Στα πλαίσια του συνεδρίου Ναυτικής Ισχύος, που πραγματοποιήθηκε σήμερα Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2022 στο «Ίδρυμα Ευγενίδου» ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ πραγματοποίησε μια τοποθέτηση στην οποία αναφέρθηκε και πάλι στην δημιουργία Ναυστάθμου στον Αλμυρό του Βόλου.

Για το θέμα αυτό είχαμε εκθέσει τα επιχειρήματα μας στο παρακάτω άρθρο με τίτλο: «Αμφίβιοι προβληματισμοί για το υψηλό κόστος των AAV7A1 καθώς και της σχεδιαζόμενης Ναυτικής Βάσης Παγασητικού κόλπου». (https://defencereview.gr/aav7a1-vehicles-for-hellenic-marines-the-high-cost-and-the-disadvantages/)

Θα υπενθυμίσουμε στον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ αυτά που είχαμε γράψει και τότε:

Σύμφωνα με πληροφορίες το κόστος απόκτησης των 76 AAV7A1 ανέρχεται στα 270 εκατομμύρια ευρώ ενώ απαιτούνται τουλάχιστον άλλα 100 εκατομμύρια ευρώ για τις νέες λιμενικές υποδομές στο Αλμυρό Βόλου και εγκαταστάσεις ώστε να εξυπηρετούνται τα αρματαγωγά της κλάσης «ΙΑΣΩΝ». Το συνολικό κόστος ανέρχεται στα 370 εκατομμυρίων ευρώ.

Ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος είναι σφοδρός υποστηρικτής της παραπάνω «λύσης» που θέλει αντί της μετακίνησης της 32 Ταξιαρχίας Πεζοναυτών στην Αττική και συγκεκριμένα στον Αυλώνα και στις εγκαταστάσεις του Κέντρο Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων (ΚΕΤΘ), της μετακίνησης των αρματαγωγών στον Βόλο.

Την ίδια στιγμή ακυρώθηκε η μετεγκατάσταση της 32 Ταξιαρχίας στην Αττική και το ΚΕΤΘ λόγω των αντιδράσεων των τοπικών παραγόντων που επισκέφτηκαν τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ και δεσμεύτηκε να ικανοποιήσει τα αιτήματα τους. Είναι γεγονός πως είχε προαποφασιστεί η μετεγκατάσταση της Ταξιαρχίας στον Αυλώνα αλλά εκ των υστέρων «προέκυψαν» θέματα με τους χώρους εκπαίδευσης… Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει καθώς το ΚΕΤΘ είναι το μεγαλύτερο στρατόπεδο στα Βαλκάνια με τεράστιους χώρους εκπαίδευσης και πεδίο ασκήσεων – βολών.

Το καλοκαίρι πάλι από τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ διακινούνταν ιδέες περί απόκτησης πλοίου αμφίβιων επιχειρήεων για το ΠΝ λες και είναι αυτή η βασική προτεραίοτητα του ΠΝ και των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Αναλυτικά η ομιλία του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ Στρατηγού Κωνσταντίνου Φλώρου

Ένα Συνέδριο για τη σημασία της Ναυτικής Ισχύος, που καλείται να απαντήσει στα κεφαλαιώδη ερωτήματα «γιατί ο έλεγχος της θάλασσας είναι σημαντικός», και γιατί είναι μέγα, το της θαλάσσης κράτος, όπως δηλώνει τόσο εύγλωττα ο Θουκυδίδης, μας γυρνάει πίσω στις ρίζες και στα πανάρχαια νάματα του Ελληνισμού. Μας γυρνάει σε ένα διαχρονικό γνώρισμα της ιδιοσυγκρασίας του Έλληνα, που κάποιοι το ονόμασαν εύστοχα «σύνδρομο του Οδυσσέα». Σύνδρομο δηλαδή του ανθρώπου που τον έλκει η θάλασσα, που τον συναρπάζει η πρόκληση της ναυσιπλοΐας, και που διακατέχεται από φιλαπόδημο πνεύμα. Μας γυρνάει στους θαλασσοκράτορες Έλληνες του 8 ου αιώνα προ Χριστού, που αναδείχθηκαν απόλυτοι κυρίαρχοι στον θαλάσσιο χώρο της Μεσογείου και του Εύξεινου Πόντου, ιδρύοντας καινούριες «ελληνίδες πόλεις», ως αποικίες των πόλεων-κρατών του ελλαδικού χώρου. «Η αρχή των κρατούντων της Θαλάσσης!», βροντοφώναζε ο Λυσίας προς τους συμπατριώτες του στον Ολυμπιακό του Λόγο, που θα πει πως «Η εξουσία ανήκει σε αυτούς που κυριαρχούν στη θάλασσα».

Η θαλάσσια ισχύς όμως, υποστηρίζεται από την Ναυτική Ισχύ. Από την ικανότητα δηλαδή να προβάλλεις την δύναμή σου στη θάλασσα, και μάλιστα πριν ακόμα τολμήσει κάποιος να σε αμφισβητήσει. Δεν υπήρξαν, ούτε θα υπάρξουν πιο εύγλωττα λόγια για να περιγράψουν την κεφαλαιώδη σημασία της ναυτικής ισχύος, από αυτά που είπε ο Θεμιστοκλής προς τον Κορίνθιο Στρατηγό Αδείμαντο, όταν κατά τη διάρκεια του Πολεμικού Συμβουλίου που πραγματοποιήθηκε πριν από την Ναυμαχία της Σαλαμίνας, τον προσέβαλε λέγοντάς του «να μη μιλά, αφού δεν είχε πλέον Πατρίδα», γιατί οι Αθηναίοι είχαν εγκαταλείψει την πόλη τους. Η απάντηση του Θεμιστοκλή ήταν αποστομωτική: «Εμείς έχουμε την μέγιστη πόλη της Ελλάδας, δηλαδή τις διακόσιες τριήρεις μας»! Ακολούθησε ο θρίαμβος της ναυμαχίας της Σαλαμίνας και η μακρά αθηναϊκή ηγεμονία στην θάλασσα, ενώ έκτοτε κατά τη διάρκεια της τρισχιλιετούς ιστορίας μας, η ναυτική ισχύς καθόρισε την μοίρα των Ελλήνων. Καθόρισε την ακμή και την παρακμή τους, όπως άλλωστε συνέβη και σε άλλους λαούς, σε παγκόσμιο επίπεδο. Και αυτό συνέβη, διότι από την Ναυτική Ισχύ δεν εξαρτάται μόνο η κυριαρχία στην θάλασσα. Εξαρτάται και η κυριαρχία στην ξηρά. Απόδειξη τρανή για αυτό, είναι «η γραφή» που έστειλε ο Αρχιστράτηγος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης το 1822 προς τους «πατριώτας θαλασσινούς εις Ύδραν, Σπέτσες, Ψαρά και λοιπούς νήσους», παρακαλώντας τους να σπεύσουν να τον «συντρέξουν αδελφικώς από θαλάσσης».

Ο Γέρος του Μοριά καταλάβαινε, ότι ο χερσαίος αγώνας δεν θα μπορούσε να τελεσφορήσει χωρίς τον παράλληλο νικηφόρο αγώνα στην θάλασσα.Και έτσι, τα θρυλικά ελληνικά μπρίκια στα χρόνια της Επανάστασης έγιναν από εμπορικά πολεμικά, και δεν κατανικούσαν μόνο εχθρικούς στόλους, δεν έκαιγαν απλώς εχθρικές ναυαρχίδες, αλλά ταυτόχρονα και εφαρμόζοντας επιθετική στρατηγική, κατόρθωναν να ελέγχουν τις θαλάσσιες οδούς, να προκαλούν αντιπερισπασμούς για την υποστήριξη των χερσαίων επιχειρήσεων,και να σπάζουν ναυτικούς αποκλεισμούς, Αυτή είναι η σημασία της Ναυτικής Ισχύος, αυτή είναι η τεράστια στρατιωτική, πολιτική και διπλωματική σημασία που προσλαμβάνει η επιχειρησιακή παρουσία ενός πλοίου ή μιας δύναμης πλοίων, είτε λέγονται αρχαίες Τριήρεις, Βυζαντινοί Δρόμωνες, και Επαναστατικοί Πάρωνες, είτε λέγονται Κανονιοφόροι, Πυραυλάκατοι, Φρεγάτες και Υποβρύχια. Γιατί πολύ απλά, η κεφαλαιώδης σημασία της Ναυτικής Ισχύος είναι διαχρονική! Και το Πολεμικό μας Ναυτικό είναι σήμερα ο κατεξοχήν παράγοντας προβολής της σκληρής Ελληνικής Ναυτικής Ισχύος, και το έχει αποδείξει πλείστες όσες φορές απαιτήθηκε τα τελευταία χρόνια, αλλά και πολύ πρόσφατα. Αφού ο ρόλος του είναι πρωταγωνιστικός σε κάθε κρίση που ξεσπά στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, αλλά και πέραν αυτών.

Και με τις πολλαπλές θαλάσσιες επιχειρήσεις που αναλαμβάνει, επιχειρήσεις Άμυνας και Αποτροπής, επιχειρήσεις Επιτήρησης, αλλά και επιχειρήσεις Ειρηνευτικές, Ανθρωπιστικές, Έρευνας και Διάσωσης, καταπολέμησης της πειρατείας και της τρομοκρατίας, προβάλλει την Ελληνική Σημαία και διασφαλίζει τα εθνικά συμφέροντα και δίκαια. Εκτός όμως από το Πολεμικό μας Ναυτικό που λειτουργεί ως κατεξοχήν φορέας της σκληρής Ναυτικής μας Ισχύος, ως δεύτερος πυλώνας της ελληνικής ναυτικής και κατ’ επέκταση της Ελληνικής Θαλάσσιας Ισχύος παραμένει η Ελληνική Εμπορική Ναυτιλία. Αρκεί μόνο να αναλογιστούμε ότι βρίσκεται στην πρώτη θέση παγκοσμίως, με τους Έλληνες πλοιοκτήτες να διατηρούν για μία ακόμη χρονιά φέτος την πρωτοκαθεδρία, ελέγχοντας σχεδόν το 19% της παγκόσμιας χωρητικότητας εκτοπίσματος!

Το εντυπωσιακό αυτό κατόρθωμα συνιστά την τρανότερη απόδειξη, ότι το αρχέγονο «σύνδρομο του Οδυσσέα» είναι ακόμα ζωντανό μέσα στο Ελληνικό DNA! Και ταυτόχρονα επιβεβαιώνει τον ναυτικό χαρακτήρα του Έθνους μας και την εξαιρετικά γόνιμη και διαχρονική σχέση των Ελλήνων με τη θάλασσα! Την σχέση που αποδεικνύεται με την αξιοθαύμαστη ναυτοσύνη των Ελλήνων. Θέλω όμως να σταθώ λίγο περισσότερο στην σημασία της ελληνικής Ναυτικής Ισχύος σε διεθνές επίπεδο, σε επίπεδο δηλαδή ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Για το ΝΑΤΟ ειδικότερα, που συνιστά μια Συμμαχία με προεξάρχουσα ναυτική διάσταση, η σημασία της έχει αναγνωριστεί και αναδειχθεί στην Ναυτική Στρατηγική της Συμμαχίας, με τον έλεγχο και την διασφάλιση των ζωτικών παγκόσμιων θαλάσσιων οδών επικοινωνίας να καθίσταται κεφαλαιώδης, ιδιαίτερα στους Ωκεανούς αλλά και στην Νότια και Ανατολική Πτέρυγά του. Ιδίως στις μέρες μας, που ο παγκόσμιος ανταγωνισμός ισχύος έχει αναθερμανθεί, οι ναυτικές δυνάμεις των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ είναι καθοριστικές για την προστασία των συμφερόντων της Συμμαχίας, όπως και για την διασφάλιση της ευημερίας των πολιτών τους.

