικοπτέρων, πυραύλων κατά πλοίων και UAV καθώς και βαλλιστικών πυραύλων και πυραύλων κρουζ. Υπάρχουν τόσο θαλάσσιες όσο και χερσαίες παραλλαγές του συστήματος.

Ο πύραυλος Barak 8 έχει μήκος περίπου 4,5 μέτρα, διάμετρο 0,225 μέτρα στο σώμα του πύραυλου και 0,54 μέτρα στο ενισχυτικό στάδιο, άνοιγμα φτερών 0,94 μέτρα και βάρος 275 κιλά συμπεριλαμβανομένης μιας κεφαλής 60 κιλών που εκρήγνυται σε κοντινή απόσταση. Ο πύραυλος έχει μέγιστη ταχύτητα 3 Mach με μέγιστη επιχειρησιακή εμβέλεια 70 χλμ και μπορεί να κάνει ελιγμούς 50g.

Η IAI έχει επίσης αναπτύξει νέα βλήματ στην οικογένεια Barak, συμπεριλαμβανομένων των εκδόσεων SRAD με εμβέλεια 15 χλμ, τον MRAD, με κινητήρα πυραύλων μονού παλμού για εμβέλεια 35 χλμ, τον LRAD με κινητήρα πυραύλων διπλού παλμού για εμβέλεια 70 χλμ, τον ER με κινητήρα πυραύλων διπλού παλμού και πρόσθετος ενισχυτής για εμβέλεια 150 χλμ και βελτιωμένες δυνατότητες TBM και το Barak MX που διευρύνει το Barak σε ένα πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας που χρησιμοποιεί ενοποιημένους έξυπνους εκτοξευτές που φέρουν βλήματα αναχαίτισης μικρής, μεσαίας και εκτεταμένης εμβέλειας.

Η μονάδα εκτοξευτή του πυραυλικού συστήματος αεράμυνας BARAK ΜΧ είναι τοποθετημένη σε σασί στρατιωτικού φορτηγού αυξημένης ευκινησίας. Οι πύραυλοι Barak εκτοξεύονται κάθετα από το TEL (Transporter Erector Launcher) και παρέχουν κάλυψη 360 μοιρών. Η μονάδα εκτόξευσης αποτελείται από οκτώ πύραλους έτοιμους για βολή. Και οι οκτώ πύραυλοι μπορούν να εκτοξευθούν σε λιγότερο από 20 δευτερόλεπτα. Επίσης, ο κάθε εκτοξευτής έχει τη δυνατότητα να φέρει οποιονδήποτε συνδυασμό πυραύλων BARAK επεκτείνοντας τη διαθεσιμότητα και τον πλουραλισμό λύσεων για τον διοικητή της μονάδας.

Μια πυροβολαρχία Barak αποτελείται από ένα σύστημα διοίκησης και ελέγχου, ραντάρ παρακολούθησης, πυραύλων και κινητών εκτοξευτών. Όταν συνδυάζεται με ένα σύγχρονο σύστημα αεράμυνας και ραντάρ παρακολούθησης πολλαπλών λειτουργιών και καθοδήγησης, το Barak ΜΧ επιτρέπει τη δυνατότητα ταυτόχρονης εμπλοκής πολλαπλών στόχων κατά τη διάρκεια επιθέσεων κορεσμού.

SPYDER AiO

Το SPYDER AiO (All in One) είναι ένα πλήρως ευέλικτο και αυτόνομο μέσο αεράμυνας το οποίο αναπτύχθηκε για να καλύψει τις κρίσιμες επιχειρησιακές ανάγκες του σύγχρονου πεδίου μάχης, ικανό για γρήγορη ανάπτυξη μέσα σε λίγα λεπτά, σε δύσκολα εδάφη και με σύντομους χρόνους αντίδρασης. Το AiO παρέχει αξιόπιστη αεράμυνα με ελαχιστοποιημένο αποτύπωμα υλικοτεχνικής υποστήριξης.

Τα κύρια εξαρτήματα του συστήματος είναι:

• Ένα 8×8 υψηλής κινητικότητας τροχοφόρο φορτηγό όχημα που περιλαμβάνει όλα τα σύστηματα.
• Σύστημα Command & Control
• Δύο σταθμοί εργασίας καμπίνας (CWS)
• Οχταπλός εκτοξευτής με πυραύλους I-Derby SR, I-Derby ER, & PYTHON-5 SR
• Αισθητήρες επιτήρησης & ελέγχου πυρός σε ιστό εκτεινόμενο καθ’ ύψος
• Ραντάρ 3D AESA σταθερών στοιχειοκεραιών
• Ηλεκτροπτικό σύστημα TopLite
• Σύστημα τροφοδοσίας

Οι δυνατότητες του συστήματος είναι προσβολή εναέριας απειλής σρ εμβέλειας στα 1-40χλμ και υψόμετρο 20μ – 12χλμ. Μπορεί να εμπλέξει ταυτόχρονα τέσσερις στόχους και χρειάζεται τρία λεπτά να μεταβεί από λειτουργία κίνησης σε λειτουργία εκτόξευσης πυραύλου.

Έχει δυνατότητα λειτουργίας αυτόνομα ή διασυνδεδεμένο σε υψηλότερο κλιμάκιο (C2), τα ραντάρ SPYDER AiO εντοπίζουν απειλές εν κινήσει και μεταβαίνουν γρήγορα στη λειτουργία πυροδότησης. Όταν εντοπιστεί μια απειλή ή δοθεί εντολή, το όχημα σταματά, οι γρύλοι σταθεροποίησης εκτείνονται, το ραντάρ εκτείνεται σε πλήρες ύψος και ο εκτοξευτής φτάνει σε σχεδόν κάθετη θέση, έτοιμος για βολή, πυροδότηση – όλα ελέγχονται από το σταθμό εργασίας καμπίνας χωρίς να απαιτείται από το πλήρωμα να εγκαταλείψει την καμπίνα του οχήματος. Το βάρος του φορέα μαζί με το σύστημα αγκίζει τους 30 τόνους.

Πέραν αυτών, θα αποκτηθεί και αριθμός νέων πολυλειτουργικών ραντάρ EL/M-2084 MMR της IAI/ELTA. Ακόμη δεν είναι γνωστό εάν ο αριθμός θα καλύπτει μόνο τις αποκτηθήσες μονάδες ή υπάρχει μέριμνα για επιπλέον συστημάτων ραντάρ έτσι ώστε να αντικατασταθούν παλαιού τύπου ραντάρ 2D/3D τα οποία βρίσκονται ακόμη σε χρήση.

Το EL/M-2084 ανήκει σε μια ομάδα ραντάρ 4D AESA με πομποδέκτες Νιτριδίου του Γάλιου πολλαπλών λειτουργιών στις μπάντες S/C. Οι κύριες αποστολές του ραντάρ είναι, Επιτήρηση Αέρος, Αντιαεροπορική Άμυνα – Ραντάρ ελέγχου πυρός, Έγκαιρης προειδοποίησης και Ραντάρ αντιπυροβολικού και C-RAM. Το MMR ανιχνεύει υψηλά και χαμηλά ιπτάμενους στόχους, παρακολουθεί, ταξινομεί και δημιουργεί μια εικόνα κατάστασης αέρα σε πραγματικό χρόνο όλων των εναέριων στόχων όπως πλατφόρμες χαμηλής διατομής ραντάρ, UAV, τακτικά εναέρια όπλα, πυρομαχικά περιπλάνησης, τακτικούς βαλλιστικούς πυραύλους, βλήματα πλεύσης και βλήματα πυροβολικού καμπύλης τροχιάς. Το ραντάρ διατείθεται σε δύο διαμορφώσεις περιστρεφόμενο και στατικό. Το πρώτο έχει κάλυψη 360 μοιρών, μέγιστη εμβέλεια 475χλμ και κάλυψη καθ’ ύψος -7 έως 70 μοίρες και έρευνα σε ύψος τα 30 χλμ. Το δεύτερο κάλυψη (+/-) 65 μοίρες στο οριζόντιο και κάλυψη καθ’ ύψος -7 έως 90 μοίρες μέγιστη εμβέλεια 650χλμ και σε ύψος τα 30 χλμ. Η δυνατότητα αντιπυροβολικού του συγκεκριμένου ραντάρ σε αυτές παραμεθόριες περιοχές θα βοηθήσει στην εύκολη στοχοποίηση των μονάδων πυροβολικού του αντιπάλου. Επίσης πολύ σημαντική είναι η δυνατότητα αποκάλυψης περιφερόμενων πυρομαχικών που θα δώσει την ευκαιρία στην τοπική αεράμυνα να καταρριφθούν πριν χτυπήσουν το στόχο τους που μπορεί να είναι ακόμη και το ίδιο το ραντάρ.