Και το ίδιο φυσικά ισχύει και για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η συνεισφορά μας τώρα ως Κράτους-Μέλους στην διατήρηση και ενδυνάμωση της Ναυτικής Ισχύος της Συμμαχίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι γνωστή και σημαντική. Η Ελλάδα είναι πάντοτε παρούσα στις Ναυτικές Επιχειρήσεις τους και στις μόνιμες Ναυτικές δυνάμεις τους, όπως συμβαίνει στις μέρες μας με την Ευρωπαϊκή Επιχείρηση IRINI που εφαρμόζει το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών για την απαγόρευση της διακίνησης όπλων στη Λιβύη, στην οποία ως γνωστόν έχουμε αναλάβει και πάλι τη Διοίκηση της Ναυτικής της Δύναμης. Αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες προσφέροντας Δομή Δυνάμεων του ΝΑΤΟ δύο Ναυτικά Στρατηγεία Υψηλής Ετοιμότητας, υποστηρίζοντας με πράξεις τα όσα πρεσβεύουμε ως Χώρα για την υποστήριξη της ασφάλειας και της σταθερότητας του Ευρωατλαντικού χώρου. Και είναι ένα λιμάνι αυτό της Αλεξανδρούπολης, της Σούδας του Βορρά που σήμερα στηρίζει την αρχιτεκτονική άμυνας και ασφάλειας αυτού του χώρου, και διασφαλίζει την Ανατολική Πτέρυγα του ΝΑΤΟ από την βίαιη εκδήλωση του Ρωσικού αναθεωρητισμού στην Ουκρανία.

Μέσα από αυτές τις συμμετοχές, μέσα από αυτές τις πρωτοβουλίες, που έρχονται ως συνέχεια μιας μακράς παράδοσης πλήθους επιχειρήσεων, όπως η Επιχείρηση «ΑΤΑLΑΝΤΑ» της Ε.Ε. για την αποτροπή και την καταστολή πειρατικών επιθέσεων στο Κέρας της Αφρικής, αυξάνεται το εθνικό αποτύπωμα μας εντός της Συμμαχίας και της ΕΕ και ενισχύεται η δυνατότητά μας να συμμετέχουμε στις διεθνείς εξελίξεις με κύρος και αξιοπιστία.

Στη νέα Δομή Δυνάμεων της περιόδου 2020-2034 που εκπόνησε το ΓΕΕΘΑ σε συνεργασία με τα Γενικά Επιτελεία και η οποία εγκρίθηκε από το ΚΥΣΕΑ, πολλά από τα βασικά προγράμματα πρόσκτησης νέων μέσων και οπλικών συστημάτων αφορούν στην ενίσχυση του Πολεμικού μας Ναυτικού, γεγονός που καταδεικνύει την απόλυτη προσήλωση μας στην διατήρηση και ενδυνάμωση της Ναυτικής Ισχύος μας.

Σημειώνω ιδιαίτερα το πρόγραμμα πρόσκτησης των Φρεγατών Belh@rra, ενώ αναμένουμε την ολοκλήρωση του προγράμματος εκσυγχρονισμού των Αεροσκαφών Ναυτικών Επιχειρήσεων P-3 BRAVO, την παραλαβή των νέων υπερσύγχρονων ελικοπτέρων ΜΗ-60 ROMEO καθώς και των νέων τορπιλών βαρέως τύπου για τα Υποβρύχια μας. Παράλληλα, επίκειται ο εκσυγχρονισμός των 4 Φρεγατών ΜΕΚΟ, όπως και η επιλογή του τύπου των νέων Κορβετών μας.

Υπάρχουν φυσικά πολλά ακόμη προγράμματα που αφορούν στην πρόσκτηση νέων δυνατοτήτων και οπλικών συστημάτων, αλλά και στην αναβάθμιση των ναυτικών υποδομών μας, με προεξάρχουσες την επέκταση του Ναυστάθμου Κρήτης στη Σούδα, ώστε το «Φρούριο Κρήτη» να φιλοξενήσει το 50% του Στόλου μας,. Αλλά και την δημιουργία Ναυστάθμου στον Αλμυρό του Βόλου όπου θα ναυλοχούν τα Αρματαγωγά μας δίπλα ακριβώς στην φυσική τους συνέχεια, δηλαδή στην 32 Ταξιαρχία Πεζοναυτών.

Πράγματα δηλαδή που συνιστούν απαιτήσεις και ανάγκες δεκαετιών, τώρα αυτήν την περίοδο, λαμβάνουν χώρα, πραγματοποιούνται, υλοποιούνται και γίνονται πράξη οικοδομώντας το μέλλον του Πολεμικού μας Ναυτικού. Όλα τα δεδομένα σε παγκόσμιο επίπεδο καταδεικνύουν τη θάλασσα ως χώρο κεφαλαιώδους σημασίας και ολοένα αυξανόμενου γεωπολιτικού ενδιαφέροντος, με σημαντικότατο στρατηγικό βάθος. Το μοναδικό προνόμιο που έχουμε ως Έλληνες να ζούμε σε έναν χώρο, ηπειρωτικό και νησιωτικό, περιτριγυρισμένο από θάλασσες, στον οποίο διασταυρώνονται ενεργειακοί οδοί και εμπορικοί άξονες, γεννά για εμάς σημαντικές προκλήσεις.

Η διαφύλαξη της ασφάλειας, της ειρήνης και της ευημερίας αυτού του χώρου εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό και από την Ναυτική Ισχύ της Χώρας μας. Την ισχύ που διαθέτει και θα συνεχίσει να διαθέτει το Πολεμικό μας Ναυτικό, σε συνδυασμό πάντοτε με την ισχύ του Στρατού Ξηράς, της Πολεμικής Αεροπορίας και των Δυνάμεων Ειδικών Επιχειρήσεων, που όλοι μαζί ενωμένοι συναποτελούν την μία, ενιαία και αδιαίρετη Εθνική Στρατιωτική Ισχύ μας, που συνδυαζόμενη με το Εμπορικό μας Ναυτικό καθιστά την Πατρίδα μας Χώρα με σημαντικές ευθύνες και υποχρεώσεις, στις οποίες οφείλουμε όλοι μας να ανταποκριθούμε. Γι΄ αυτό και οφείλουμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, και με όλες μας τις δυνάμεις να διασφαλίσουμε τις δυνατότητες των Ενόπλων μας Δυνάμεων και της Ναυτικής μας Ισχύος, για το καλό της Πατρίδας μας αλλά και της ευρύτερης περιοχής!

Κλείνοντας θα ήθελα να συγχαρώ θερμά όσους εργάστηκαν για την διοργάνωση αυτού του Συνεδρίου, που προσφέρει μια άριστη ευκαιρία ανάδειξης της Ελληνικής Ναυτικής Ισχύος, του ειδικού της βάρους και της προστιθέμενης αξίας, της τόσο για την επιβίωση και την ευημερία του τόπου μας, όσο για την ασφάλεια, την ειρήνη και την σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου και πέραν αυτής. Σας ευχαριστώ πολύ.

Παραθέτουμε το άρθρο μας προ μερικών εβδομάδων:

Το άρθρο Επιμένει ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ για Ναύσταθμο στο Βόλο παρά τις αντίθετες εισηγήσεις του Πολεμικού Ναυτικού δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Επανέρχεται το ζήτημα της εγγύτητας της 32 Ταξιαρχίας Πεζοναυτών με τη Διοίκηση Αμφιβίων Δυνάμεων του Αρχηγείου Στόλου. Ήδη πληθαίνουν οι σκέψεις που θέλουν τον ελλιμενισμό ορισμένων αρματαγωγών στο λιμάνι του Βόλου ώστε να διασφαλιστεί η εγγύτητα χερσαίων στρατευμάτων και αποβατικών μέσων. Το ΓΕΝ επεξεργάζεται σχέδιο για τον μόνιμο ελλιμενισμό ενός αριθμού από αρματαγωγά κλάσης «ΣΑΜΟΣ» στον Βόλο.

Για να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα για το που πρέπει να βρίσκονται οι Πεζοναύτες και τα πλοία της Διοίκησης Αμφιβίων Δυνάμεων οφείλουμε να έχουμε υπόψη το δόγμα δράσης και τα διατιθέμενα μέσα προς την εκπλήρωση του αντικειμενικού σκοπού. Με τα υφιστάμενα μέσα τόσο της 32 Ταξιαρχίας Πεζοναυτών όσο και της Διοίκησης Αμφιβίων Δυνάμεων, οι Έλληνες πεζοναύτες είναι η εφεδρεία της ΑΣΔΕΝ. Με άλλα λόγια θα κληθούν να δράσουν ως δύναμη ενίσχυσης νήσου στη περιοχή ευθύνης της ΑΣΔΕΝ ή ως δύναμη που θα ανακαταλάβει φίλιο έδαφος σε νησί της ΑΣΔΕΝ στο οποίο οι εχθρικές δυνάμεις έχουν εγκαταστήσει προγεφύρωμα και τα στρατεύματα της ΑΣΔΕΝ διεξάγουν αμυντικό/ επιβραδυντικό αγώνα.

Συνεπώς, το δόγμα επιχειρήσεων της 32 Ταξιαρχίας Πεζοναυτών του ΕΣ δεν είναι επιθετικό γιατί δεν υπάρχουν τα οπλικά συστήματα ή τα μέσα τόσο στον ΕΣ όσο και στο ΠΝ. Επανειλημμένα βέβαια έχουμε τονίσει πως κακώς απεμπολήθηκε το δόγμα του ισοδύναμου τετελεσμένου στο οποίο οι Πεζοναύτες είχαν κεντρικό ρόλο.  Με γνώμονα το παραπάνω δόγμα δράσης αποκτήθηκαν τα ZUBR τα οποία στη πορεία απαξιώθηκαν λόγω υψηλού κόστους συντήρησης και δυσκινησίας της ρωσικής πλευράς στην υποστήριξη τους χωρίς φυσικά να αναιρούνται οι ελληνικές ευθύνες. Επιθετικές αποβατικές επιχειρήσεις σε καθαρά εχθρικό έδαφος όπως η Ίμβρος ή η Τένεδος προϋποθέτουν πλήρη αεροπορική και ναυτική υπεροχή σε τόπο και χρόνο καθώς και τα κατάλληλα μέσα αμφίβιων ενεργειών καθώς και πλειάδα μέσων ελικοπτέρων εφόδου και ασφαλώς αεροκίνητες και αεροαποβατικές δυνάμεις.

Τον ρόλο αυτό καλύπτουν οι καταδρομείς της 1ης Ταξιαρχίας Καταδρομών Αλεξιπτωτιστών και το προσωπικό της 71ης Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας. Αμφότερες όμως δυνάμεις δεν διαθέτουν επαρκή αριθμό μέσων ελικοπτέρων εφόδου ώστε να ενεργήσουν αεροπρογεφυρώματα ταυτοχρόνως με αποβατική ενέργεια από την 32 Ταξιαρχία Πεζοναυτών. Και αυτών των δυνάμεων ο ρόλος είναι περισσότερο αμυντικός (ενίσχυση νήσων και Δ ΣΣ) και λιγότερο επιθετικός λόγω έλλειψης μέσων εφόδου.

Ως εκ τούτων, φτάσαμε στο σήμερα. Οι Πεζοναύτες του ΕΣ ενεργούν με τα αρματαγωγά της Διοίκησης Αμφιβίων Δυνάμεων τα οποία ως βασικό μειονέκτημα έχουν τις χαμηλές ταχύτητες πλεύσης. Τα ZUBR απόρροια έλλειψης άλλων μέσων εκτέλεσης ειδικών επιχειρήσεων αφιερώθηκαν σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα στις Δυνάμεις Ειδικών Επιχειρήσεων και ειδικότερα στη Ζ ΜΑΚ ως το ιδανικό μέσο ταχείας μεταφοράς των επίλεκτων αμφίβιων καταδρομέων με τις λέμβους που θα επιχειρήσουν εγγύς της νήσου (μικρονήσου ή βραχονησίδας) που έχει καταληφθεί από τον εχθρό.

Η μετεγκατάσταση της 32 Ταξιαρχίας Πεζοναυτών στην Αττική είχε αποφασιστεί αλλά προσέκρουσε με τον πρώην ΥΕΘΑ Ε. Αποστολάκη να ρίχνει «άκυρο». Εκτός από τα επιχειρήματα βουλευτών της Θεσσαλίας με γνώμονα την τοπική κοινωνία υπάρχουν ορισμένες σοβαρές ενστάσεις για τη μετεγκατάσταση της 32 Ταξιαρχίας Πεζοναυτών όπως η υπέρ συγκέντρωση δυνάμεων στην Αττική και η απόσταση που καλούνται να πλεύσουν καθότι από τον Βόλο τα νησιά του Βορείου Αιγαίου είναι εγγύτερα ενώ τα νησιά του Κεντρικού και Νότιου Αιγαίου μακρότερα.