Όπως αναφέραμε και παραπάνω σε δεύτερο χρόνο πρόκειται να αποκτηθεί και το David’s Sling που θα προσθέσει αντιβαλλιστική άμυνα απέναντυ σε τακτικούς βαλλιστικούς πύραυλους όπως ο υπό ανάπτυξη Tayfun. Μια τέτοια εξέλιξη είναι λογική μιας και κρίσιμες υποδομές θα χρειαστεί να προστατευθούν και από αυτού του είδους τις απειλές οι οποίες δεν υπήρχαν τα προηγούμενα χρόνια.

Davis’s Sling

Η μονάδα εκτοξευτή του πυραυλικού συστήματος αεράμυνας David’s Sling αποτελείται από έναν εκτοξευτή Transporter Erector Launcher (TEL) τοποθετημένο σε ένα ρυμουλκούμενο δύο αξόνων. Το TEL είναι εξοπλισμένο με πολλαπλά κάνιστρα πυραύλων και συνήθως φέρουν 6 έως 12 πυραύλους αναχαίτισης Stunner. Κάθε βλήμα αποθηκεύεται και εκτοξεύεται κατακόρυφα από το ατομικό του κάνιστρο, μειώνοντας τον χρόνο προετοιμασίας που απαιτείται για την εκτόξευση και βελτιώνοντας τον χρόνο απόκρισης του συστήματος. Κάθε πυροβολαρχία μπορεί να υποστηρίξει έναν αριθμό εκτοξευτών. Σίγουρα μέχρι τέσσερις που είναι και το φινλανδικό σύστημα, επομένως σίγουρα μέχρι 48 βλήματα Stunner έτοιμα για εκτόξευση.

Ο εκτοξευτής και το βλήμα Stunner έχουν αναπτυχθεί με τη βοήθεια της αμερικανικής Raytheon. Η οποία προσφέρει το βλήμε με το όνομα Sky Ceptor, ως εναλλακτική σε πυροβολαρχίες PAC 3 μέσω της αναβάθμισης PAAC-4 (Patriot Advanced Affordable Capability-4). Το Stunner είναι ένα βλήμα τεχνολογίας hit to kill. H εμβέλεια αναχαίτησης αν και αναφέρεται 300 χιλιόμετρα μάλλον αναφέρεται στο βεληνεκές των βαλλιστικών πυραύλων, οπότε θα θεωρίσουμε η πραγματική μέγιστη εμβέλεια είναι απόρρητη. Το ιδιαίτερο χαρακτηρικτικό του βλήματος είναι η μύτη  όπου στεγάζονται οι αισθητήρες πρόσκτησης του στόχου και η οποία δεν έχει τη συνήθη κωνική σχεδίαση αλλά είναι ασσυμετρική και προσομειάζει τη ράχη θαλάσσιου θηλαστικού (dolphin-shaped nose). Η μύτη φιλοξενεί τους δύο αισθητήρες για την τερματική καθοδήγηση, έναν συνδυαστικό αισθητήρα ηλεκτρο-οπτικής απεικόνισης και υπερύθρων (EO/IR), καθώς και έναν ανιχνευτή ραντάρ AESA για μέγιστη απόδοση παντός καιρού. Κατά τη φάση της ενδιάμεσης πορείας, ο πύραυλος λαμβάνει ενημερώσεις καθοδήγησης από το επίγειο ραντάρ του συστήματος μέσω μιας ενσωματωμένης σύνδεσης δεδομένων (Data Link). Το βλήμα έχει μήκος 4,6 μέτρα, εκπέτασμα 1,1 μέτρα και διάμετρο 35 εκατοστά. Το βάρος του είναι 400 κιλά και επιτυγχάνει μέγιστη ταχύτητα 7,5 μαχ. Διαθέτει κινητήρα δύο σταδίων για την επιτάχυνση του βλήματος και τη διατήρηση της ταχύτητας κατά τη ενδιάμεση φάση της πτήσης προς τον στόχο ενώ το τρίτο στάδιο ενεργοποιείται για την αύξηση της ταχύτητας και της κινητικής ενέργειας του βλήματος κατά την τελική φάση της αναχαίτησης.