Από την άλλη μεριά, ο ελλιμενισμός αρματαγωγών του ΠΝ στον Βόλο εμπεριέχει υψηλό κόστος για τη συγκρότηση υποδομών ενώ από τακτικής άποψης προϋποθέτει τα πλοία του Στόλου να έχουν αναπτυχθεί πρώτα στον θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου και να διασφαλίζουν πλέγμα προστασίας στα αρματαγωγά από όλες τις απειλές (ανθυποβρυχιακές, ασύμμετρες, εναέριες και επιθέσεις από εχθρικά πλοία με κατευθυνόμενα βλήματα). Σε γενικές γραμμές, τα αρματαγωγά είναι παρωχημένα ως μέσο μεταφοράς στρατευμάτων του ΕΣ.

Επομένως, η λύση της επίταξης εμπορικών πλοίων σύγχρονων προδιαγραφών με μεγάλο όγκου φορτίου και υψηλών ταχυτήτων είναι ορθότερη με τη προϋπόθεση τα επίτακτα εμπορικά πλοία να μπορούν να πραγματοποιήσουν κατάπλου και αποβίβαση προσωπικού, υλικού και μέσων σε λιμάνι στη περιοχή ευθύνης της ΑΣΔΕΝ. Με το θέμα αυτό ασχολείται η Υπηρεσία Υποδοχής Πλοίων και Πολεμικής Χρησιμοποίησης Λιμένων (ΥΠ/ΠΧΛ). Δυστυχώς, όμως με ελάχιστες εξαιρέσεις ποτέ δεν έλαβε χώρα οργανωμένη επίταξη εμπορικών πλοίων στα πλαίσια μιας άσκησης.

Στη κατεύθυνση αυτή η Αττική προσφέρεται καλύτερα για τη 32 Ταξιαρχία Πεζοναυτών δεδομένου ότι το λιμάνι του Πειραιά παρουσιάζει υψηλή ναυτιλιακή κίνηση λόγω κάλυψης αναγκών σε Κυκλάδες, Δωδεκάνησα και Κρήτη. Η παρουσία της 32 Ταξιαρχίας Πεζοναυτών στην Αττική έχοντας ως βάση τη παραπάνω θέση είναι καλύτερα αφού τα περισσότερα εμπορικά πλοία πλέουν στο Νότιο Αιγαίο άρα οι χρόνοι φόρτωσης και μεταφοράς είναι μικρότεροι απ’ ότι να καταπλεύσει ένα πλοίο στον Βόλο ή αλλού και ακολούθως να μεταβεί στη περιοχή ενδιαφέροντος.

Η μετεγκατάσταση της 32 Ταξιαρχίας Πεζοναυτών στην Αττική είχε σχεδιαστεί ως εξής: ένα τάγμα στον Σκαραμαγκά και άλλο ένα στον Αυλώνα Αττικής. Υπάρχει όμως και η τρίτη άποψη (δικοί μας προβληματισμοί και σκέψεις) που εκτιμούμε πως μπορεί να εφαρμοστεί και η οποία θέλει τους Πεζοναύτες σε νήσους βατήρες. Παλαιότερα είναι γνωστό πως ένα Τάγμα βρίσκονταν στη Σύρο ώστε να είναι εγγύς των Δωδεκανήσων. Το ζήτημα είναι οι υποδομές. Είναι κάτι που πρέπει να εξεταστεί με ολοκληρωμένη οικονομοτεχνική μελέτη. Αντιστοίχως, το ίδιο θα μπορούσε να λάβει χώρα στη Σκύρο ώστε οι Πεζοναύτες (ένα Τάγμα) να βρίσκονται εγγύς νήσων Βορείου και Κεντρικού Αιγαίου.

Το κώλυμα σε μια τέτοια περίπτωση είναι οι χώροι εκπαίδευσης  και η κάλυψη αναγκών σε ζητήματα διοικητικής μέριμνας υλικού, προσωπικού και μέσων. Μια παραλλαγή αυτής της άποψης είναι να υπάρχουν λόχοι άμεσης επέμβασης στα παραπάνω νησιά (Σκύρος και Σύρος) ώστε τα τάγματα να είναι στην ηπειρωτική χώρα και να εξασφαλίζεται λύση στα παραπάνω θέματα: χώροι εκπαίδευσης και κυρίως διοικητική μέριμνα.

Τέλειο αποτέλεσμα δεν δύναται να υπάρξει αφού όλες οι επιλογές έχουν θετικά και αρνητικά. Εν κατακλείδι, κατά την άποψη μας δύο θέματα που πρέπει να λάβουμε υπόψη στον αμυντικό σχεδιασμό είναι τα εξής: εμπλουτισμός των αποβατικών μέσων για τη 32 Ταξιαρχία Πεζοναυτών ώστε να διαθέτει οργανικά πλωτά μέσα όντας σε θέση να αποπλεύσει άμεσα και να μεταφέρει τις πρώτες ελαφρές δυνάμεις. Τέτοια σκάφη θα μπορούσαν να ήταν τα Μ18 εκτοπίσματος 32 τόνων και μήκους 20 μέτρων, μεταφορικής ικανότητας 24 ανδρών ή μιας άλλης εγχώριας σχεδίασης. Το δεύτερο είναι η δημιουργία εφεδρείας στην ΑΣΔΕΝ. Πρακτικά, αυτό συνεπάγεται πως το ένα νησί θα μεταφέρει δια θαλάσσης εφεδρείες στο άλλο, άρα απαραίτητη ανάγκη είναι κάθε ΑΔΤΕ (κύριο νησί) να διαθέτει πλωτά σκάφη που να μπορεί να μετακινεί ελαφρές δυνάμεις πεζικού.

Όλα τα παραπάνω τα θέτουμε ως τροφή για σκέψη, διάλογο και προβληματισμό. Το βασικό είναι επανεξετάσουμε τη διάταξη δυνάμεων, το δόγμα μας και αυτό που αναφέρεται ως αμυντικός σχεδιασμός. Να δούμε δηλαδή σαν τι θέλουμε τους Πεζοναύτες. Είτε με καθαρά επιθετική δράση ως μια βαριά αμφίβια μηχανοκίνητη ταξιαρχία ειδικού σκοπού (άρα και με τα ανάλογα μέσα και υλικά) είτε ως ελαφρύ αμφίβιο πεζικό άμεσης ενίσχυσης νήσων. Κατ’ ανάγκη το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Είναι πάλι όμως ζήτημα υλικών και μέσων.

Σαφώς και πρέπει οι Πεζοναύτες να είναι εγγύς με τα αρματαγωγά αλλά πρέπει να δούμε τα εξής θέματα.

Εν έτη 2020 οι Πεζοναύτες είναι λογικό να ενεργούν με παρωχημένα πλοία και πνευστές λέμβους ή ΑΒΑΚ; Πότε θα αποκτήσουν αμφίβια τεθωρακισμένα ή οργανικά ταχύπλοα εφόδου; Ποιο το επίπεδο αεροκίνησης του ΕΣ; Αρκούν μόνον τα Chinook; Μήπως να προχωρήσουμε σε καλύτερη αξιοποίηση και τεχνική υποστήριξη των ZUBR ή στην απόκτηση ενός αντίστοιχου μέσου;

Αξίζει να διαβάσετε τις παρακάτω αναλύσεις μας.

Το άρθρο Τα αρματαγωγά στον Βόλο ή οι Πεζοναύτες στην Αττική; Υπάρχει και τρίτη άποψη δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

To προσεχές διάστημα θα παραδοθεί το νέο ταχύπλοο σκάφος των Ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων και συγκεκριμένα των Αμφίβιων Καταδρομέων. Το προηγούμενο χρονικό διάστημα η Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων με διαδικασίες εξπρές παρήγγειλε τρία διαφορετικά σκάφη με προϋπολογισμό 1,2 εκατομμύρια ευρώ. Η Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων ζητούσε άμεσα ετοιμοπαράδοτα σκάφη λόγω κατεπειγουσών επιχειρησιακών αναγκών.

Ένα από τα τρία θα είναι της εταιρείας RAFNAR και συγκεκριμένα το μοντέλο 1100 CABIN ASSAULT. Πρόκειται για σκάφη Ισλανδικής σχεδίασης και ελληνικής ναυπήγησης. Το σκάφος θα φέρει τρεις εξωλέμβιους κινητήρες Mercury 350L6 (υπάρχει και η επιλογή για άλλους χρήστες των δύο εξωλέμβιων Mercury 450R) και θα αναπτύσσει έμφορτο τη μέγιστη ταχύτητα των 53 κόμβων. Το σκάφος κλειστού τύπου με υπερκατασεκυή και έχοντας θωράκιση  κατηγορίας NIJ3+ στα παράθυρα και τη καμπίνα. Δύναται να μεταφέρει 14 άτομα προσωπικό σε αντικραδασμικά καθίσματα της εταιρείας Ulman. Τέσσερα άτομα είναι εξωτερικά στη πλώρη, τέσσερα στη πρύμνη και τα υπόλοιπα εσωτερικά στην καμπίνα του σκάφους.

Ο εξοπλισμός των σκαφών τύπου1100 CABIN ASSAULT συμπληρώνεται από ηλεκτροπτικό σύστημα της FLIR, ραντάρ ναυτιλίας SIMRAD, GPS – Plotter, τακτικό σύστημα αποστολής μετάδοσης εικόνας και ήχου και δυνατότητα τοποθέτησης έστορα με πολυβόλο στη πλώρη των 12,7 χιλιοστών. Το σκάφος ζυγίζει 4,1 τόνους και έχει ακτίνα δράσης τα 400 ναυτικά μίλια. Τα σκάφη RAFNAR έχουν τη δυνατότητα να πλέουν σε εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες και σε περίπτωση που πάρουν κλήση επανέρχονται στην αρχική τους θέση.

Φυσικά ο εξοπλισμός των σκαφών τροποποιείται και διαμορφώνεται ανάλογα τις ανάγκες τις απαιτήσεις του πελάτη ως προς το σκέλος των αισθητήρες, του οπλικού φορτίου (μπορεί να τοποθετηθεί και τηλεχειριζόμενος έστορας με πολυβόλο μέχρι 12,7 χιλιοστά), των επικοινωνιακών συστημάτων καθώς και των κινητήρων (εσωλέμβιοι ή εξωλέμβιοι). Η επιλογή των εξωλέμβιων μηχανών γίνεται λόγω της γάστρας του σκάφους καθώς και λόγω ευκολιών στη συντήρηση.

Το μοντέλο τύπου1100 CABIN ASSAULT είναι αυτό που θα συμπληρώσει τον στόλο πλωτών του ΛΣ μέσω της δωρεάς δέκα σκαφών του παραπάνω τύπου από την Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών. Επίσης, όπως προαναφέρθηκε ένα τέτοιο θα παραδοθεί στις Ειδικές Δυνάμεις (Αμφίβιοι Καταδρομείς) μαζί με άλλα δύο.

Παράλληλα, εκκρεμεί ο διαγωνισμός ύψους 16 εκατομμυρίων ευρώ για 40 νέα ταχύπλοα. Ο διαγωνισμός πήρε παράταση λόγω της πανδημίας ως την 1 Ιουνίου 2020. Σημειώνεται, ότι η RAFNAR μέσω της ONEX συμμετέχει και στον παραπάνω διαγωνισμό επίσης με το μοντέλο τύπου1100 CABIN ASSAULT ως προτεινόμενη επιλογή για το πρόγραμμα απόκτησης των 40 νέων σκαφών. Από τον επόμενο μήνα θα αρχίσουν και οι παραδόσεις σταδιακά των νέων ταχυπλόων του ίδιου τύπου για το ΛΣ.

Εκτός του διαγωνισμού για τα νέα ταχύπλοα σκάφη των Μοιρών Αμφιβίων Καταδρομών υπάρχει και η πρόθεση του ΠΝ να αντικαταστήσει τα ΑΒΑΚ των Αρματαγωγών με σύγχρονα ταχύπλοα. Οι εξελίξεις σε επίπεδο ταχυπλόων συμπληρώνονται με την απόκτηση από τη ΔΥΚ του ΠΝ των 4 ΣΑΠ Mark V τα οποία είναι σε μέτρια κατάσταση και θα χρειαστούν αρκετή δουλειά ώστε να είναι επιχειρησιακά (αρχικά θα γίνει επιθεώρηση των μηχανων) καθώς και να λάβουν τον ενδεδειγμένο εξοπλισμό. Από τις φωτογραφίες φαίνεται πως είναι τελείως «γυμνά» ως προς τον εξοπλισμό τους (επικοινωνίες, ναυτιλία, οπλισμός κτλ).

Ακολουθούν φωτογραφίες από τις εν πλω δοκιμές που παρακολουθήσαμε στον Σαρωνικό.