Το Golden Almond Battle Management Center χρησιμεύει ως το κέντρο διοίκησης και ελέγχου του συστήματος David’s Sling και αναπτύχθηκε από την Elbit Systems. Αυτό το κινητό κέντρο Διοίκησης και Ελέγχου επεξεργάζεται τα δεδομένα αισθητήρων, διαχειρίζεται τις λειτουργίες του συστήματος και συντονίζεται με άλλα μέσα αεράμυνας, όπως τα συστήματα Iron Dome και Arrow. Τέλος, το σύστημα David’s Sling βασίζεται σε ασφαλείς συνδέσεις επικοινωνίας και δεδομένων για να εξασφαλίσει απρόσκοπτο συντονισμό μεταξύ των στοιχείων του, συμπεριλαμβανομένου του συστήματος ραντάρ, των πυραύλων αναχαίτισης και του κέντρου διοίκησης και ελέγχου. Αυτοί οι σύνδεσμοι δεδομένων επιτρέπουν στο σύστημα να λαμβάνει ενημερώσεις σε πραγματικό χρόνο και να ανταποκρίνεται αποτελεσματικά σε εξελισσόμενες απειλές.

Σύστημα Anti–Drone

Στο σύγχρονο θέατρο επιχειρήσεων το η κατώτερη βαθμίδα αντιαεροπορικής κάλυψης είναι τα συστήματα anti-drone. Οι επιχειρήσεις στην Ουκρανία κατά κύριο λόγο έχουν δείξει πως ένα σύστημα μερικών χιλιάδων δολαρίων μπορεί να επιφέρει κύρια πλήγματα σε συστήματα και εγκαταστάσει πολλαπλάσιου κόστους. Είναι λοιπόν επιτακτικό να υπάρχουν συστήματα τα οποία να μπορούν να αντιμετωπίσουν απειλές όπως τα μικρά drone και περιφερώμενα πυρομαχικά που τα μεγαλύτερα πυραυλικά συστήματα είτε δεν είναι σε θέση να το κάνουν είτε το κόστος είναι πολύ μεγάλο. Τέτοια συστήματα πρέπει να υπάρχουν για να παρέχουν καλύψη τόσο επί του πεδίου όσο και σε καίριες εγκαταστάσεις όπως είναι στρατιωτικές και πολιτικές υποδομές στρατηγικού χαρακτήρα. Στον τομέα αυτόν όπως φαίνεται η ελληνική αμυντική βιομηχανία θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο με το νέο anti-drone σύστημα Κένταυρος/Ύπερίων της ΕΑΒ το οποίο θα τοποθετηθεί σε κύριες ναυτικές μονάδες (Κένταυρος) και ως εποχούμενο για την ξηρά (Υπερίων). Το σύστημα αυτό έχει αποδείξει επί του πεδίου ότι μπορεί να αναγνωρίσει, στοχοποιήσει και να καταρρίψει τέτοιου είδους στόχων. Άλλες λύσεις είναι η χρήση αυτοκινούμενων αντιαεροπορικών πυροβόλων. Τα παλαιά γερμανικής κατασκευής Gepard έχουν πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό τους τα τελευταία χρόνια στα πεδία των μαχών. Σήμερα η Rheinmetall προσφέρει το νεότερο αλλά πολύ ακριβό Skyranger. Μια επιλογή χαμηλού κόστους θα ήταν η εξέλιξη του τεθωρακισμένου που επιδείχθηκε πρόσφατα σε άσκηση του Ε.Σ. με πυροβόλο Μ61Α1 Vulcan από τα αποθέματα που υπάρχουν και διασύνδεσή του με σύστημα στοχοποίησης για χρήση και ως anti-drone.

Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι την ελληνική αντιαεροπορική και αντιβαλλιστική ομπρέλα συμπληρώνουν και τα αεροσκάφη της Π.Α. με δυνατότητα κατάριψης αεροσκαφών και βαλλιστικών πυραύλων όπως απέδειξε η συμβολή αμερικανικών και βρετανικών αεροσκαφών στην άμυνα του Ισραήλ κατά τις βαλλιστικές επιθέσης των Ιρανών. Όπως επίσης και του Π.Ν. με τις νέες φρεγάτες FDI HN και τους αντιαεροπορικούς/αντιβαλλιστικούς πύραυλους μεγάλου βεληνεκούς ASTER 30. Όλα τα συστήματα μαζί δικτυομένα σε ένα κοινό περιβάλλον είναι αυτά που θα αντιμετωπίσουν την οποιαδήποτε απειλή.

Το άρθρο Ανάλυση: Η Ασπίδα του Αχιλλέα (Μέρος Α’) δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Μέσα σε διάστημα κάτι περισσότερο από δέκα ημερών γίναμε θεατές δύο πολύ σημαντικών και ταυτόχρονα πανομοιότυπων επιθέσεων Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών ή κατά το κοινώς λεγόμενο, ντρόουν σε δύο διαφορετικά θέατρα επιχειρήσεων, ανάμεσα σε διαφορετικές αντιμαχόμενες πλευρές. Αναφερόμαστε στην επίθεση ντρόουν τα οποία μεταφέρθηκαν ή προυπήρχαν μέσα στην εχθρική επικράτεια για την καταστροφή στρατηγικών στόχων σε μεγάλες αποστάσεις. Από την Ουκρανία κατά στρατιωτικών αεροδρομίων με αποτέλεσμα την καταστροφή δεκάδων ρωσικών αεροσκαφών και στρατηγικών βομβαρδιστικών και από το Ισραήλ κατά της αντιαεροπορικής άμυνας του Ιράν και άλλων στρατηγικών στόχων.

Για την ιστορία, η Ουκρανική υπηρεσία πληροφοριών SBU οργάνωσε την επιχείρηση κατά την οποία δεκάδες ντρόουν τα οποία είχαν φορτωθεί μυστικά σε πολιτικά φορτηγά μεταφορών ενεργοποιήθηκαν εξ αποστάσεως και έπληξαν με επιτυχία τέσσερις βάσεις της ρωσικής αεροπορίας, με αποκορύφωμα μία βάση στο Ιρκούτσκ στην ανατολική Σιβηρία. Η επιχείρηση οργανώθηκε σε διάστημα 18 μηνών και έλαβε χώρα την 1^η Ιουνίου. Το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή σαράντα περίπου ρωσικών αεροσκαφών συμπεριλαμβανομένων των αναντικατάστατων A50 AEW και στρατηγικών βομβαρδιστικών τύπου Tu-22M3 και Tu-95. Τα τελευταία είναι φορείς τόσο πυρηνικών όπλων όσο και πυραύλων κρουζ. Σύμφωνα με ότι έχει γίνει γνωστό τα ντρόουν τοποθετήθηκαν μυστικά σε φορτηγά και μεταφέρθηκαν εντός της ρωσική επικράτειας. Όταν το φορτηγό πέρναγε κοντά από τη βάση-στόχο τα ντρόουν ενεργοποιήθηκαν και εκτοξεύθηκαν από τους φορείς τους.