Το άρθρο Προσεχώς η παράδοση του νέου σκάφους των Ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων (Αποκλειστικές φωτογραφίες) δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Ανήκοντας στην ευρύτερη κατηγορία των επιθετικών επιχειρήσεων, οι Αμφίβιες Επιχειρήσεις εξαπολύονται με τη μεγαλύτερη δυνατή ισχύ από τη θάλασσα με ναυτικές και αποβατικές δυνάμεις, προς μία εχθρική ή καταληφθείσα από τον εχθρό ακτή με την υποστήριξη των απαιτούμενων αεροπορικών δυνάμεων.

Σκοπός τους είναι η εγκατάσταση στρατευμάτων στην ακτή, με σκοπό τη διεξαγωγή χερσαίων επιχειρήσεων για κατάληψη ή ανακατάληψη εδαφών, τη δημιουργία προωθημένης βάσης ή την απαγόρευση χρήσης της περιοχής και των εγκαταστάσεών της.

Παρόμοια χαρακτηριστικά παρουσιάζει η επιχείρηση της Ταχείας Ενίσχυσης Νήσου, με σκοπό την επείγουσα αποστολή και αποβίβαση χερσαίων δυνάμεων σε ακτή φίλιου νησιού που απειλείται ή δέχεται επίθεση. Παράλληλα εξετάζεται το δόγμα αμφίβιων επιχειρήσεων, περιλαμβανόμενης της ενίσχυσης νήσων.

Οι αμφίβιες επιχειρήσεις είναι οι πλέον πολύπλοκες διακλαδικές στρατιωτικές επιχειρήσεις. Είναι προφανές πως απαιτούν εξαιρετικά λεπτομερή σχεδιασμό και ακριβή εκτέλεση, καθώς συμμετέχουν μέσα και προσωπικό από τους τρεις κλάδους των ενόπλων δυνάμεων, τα οποία δρουν αλληλοεξαρτώμενα σε τόπο και χρόνο. Η στενή συνεργασία, ο λεπτομερής συντονισμός και έλεγχος των συμμετεχουσών δυνάμεων είναι απόλυτες προϋποθέσεις για την επιτυχή ολοκλήρωση του σκοπού μιας αμφίβιας επιχείρησης.

Δόγμα αμφίβιων επιχειρήσεων

Στην ορολογία του σχετικού ελληνικού δόγματος, η Αμφίβια Δύναμη αποτελείται από ναυτικές και αποβατικές δυνάμεις, οι οποίες εκπαιδεύονται, οργανώνονται και εξοπλίζονται για την εκτέλεση τέτοιων επιχειρήσεων. Η Αμφίβια Δύναμη Επιχειρήσεων (ΑΔΕ) είναι διακλαδική, συγκροτείται για να διεξάγει μια συγκεκριμένη αμφίβια επιχείρηση, αποτελείται από ναυτικές δυνάμεις και αποβατικά στρατεύματα υπό έναν διακλαδικό Διοικητή (ΔΑΔΕ), ενώ υποστηρίζεται από τις απαιτούμενες αεροπορικές δυνάμεις. Ο ΔΑΔΕ είναι πάντοτε αξιωματικός του ΠΝ. Τέλος, Αποβατική Δύναμη είναι μια επιχειρησιακή οργάνωση χερσαίων και αεροπορικών μονάδων του Στρατού, οι οποίες διατίθενται για την αμφίβια επιχείρηση. Στους ρόλους που μπορεί να αναλάβει μια ΑΔΕ περιλαμβάνονται:

• Η διεξαγωγή χερσαίων επιχειρήσεων για κατάληψη ή ανακατάληψη εδαφών.
• Η δημιουργία προωθημένης βάσης, είτε η κατάληψη ενός λιμένα ή αεροδρομίου για την απρόσκοπτη μεταφορά πρόσθετων δυνάμεων.
• Η απαγόρευση χρήσης της περιοχής και των εγκαταστάσεών της από τον εχθρό.

Μια ΑΔΕ διαθέτει ορισμένα μοναδικά επιχειρησιακά χαρακτηριστικά και πλεονεκτήματα, όπως η ενοποίηση ναυτικών και αποβατικών δυνάμεων. Απαιτείται επίσης η συμμετοχή αεροπορικών και ειδικών δυνάμεων, για να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα. Όλες αυτές οι δυνάμεις πρέπει να διαθέτουν κατάλληλη οργάνωση, υψηλή εκπαίδευση και αντίστοιχο εξοπλισμό.

Πρόσθετο μοναδικό χαρακτηριστικό είναι η ταχεία ανάπτυξη δυνάμεων από τη θάλασσα στην επιλεγμένη ακτή. Πρόκειται για συγκρότηση μάχιμης δύναμης από το μηδέν, η οποία με την εξέλιξη των επιχειρήσεων υπερβαίνει τα εμπόδια της εχθρικής άμυνας και αναπτύσσεται σε δύναμη κρούσης με στόχο τους τελικούς αντικειμενικούς σκοπούς της. Ακριβώς οι ειδικές απαιτήσεις της ταχείας ανάπτυξης δύναμης στην ακτή από το μηδέν, δημιουργεί τις οργανωτικές και τεχνικές διαφορές μεταξύ των Αμφίβιων και των Χερσαίων Επιχειρήσεων.

Οι ελάχιστες προϋποθέσεις για την επιτυχημένη διεξαγωγή μιας αμφίβιας επιχείρησης είναι η επίτευξη ευνοϊκής αεροπορικής κατάστασης, η εξασφάλιση του θαλάσσιου ελέγχου στην περιοχή κίνησης της ΑΔΕ, καθώς και η υπεροχή των αποβατικών στρατευμάτων έναντι των αμυνόμενων στην ακτή. Η τελευταία προϋπόθεση μπορεί να παραβλέπεται, καθώς ενδεικτικά μια ευνοϊκή κατάσταση στη θάλασσα ή στον αέρα μπορεί να δικαιολογήσει μια απόβαση ακόμη και αν τα αποβατικά στρατεύματα δεν απολαμβάνουν της επιθυμητής υπεροχής έναντι των αμυνόμενων εχθρικών χερσαίων δυνάμεων.

Τρίτο κρίσιμο χαρακτηριστικό είναι η ενότητα προσπάθειας και η επιχειρησιακή συνοχή, οι οποίες απαιτούνται σε υψηλό βαθμό εξαιτίας της πολυπλοκότητας των αμφίβιων επιχειρήσεων.

Τύποι αμφίβιων επιχειρήσεων

Η Αμφίβια Έφοδος είναι ο κύριος τύπος Αμφίβιας Επιχείρησης. Είναι επίσης η μόνη Αμφίβια Επιχείρηση στην οποία αποβατικά στρατεύματα εγκαθίστανται μόνιμα στην ακτή.

Η Αμφίβια Καταδρομή είναι τύπος Αμφίβιας Επιχείρησης που περιλαμβάνει ταχεία διείσδυση ή προσωρινή κατάληψη μιας περιοχής, ακολουθούμενη πάντοτε από σχεδιασμένη αποχώρηση των αποβατικών δυνάμεων. Η Αμφίβια Καταδρομή διεξάγεται κυρίως για πρόκληση απωλειών και ζημιών στον εχθρό και την υποδομή του, συλλογή πληροφοριών, δημιουργία αντιπερισπασμού, σύλληψη ή απομάκρυνση προσωπικού και/ ή κυρίευση υλικού.

Η Αμφίβια Αποχώρηση είναι επίσης Αμφίβια Επιχείρηση και αναφέρεται στην αποχώρηση στρατευμάτων με πλοία ή σκάφη από εχθρική ή καταληφθείσα ακτή.

Τέλος, η Αμφίβια Επίδειξη διενεργείται με σκοπό την παραπλάνηση και την εξώθηση του εχθρού σε εσφαλμένες ενέργειες. Η ΑΔΕ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως διπλωματικός μοχλός πίεσης στην ειρήνη και σε περίοδο κρίσης, συνεισφέροντας έτσι στην αποφυγή πολιτικών περιπλοκών και κινδύνων που εγκυμονεί η ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων σε ξένο έδαφος. Προσφέρει ναυτική και δυνητική χερσαία παρουσία χωρίς κατάληψη ξένου εδάφους και παρέχει αποτροπή χωρίς ανάληψη επιθετικών ενεργειών. Είναι δεδομένο πως οι ναυτικές δυνάμεις αποτελούν από τις πλέον ανώδυνες πολιτικά και ευέλικτες μορφές στρατιωτικής παρουσίας, καθώς μπορούν να πλέουν μέσω διεθνών υδάτων και διαύλων ναυσιπλοΐας χωρίς να παραβιάζουν ξένα χωρικά ύδατα.

Μια ΑΔΕ μπορεί να αποπλεύσει άμεσα και με μυστικότητα εάν αυτό επιβάλλεται για πολιτικούς και διπλωματικούς λόγους, ή με πλήρη δημοσιότητα σε επίδειξη δύναμης και αποφασιστικότητας. Επίσης η ΑΔΕ μπορεί να παραμένει ακίνητη εν πλω, ή να εκτελεί επιδρομή ή απόβαση σε εχθρική ακτή, σε χρόνο και τόπο που επιλέγει η πολιτική ηγεσία και ανεξάρτητα από την υπάρχουσα υποδομή, όπως λιμάνια και αεροδρόμια.

Φάσεις αμφίβιων επιχειρήσεων

Οι αμφίβιες επιχειρήσεις ακολουθούν ένα σαφώς καθορισμένο πρότυπο ενεργειών ή φάσεων, οι οποίες είναι κατά σειρά η Σχεδίαση και οι επιχειρησιακές φάσεις, Επιβίβαση-Φόρτωση, Δοκιμή, Κίνηση και Έφοδο. Οι φάσεις αυτές μπορούν να επικαλύπτονται σε κάποιο βαθμό μεταξύ τους, ενώ πλαισιώνονται από υποβοηθητικές επιχειρήσεις, οι οποίες διεξάγονται πριν ή και κατά τη διάρκεια της αμφίβιας επιχείρησης, από δυνάμεις που υπάγονται ή όχι στον διακλαδικό Διοικητή ΑΔΕ για την άμεση ή έμμεση υποστήριξη της αποστολής.

Η φάση της Σχεδίασης καλύπτει τυπικά την περίοδο από την έκδοση των Κατευθυντήριων Εντολών για την αποβατική ενέργεια, από τον Α/ΓΕΕΘΑ ή τον Αρχιστράτηγο και μέχρι της επιβίβασης των στρατευμάτων στα πλοία. Τα επιτελεία του ΔΑΔΕ και του Διοικητή των Αποβατικών Στρατευμάτων (ΔΑΣ) διαμορφώνουν από κοινού εκτιμήσεις για τη διεξαγωγή της αμφίβιας επιχείρησης, που θα οδηγήσουν στις Βασικές Αποφάσεις για τον αμφίβιο ελιγμό. Ο ΔΑΣ είναι πάντοτε αξιωματικός του ΕΣ. Αν και η φάση της σχεδίασης είναι αυτόνομη, η σχετική διαδικασία δεν διακόπτεται με την επιβίβαση των στρατευμάτων στα πλοία, αλλά συνεχίζεται σε όλη τη διάρκεια της αμφίβιας επιχείρησης.

Η φάση της Επιβίβασης-Φόρτωσης περιλαμβάνει την περίοδο κατά την οποία επιβιβάζονται οι δυνάμεις και φορτώνονται τα υλικά και εφόδιά τους, στα πλοία της ΑΔΕ. Η επιβίβαση και φόρτωση πρέπει να εκτελούνται έτσι ώστε να εξυπηρετείται ο αμφίβιος ελιγμός της Σχεδίασης. Περαιτέρω, η φάση αυτή μπορεί να περιλαμβάνει προωθήσεις σε ενδιάμεσες νήσους-βατήρες τμημάτων που διατέθηκαν στην ΑΔΕ και στην τακτική διοίκηση του ΔΑΔΕ, αλλά δεν σχεδιάζεται να επιβιβασθούν στα πλοία της. Τέτοια τμήματα είναι τα αεροκίνητα, ειδικών επιχειρήσεων, ελικόπτερα Διοικητικής Μέριμνας, Μη-επανδρωμένα Εναέρια Οχήματα (UAV) κλπ.

Η Δοκιμή αποτελεί απαραίτητη φάση της αμφίβιας επιχείρησης για να ελεγχθούν η πληρότητα της σχεδίασης, ο συγχρονισμός των κινήσεων, η ετοιμότητα των Μονάδων, η εξοικείωση του προσωπικού με το σχέδιο και οι επικοινωνίες. Η φάση της Δοκιμής είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στην περίπτωση συμμετοχής επίτακτων πλοίων στην αμφίβια επιχείρηση. Περαιτέρω, η Δοκιμή μπορεί να είναι πλήρης ή και να αφορά τμήμα μόνον του σχεδίου της επιχείρησης. Η δοκιμή μπορεί να παραλειφθεί, όταν το επιβάλλουν οι συνθήκες και προέχει η ταχύτητα για την απόκτηση τακτικού πλεονεκτήματος, ή γενικά σε εξαιρετικές περιπτώσεις.

Στη φάση της Κίνησης προς την Περιοχή του Αντικειμενικού Σκοπού, οι δυνάμεις που αποτελούν την ΑΔΕ κινούνται από τα σημεία επιβίβασης-φόρτωσης προς την περιοχή των Αμφίβιων Επιχειρήσεων. Η κίνηση αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσω σημείων ή περιοχών αναμονής ή συνάντησης των δυνάμεων. Η φάση αυτή ολοκληρώνεται όταν η ΑΔΕ φθάσει στις καθορισμένες θέσεις εντός της περιοχής Αμφίβιων Επιχειρήσεων.

Παράλληλα διεξάγονται Υποβοηθητικές Επιχειρήσεις, οι οποίες καλύπτουν δραστηριότητες που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια σχεδόν κάθε φάσης της Αμφίβιας Επιχείρησης και αποσκοπούν στην προετοιμασία του Πεδίου Μάχης. Υποβοηθητικές Επιχειρήσεις εκτελούνται κυρίως κατά τη διάρκεια της φάσης Μετακίνησης και στο αρχικό στάδιο της φάσης Εφόδου. Οι κύριοι τύποι τέτοιων επιχειρήσεων είναι:

• Επιχειρήσεις Υποστήριξης που πραγματοποιούνται εκτός του ΑΝΣΚ, όπως επιχειρήσεις παραπλάνησης του εχθρού, επιθετικές ναρκοθετήσεις, επιχειρήσεις ειδικών δυνάμεων κλπ.
• Επιχειρήσεις Προκεχωρημένης Δύναμης που πραγματοποιούνται προτού η ΑΔΕ φθάσει στην περιοχή των Αμφίβιων Επιχειρήσεων.
• Επιχειρήσεις προ της απόβασης που πραγματοποιούνται μετά την άφιξη της ΑΔΕ στη συγκεκριμένη περιοχή των Αμφίβιων Επιχειρήσεων.

Η φάση της Εφόδου καλύπτει την περίοδο από την άφιξη της ΑΔΕ στην περιοχή των Αμφίβιων Επιχειρήσεων, συμπεριλαμβάνει την εκπλήρωση της αποστολής και τερματίζεται με τη λήξη της Αμφίβιας Επιχείρησης.

Μια Αμφίβια Επιχείρηση ολοκληρώνεται όταν εκπληρωθεί η αποστολή της, σύμφωνα με τις Κατευθυντήριες Οδηγίες. Όταν ο ΔΑΔΕ, με τη σύμφωνη γνώμη του ΔΑΣ κρίνει πως έχουν εκπληρωθεί οι αποστολές που του ανατέθηκαν και επιτεύχθηκε η επιθυμητή κατάληξη της επιχείρησης, αναφέρει στον Επιχειρησιακό Διοικητή, ή στον Α/ΓΕΕΘΑ, ή στον Αρχιστράτηγο, ο οποίος διατάζει το πέρας της Αμφίβιας Επιχείρησης, με βάση τα ακόλουθα κριτήρια:

• Να έχουν επιτευχθεί οι ΑΝΣΚ των Αποβατικών Δυνάμεων.
• Να έχουν αποβιβασθεί στην ακτή επαρκείς Δυνάμεις Ελιγμού και Υποστήριξης, ώστε να εξασφαλίζεται η συνέχεια της αποβίβασης στρατευμάτων και υλικών για την περαιτέρω εξέλιξη των επιχειρήσεων.
• Να έχουν εγκατασταθεί στην ακτή η Διοίκηση, οι Επικοινωνίες και το Κέντρο Συντονισμού Πυρών Υποστήριξης.
• Να έχει αναφέρει ο ΔΑΣ πως είναι έτοιμος να αναλάβει την πλήρη ευθύνη για τη συνέχιση των επιχειρήσεων στην ξηρά.

Με την ολοκλήρωση της Αμφίβιας Επιχείρησης, εάν αυτό δεν είναι ήδη καθορισμένο, ο Επιχειρησιακός Διοικητής μεριμνά για τον καθορισμό νέων σχέσεων διοίκησης και νέα υπαγωγή των αμφίβιων δυνάμεων. Οι αποβατικές δυνάμεις μπορούν να επιβιβασθούν και πάλι στα πλοία και η ΑΔΕ να αποπλεύσει για διεξαγωγή νέας αμφίβιας επιχείρησης, ή να διαλυθεί η επιχειρησιακή της οργάνωση.

Ο ΔΑΣ από την πλευρά του, έχοντας ήδη ανεπτυγμένες τις δυνάμεις του στην ακτή –έχοντας καταλάβει τους ΑΝΣΚ που είχαν τεθεί, εξασφαλίσει το προγεφύρωμα, αναπτύξει επαρκείς δυνάμεις ελιγμού, υποστήριξης μάχης, Διοικητικής Μέριμνας, τις αναγκαίες επικοινωνίες και τα μέσα συντονισμού των όπλων υποστήριξης στην ακτή– μπορεί να αναλαμβάνει την πλήρη ευθύνη της συνέχισης των επιχειρήσεων στην ξηρά, ή να τεθεί υπό τη διοίκηση έτερου τμηματικού διοικητή χερσαίων δυνάμεων υψηλότερου επιπέδου, ο οποίος είτε ακολουθεί, είτε συναντάται με συνένωση.

Οργάνωση δυνάμεων

Μια ΑΔΕ περιλαμβάνει:

• Μία ή περισσότερες Αμφίβιες Ομάδες, όπου ανήκουν πλοία ειδικά σχεδιασμένα και κατασκευασμένα για την εκφόρτωση μάχης των αποβατικών δυνάμεων στην ακτή.
• Μία ή περισσότερες Ομάδες Μεταφορών. Επειδή τα πλοία της Αμφίβιας Ομάδας μπορεί να μην επαρκούν για τις αυξημένες απαιτήσεις μιας τέτοιας επιχείρησης, χρησιμοποιούνται επίτακτα εμπορικά πλοία για μεταφορά δυνάμεων και υλικών υποστήριξης.
• Προκεχωρημένη Ομάδα ή Δύναμη. Αποτελείται από πλοία που προηγούνται της κύριας δύναμης με σκοπό την εκτέλεση καθηκόντων προπαρασκευής της περιοχής διακλαδικών αποβατικών επιχειρήσεων, όπως ο ναυτικός βομβαρδισμός, η ναρκαλιεία, η ναρκοθέτηση, η καταστροφή υποθαλάσσιων εμποδίων, η αναγνώριση, η υδρογράφηση μάχης κλπ. Η δύναμη αυτή διαθέτει δική της προστασία και υποστήριξη. Εφόσον στο πλαίσιο της προπαρασκευής απαιτείται κατάληψη περιοχών ή εξουδετέρωση χερσαίων στόχων, η Προκεχωρημένη Δύναμη περιλαμβάνει αποβατικές ή καταδρομικές δυνάμεις. Η ομάδα αυτή διαλύεται με την άφιξη της κύριας δύναμης στην περιοχή της Αμφίβιας Επιχείρησης και διαθέτει τις μονάδες της σε αυτήν.
• Ομάδα Προπετάσματος. Πρόκειται για τα πλοία που παρέχουν προστασία στην ΑΔΕ –κυρίως στην Αμφίβια Ομάδα και στην Ομάδα Μεταφορών– καθώς κινούνται προς την περιοχή της Αμφίβιας Επιχείρησης και ενώ δρουν σε αυτήν.
• Ομάδα Ναυτικής Υποστήριξης. Περιλαμβάνει τα πλοία που υποστηρίζουν με πυρά ναυτικού πυροβολικού την αμφίβια έφοδο και τις επακόλουθες επιχειρήσεις.
• Ομάδα ή Ομάδες Ελέγχου. Περιλαμβάνει σκάφη ελέγχου της κίνησης από τα πλοία προς την ακτή.
• Αποβατικά Στρατεύματα του ΕΣ.

Τα αποβατικά στρατεύματα αποτελούνται από τις μονάδες του ΕΣ που έχουν διατεθεί για την αμφίβια επιχείρηση και είναι οργανωμένα για να εκτελέσουν την επιβίβαση και φόρτωση υλικών και εφοδίων, την απόβαση, τη διεξαγωγή της εφόδου, τον συντονισμό των πυρών υποστήριξης μετά την εγκατάσταση των μέσων C2 στην ακτή και αφού ο ΔΑΔΕ μεταβιβάσει με διαταγή του την ευθύνη. Επίσης την εκφόρτωση των αποβατικών πλοίων και μεταφορά των υλικών στις ακτές, τον χειρισμό και την τακτική χρήση των αμφίβιων οχημάτων, τα οποία αποτελούν οργανικό τμήμα των αποβατικών στρατευμάτων. Τέλος για να εκτελέσουν αεροκίνητες επιχειρήσεις μικρών τμημάτων, μέχρι επιπέδου Μονάδας πεζοναυτών ή καταδρομών ή αερομεταφερόμενου πεζικού ή και απλού πεζικού, καθώς και αεραποβατικές επιχειρήσεις από μονάδες αλεξιπτωτιστών, με αφετηρία από πλοία του ΠΝ ή από βάσεις νησιών βατήρων από την ηπειρωτική χώρα.

Η ΑΔΕ δεν περιλαμβάνει αεροπορικές δυνάμεις, οι οποίες όμως παρέχουν την απαιτούμενη υποστήριξη. Στον ΔΑΔΕ εκχωρείται Διευθυντής Αεροπορικών Επιχειρήσεων, ο οποίος είναι φυσικά αξιωματικός της ΠΑ και υποστηρίζεται από πρόσθετους αξιωματικούς σε σχετικά ειδικά καθήκοντα.

Επιχειρήσεις Πέραν του Ορίζοντα

Οι Αμφίβιες Επιχειρήσεις διεξάγονται με μεγαλύτερη επιτυχία, όταν η ΑΔΕ επιχειρεί πέραν του ορίζοντα από την ακτή, παραμένοντας έτσι εκτός εμβέλειας των συστημάτων επιτήρησης και του δραστικού βεληνεκούς των όπλων του εχθρού. Η εμβέλεια των συστημάτων επιτήρησης και το βεληνεκές των οπλικών συστημάτων αυξομειώνεται συνεχώς εξαιτίας της επίδρασης διαφόρων περιβαλλοντικών και τεχνολογικών παραγόντων.

Επομένως ο ορίζοντας για τις Αμφίβιες Επιχειρήσεις δεν είναι μια σταθερή γραμμή σε συγκεκριμένη απόσταση από την εχθρική ακτή, αλλά διαφορετική για κάθε συγκεκριμένη Αμφίβια Επιχείρηση ανάλογα με τις δυνατότητες και τους περιορισμούς των συστημάτων επιτήρησης και των οπλικών συστημάτων του εχθρού. Όταν η ΑΔΕ βρίσκεται πέραν της γραμμής αυτής, ο ΔΑΔΕ αποκτά μεγαλύτερη ευελιξία ελιγμών.

Σκοπός των Επιχειρήσεων Πέραν του Ορίζοντα είναι η επίτευξη αιφνιδιασμού μέσω της δημιουργίας πολλαπλών απειλών και τελικά η καταστροφή του εχθρού διαμέσου ταχέων, ισχυρών και αναπάντεχων ενεργειών. Απαραίτητη προϋπόθεση για την αποτελεσματική διεξαγωγή τέτοιων επιχειρήσεων είναι η ύπαρξη κατάλληλων θαλάσσιων και επίγειων χώρων που θα χρησιμοποιηθούν ως Βάσεις Εξόρμησης. Οι τελευταίες, τα θαλάσσια και εναέρια μέσα μεταφοράς, οι αναγκαίες δομές και τα μέσα επικοινωνιών που απαιτούνται για Διοίκηση & Έλεγχο (C2) των τμημάτων, θα πρέπει να είναι διαθέσιμα στους διοικητές των δυνάμεων.