Στην αντίστοιχη περίπτωση, η ισραηλινή Μοσάντ είχε δημιουργήσει μία βάση συναρμολόγισης των δικών της ντρόουν μέσα στην ιρανική επικράτεια. Η βάση αυτή κοντά στην Τεχεράνη χρησιμοποιήθηκε από ισραηλινούς κομάντος για την εκτόξευση των ισραηλινών ντρόουν κατά της ιρανικής αεράμυνας. Το αποτέλεσμα ήταν η απενεργοποίηση μεγάλου μέρους της ώστε να μπορέσουν τα ισραηλινά αεροσκάφη να καταφέρουν πλήγματα κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν. Σύμφωνα με ισραηλινές πηγές με την επίθεση αυτή καταστράφηκε η αντιαεροπορική άμυνα στο δυτικό Ιράν και τα ισραηλινά αεροσκάφη απολαμβάνουν σήμερα την πλήρη αεροπορική υπεροχή στην περιοχή αυτή.

Όπως βλέπουμε η χρήση ντρόουν για αναγνώριση/στοχοποίηση και προσβολή αντίπαλων οπλικών συστημάτων αλλά και στρατηγικών στόχων γίνεται όλο και μεγαλύτερη ενώ νέοι τρόποι χρήσης και στρατηγικές χρησιμοποιούνται στις δύο μεγάλες συρράξεις αναβαθμίζοντας τον ρόλο τους στο μελλοντικό πεδίο μάχης. Κατά πόσο είναι σήμερα έτοιμες οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις να αντιμετωπίσουν αυτή τη νέα απειλή; Και κατά πόσο τα διδάγματα από τις συγκρούσεις αυτές ενσωματώνονται και με ποιο ρυθμό ώστε να είμαστε πιο έτοιμοι στο μέλλον στην αντιμετώπιση τους; Αν σε ένα απευκταίο μέλλον γινόταν μια επίθεση αυτού του τύπου είναι οχυρωμένες οι ελληνικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις για να την αντιμετωπίσουν; Με εξαίρεση τα αεροδρόμια της Π.Α. που έχουν ένα ολοκληρωμένο σύστημα τερματικής αντιαεροπορικής άμυνας (Skyguard) το οποίο κατά περίπτωση θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια αντίστοιχη επίθεση, τί γίνεται με τους υπόλοιπους κλάδους και τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις;

Το πιο σημαντικό ατού αυτών των επιθέσεων είναι η εγκύτητα που μπορεί να έχει ο χώρος εκτόξευσης με τον στόχο. Φανταστείτε ένα κοντέινερ γεμάτο επιθετικά ντρόουν να σταματάει σε εγκύτητα μερικών χιλιομέτρων από μια στρατιωτική εγκατάσταση-στόχο και να εξαπολύει ένα σμήνος. Η μικρή απόσταση σε συδυασμό με το χαμηλό ύψος πτήσης και το χαμηλό ηλεκτρομαγνητικό ίχνος προσδίδει τον απόλυτο αιφνιδιασμό σε παραδοσιακά αντιαεροπορικά συστήματα. Επομένως χρειάζεται η προμήθεια άλλων ειδικοποιημένων συστημάτων που μπορούν να προσφέρουν έγκαιρη προειδοποίηση, εντοπισμό και αποτελεσματική αντιμετώπιση ακόμη και εναντίων σμηνών επιθετικών ντρόουν. Δύο είναι οι συνήθεις τρόποι αντιμετώπισης. Είτε με hard kill συστήματα όπως συστήματα GBAD πυροβόλων και λέιζερ είτε με συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου. Σήμερα πολλές εταιρείες ασχολούνται με την ανάπτυξη συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου τα οποία μόνα τους ή σε συνδυασμό με συστήματα GBAD πυροβόλων και πυραύλων μπορούν να προσφέρουν αξιόπιστες λύσεις αντιμετώπισης τέτοιου είδους απειλών. Ευτυχώς, η ελληνική αμυντική βιομηχανία και πιο συγκεκριμένα η ΕΑΒ (Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία) έχει να προσφέρει το σύστημα C-UAS ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ το οποίο είναι ένα δοκιμασμένο σύστημα με ικανότητα αποκάλυψης στόχων σε πολύ μεγάλες αποστάσεις της τάξης των 150 χιλιομέτρων και την αντιμετώπιση αυτών από τα σαράντα χιλιόμετρα περίπου. Επίσης υπάρχει και το νεότερο μέλος της οικογένειας, το σύστημα C-UAS ΥΠΕΡΙΩΝ το οποίο αποτελείται από τέσσερις στoιχειοκεραίες καλύπτοντας τόξο 360 μοιρών. Είναι μια πιο ελαφριά έκδοση του ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ βελτιστοποιημένο για την αντιμετώπιση σμηνών και micro-UAV σε εμβέλεια της τάξης των 10 χιλιομέτρων. Εκτός της αποδεδειγμένης ικανότητας των συστημάτων αυτών, ένα άλλο μεγάλο ατού είναι η πολύ χαμηλή τιμή τους (υποπολλαπλάσια αντίστοιχων συστημάτων εταιρειών του εξωτερικού). Πράγμα που τα καθιστά ελκυστικά για την αγορά και τοποθέτηση τους για την κάλυψη πλήθους στόχων όπως, πλοία του ναυτικού, βάσεις τις Π.Α και του Π.Ν., στρατιωτικές εγκαταστάσεις του στρατού ξηράς καθώς και εγκαταστάσεις στρατηγικής αξίας (με κινητά συστήματα).