Τα πλεονεκτήματα των Επιχειρήσεων Πέραν του Ορίζοντα είναι σημαντικά:

• Μείωση της αποτελεσματικότητας των εχθρικών οπλικών συστημάτων –παράκτια όπλα, βλήματα, νάρκες– τα οποία μπορούν να εμπλέξουν τις ναυτικές αποβατικές δυνάμεις.
• Απόκρυψη των προθέσεων και των δυνατοτήτων της αμφίβιας δύναμης, με αποτέλεσμα να αυξάνεται το μήκος του εχθρικού παράκτιου μετώπου και να διατάσσονται αραιότερα οι δυνάμεις του εχθρού.
• Εκμετάλλευση των κενών εξαιτίας της αραιής εχθρικής διάταξης, με ταχεία μεταφορά δυνάμεων και διείσδυση από αναπάντεχες κατευθύνσεις.
• Εξαναγκασμός του εχθρού να μετακινεί δυνάμεις για την αντιμετώπιση των αμφίβιων δυνάμεων, που ενεργούν σε μη αναμενόμενο χρόνο και τόπο, καθώς και από αναπάντεχες κατευθύνσεις.

Σημαντικά όμως είναι επίσης τα μειονεκτήματα:

• Αύξηση των αποστάσεων από την ακτή, του απαιτούμενου χρόνου κίνησης και της τρωτότητας των μέσων μεταφοράς κατά τη διάρκεια της κίνησης.
• Αύξηση των απαιτήσεων για πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο, επιχειρήσεις της προωθημένης δύναμης, καθώς και C2.
• Μείωση της δυνατότητας υποστήριξης των αμφίβιων δυνάμεων από το ναυτικό πυροβολικό.
• Απαίτηση αυξημένων ικανοτήτων πλοήγησης από τα πληρώματα των μέσων μεταφοράς της αμφίβιας δύναμης.

Το Σχέδιο για την εκτέλεση Επιχειρήσεων Πέραν του Ορίζοντα χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη πολυπλοκότητα, λόγω της μεγαλύτερης απόστασης μεταξύ θαλάσσιων και επίγειων Βάσεων Εξόρμησης και των ακτών αποβάσεων, των αναγκών σε πυρά υποστήριξης και των αναγκαίων συστημάτων Διοίκησης, Ελέγχου και Επικοινωνιών (C3).

Οι μεγαλύτερες αποστάσεις των Βάσεων Εξόρμησης δημιουργεί την απαίτηση για ύπαρξη εναλλακτικών ακτών αποβάσεων, οι οποίες μπορεί να επιλεγούν ως κύριες ακόμη και στη διάρκεια της κίνησης των δυνάμεων προς την ακτή.

Ο μεγαλύτερος χρόνος προσέγγισης στην εχθρική ακτή προκαλεί αύξηση των αναγκών για ακριβείς πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο, για την τακτική κατάσταση στην περιοχή επιχειρήσεων. Οι ανάγκες πληροφοριών αυξάνουν όσο αυξάνουν και οι πιθανές ακτές απόβασης.

Η αποτελεσματικότητα των Επιχειρήσεων Πέραν του Ορίζοντα βελτιώνεται κατακόρυφα με χρήση Αμφίβιων Τεθωρακισμένων Οχημάτων με μεγάλη αυτονομία θαλάσσιας κίνησης, δυνατότητα πλεύσης με υψηλή ταχύτητα, προστασία του προσωπικού από εχθρικά πυρά και ικανότητα ταχείας εξόδου από τη θάλασσα στην ακτή. Πολύτιμες είναι επίσης οι αξιόπιστες αποβατικές άκατοι με αντίστοιχες ικανότητες.

Οι ιδιαιτερότητες του ελληνικού επιχειρησιακού περιβάλλοντος περιλαμβάνουν την ύπαρξη ενός μεγάλου αριθμού κύριων και ενδιάμεσων νήσων, καθώς και νησίδων πλησίον των πιθανών ακτών αποβάσεων, παρέχοντας τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν ως Βάσεις Εξόρμησης. Τα τμήματα που θα ενεργούν είτε ως αμφίβιες είτε ως αεροκίνητες ή αεραποβατικές δυνάμεις πέραν του ορίζοντα θα έχουν το πλεονέκτημα ενέργειας σε μη αναμενόμενο τόπο και χρόνο.

Επίσης, η προστασία των δυνάμεων μπορεί να εξασφαλισθεί είτε από επίγεια εγκατεστημένα μέσα, είτε από μεταφερόμενα στην περιοχή, ενώ οι γραμμές άμυνας που σχηματίζονται λόγω της θέσης των νησιών του Αιγαίου, προσφέρουν επιπλέον προστασία από τα εχθρικά πυρά αεροσκαφών, πλοίων και υποβρυχίων.

Αμφίβιες δυνάμεις

Το γενικό αυτό περίγραμμα του δόγματος Αμφίβιων Επιχειρήσεων ελάχιστα αποκαλύπτει για τις πραγματικές ικανότητες διεξαγωγής τους. Η «τεχνογνωσία» διεξαγωγής τέτοιων επιχειρήσεων ενσωματώνεται στην 32η Ταξιαρχία Πεζοναυτών «Μόραβας» του Ελληνικού Στρατού, καθώς και στη Διοίκηση Αμφίβιων Δυνάμεων του Πολεμικού Ναυτικού. Η 32η ΤΑΞ ΠΖΝ βρίσκεται συγκεντρωμένη στην περιοχή του Βόλου –με εξαίρεση το 575 Τάγμα Πεζοναυτών στον Αυλώνα– ενώ η ΔΑΔ και τα πλοία της βρίσκονται στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας, εισάγοντας περιττές περιπλοκές στις σχετικές επιχειρήσεις, ειδικά όταν απαιτείται ταχεία αντίδραση. Δεύτερη παραδοξολογία σε επίπεδο οργάνωσης ήταν η υπαγωγή της 32ης ΤΑΞ ΠΖΝ στο Β’ Σώμα Στρατού (πλέον Ι Μεραρχία Πεζικού), ενώ προορίζεται να δράσει στην περιοχή ευθύνης της Ανωτάτης Στρατιωτικής Διοίκησης Εσωτερικού και Νήσων (ΑΣΔΕΝ). Στην ουσία η 32 ΤΑΞ ΠΝ είναι η εφεδρεία της ΑΣΔΕΝ.

Επιπλέον του Λόχου Στρατηγείου, στην 32η ΤΑΞ ΠΖΝ ανήκουν:

• Τα 505, 521 και 575 Τάγματα Πεζοναυτών.
• Η 3η Ίλη Μέσων Αρμάτων με Leopard 1A5.
• Μία Μοίρα Πυροβολικού (ΜΠΒ) με αυτοκινούμενα πυροβόλα Μ109.
• Ένας Λόχος Μηχανικού (ΛΜΧ).
• Μία Πυροβολαρχία Ελαφρού Αντι-Αεροπορικού Πυροβολικού (ΠΕ Α/Α ΠΒ)
• Ένας Λόχος Διαβιβάσεων (ΛΔΒ).
• Ένα Τάγμα Υποστήριξης (ΤΥΠ).

Ενώ ο εξοπλισμός της 32ης ΤΑΞ ΠΖΝ δεν διαφέρει σημαντικά από εκείνον των υπόλοιπων σχηματισμών και μονάδων του ΕΣ, το αντίθετο ισχύει για τη Διοίκηση Αμφίβιων Δυνάμεων του Αρχηγείου Στόλου. Για την ακρίβεια, στα πλοία της ΔΑΔ στηρίζεται η ελληνική ικανότητα αποβάσεων σε ακτές χωρίς λιμενικές εγκαταστάσεις. Πρόκειται για πέντε Αποβατικά Πλοία Αρμάτων (Landing Ship Tank: LST) ή αρματαγωγά τύπου “Jason” κατά τον ιστότοπο του ΠΝ, καθώς και για τέσσερα αερόστρωμνα Πλοία Ταχείας Μεταφοράς (ΠΤΜ) τύπου Zubr.

Το άρθρο Αμφίβιες επιχειρήσεις και ενίσχυση νήσων στο Αιγαίο (Μέρος Α’) δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Τα πλοία ταχείας μεταφοράς ZUBR της Διοίκησης Αμφιβίων Δυνάμεων του Αρχηγείου Στόλου ΠΝ αναμένεται να έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στον φετινό ΠΑΡΜΕΝΙΩΝΑ. Τα ZUBR μολονότι έχουν πολλαπλά μειονεκτήματα στη χρήση τους όπως η μεγάλη δομική καταπόνηση του σκάφους αλλά και των κινητήρων του, η υψηλή κατανάλωση καυσίμων καθώς και η φθορά της ποδιάς όταν το ZUBR προσγειαλώνεται στην ακτή εντούτοις παραμένει ένας υπολογίσιμος πολλαπλασιαστής ισχύος για τις Δυνάμεις Ταχείας Αντίδρασης. Ένα άλλο μειονέκτημα των Πλοίων Ταχείας Μεταφοράς ZUBR είναι η δυνατότητα να επιχειρούν με δυσμενείς καιρικές συνθήκες.

Δύναται να επιχειρούν μεταφέροντας μεγάλο όγκο στρατευμάτων και υλικού, σε μεγάλη ακτίνα δράσης με πολύ υψηλές ταχύτητες. Στο φετινό ΠΑΡΜΕΝΙΩΝΑ η εμπλοκή των δύο ZUBR από τα τρία ενεργά πλέον φανερώνει τις προσπάθειες των στελεχών του ΠΝ και της ηγεσίας να κρατηθεί ζωντανή αυτή η δυνατότητα αποβατικών επιχειρήσεων.

Ο στόχος για φέτος είναι να συμμετέχουν σε δύο ειδικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή του Αιγαίο με αντικειμενικό σκοπό την άμεση και ταχεία μεταφορά ειδικών δυνάμεων της Ζ ΜΑΚ σε βραχονησίδες που έχουν καταληφθεί από εχθρικές δυνάμεις. Η όλη επιχείρηση θα υποστηρίζεται από αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις που θα έχουν ήδη αναπτυχθεί παρέχοντας μια ασφαλή δίοδο στα Πλοία Ταχείας Μεταφοράς. Οι άνδρες της Διακλαδικής Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων από κοινού με τις Αμφίβιες Μοίρες θα επιχειρήσουν σε σενάρια ανακατάληψης βραχονησίδων και μικρονήσων συνεπικουρούμενοι από τις Δυνάμεις Άμεσης Επέμβασης των ΑΔΤΕ των κυρίων νήσων στη Περιοχή Ευθύνης της ΑΣΔΕΝ.

Βαρύτητα θα δοθεί σε ζητήματα συνέργειας και συνεργασίας μεταξύ τμημάτων ειδικών δυνάμεων και ναυτικών ή αεροπορικών μέσων σε αποστολές συλλογής πληροφοριών, στοχοποίησης και κατάδειξης στόχων με καταδείκτες λέιζερ.

Στη Σαμοθράκη όπως αναφέρουν οι πληροφορίες του γράφοντος θα πάρουν μέρος τέσσερα Αρματαγωγά τύπου ΙΑΣΩΝ μεταφέροντας στρατεύματα και υλικό της 32 Ταξιαρχίας Πεζοναυτών. Οι αποβατικές επιχειρήσεις θα υποστηρίζονται από τις τρεις ομάδες μάχης πλοίων του Αρχηγείου Στόλου σε Νότιο, Κεντρικό και Βόρειο Αιγαίο. Ο συντονισμός και ενάσκηση καθηκόντων διοίκησης και ελέγχου θα πραγματοποιείται από το Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων του ΓΕΕΘΑ σε συνεργασία με το Στρατηγείο Διοίκησης Ανατολικής Μεσογείου αρκετά μέτρα κάτω από τη γη στην Αγία Παρασκευή καθώς και το Κέντρο Επιχειρήσεων της ΑΣΔΕΝ.