Στην αγορά υπάρχουν βέβαια και άλλα συστήματα όπως το σύστημα LEONIDAS της επίσης με ελληνικό όνομα Epirus. Το σύστημα αυτό αποτελείται από μία στοιχειοκεραία τεχνολογίας GaN η οποία έχει τη δυνατότητα να ανιχνεύει να στοχοποιεί και να καταρίπτει εισερχόμενα προς το στόχο UAV μέσω εκπομπής υψηλής ισχύος παλμού μικροκυμάτων καταστρέφοντας τα ηλεκτρονικά τους. Η κεραία μπορεί να περιστραφεί κατά 360 μοίρες ώστε να μπορεί η κεραία να γυρίσει προς την κατεύθυνση της απειλής. Το σύστημα είναι ημιρυμουλκούμενο επάνω σε τρείλερ αλλά υπάρχει και πλήρως αυτοκινούμενη έκδοση με το σύστημα τοποθετημένο επάνω σε τροχοφόρο τεθωρακισμένο όχημα τύπου Stryker. Έχει περάσει με επιτυχία όλα τα τεστ του αμερικάνικου στρατού και αριθμός τους βρίσκεται υπό παραγγελία. Αντίστοιχα συστήματα έχουν αναπτύξει ή είναι υπό ανάπτυξη από μεγάλες εταιρείες του χώρου όπως η Rheinmetall, η Hensoldt με το Elysion C-UAS, η Rafael με το Drone Dome, η Thales κ.α.

Οι δύο τελευταίες συγκρούσεις έχουν αναδείξει τα μη επανδρωμένα αεροχήματα ως βασικό παράγοντα στο σύγχρονο πεδίο. Το μικρό τους κόστος, η επιταχυνόμενη ανάπτυξη των ηλεκτρονικών, της υπολογιστικής ισχύος και του ΑΙ θα κάνει τα συστήματα αυτά ακόμη πιο επικύνδυνα στο μέλλον οπότε πρέπει η ελληνική πολιτεία να θωρακίσει τις ένοπλες δυνάμεις και τις στρατηγικές υποδομές από αυτού του είδους τους κινδύνους. Ευτυχώς, η ελληνική αμυντική βιομηχανία βρίσκεται στην αιχμή της τεχνολογίας μέσω των συστημάτων ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ και ΥΠΕΡΙΩΝ και με μικρό κόστος μπορεί και πρέπει να θωρακίστούν οι σημαντικές υποδομές πολιτικές και στρατιωτικές υποδομές. Επίσης, μέσω και του ΕΛΚΑΚ να δωθούν περισσότερα κονδύλια προς στην ανάπτυξη νέων τεχνολογιών ώστε τα ελληνικά συστήματα να είναι πάντα ένα βήμα μπροστά προστατεύοντας από τις μελλοντικές απειλές.

Το άρθρο Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις: Τα νέας γενιάς συστήματα για την αντιμετώπισης επιθέσεων κορεσμού από σμήνη Μη Επανδρωμένων δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.