Τα ΠΤΜ τύπου Zubr (Zubr 1232.2 κατά τη ρωσική ορολογία ή Pomornik κατά τη νατοϊκή ορολογία) σχεδιάστηκαν και αναπτύχθηκαν από τα ναυπηγεία Almaz Shipbuilding JSC. Η σύμβαση για την αγορά των τεσσάρων πλοίων υπογράφηκε στις 24 Ιανουαρίου του 2000. Δύο από τα σκάφη θα αγοράζονταν από τη Ρωσία (ύψος σύμβασης: $ 101.022.000) και θα παραδίδονταν 12 και 18 μήνες αντίστοιχα από την ημερομηνία που θα ετίθεντο σε ισχύ η σύμβαση. Τα υπόλοιπα δύο σκάφη θα αγοράζονταν από την Ουκρανία (ύψος σύμβασης: $ 97.173.986) και θα παραδίδονταν 12 και 14 μήνες αντίστοιχα από την ημερομηνία που θα ετίθεντο σε ισχύ η σύμβαση. Ωστόσο, τεχνικά προβλήματα δεν επέτρεψαν στο ΠΝ να παραλάβει το δεύτερο πλοίο ουκρανικής κατασκευής και έτσι, τον Σεπτέμβριο του 2002, ανατέθηκε στα ναυπηγεία Almaz Shipbuilding JSC συμβόλαιο ύψους $ 63.974.000 για τη ναυπήγηση και τρίτου πλοίου.

Το L-180 “Κεφαλληνία” είναι το πρώτο ΠΤΜ που παραλήφτηκε από το ΠΝ. Το πλοίο ναυπηγήθηκε το 1993 και παραδόθηκε στο Ρωσικό Ναυτικό το 1994. Μετά την υπογραφή της σύμβασης, το πλοίο υπέστη πλήρη επισκευή και δέχθηκε ορισμένες μετασκευές. Το διάστημα Οκτωβρίου-Νοεμβρίου του 2000 διεξήχθησαν οι έλεγχοι του σκάφους εν όρμω και εν πλω για να ακολουθήσει η παραλαβή του πλοίου από το ΠΝ στις 22 Ιανουαρίου του 2001.

Το L-181 “Ιθάκη” είναι το δεύτερο ΠΤΜ που παραλήφθηκε από το ΠΝ. Είναι ουκρανικής προέλευσης και ναυπηγήθηκε το 1992. Μετά την υπογραφή της σχετικής σύμβασης ακολούθησαν εκτεταμένες δοκιμές εν όρμο και εν πλω (Οκτώβριος 2000-Ιανουάριος 2001), ενώ η παραλαβή του πλοίου από το ΠΝ πραγματοποιήθηκε στις 2 Μαρτίου 2001.

Το L-182 “Κέρκυρα” είναι το τέταρτο ΠΤΜ που παραλήφθηκε από το ΠΝ. Επρόκειτο αρχικά για το δεύτερο ουκρανικό πλοίο που δεν παρέλαβε το ΠΝ. Η ναυπήγησή του άρχισε το 2003 και η καθέλκυσή του πραγματοποιήθηκε στις 25 Ιουνίου του 2004. Στην Ελλάδα ήρθε στις 22 Δεκεμβρίου του 2004 και η επίσημη παραλαβή του πραγματοποιήθηκε στις 4 Ιανουαρίου του 2005. Το 2012 το σκάφος αυτό υπέστη σοβαρές ζημιές από πυρκαγιά.

To L-183 “Ζάκυνθος” είναι το τρίτο ΠΤΜ που παραλήφθηκε από το ΠΝ. Η ναυπήγησή του άρχισε τον Αύγουστο του 2000 και η καθέλκυσή του έγινε τον Μάιο του 2001. Έφτασε στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 2001 και εντάχθηκε στο ΠΝ στις 5 Οκτωβρίου του 2001.

Εκτός από την Ελλάδα, τα ΠΤΜ τύπου Zubr βρίσκονται σε υπηρεσία από τη Ρωσία (τρία πλοία) και από την Ουκρανία (δύο πλοία). Η υπερκατασκευή του πλοίου χωρίζεται σε τρία κύρια τμήματα. Στο μεσαίο τμήμα επιβιβάζονται τα τεθωρακισμένα οχήματα ή τα άρματα μάχης, ενώ τα άλλα δύο τμήματα φιλοξενούν το σύστημα πρόωσης (πίσω τμήμα), τις ενδιαιτήσεις του πληρώματος και τις θέσεις για τη μεταφορά προσωπικού (εμπρόσθιο τμήμα). Στο εμπρόσθιο τμήμα είναι τοποθετημένο και το σύστημα προστασίας από ραδιολογικές, βιολογικές και χημικές ουσίες, καθώς και τα συστήματα εξαερισμού και κλιματισμού. Επίσης το πλοίο είναι εφοδιασμένο με σύστημα θερμομόνωσης και ηχομόνωσης. Η θωράκιση του πλοίου το προστατεύει από πυρά όπλων μικρού διαμετρήματος, καθώς και από θραύσματα. Η επιβίβαση και η αποβίβαση γίνεται από μπροστά.

Το Zubr μπορεί να μεταφέρει τρία άρματα μάχης τύπου Leopard-1A5 ή φορτίο μέγιστου βάρους 150 τόνων. Εναλλακτικά, μπορεί να μεταφέρει έως και δέκα τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού ή οκτώ τεθωρακισμένα οχήματα μάχης/αμφίβια τεθωρακισμένα οχήματα ή 140 στρατιώτες, σε τέσσερα διαμερίσματα, με 130 τόνους φορτίο ή 500 στρατιώτες χωρίς όμως τη μεταφορά οποιουδήποτε άλλου φορτίου.

Ο εξοπλισμός μάχης αποτελείται από τέσσερα αντιαεροπορικά συστήματα τύπου Igla-1M με απόθεμα 32 βλημάτων, από δύο αυτόματα πυροβόλα τύπου AK-630 των 30mm με ταχυβολία 5.000-6.000 φυσίγγια το λεπτό (κάθε πυροβόλο έχει έξι κάνες) και από δύο πολλαπλούς εκτοξευτές πυραύλων τύπου MS-227 Ogon (22 x 122mm). Επίσης, έχει τη δυνατότητα ναρκοθέτησης με 20-80 νάρκες. Τα πυροβόλα AK-630 λειτουργούν ως συστήματα εγγύς αντιαεροπορικής άμυνας εναντίων μίας πληθώρας στόχων, όπως επανδρωμένα και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, βλήματα κατά πλοίων, μικρά σκάφη κ.α. Το απόθεμα βλημάτων 30mm είναι 2 x 3.000 φυσίγγια, ενώ το απόθεμα πυραύλων 122mm είναι 132 (δηλαδή έξι αναχορηγίες, τρεις για κάθε εκτοξευτή). Τα πυροβόλα συνοδεύονται από σύστημα ελέγχου πυρός τύπου DVU-3, ενώ οι πολλαπλοί εκτοξευτές πυραύλων από σύστημα ελέγχου πυρός MR-123-02.

Ο εξοπλισμός πλοήγησης περιλαμβάνει δύο ραντάρ πλοήγησης, γυροπυξίδα, μαγνητική πυξίδα, σύστημα δορυφορικής πλοήγησης με ενσωματωμένο σύστημα GPS (Global Positioning System), δείκτη κατεύθυνσης και πορείας ημέρας/νύχτας, σύστημα ναυτιλίας Decca, σύστημα επικοινωνιών στις ζώνες συχνοτήτων HF, VHF και UHF κ.α.

Το σύστημα πρόωσης αποτελείται από πέντε αεροστρόβιλους κινητήρες τύπου M-70 συνολικής ισχύος 5 x 10.000 ίππων. Η κίνηση του πλοίου επιτυγχάνεται με τη βοήθεια τριών τετράφυλλων προπελών. Το πλοίο είναι εφοδιασμένο και με τέσσερις γεννήτριες ενέργειας, συνολικής ισχύος 4 x 100 kW.

Οι απαιτήσεις επάνδρωσης του πλοίου είναι της τάξεως των 27 ατόμων. Οι διαστάσεις του είναι (μήκος x πλάτος x ύψος) 57,3 μέτρα x 25,6 μέτρα x 21,9 μέτρα. Το μέγιστο εκτόπισμά του είναι 555 τόνοι, ενώ επιτυγχάνει μέγιστη ταχύτητα 60 κόμβων/ώρα (111 km/h). Στη μέγιστη ταχύτητα, η αυτονομία του πλοίου είναι της τάξεως των 300 ναυτικών μιλίων (556 km). Θα πρέπει πάντως να σημειώσουμε ότι η μέγιστη ταχύτητα είναι συνάρτηση του μεταφερόμενου φορτίου. Έτσι, με φόρτο ένα άρμα μάχης, η μέγιστη ταχύτητα περιορίζεται στους 50 κόμβους/ώρα (93 km/h), με δύο άρματα μάχης στους 45 κόμβους/ώρα (83 km/h), με τρία άρματα μάχης στους 40 κόμβους/ώρα (74 km/h) κ.ο.κ.

Τα Zubr έχουν προσδώσει στο ΠΝ την ικανότητα ταχείας μεταφοράς φορτίου, στρατιωτών και/ή άλλου στρατιωτικού υλικού σε οποιοδήποτε νησί του Αιγαίου.

Με άλλα λόγια, το ΠΝ, με την απόκτηση των Zubr, είναι σε θέση να μεταφέρει 600 τόνους φορτίου ή 2.000 εξοπλισμένους στρατιώτες ή 560 εξοπλισμένους στρατιώτες και 520 τόνους φορτίου σε οποιοδήποτε σημείο στο Αιγαίο (Τάγμα = 550 περίπου στρατιώτες).

Το άρθρο «ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ 2019»: Στο επίκεντρο η δράση των Πλοίων Ταχείας Μεταφοράς Zubr σε δύο ειδικά σχέδια δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.

Οι σύγχρονες αποβατικές επιχειρήσεις συγκαταλέγονται στις πλέον σύνθετες και απαιτητικές στρατιωτικές επιχειρήσεις. Με αφορμή την φετινή ΤΑΜΣ ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ 2017 της οποίας η τελική φάση προέβλεπε τη διενέργεια αποβατικής ενέργειας  στη περιοχή ευθύνης της 95 ΑΔΤΕ θα προβούμε σε κάποιες επισημάνσεις ως προς το ζήτημα της δομής δυνάμεων, της διάταξης, της επιχειρησιακής αναγκαιότητας και της υλικοτεχνικής υποδομής.

Το σενάριο της φετινής άσκησης προέβλεπε την εκτέλεση αποβατικής ενέργειας σε τμήμα της νήσου το οποίο έχει καταληφθεί από τον εχθρό με στόχο την αμυντική ενίσχυση της 95 ΑΔΤΕ και ακολούθως την αντεπίθεση με στόχο την καταστροφή των εχθρικών δυνάμεων.  Σημειώνεται ότι προϋπόθεση για την εκτέλεση αποβατικής ενέργειας είναι η αεροναυτική υπεροχή σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο.

Σύμφωνα με την υφιστάμενη κατάσταση σε τακτικό – επιχειρησιακό και στρατηγικό επίπεδο η 32 Ταξιαρχία Πεζοναυτών με γνώμονα της ασκήσεις ΑΙΓΙΑΛΟΣ αποτελεί σχηματισμό που θα κληθεί να επιχειρήσει στη περιοχή ευθύνης της ΑΣΔΕΝ επιφορτισμένη με καθήκοντα εφεδρείας συμπληρώνοντας τους σχηματισμούς της ΑΣΔΕΝ που εδρεύουν σε κύριες και μικρότερης έκτασης νήσους του Αιγαίου. Δευτερευόντως, ως δύναμη αμέσου επεμβάσεως σε νησιά που έχουν ήδη δεχθεί επίθεση και έχει απολεσθεί φίλιο έδαφος έχοντας καταφέρει ο εχθρός να εγκαταστήσει προγεφύρωμα με μηχανοκίνητες δυνάμεις.

Η διενέργεια απόβασης σε εχθρική νήσο όπως είναι η Ίμβρος ή η Τένεδος στα πλαίσια του ισοδύναμου τετελεσμένου αποτελεί ιδιαίτερα περίπλοκο εγχείρημα, με υψηλό ποσοστό ρίσκου και εν πολλοίς αδυναμία εκτελέσεως απόρροια της έλλειψης σύγχρονων μέσων εφόδου, ικανού προσωπικού και φυσικά αδυναμία πλήρους αεροναυτική υπεροχής. Αξίζει να αναφέρουμε πως τα τρία είδη απόβασης είναι τα εξής: σε εχθροκρατούμενη ακτή, σε φυλασσόμενη ακτή και τέλος σε οχυρωμένη ακτή. Συνεπώς, το υφιστάμενο δόγμα βασίζεται κυρίως στις αποβάσεις στα δύο πρώτα είδη και σπανίως στο τελευταίο καθότι είναι και το πλέον απαιτητικό.

Στο πρώτο μέρος του άρθρου θα θίξουμε το ζήτημα της διάταξης δυνάμεων και δευτερευόντως το σκέλος της υποδομής με έμφαση στα αρματαγωγά και τα ΑΒΑΚ.

Διάταξη Δυνάμεων

Η διάταξη δυνάμεων αποτελεί το πλέον προβληματικό σημείο στον ελληνικό αμυντικό σχεδιασμό αφού καθαρά για συντεχνιακούς λόγους βρίσκονται αλλού οι πεζοναύτες και αλλού τα πλοία ή τα αερόστρωμνα που θα τους μεταφέρουν. Τηρουμένων των αναλογιών της εποχής καθώς και της γενικότερης κατάστασης πρέπει να βρεθεί μια λύση ώστε οι πεζοναύτες να είναι εγγύς των αποβατικών ή τουλάχιστον να είναι σε θέση από σημείο που είναι να επέμβουν άμεσα στον τόπο ενδιαφέροντος.

Το σενάριο η 32 Ταξιαρχία Πεζοναυτών να μετασταθμεύσει στην Αττική ώστε να είναι κοντά στην έδρα της Διοίκησης Αμφιβίων Δυνάμεων (ΔΑΔ) του Αρχηγείου Στόλου είναι μεν το ιδανικό σενάριο αλλά το πρόβλημα είναι η έλλειψη εγκαταστάσεων. Παλαιότερα είχαν εξεταστεί οι λύσεις του ΚΕΕΔ και του Κανελλόπουλου.

Το μεν ΚΕΕΔ απορρίφθηκε υπό την έλλειψη χώρων, ο δε Κανελόπουλος σημείο ιδανικό γιατί θα ήταν μερικές εκατοντάδες μέτρα από τα πλοία της ΔΑΔ κρίθηκε επίσης ακατάλληλος λόγω έλλειψης χώρων αν και ως κύριο ζήτημα ανέκυψε η αντίδραση των στρατιωτικών να είναι σε χώρους του Π.Ν.

Τι άλλες λύσεις υπάρχουν;

Προσπαθώντας να δώσουμε απάντηση στο κυρίαρχο ζήτημα πως οι πεζοναύτες επιβάλλεται να είναι μαζί με τα πλοία που θα επιχειρήσουν θα καταθέσουμε τις ακόλουθες ιδέες με κεντρικό πυρήνα τη μείωση του χρόνου φορτώσεως των πεζοναυτών.  Εξαιρούμε τη προοπτική μεταφοράς της ΔΑΔ στον Βόλο, έδρα της 32 Ταξιαρχίας καθότι προϋπόθεση για να δράσουν τα πλοία της ΔΑΔ είναι η υποστήριξη από υπόλοιπες μονάδες κρούσης του Π.Ν.  Συνεπώς, πιο λογική προβάλει η μεταφορά της 32 Ταξιαρχίας στην Αττική.

1. Αξιοποίηση των εγκαταλειμμένων στρατοπέδων στην Αττική.
2. Αξιοποίηση των υφιστάμενων δομών στην Αττική όπως είναι το ΚΕΕΔ, ο Κανελόπουλος, το ΚΕΝ Χαϊδαρίου κτλ.
3. Χρήζει διερεύνησης, εφόσον είναι παγίως εκφρασμένο από το σύνολο της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της ικανότητας άμεσης αντίδρασης, την μεταστάθμευση τάγματος ή λόχου αμέσου επεμβάσεως από κοινού με αρματαγωγά σε προκεχωρημένα σημεία όπως είναι η Σκύρος και η Σύρος αντιστοίχως. Πιθανότατα θα χρειαστούν επιπρόσθετα έργα ανάπλασης εγκαταστάσεων στρατωνισμού, διοικητικής μέριμνας και λιμένα για τη Σύρο καθότι οριακά δύναται να υποδεχθεί αρματαγωγά αλλά τουλάχιστον η Σκύρος προβάλει ως καλύτερη λύση. Εγκαταστάσεις υπάρχουν, το λιμάνι είναι ικανό και το κυριότερο: διαθέτει ικανή αεροπορική και ναυτική κάλυψη καθότι θεωρείται νήσος βατήρας. Έχει εγγύτερα τα νησιά Σαμοθράκη, Λήμνο, Λέσβο, Χίο και Σάμο με τα αρματαγωγά του Π.Ν να μπορούν να πλεύσουν στα παραπάνω νησιά σε μικρό χρονικό διάστημα. Η παρουσία δυνάμεων πεζοναυτών είτε επιπέδου τάγματος είτε επιπέδου λόχου στα δύο παραπάνω νησιά επιτρέπει την έγκαιρη ανάπτυξη τους και καλύπτει αμφότερα νησιά Ανατολικού Αιγαίου και Δωδεκάνησα. Αξίζει να αναφερθεί πως στη Σύρο υπήρχε το 521 τάγμα πεζοναυτών έως το 1994.
4. Μια άλλη λύση προβάλει η αξιοποίηση της Ναυτικής Βάσης Νοτίου Ευβοϊκού στην Αγία Μαρίνα. Το μειονέκτημα είναι πως υπάρχει μια μόνον προβλήτα και οι λιμενικές εγκαταστάσεις είναι περιορισμένες. Είναι εντός Αττικής σε σημείο που να επιτρέπει στα αρματαγωγά και τα ZUBR να αποπλεύσουν για Βόρειο, Κεντρικό και Νότιο Αιγαίο. Η Ναυτική Βάση Νοτίου Ευβοϊκού είναι καλό σημείο, είναι εγγύς του ελικοδρομίου Μαραθώνα (ώστε να λειτουργήσει ως σημείο υποδοχής δυνάμεων) και προσφέρεται για φόρτωση πεζοναυτών αρκεί να γίνουν κάποια έργα λιμενικής επέκτασης.
5. Τελευταία λύση είναι ο συνδυασμός των παραπάνω περιοχών που εμπεριέχει ως κύριο μειονέκτημα της, την διασπορά της διοικητικής μέριμνας. Θα μπορούσε κάλλιστα να επιλεγούν ένα ή δύο προκεχωρημένα σημεία στα οποία θα εδρεύουν δυνάμεις και πλοία που εναλλάσσονται εκτελώντας καθήκοντα επιφυλακής.

Εν κατακλείδι για να υπάρχει ολοκληρωμένη άποψη απαιτούνται τεχνοοικονομικές μελέτες που εμπεριέχουν αναλυτικά στοιχεία για το κόστος. Εμείς προσπαθήσαμε εν τάχει να παρουσιάσουμε κάποια πράγματα και εν πάση περιπτώσει ο κοινός παρονομαστής είναι πως αμφότερα πλοία της ΔΑΔ και 32 Ταξιαρχία θα πρέπει αν όχι να βρίσκονται στο ίδιο σημείο να είναι σχετικά κοντά.

Αρματαγωγά και ΑΒΑΚ: Ο ασθενής που νοσεί

Η ΔΑΔ του Α.Σ μολονότι διαθέτει νεότευκτα πλοία όπως είναι τα Αρματαγωγά κλάσης ΙΑΣΩΝ αποτελεί μια διοίκηση με μεγάλες ανάγκες πλην όμως απόρροια των περιορισμένων κονδυλίων που είναι σε θέση να διαχειριστεί το Π.Ν έρχεται δεύτερη (και δικαίως) σε σχέση με τις άλλες κύριες διοικήσεις (Φρεγάτες, Υποβρύχια, ΤΠΚ). Οπότε με προϋπόθεση το παραπάνω οι δυνατότητες να γίνουν νέες ναυπηγήσει κτλ είναι εκτός πραγματικότητας. Συνοψίζοντας τα αρματαγωγά του Π.Ν έχουν τα εξής μειονεκτήματα:

1. Μικρή ταχύτητα. Μικρή ταχύτητα μεταφράζεται σε αργή πλεύση. Δυστυχώς, το σχήμα της γάστρας του πλοίου δεν βοηθά σε μεγαλύτερες ταχύτητες. Είναι εγγενές μειονέκτημα ενώ μεγαλύτερες παρεμβάσεις σε μηχανοστάσιο, σχήμα γάστρας και προπέλες έχουν κόστος και δεν αλλάζουν σε μεγάλο βαθμό τις επιδόσεις.
2. Ελάχιστη αυτοπροστασία. Αυτό είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημα των πλοίων. Η έλλειψη CIWS Phalanx καταδικάζει τα πλοία περιορισμένη αεράμυνα έναντι πάσης φύσεως απειλών που εξαρτάται από το πρωραίο πυροβόλο Oto Melara των 76mm και δευτερευόντως στα άλλα πλοία και αεροσκάφη. Θα άξιζε να εξεταστεί το ενδεχόμενο στη θέση των απαρχαιωμένων Bofors η τοποθέτηση έστω ενός CIWS Phalanx και στη θέση του πρωραίου πυροβόλου η εγκατάσταση του STRALES ώστε να παρέχεται ικανή αντιβληματική προστασία με βλήματα AHEAD.

   

3. Μικρής ανυψωτικής ικανότητας γερανούς. Δυστυχώς, ο σημερινός γερανός είναι μικρής ανυψωτικής ικανότητας και δεν μπορεί να σηκώσει σύγχρονα σκάφη αμφίβιας κρούσης εάν και όποτε αυτά αποκτηθούν.
4. Παρωχημένα ΑΒΑΚ. Το μεγαλύτερο μειονέκτημα των ΑΒΑΚ είναι η υπερβολικά χαμηλή τους ταχύτητα και η αδυναμία προστασίας του μεταφερόμενου προσωπικού είτε από θραύσματα είτε από βομβιδοφόρα βλήματα. Συνολικά το Π.Ν διαθέτει είκοσι ΑΒΑΚ εκ των οποίων στις έξι έχουν εγκαταστήσει σύστημα πρόωσης υδροτζέτ. Κατ’ αυτόν τον τρόπο τα έξι ΑΒΑΚ με τους νέους κινητήρες φτάνουν τους είκοσι κόμβους ενώ τα παλαιότερα ΑΒΑΚ πλέουν με μάξιμουμ δέκα κόμβους. Η επέκταση των υδροτζέτ και στα άλλα είναι απαραίτητη συνδυαστικά με την προσθήκη προστασίας στο πάνω μέρος των ΑΒΑΚ. Είτε εγκαθιστώντας υλικό κέβλαρ είτε με επένδυση αλουμινίου συνδιαστικά με φύλα κέβλαρ πάντα με γνώμονα το βάρος.

   

   Σύγχρονα ταχύπλοα κρούσης όπως τα CB-90 ή τα M-12 Jurmo αποτελούν την βέλτιστη λύση αφού εξασφαλίζουν προστασία, ικανή ταχύτητα και ακτίνα δράσης. Βέβαια το ζήτημα προσπίπτει στο κόστος. Λύσεις όπως τα μεταχειρισμένα αμφίβια τεθωρακισμένα AAV-7, οι συλλογές ARISGATOR της ιταλικής εταιρείας ARIS SpA (Applicazioni Rielaborazionti Imianti Speciali) που μετατρέπουν ένα κλασικό ΤΟΜΠ Μ-113 σε αμφίβιο είναι επίσης καλές περιπτώσεις προς κρίση και αξιολόγηση. Γνωρίζουμε πάντως πως ο καταπέλτης των αρματαγωγών κλάσης ΙΑΣΩΝ είναι σε θέση να φιλοξενήσει AAV-7 μολονότι υπάρχει ένα μικρό ζήτημα ως προς την γωνία πρόσπτωσης των AAV-7 στη θάλασσα. Ιδανική λύση θα αποτελούσε μια μίξη των παραπάνω με έμφαση στην ύπαρξη σύγχρονων πλωτών μέσων αμφίβιας κρούσης που θα μπορούν να είναι στη θέση των παρωχημένων ΑΒΑΚ.

5. Έλλειψη bow thruster για ελιγμούς είτε εντός λιμένων είτε εντός ακτών προσγειάλωσης.

Το άρθρο συνεχίζεται στο δεύτερο μέρος. Στο επόμενο μέρος θα θίξουμε επιπρόσθετα ζητήματα. Ενδεικτικός, αναφέρουμε την ικανότητα προσνήωσης ελικοπτέρων της Αεροπορίας Στρατού σε Αρματαγωγά και στο ΠΓΥ Προμηθέας ώστε να είναι σε θέση να εκτελούν συνδυασμένες αποβατικές και αεροκίνητες ενέργειες, το ζήτημα των πλοίων ταχείας μεταφοράς ZUBR, τα επίτακτα πλοία, τα πλωτά λιμάνια και λοιπά θέματα.

Το άρθρο Αποβατικές επιχειρήσεις: Σκέψεις και προβληματισμοί δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Defence Review.